2025-01-08T16:37:49+01:00 https://nostr.ae journaling_our_journey https://nostr.ae/npub1kmuax8ezgue2zz8z9mhpjgr5x83584g5fqlqlp42048hez4sjp8sz7wk8n https://image.nostr.build/380b1cbcf385d01de042d79b93b0a0a29bb0210a822f2739fff9e80ca2ae9453.jpg https://image.nostr.build/380b1cbcf385d01de042d79b93b0a0a29bb0210a822f2739fff9e80ca2ae9453.jpg https://nostr.ae/nevent1qqsgzl9tpdgxpw9ege4qqt32flpph2f9wvex5x8tjr48l6hjhsmejfczyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7l5qeqn <img src="https://image.nostr.build/adbb2b3f1699e76a09873905f5f7c716ac9364ac0944033d934c98b76ef0d2ad.jpg"> <br/><br/>ทุกๆความรักความสัมพันธ์<br/>ล้วนแล้วแต่ต้องเจอกับปัญหาและอุปสรรค<br/>.<br/>สำหรับคู่รักบางคู่ <br/>พวกเขาไม่สามารถก้าวข้าม<br/>ผ่านปัญหาและอุปสรรคเหล่านั้นได้<br/>.<br/>สำหรับคู่รักบางคู่ <br/>พวกเขาสามารถก้าวข้าม<br/>ผ่านปัญหาและอุปสรรคเหล่านั้นได้<br/>.<br/>สำหรับคู่รักกลุ่มหลังนี้… <br/>.<br/>บางคู่สามารถอยู่ต่อด้วยกันอย่างมีความสุข <br/>หลังจากที่ผ่านพ้นปัญหาและอุปสรรคดังกล่าวได้<br/>.<br/>แต่บางคู่ก็ไม่สามารถอยู่ต่อ<br/>ด้วยกันอย่างมีความสุขได้เช่นกัน<br/>.<br/>อะไรคือ “ความลับ” ที่ทำให้คู่รักบางคู่<br/>สามารถมีความสุขด้วยกันต่อไปได้?<br/>.<br/>“ความลับ” ที่สำคัญประการหนึ่งก็คือ <br/>คู่รักที่สามารถก้าวข้ามผ่านปัญหา<br/>และอุปสรรคได้อย่างมีความสุขนั้น <br/>คือคู่รักที่ไม่ “ปล่อยผ่าน” ช่วงเวลาดีๆภายในความสัมพันธ์<br/>.<br/>…ต่อให้มันจะเป็นช่วงเวลาดีๆที่ดู “เล็กน้อย” <br/>(เช่น แวะร้านกาแฟร้านหนึ่งและพบว่า<br/>รสชาติกาแฟร้านนี้ “ถูกปาก” ตัวเราและแฟนอย่างแรง) ก็ตาม <br/>.<br/>คู่รักที่ไม่ “ปล่อยผ่าน” ช่วงเวลาดีๆ<br/>จะให้ความสนใจกับช่วงเวลาดีๆที่เกิดขึ้น <br/>ดื่มด่ำกับช่วงเวลาดีๆที่เกิดขึ้น <br/>หรือแม้กระทั่งขอบคุณช่วงเวลาดีๆที่เกิดขึ้น<br/>.<br/>…ส่งผลให้ช่วงเวลาดีๆที่เกิดขึ้น<br/>ในความสัมพันธ์ของคู่รักเหล่านี้<br/>ถูกจัดเก็บไว้ใน “ธนาคารความทรงจำ” <br/>ของพวกเขาอย่างชัดเจนมากกว่า <br/>(เมื่อเทียบกับกรณีที่คู่รัก “ปล่อยผ่าน” ช่วงเวลาดีๆเหล่านั้น)<br/>.<br/>ความทรงจำที่ดีที่อยู่ใน “ธนาคารความทรงจำ” <br/>เหล่านี้จึงสามารถทำหน้าที่ “ดูดซับแรงกระแทก” <br/>เวลาที่คู่รักเจอกับปัญหาและอุปสรรคนั่นเองครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/>Bryant, F. B., &amp; Veroff, J. (2007). Savoring: A new model of positive experience. Lawrence Erlbaum Associates.<br/><a href="https://doi.org/10.1037/0022-3514.91.5.904">https://doi.org/10.1037/0022-3514.91.5.904</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-05-06T04:20:48+02:00 https://nostr.ae/nevent1qqsg9f86z7gl5qsq90kuz89y4wacgdqckqqpy9wlqtqxnr2r09p57dczyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7vfuxk9 <img src="https://image.nostr.build/29de2631e03128408001185bce2f71a346af503555f410f47bc7f480b4f472e6.jpg"> <br/><br/>เวลาที่เราเริ่มต้นความรักครั้งใหม่ <br/>หลายคนจะนึกถึง “กฎ 3-3-3”<br/>.<br/>3 เดือนแรกของความสัมพันธ์คือช่วง promotion <br/>.<br/>ทุกอย่างดีไปหมด <br/>ง่ายไปหมด <br/>สวยงามไปหมด<br/>.<br/>3 เดือนต่อมาของความสัมพันธ์คือช่วงที่ “ความจริง” เริ่มปรากฏ<br/>.<br/>ความแตกต่างระหว่างกันและกัน<br/>เริ่มโผล่มาให้เห็น <br/>(ซึ่งมักจะตามมาด้วย<br/>ความขัดแย้งระหว่างคู่รัก)<br/>.<br/>3 เดือนต่อมาของความสัมพันธ์คือช่วงเวลาตัดสินใจ<br/>.<br/>ตัดสินใจว่าจะยังอยาก “ไปต่อ” <br/>กับความสัมพันธ์นี้หรือไม่<br/>(หลังจากที่ได้รู้จัก “ตัวตนที่แท้จริง” <br/>ของแฟนตัวเองมาพอสมควรแล้ว) <br/>.<br/>ในความเป็นจริง <br/>“กฎ 3-3-3” อาจจะไม่ใช่<br/>ตัวเลข 3 เดือนเป๊ะๆก็จริง<br/>.<br/>แต่มันเป็น framework <br/>ที่มีประโยชน์ในการมองดู<br/>ความรักครั้งใหม่<br/>ได้พอสมควรเลยทีเดียว<br/>.<br/>อย่างน้อยที่สุด <br/>หากคู่รักคุ้นเคยกับ “กฎ 3-3-3” อยู่บ้าง <br/>การตัดสินใจที่จะ commit กันอย่างจริงจัง <br/>(เช่น แต่งงาน มีลูก) ก่อนที่ความสัมพันธ์<br/>จะถึงช่วงที่ “ความจริง” เริ่มปรากฏ<br/>.<br/>…ก็จะมีโอกาสเกิดขึ้นได้น้อยลง<br/>.<br/>ปัญหาความสัมพันธ์ที่เกิดจาก<br/>การ “ด่วนตัดสินใจ” ก็จะน้อยลงตามไปด้วย<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ ผมจึงมองว่า ต่อให้ “กฎ 3-3-3” <br/>จะไม่ได้มีความเที่ยงตรงเท่าไหร่นัก <br/>แต่มันก็ยังเป็นประโยชน์สำหรับคู่รักได้อยู่ดีครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.jretai.2010.06.003">https://doi.org/10.1016/j.jretai.2010.06.003</a><br/><a href="https://doi.org/10.1006/jado.2001.0407">https://doi.org/10.1006/jado.2001.0407</a><br/><br/>#สุขภาพจิต #siamstr 2026-04-26T03:23:45+02:00 https://nostr.ae/nevent1qqs0cw8aj3dnetp38nhs9wq869jpw6h6k2uekfuwd3x624cgsqyj0sszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7jtxnh9 <img src="https://image.nostr.build/f5e44354309e0961d7ff13856d9b4bb60cc87890123061990fffcf82dbd52e25.jpg"> <br/><br/>“เป้าหมายในชีวิตของฉันคือการมีความสุข”<br/>.<br/>นี่คือเป้าหมายของหลายๆคน<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม หากมองในแง่มุมหนึ่ง <br/>นี่อาจไม่ใช่เป้าหมายที่ดีเท่าไหร่นัก<br/>.<br/>เพราะเมื่อเราตั้งเป้าหมายเช่นนี้ <br/>สิ่งหนึ่งที่อาจเกิดขึ้นตามมาคือ<br/>การที่เราคอยเช็คตัวเองอยู่เรื่อยๆว่า <br/>.<br/>“ฉันมีความสุขหรือยัง?”<br/>“ทำไมวันนี้ฉันยังไม่มีความสุขกัน?”<br/>“คนอื่นเขาดูมีความสุขกว่าฉันทั้งนั้นเลยนะ”<br/>ฯลฯ<br/>.<br/>มันทำให้ “ความสุข” กลายเป็น<br/>สิ่งที่มาพร้อมกับ “ความกดดัน”<br/>.<br/>และในเมื่อเรามี “ความกดดัน” อยู่ในใจ <br/>เราจะบรรลุเป้าหมาย<br/>ในเรื่องการมี “ความสุข” ได้อย่างไร?<br/>.<br/>มันเหมือนกับเวลาที่เรานอนหลับเลยครับ<br/>.<br/>หากเราคิดอยู่ในใจเรื่อยๆว่า <br/>“ฉันหลับหรือยัง?” <br/>“ทำไมคืนนี้ฉันยังไม่ง่วงเสียที?” <br/>“คนอื่นเขาหลับกันไปแล้วแต่ฉันยังตาค้างอยู่เลย”<br/>ฯลฯ<br/>.<br/>…เราก็คงนอนหลับได้ยาก<br/>.<br/>ดังนั้น แทนที่เราจะตั้ง<br/>เป้าหมายที่จะ “มีความสุข” <br/>การตั้งเป้าหมายที่จะ<br/>“มีชีวิตที่มีคุณค่า/ความหมาย”<br/>อาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่า<br/>.<br/>เพราะในระหว่างที่เรากำลังสร้างชีวิต<br/>ให้ “มีคุณค่า/ความหมาย” อยู่นั้น <br/>เชื่อได้เลยครับว่าเราจะพบกับ <br/>“ความสุขระหว่างทาง” แน่นอนครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1037/a0038029">https://doi.org/10.1037/a0038029</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.cobeha.2021.03.006">https://doi.org/10.1016/j.cobeha.2021.03.006</a><br/><a href="https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/21517168/">https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/21517168/</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-04-24T05:15:47+02:00 https://nostr.ae/nevent1qqswtxz0r660ch7esp5cawnvauyqgk8lqk3l3458nqk5jq0vkdffljgzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7kqz2gy <img src="https://image.nostr.build/c3ba011494cb31be9e05aa433560fc29e4404ae2b9124c55326c5bdba1bcc100.jpg"> <br/><br/>หลายคนมี<br/>มุมมองความเชื่อ<br/>ที่เหนียวแน่น<br/>อยู่ในใจว่า…<br/>.<br/>“คนอื่นเก่งกว่าฉัน”<br/>“คนอื่นเป็นที่รักมากกว่าฉัน”<br/>“คนอื่นมีชีวิตที่ลงตัวกว่าฉัน”<br/>ฯลฯ<br/>.<br/>มันเป็นมุมมองความเชื่อ<br/>ที่ทำให้พวกเขารู้สึกว่าตัวเองด้อย<br/>.<br/>และเมื่อพวกเขารู้สึกว่าตัวเองด้อย <br/>มันก็มีแนวโน้มที่จะทำให้พวกเขา<br/>ไม่กล้าใช้ชีวิตของตัวเองอย่างเต็มที่<br/>.<br/>ส่งผลให้พวกเขาพลาดโอกาส<br/>ที่จะสร้างชีวิตของตัวเองให้เต็ม potential ได้<br/>.<br/>…มันน่าเสียดายเหมือนกันนะครับ<br/>.<br/>และมันจะยิ่งน่าเสียดาย<br/>มากเข้าไปใหญ่ครับ <br/>หากเราได้รู้ว่า จริงๆแล้ว <br/>ไม่ใช่แค่เราคนเดียว<br/>ที่มองว่าคนอื่น “เหนือกว่า”<br/>.<br/>คนอื่นๆก็มองว่าคนอื่น “เหนือกว่า” ด้วย!<br/>.<br/>มันคือสถานการณ์ที่ต่างคน<br/>ต่างมองกันและกันว่า “เหนือกว่า”<br/>.<br/>ซึ่งก็หมายความว่า <br/>จริงๆแล้ว อาจไม่ได้มีใคร<br/>ที่ “เหนือกว่า” กันเลย!<br/>.<br/>…มีแค่มุมมองที่หลายคน<br/>มองตัวเองอย่างใจร้ายเท่านั้น<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากจะนำเสนอว่า <br/>เราอย่าปล่อยให้มุมมองความเชื่อ <br/>(ว่าตัวเองด้อยกว่าคนอื่น) <br/>มา limit ชีวิตของเรากันดีกว่าครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1080/10463283.2022.2161043">https://doi.org/10.1080/10463283.2022.2161043</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.chb.2024.108231">https://doi.org/10.1016/j.chb.2024.108231</a><br/><a href="https://doi.org/10.1002/hbm.23854">https://doi.org/10.1002/hbm.23854</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-04-22T04:14:20+02:00 https://nostr.ae/nevent1qqs8jlfmujddadz0hgxl5mk8vyjylxt400zf40c44ac2vkkv9770yuszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7s9vzyg <img src="https://image.nostr.build/639165b1e217c5a5f0adf2b694990cddba03dcbe53c065a59d917eb24efba3a6.jpg"> <br/><br/>หนึ่งในกิจกรรม<br/>ที่หลายคนชอบทำมากที่สุด<br/>คือการดูนก<br/>.<br/>หลายคนอาจจะไม่ได้<br/>ชื่นชอบกิจกรรมนี้ก็จริง <br/>แต่มันเป็นกิจกรรมที่ <br/>“ดีต่อสมอง” <br/>ของเราไม่น้อยเลยครับ<br/>.<br/>นั่นเป็นเพราะว่า…<br/>.<br/>.<br/>.<br/># 1 <br/>.<br/>เวลาที่เราดูนก เราจะต้องคอยสังเกต<br/>การเคลื่อนไหว สี และเสียงอยู่ตลอดเวลา <br/>(ต่อให้มันจะเป็นการเคลื่อนไหว สี หรือเสียงที่ “เล็กน้อย” ก็ตาม) <br/>.<br/>มันจึงช่วยให้เรามีสมาธิที่ “คม” มากขึ้น<br/>.<br/># 2<br/>.<br/>ผลการศึกษาพบว่า <br/>คนที่ใช้เวลาในการดูนกมากๆ<br/>จะมีสมองส่วนที่เกี่ยวข้องกับ <br/>“การมองเห็น” ที่แตกต่างจากคนอื่นๆ<br/>.<br/># 3 <br/>.<br/>เวลาที่เราดูนก เราจะต้องมีการระบุว่า <br/>นกที่เรากำลังดูอยู่นั้นมันคือนกอะไร <br/>.<br/>ดังนั้น ยิ่งเราดูนกบ่อยๆ <br/>มันก็จะยิ่งฝึกให้สมองเรา<br/>ประมวลข้อมูลได้เร็วมากขึ้น<br/>.<br/>แถมยังสามารถลดความเสี่ยง<br/>ในด้านปัญหาทางสมอง <br/>(เช่น อัลไซเมอร์) อีกด้วย<br/>.<br/># 4<br/>.<br/>ผลการศึกษาพบว่า <br/>เวลาที่เราใช้เวลาอยู่ใน <br/>“พื้นที่ธรรมชาติ” <br/>มันจะสามารถช่วยลด<br/>ความเครียดของเราลงได้ <br/>.<br/>ดังนั้น กิจกรรมดูนก<br/>จึงถือเป็นหนึ่งกิจกรรม<br/>ที่ “ดีต่อใจ” อย่างชัดเจน <br/>.<br/>.<br/>.<br/>เราจะเห็นได้ว่า <br/>การดูนกเป็นกิจกรรมที่เรียบง่ายก็จริง <br/>แต่มันก็เป็นประโยชน์กับเราได้ไม่น้อยเลยล่ะครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.jenvp.2024.102306">https://doi.org/10.1016/j.jenvp.2024.102306</a><br/><a href="https://doi.org/10.1523/JNEUROSCI.1307-25.2026">https://doi.org/10.1523/JNEUROSCI.1307-25.2026</a><br/><a href="https://doi.org/10.1038/s41598-024-78508-x">https://doi.org/10.1038/s41598-024-78508-x</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-04-20T04:54:08+02:00 https://nostr.ae/nevent1qqszsp4dgtte80c7vvnaad3tkqcemkq6cdq3807qvmg04z677m5q2pszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7r5qf4j <img src="https://image.nostr.build/10d98cd03a6c239e7df9b692f7eb33941eb073af6a96921f11348eeab9188bb4.jpg"> <br/><br/>หนึ่งในคำแนะนำ<br/>ที่ผมได้ยินบ่อยมากที่สุดคือ <br/>“จงเป็นตัวของตัวเอง”<br/>.<br/>แต่การเป็น “ตัวของตัวเอง” นี้ <br/>มันหมายความว่ายังไงกันนะ?<br/>.<br/>.<br/>.<br/>มันคือการที่เราพูด<br/>ทุกสิ่งที่เราคิด<br/>เวลาที่เรารู้สึกโกรธหรือ?<br/>.<br/>มันคือการที่เรารู้สึกกลัวอะไรบางอย่าง<br/>และให้ความกลัว guide การตัดสินใจของเราใช่ไหม?<br/>.<br/>.<br/>.<br/>กรณีเหล่านี้อาจจะเข้าข่าย<br/>การเป็น “ตัวของตัวเอง” ก็จริง <br/>แต่ถ้าเราใช้ชีวิตตามคำแนะนำทำนองนี้ <br/>ชีวิตของเรา (รวมทั้งของคนรอบตัวเรา)<br/>คงจะไม่มีความสุขเท่าไหร่นัก<br/>.<br/>ฉะนั้น <br/>แทนที่เราจะตั้งใจกับการ “เป็นตัวของตัวเอง” <br/>บางที มันคงจะดีกว่าหากเรามุ่งเน้นไปที่การ <br/>“เป็นตัวของตัวเองในเวอร์ชั่นที่ดีที่สุด” ครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/17335-000">https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/17335-000</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1016/S0065-2601(06)38006-9">https://psycnet.apa.org/doi/10.1016/S0065-2601(06)38006-9</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/1089-2680.2.3.271">https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/1089-2680.2.3.271</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-04-13T04:50:05+02:00 https://nostr.ae/nevent1qqsgxwwskmempnpcc62u2w5e8d9g2vxzzrq4qlmrzganvre5cpcvd4szyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7e6g8k2 <img src="https://image.nostr.build/0758e7d8b61a8fbe4a616651cf359b467ead799e0685c36b025be29e0327f38c.jpg"> <br/><br/>หนึ่งในความรู้สึกที่ปรากฏขึ้นมา<br/>ในใจของ people pleaser <br/>(คนที่ชอบตามใจคนอื่น) <br/>หลายๆคนคือความรู้สึกผิด<br/>.<br/>รู้สึกผิดเวลาที่พวกเขาไม่ได้ทำใน<br/>สิ่งที่คนอื่นคาดหวังให้พวกเขาทำ<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>เพื่อนสนิทอยากให้เราช่วยงาน <br/>แต่พอเราปฏิเสธเพราะงานเราล้นมืออยู่แล้ว <br/>เพื่อนก็แสดงออกให้เรารับรู้ว่าไม่พอใจ <br/>ส่งผลให้เรารู้สึกผิดกับเพื่อนอย่างแรง<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ทำไมหลายคนถึงรู้สึกผิดในกรณีเช่นนี้?<br/>.<br/>เพราะพวกเขาคาดหวังให้ตัวเอง<br/>ตอบสนองความต้องการของคนอื่นเสมอ<br/>.<br/>เพราะพวกเขาให้ความสำคัญ<br/>กับการช่วยให้คนอื่น “สมหวัง”<br/>.<br/>แล้วทำไมพวกเขาเหล่านี้<br/>ถึงโฟกัสกับการเป็น supporter <br/>ให้กับคนอื่นได้ขนาดนี้?<br/>.<br/>เพราะสำหรับหลายๆคน <br/>ประสบการณ์ชีวิตของพวกเขาได้สอนไว้ว่า <br/>หากพวกเขาต้องการที่จะ “เอาตัวรอด” <br/>พวกเขาจะต้องรับบท supporter!<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>ตอนเด็กๆ พวกเขาเติบโตมาในครอบครัว<br/>ที่มีการใช้ความรุนแรง <br/>(ไม่ว่าจะทางกายหรือทางใจก็ตาม) <br/>ดังนั้น หากพวกเขาจะ “รอดตัว” <br/>จากความรุนแรงดังกล่าว <br/>พวกเขาจำเป็นต้องหมั่นสังเกตว่า<br/>ผู้ใหญ่ในบ้านต้องการอะไร และพยายาม<br/>ตอบสนองความต้องการนั้นให้ได้ <br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ความคุ้นชินกับการ “เอาตัวรอด” <br/>ด้วยการรับบทเป็น supporter นี้<br/>จึงอาจส่งผลให้พวกเขาคาดหวัง<br/>ให้ตัวเองตอบโจทย์ความหวังของคนอื่น<br/>บ่อยจนติดเป็นนิสัยได้<br/>.<br/>หากพวกเขาไม่แก้นิสัยหรือความคุ้นชินนี้<br/>พวกเขาก็จะต้องเจอกับความรู้สึกผิดอยู่เนืองๆ <br/>(เว้นแต่พวกเขาจะตามใจคนอื่นแบบ 100%)<br/>.<br/>แล้วพวกเขาจะเริ่มต้นแก้ไข<br/>ความคุ้นชินหรือนิสัยนี้ได้ยังไง?<br/>.<br/>หนทางหนึ่งที่ช่วยเริ่มต้นแก้ไขเรื่องนี้ได้<br/>คือการหมั่นตั้งคำถามกับตัวเองว่า <br/>“ฉันต้องตามใจคนอื่นจริงๆหรือ?”<br/>.<br/>ยิ่งในกรณีที่การตามใจคนอื่น<br/>คือวิธีในการ “เอาตัวรอด” ของตัวเองในอดีต<br/>การหมั่นตั้งคำถามตัวเองกับว่า <br/>“ฉันยังต้องเอาตัวรอดด้วยการใจคนอื่นอยู่อีกหรือ?”<br/>ก็ยิ่งมีความสำคัญเข้าไปใหญ่<br/>.<br/>การทำเช่นนี้อาจจะไม่ได้นำมาสู่<br/>การเปลี่ยนแปลงแบบ <br/>“หน้ามือเป็นหลังมือ” <br/>ภายในชั่วข้ามคืนก็จริง<br/>.<br/>…แต่มันจะนำมาสู่การเปลี่ยนแปลง <br/>(ทีละเล็กทีละน้อย) ในท้ายที่สุดได้ครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1017/S1352465804211869">https://doi.org/10.1017/S1352465804211869</a><br/><a href="https://doi.org/10.3402/ejpt.v5.25097">https://doi.org/10.3402/ejpt.v5.25097</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1016/S0165-0327(01)00408-6">https://psycnet.apa.org/doi/10.1016/S0165-0327(01)00408-6</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-04-11T02:58:41+02:00 https://nostr.ae/nevent1qqsz3zp4yrj88pfs52qgjdcr3tt7anxc0l75n04h7tu0ck9n6wr6lzqzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy79xlml6 <img src="https://image.nostr.build/2f2e10b55ca66630718ba1877a78e87209d057ab6ee0042de440eadaa673abe3.jpg"> <br/><br/>ความรักที่ดีมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร?<br/>.<br/>หลายคนมองว่า <br/>ความรักที่ดีเป็นเหมือนกับ<br/>ดาวเคราะห์ (ตัวเรา) <br/>ที่หมุนวนรอบพระอาทิตย์ (คนรักของเรา)<br/>.<br/>มันคือภาพที่เราคิดถึงคนรักอยู่ทุกวินาที<br/>มันคือภาพที่เราตัวติดกันกับคนรักตลอดเวลา<br/>มันคือภาพที่ความสุขทั้งหมดของเราขึ้นอยู่กับคนรัก<br/>.<br/>ฟังดูเหมือนในภาพยนตร์ <br/>romantic หลายๆเรื่องเลยนะครับ<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม <br/>หากเรามีความรักในลักษณะข้างต้น <br/>มันจะส่งผลให้ชีวิตของเรา “แคบลง”<br/>.<br/>มันคงจะไม่เป็นปัญหาเท่าไหร่นัก <br/>หากสิ่งที่ผมกล่าวถึงก่อนหน้านี้<br/>เกิดขึ้นในช่วงระยะเวลาที่ “จำกัด” <br/>(เช่น ช่วง “promotion” ที่ความรักเพิ่งเริ่มต้น)<br/>.<br/>แต่ถ้ามันเกิดขึ้นแบบ “ไม่จำกัด” ล่ะ?<br/>.<br/>มันคงน่าเสียดายอยู่เหมือนกันนะครับ <br/>ถ้าเราจะโยนชีวิตที่เรามี <br/>(ก่อนที่เราจะมีความรัก) <br/>ทิ้งไปทั้งหมด หลังจากที่คนรัก<br/>ของเราเข้ามาอยู่ในชีวิตของเรา<br/>.<br/>ผมมองว่าความรักที่ดี<br/>ไม่ใช่ความรักที่เป็น <br/>“ดาวเคราะห์-พระอาทิตย์”<br/>.<br/>ผมมองว่าความรักที่ดี<br/>คือความรักที่ตัวเราและคนรัก<br/>ต่างก็เป็นพระอาทิตย์<br/>ที่มีแรงดึงดูดของตัวเอง <br/>(รวมทั้งมีแสงสว่างในตัวเอง) มากกว่า<br/>.<br/>เรามีพื้นที่ให้กับคนที่เรารัก <br/>และในขณะเดียวกัน <br/>เราก็มีพื้นที่ให้กับสิ่งอื่นๆ<br/>ในชีวิตที่สำคัญสำหรับเราด้วย<br/>.<br/>ความรักเช่นนี้จะไม่ทำให้ชีวิตเรา <br/>“แคบลง” แต่จะช่วยให้ชีวิตเรา “กว้างขึ้น”<br/>.<br/>ในความคิดของผม นี่แหละครับ…คือ <br/>“รูปร่างหน้าตา” ของความรักที่ดีครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31390934/">https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/31390934/</a><br/><a href="https://doi.org/10.1057/s41599-024-02617-1">https://doi.org/10.1057/s41599-024-02617-1</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-04-09T04:39:46+02:00 https://nostr.ae/nevent1qqsgpxmdxn66jdkl8xhjpw6vdhzfrr408rqfnl75zurl4jnwtn49utczyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7qthukh <img src="https://image.nostr.build/7070e56547ad78b0c389f565261d109ec9729ee86800907da814029bad8a9691.jpg"> <br/><br/>เวลาที่คนใกล้ตัวกำลังทุกข์ใจ <br/>เราอาจจะรู้สึกเป็นห่วงเขา <br/>และพยายามพูดคุยกับเจ้าตัว<br/>เพื่อหวังว่าเขาจะรู้สึกดีขึ้นได้บ้าง<br/>.<br/>แต่ในหลายๆครั้ง <br/>ไม่ว่าเราจะรับฟังหรือ<br/>พูดคุยกับเจ้าทุกข์ยังไง <br/>เขาก็ยังคงเป็นทุกข์อยู่ดี<br/>.<br/>ในสถานการณ์เช่นนี้ <br/>เราอาจจะรู้สึก powerless<br/>.<br/>เราอาจจะเริ่มคิดว่า <br/>ไม่มีอะไรที่เราสามารถทำได้อีกแล้ว<br/>.<br/>แต่จริงๆแล้ว ต่อให้เราจะไม่สามารถ<br/>มี impact กับคนใกล้ตัวได้โดยตรง <br/>เราก็ยังสามารถมี impact กับเขาทางอ้อมได้อยู่ครับ<br/>.<br/>กล่าวคือ…เราสามารถเป็น “สภาพแวดล้อมที่ดี” ให้เขาได้<br/>.<br/>ดังนั้น หากเราใช้ชีวิตของเราอย่างมีความสุข<br/>อยู่ในรัศมีที่ไม่ไกลจากเจ้าทุกข์ มันมีโอกาส<br/>ที่ความสุขของเราจะ “กระเซ็น” เข้าไปโดนเขาได้<br/>.<br/>…เหมือนเวลาที่มีคนหาวนั่งอยู่<br/>ใกล้ๆเราและเราหาวตาม<br/>.<br/>…เหมือนเวลาที่เรามีเพื่อนร่วมห้อง<br/>ที่ขยันอ่านหนังสือและทำให้เรารู้สึก<br/>อยากหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านบ้าง<br/>.<br/>เพราะใจของคนเราก็ไม่ต่างอะไรต้นไม้ครับ <br/>บางครั้ง เราอาจจะไม่สามารถ “รดน้ำ” <br/>ให้ต้นไม้ของคนที่กำลังทุกข์ใจได้ <br/>แต่เราสามารถเป็น “แสงแดด” ให้กับเขาได้ครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/>Hatfield, E., Cacioppo, J. T., &amp; Rapson, R. L. (1993). Emotional Contagion. Cambridge University Press.<br/><a href="https://doi.org/10.7551/mitpress/9780262012973.003.0003">https://doi.org/10.7551/mitpress/9780262012973.003.0003</a><br/><a href="https://doi.org/10.1007/s12144-021-01616-8">https://doi.org/10.1007/s12144-021-01616-8</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-04-07T03:50:07+02:00 https://nostr.ae/nevent1qqsgtwav68xjh56pdwzmxjw0cvdarlvn8rpnyv2z0pk305ng9zlf69qzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy76pkgfs <img src="https://image.nostr.build/c9972d58f4d46af9780647f53330bbf9f95084c8b0e2e49ea87cdd25828f216b.jpg"> <br/><br/>ทุกวันนี้ หลายคนเริ่ม “คุยกับ AI” มากขึ้นเรื่อยๆ<br/>.<br/>ไม่ว่าจะเป็นการคุยเพื่อสืบค้นหาข้อมูล <br/>คุยเพื่อจะได้มี “ผู้ช่วย” ในการสร้างสรรค์ผลงาน <br/>(เช่น ให้ AI ช่วยสร้าง slide ในการนำเสนองาน) <br/>.<br/>…หรือคุยเพื่อหาเพื่อนปรับทุกข์<br/>.<br/>สิ่งหนึ่งที่ทำให้ AI เป็น<br/>เพื่อนปรับทุกข์ชั้นดี<br/>สำหรับหลายๆคนก็คือ <br/>.<br/>ไม่ว่าเราจะพูดอะไรออกไป <br/>AI ก็พร้อมที่จะรับฟังเรา <br/>พยายามทำความเข้าใจเรา <br/>.<br/>…และไม่ตัดสินเรา<br/>.<br/>ประสบการณ์การคุยกับ AI นี้<br/>ทำให้หลายคนมีความคิดว่า <br/>“ฉันอยากให้ทุกๆคนที่อยู่ใกล้ฉัน<br/>เข้าใจ ยอมรับ และไม่ตัดสินฉันเหมือน AI จัง”<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม นักจิตวิทยาหลายคน <br/>(เช่น Donald Winnicott) มองว่า <br/>การที่ทุกคนรอบๆตัวเราเข้าใจ ยอมรับ <br/>และไม่ตัดสินเราในทุกๆอย่างนั้น <br/>มันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไหร่นัก<br/>.<br/>เพราะถ้าคนรอบตัวเราเป็นอย่างนั้นหมด <br/>โอกาสที่เราจะได้เรียนรู้ทักษะในการ<br/>รับมือกับความแตกต่างในความสัมพันธ์ <br/>และทักษะการรับมืออารมณ์ความรู้สึกของตัวเอง <br/>(เช่น ความรู้สึกไม่พอใจ) ก็จะไม่มี<br/>.<br/>นี่อาจนำมาสู่ปัญหาความสัมพันธ์กับคนอื่นในเวลาต่อมา <br/>(ซึ่งเป็นปัญหาที่สามารถหลีกเลี่ยงได้ <br/>หากเรามีโอกาสได้ฝึกฝนทักษะในข้างต้นอย่างเพียงพอ)<br/>.<br/>ทั้งหมดที่ผมเขียนมานี้ <br/>ผมไม่ได้มีเจตนาที่จะสื่อว่า <br/>การมีคนที่รับฟังเรา เข้าใจเรา <br/>ยอมรับเรา (โดยไม่ตัดสินเรา) <br/>คือเรื่องที่เลวร้ายนะครับ<br/>.<br/>อันที่จริง ผมมองว่ามันเป็นเรื่องที่ดีด้วยซ้ำไป<br/>.<br/>แต่ต่อให้มันจะเป็นสิ่งที่ดี แต่ถ้ามัน “มากเกินไป” <br/>(มากจนปิดกั้นโอกาสที่เราจะได้พัฒนาทักษะที่ควรพัฒนา) <br/>มันก็สามารถนำมาสู่ผลลัพธ์ที่เลวร้ายได้ครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.48550/arXiv.2505.11649">https://doi.org/10.48550/arXiv.2505.11649</a><br/><a href="https://doi.org/10.48550/arXiv.2503.17473">https://doi.org/10.48550/arXiv.2503.17473</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/record/1954-02354-001">https://psycnet.apa.org/record/1954-02354-001</a><br/><a href="https://doi.org/10.3390/info16121025?urlappend=%3Futm_source%3Dresearchgate.net%26utm_medium%3Darticle">https://doi.org/10.3390/info16121025?urlappend=%3Futm_source%3Dresearchgate.net%26utm_medium%3Darticle</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-04-05T06:59:18+02:00 https://nostr.ae/nevent1qqsylmvr279qn2qm45764k893ugjckzwsvxkqd82ppf528a7xzk35fgzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7g88zrs <img src="https://image.nostr.build/72bcf11d966d31a3d81feb522364cf3d0e8625ed19040c7f475c23f0cb4384d8.jpg"> <br/><br/>หลายคนพบว่า อยู่มาวันหนึ่ง <br/>พวกเขาตื่นขึ้นมาและก็มองเห็นว่า <br/>.<br/>…พวกเขาได้กลายเป็นคนที่ตัวเองไม่ชอบไปเสียแล้ว!<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>หลายคนไม่อยากเห็นตัวเองเป็นคนขี้โมโห <br/>แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปสักพัก <br/>พอพวกเขารู้ตัวอีกที ก็มีคนทักว่า<br/>พวกเขากลายเป็นคนขี้โมโหไปเสียแล้ว<br/>.<br/>คำถามสำคัญในกรณีเช่นนี้ก็คือ <br/>“มันกลายเป็นอย่างนี้ได้ยังไง?”<br/>.<br/>โดยทั่วไปแล้ว <br/>การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น<br/>ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงแบบ <br/>“พลิกหน้ามือเป็นหลังมือ” <br/>ภายในชั่วข้ามคืน<br/>.<br/>การเปลี่ยนแปลงส่วนใหญ่<br/>มักจะเป็นการเปลี่ยนแปลง<br/>แบบทีละเล็กทีละน้อยมากกว่า<br/>.<br/>อันที่จริง การเปลี่ยนแปลง<br/>ทีละเล็กทีละน้อยที่ผมพูดถึงนี้ <br/>มันอาจเล็กน้อยมากจนเรา<br/>แทบจะสังเกตไม่เห็นมันด้วยซ้ำ!<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>เราไม่อยากเห็นตัวเองกลายเป็นคนขี้โมโห <br/>แต่พอเรารู้สึกไม่พอใจกับใครสักคน <br/>เราก็ใช้คำพูดที่ “รุนแรงเกินควร” เล็กๆน้อยๆใส่คนๆนั้น<br/>.<br/>เราอาจจะบอกกับตัวเองว่า <br/>“นี่มันนิดๆหน่อยๆเท่านั้นเอง <br/>มันไม่ได้เสียหายเท่าไหร่เลยนะ<br/>มันไม่เป็นอะไรหนักหนาหรอก”<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม <br/>หากเราใช้คำพูดที่ “รุนแรงเกินควร” เล็กๆน้อยๆบ่อยๆเข้า <br/>ความ “รุนแรงเกินควร” ในระดับนี้<br/>ก็จะเริ่มกลายเป็น “เรื่องปกติ” สำหรับเรา<br/>.<br/>มันกลายเป็น new normal สำหรับเรา<br/>.<br/>และเมื่อ “กระบวนการ” ในการสร้าง <br/>new normal นี้เกิดขึ้นอีกรอบ…และอีกรอบ…และอีกรอบ<br/>.<br/>วันหนึ่ง เราก็จะตื่นขึ้นมา <br/>มองดูตัวเองในกระจก <br/>และจำตัวเองแทบไม่ได้อีกแล้ว!<br/>.<br/>ฉะนั้น หากเราไม่ต้องการที่จะ <br/>“กลายร่าง” เป็นคนที่เราไม่ชอบ <br/>เราก็ต้องอย่ามองข้ามเรื่อง “เล็กๆน้อยๆ” ครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.jesp.2009.03.013">https://doi.org/10.1016/j.jesp.2009.03.013</a><br/><a href="https://doi.org/10.1038/nn.4426">https://doi.org/10.1038/nn.4426</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-04-01T05:48:46+02:00 https://nostr.ae/nevent1qqsd5uxp6zjja89q5vrznl8z70g9cnyys25urg2t33ufxqc3merc9rszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7w2r7tn <img src="https://image.nostr.build/bd4a1ab9733bb7e09f721a64c0a329dd75958b947e851333e0c11099c55ef3c0.jpg"> <br/><br/>เวลาที่เราเลิกกับแฟน <br/>หนึ่งในคำถามที่อยู่ในใจของหลายคนก็คือ…<br/>.<br/>“ฉันเลิกกับแฟนเก่าไปเป็นปีแล้วนะ <br/>แถมตอนนี้ ฉันก็มีแฟนใหม่แล้วด้วย <br/>แต่ทำไมในใจฉันยังมีความรู้สึกให้กับแฟนเก่าอยู่นะ? <br/>หรือว่าฉันไม่ได้รักแฟนใหม่มากพอ? <br/>ถ้าฉันรักแฟนใหม่มากพอ <br/>ฉันก็ไม่ควรมีความรู้สึกให้แฟนเก่าแล้วสิ!”<br/>.<br/>คำถามทำนองนี้สามารถส่งผลให้เกิดความรู้สึกผิดกับแฟนคนใหม่ได้<br/>.<br/>สิ่งที่ผมอยากจะนำเสนอในวันนี้ก็คือ <br/>ความรู้สึกที่ยังคง “เหลือตกค้าง” กับแฟนเก่านี้ <br/>เป็นเรื่องที่ปกติธรรมดามากๆครับ<br/>.<br/>เพราะตอนที่เราคบกำลังแฟนเก่าอยู่นั้น <br/>สายสัมพันธ์ที่เรามีกับแฟนเก่า<br/>มันไม่ได้ต่างอะไรกับต้นไม้เราปลูก<br/>.<br/>พอต้นไม้สายสัมพันธ์เติบโตจนถึงจุดหนึ่ง <br/>ต่อให้เราจะเลิกกับแฟนเก่าและไม่ได้ <br/>“รดน้ำ” ให้กับต้นไม้สายสัมพันธ์นั้นอีกแล้ว <br/>แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าต้นไม้ต้นนั้น<br/>จะ “เหี่ยวเฉา” หรือ “ตาย” ภายในชั่วข้ามคืน<br/>.<br/>อันที่จริง หากต้นไม้สายสัมพันธ์นั้น<br/>ได้มีโอกาสเติบโตจนถึงจุดหนึ่ง <br/>(เหมือนต้นไม้ต้นใหญ่ๆที่อยู่ในป่า) <br/>ต่อให้เราจะไม่ได้ “รดน้ำ” ให้กับ<br/>ต้นไม้ดังกล่าวเพิ่มแม้แต่หยดเดียว <br/>มันก็ยังเป็นไปได้ที่ต้นไม้ต้นนั้น<br/>จะยังคงมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกเป็นปีๆ!<br/>.<br/>ฉะนั้น การที่เรายังมีความรู้สึก <br/>“เหลือตกค้าง” อยู่กับแฟนเก่านั้น <br/>มันไม่ใช่สัญญาณที่จะฟันธงว่า <br/>นี่คือความผิดของเราเสมอไป<br/>.<br/>…และมันก็ไม่ได้หมายความว่า<br/>เราไม่รักแฟนคนปัจจุบัน <br/>(หรือรักแฟนคนปัจจุบันไม่มากพอ) อีกด้วยครับ!<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1177/19485506251323624">https://doi.org/10.1177/19485506251323624</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.jbtep.2021.101713">https://doi.org/10.1016/j.jbtep.2021.101713</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-03-30T05:35:30+02:00 https://nostr.ae/nevent1qqs0ssuzkltaw7u62rukmawjqw3jxp8ue5dzccttk77td5ft46jnp5szyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7uqv2a6 <img src="https://image.nostr.build/d392f79dcafceedba1c4a30b79569e2c49694793e695141093bb66b1c48d78d0.jpg"> <br/><br/>หลายคนที่ประสบความสำเร็จในการทำงาน<br/>มักจะชอบยก credit ความสำเร็จดังกล่าวให้คู่ชีวิตของตัวเอง<br/>.<br/>หลายคนถึงกับบอกว่า ถ้าไม่มีคู่ชีวิตของพวกเขา <br/>พวกเขาจะไม่มีวันประสบความสำเร็จได้ด้วยซ้ำ!<br/>.<br/>คำพูดทำนองนี้เป็นเพียงแค่การ “อวย” แฟนตัวเอง <br/>หรือมันเป็นคำพูดที่สะท้อนความเป็นจริงกันแน่?<br/>.<br/>ผลการศึกษาที่มีอยู่บ่งชี้ว่า…มันคือความจริงครับ!<br/>.<br/>ผลการศึกษาพบว่า <br/>หากคู่ชีวิตที่รับบทเป็น “ช้างเท้าหลัง” ในความสัมพันธ์ <br/>(ไม่ว่าคนที่รับบทนี้จะเป็นสามีหรือภรรยาก็ตาม) <br/>เป็นคนที่มีนิสัย “รับผิดชอบ มีวินัย ใส่ใจ” <br/>สถานการณ์ภายในบ้านมีแนวโน้มที่จะ “น่าอยู่ เป็นระเบียบเรียบร้อย”<br/>.<br/>มันจะส่งผลให้คู่ชีวิตที่รับบทเป็น “ช้างเท้าหน้า” <br/>สามารถทุ่มเทเวลาและพลังงานไปกับการทำงานได้อย่างเต็มที่ <br/>(และนำมาสู่ความสำเร็จในหน้าที่การงานตามมา)<br/>.<br/>นอกจากนี้ นิสัย “รับผิดชอบ มีวินัย ใส่ใจ” <br/>ของคู่ชีวิตที่เป็น “ช้างเท้าหลัง” ยังสามารถ<br/>ส่งผลให้ฝ่ายที่เป็น “ช้างเท้าหน้า” มีนิสัยดังกล่าวมากยิ่งขึ้น <br/>(ซึ่งนี่ถือเป็นนิสัยที่เอื้อต่อความเจริญ<br/>ในหน้าที่การงานอย่างปฏิเสธไม่ได้)<br/>.<br/>นอกเหนือไปจากนิสัย “รับผิดชอบ มีวินัย ใส่ใจ” แล้ว <br/>อีกหนึ่งคุณลักษณะของ “ช้างเท้าหลัง” ที่ส่งผลต่อ<br/>ความก้าวหน้าของ “ช้างเท้าหน้า” คือการที่ “ช้างเท้าหลัง” <br/>เป็นคนที่มีวุฒิภาวะทางอารมณ์ครับ <br/>.<br/>เพราะเวลาที่ “ช้างเท้าหลัง” มีวุฒิภาวะทางอารมณ์ <br/>ความขัดแย้งภายในความสัมพันธ์ก็จะมีไม่มาก<br/>. <br/>หรือต่อให้เกิดความขัดแย้งเกิดขึ้น <br/>การบริหารความขัดแย้งที่ดี<br/>ของคนที่มีวุฒิภาวะทางอารมณ์<br/>ก็จะช่วยให้คู่รักเข้าใจกันและกันมากขึ้น <br/>(ไม่ใช่ยิ่งขัดแย้งกันมากกว่าเดิม)<br/>.<br/>นี่ถือเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ช่วยให้ “ช้างเท้าหน้า” <br/>มีเวลาและพลังงานในการจดจ่อกับ<br/>การทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ <br/>(และนำมาสู่ความสำเร็จในชีวิตการทำงานได้)<br/>.<br/>ทั้งหมดที่ผมได้เขียนมานี้ มันสะท้อนให้เห็นได้ว่า <br/>ความสำเร็จในหน้าที่การงานไม่ได้เป็นผลลัพธ์<br/>ของ one-man show แต่มันเป็น “ผลงานร่วม” ของทั้ง team มากกว่าครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1177/0956797614551370">https://doi.org/10.1177/0956797614551370</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.jrp.2023.104350">https://doi.org/10.1016/j.jrp.2023.104350</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-03-28T02:15:53+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsgqra4njk8mpyuccg6ucxdsyu7zd98r5rkd4gwhrjcesege79gefszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7fnvhre <img src="https://image.nostr.build/faaadf147f1b9523065c4683c313d720243dc8d34597517b9dd74b3abb1573ed.jpg"> <br/><br/>หลายคนมองว่าชีวิตที่มี routine คือชีวิตที่น่าเบื่อ<br/>.<br/>เพราะชีวิตที่มี routine <br/>คือชีวิตที่เราจะทำสิ่งต่างๆ<br/>ซ้ำๆเหมือนๆกันในทุกๆวัน<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>ตื่นนอน-เข้านอนเวลาเดิมในทุกๆวัน<br/>ทานอาหารเช้าเมนูเดิมในทุกๆวัน<br/>เริ่มต้นทำงานด้วยการเปิดอีเมลดูเป็นอันดับแรกในทุกๆวัน<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>แต่เชื่อไหมครับว่า routine ที่น่าเบื่อเหล่านี้<br/>คือสิ่งสำคัญชนิดที่ “ขาดไม่ได้” <br/>สำหรับพวกเราหลายคนเลยครับ!<br/>.<br/>ยิ่งชีวิตเรากำลังเผชิญหน้ากับ<br/>ความไม่แน่นอนเยอะเท่าไหร่ <br/>(เช่น ถูกเชิญออกจากที่ทำงาน <br/>สูญเสียสมาชิกครอบครัวคนสำคัญ <br/>มีความจำเป็นต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศ) <br/>routine ก็ยิ่งมีความสำคัญมากเท่านั้น<br/>.<br/>เพราะ routine เหล่านี้จะช่วยให้เรารู้สึก “มั่นคง” <br/>ท่ามกลางช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความเปลี่ยนแปลง<br/>.<br/>หากชีวิตเราไม่มี routine เลย <br/>เราก็ต้องรับมือกับความเปลี่ยนแปลงเต็มไปหมด <br/>ซึ่งมันอาจจะเยอะจนทำให้เรารู้สึกไม่สบายใจได้<br/>.<br/>ดังนั้น มันจึงอาจกล่าวได้ว่า <br/>แม้ routine จะเป็นสิ่งที่ฟังดู “น่าเบื่อ” ก็จริง <br/>แต่สิ่งที่ “น่าเบื่อ” นี้ก็สามารถมอบ<br/>ความสงบทางใจให้กับเราได้เช่นกัน<br/>.<br/>แล้วคุณผู้อ่านล่ะครับ? <br/>.<br/>คุณผู้อ่านมี routine อะไรที่ช่วยให้<br/>คุณผู้อ่านรู้สึก “มั่นคง” ได้ <br/>(แม้ในยามที่ชีวิตกำลังเจอ<br/>กับความเปลี่ยนแปลง) บ้างไหมครับ?<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.jpsychires.2022.05.033">https://doi.org/10.1016/j.jpsychires.2022.05.033</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-03-26T04:45:49+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsdy6f45eankr7wumf2cguq0lkgev6z6cn0uhse74rs4gxuyh53gzqzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7l3pp47 <img src="https://image.nostr.build/fd7f42b547293cc29ecfa249e52b7c88ed65e3ae737e9b86757e830984cbc466.jpg"> <br/><br/>หลายคนใช้ชีวิตโดยยึดถือคติว่า <br/>“No is a complete sentence.”<br/>.<br/>ดังนั้น เวลาที่พวกเขาปฏิเสธใครก็ตาม <br/>พวกเขาก็จะเพียงแค่พูดว่า “ไม่” <br/>โดยที่ไม่ได้ให้เหตุผลหรือคำอธิบายเพิ่มเติม<br/>.<br/>เพราะพวกเขามองว่า <br/>หากพวกเขาให้เหตุผลหรือคำอธิบายเพิ่มเติม <br/>มันคือการแสดงให้อีกฝ่ายเห็นว่า<br/>พวกเขากลัวที่จะเผชิญหน้ากับความไม่พอใจของอีกฝ่าย<br/>.<br/>พวกเขามองว่า เหตุผลหรือคำอธิบายเพิ่มเติมนั้น <br/>ทำหน้าที่เป็น “กันชน” ระหว่างพวกเขากับอีกฝ่าย<br/>.<br/>พวกเขามองว่า <br/>การให้เหตุผลหรือคำอธิบายเพิ่มเติมนั้น <br/>มันแสดงถึงความอ่อนแอของตัวพวกเขาเอง<br/>.<br/>ทั้งหมดนี้จึงกลายเป็นเหตุผล<br/>ที่ทำให้พวกเขาปฏิเสธด้วยการ<br/>พูดคำว่า “ไม่” และหยุดทุกอย่างไว้แค่นั้น<br/>.<br/>แต่คำถามสำคัญก็คือ <br/>เวลาที่เราปฏิเสธด้วยคำว่า “ไม่” เช่นนี้ <br/>มันจะส่งผลให้อีกฝ่ายเพียงแค่<br/>รู้สึกไม่พอใจกับเราอย่างเดียวเท่านั้นหรือ?<br/>.<br/>ไม่ครับ<br/>.<br/>หลายครั้ง <br/>สิ่งที่อีกฝ่ายรู้สึก<br/>มันไม่ใช่ความไม่พอใจ <br/>.<br/>…แต่มันเป็นความเจ็บปวด<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>ตอนที่เพื่อนชวนเราไปงานแต่งงานของเขา <br/>และเราตอบปฏิเสธเพื่อน<br/>ด้วยการพูดว่า “ไม่” อย่างเดียวนั้น <br/>.<br/>มันอาจจะส่งผลให้เพื่อนเกิดความคิดขึ้นมาในใจว่า<br/>“มิตรภาพของเรามันมีค่าสำหรับเธอแค่นี้เองหรือ?”<br/>.<br/>มันอาจจะทำให้เพื่อนรู้สึกเสียใจกับคำปฏิเสธที่ “ห้วน” ของเราได้<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ คนที่ให้เหตุผลหรือคำอธิบายเพิ่มเติม <br/>(เวลากล่าวคำปฏิเสธ) เขาไม่ได้ทำเช่นนั้นเพียงเพราะ<br/>พวกเขารู้สึกหวาดกลัวที่จะเผชิญหน้ากับความไม่พอใจของอีกฝ่ายเท่านั้น<br/>.<br/>บางครั้ง <br/>พวกเขาให้เหตุผลหรือคำอธิบายเพิ่มเติม <br/>เพราะพวกเขาแคร์ความรู้สึกของอีกฝ่าย<br/>.<br/>ซึ่งแน่นอนครับว่า <br/>การแคร์ความรู้สึกของคนอื่นนั้น <br/>มันไม่ใช่สัญญาณของความอ่อนแอ!<br/>.<br/>ดังนั้น <br/>การจะตัดสินแบบ “เหมารวม” ว่า<br/>การให้เหตุผลหรือคำอธิบายเพิ่มเติม <br/>(เวลาที่เรากล่าวคำปฏิเสธ) <br/>คือการกระทำที่อ่อนแอ <br/>(หรือการกระทำที่ถูกผลักดันด้วยความกลัว) <br/>ไปเสียทั้งหมด<br/>.<br/>…จึงไม่ใช่การตัดสินที่เป็นธรรมเท่าไหร่นัก<br/>.<br/>ผมมองว่า แทนที่จะโฟกัสว่าเราควรให้เหตุผล<br/>หรือคำอธิบายเพิ่มเติมหรือไม่ <br/>เราน่าจะโฟกัสว่าเรากำลังตัดสินใจ<br/>ด้วยความกลัวหรือความเป็นห่วงมากกว่าครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/>Alberti, R. E., &amp; Emmons, M. L. (2008). Your perfect right: Assertiveness and equality in your life and relationships (9th ed.). Impact Publishers.<br/><a href="https://psycnet.apa.org/record/2007-12400-000">https://psycnet.apa.org/record/2007-12400-000</a><br/><a href="https://doi.org/10.1017/s0954579400005976">https://doi.org/10.1017/s0954579400005976</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-03-24T04:55:21+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsgvu8g5ty502k99qdhcpx2kejcre8xzyjus3ntgdhmepup64mpqgszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7uz4hdk <img src="https://image.nostr.build/5bca59a4cb09df90d1db576ca77fdf0bdf3a4e01ef0635ef693b8df5b91bb68a.jpg"> <br/><br/>“ความรับผิดชอบ”<br/>.<br/>นี่คือคำที่หลายคนฟังแล้วรู้สึก “อี๋” อยู่เหมือนกันนะครับ<br/>.<br/>เพราะมันเป็นสิ่งที่ให้ความรู้สึกที่ “หนัก”<br/>เพราะมันทำให้เราอดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำว่า “ภาระ”<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ หลายคนจึงพยายามทำทุกอย่าง<br/>เพื่อหลีกเลี่ยง “ความรับผิดชอบ” ในชีวิตให้ได้มากที่สุด<br/>.<br/>พวกเขามองว่า การทำเช่นนี้จะช่วยให้ชีวิตรู้สึก “เบาสบาย”<br/>.<br/>…ซึ่งถ้ามองในแง่หนึ่ง มันก็จริงอยู่นะครับ<br/>.<br/>แต่ในอีกแง่มุมหนึ่ง “ความรับผิดชอบ” <br/>คือจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่ทำให้ชีวิตมี “ความหมาย”<br/>.<br/>ชีวิตที่ไม่มี “ความรับผิดชอบ” มันรู้สึก “เบาสบาย” ก็จริง <br/>แต่มันก็จะทำให้ชีวิตขาด “ความหมาย” ไปด้วยเช่นกัน<br/>.<br/>ซึ่งในสายตาของหลายๆคน <br/>การมีชีวิตที่ขาด “ความหมาย” <br/>มันทำให้พวกเขารู้สึกว่าตัวเอง “ไม่มีค่า”<br/>.<br/>มันจึงกลายเป็นว่า ไม่ว่าเราจะเลือกทางไหน <br/>เราย่อมหนี “ความลำบาก” ไม่พ้นจริงๆครับ<br/>.<br/>ถ้าเราเลือกหลีกเลี่ยง “ความรับผิดชอบ” <br/>เราก็จะเจอกับความรู้สึก “ไม่มีค่า” <br/>.<br/>ในทางกลับกัน <br/>ถ้าเราเลือกแบกรับ “ความรับผิดชอบ” <br/>เราก็เจอกับความรู้สึก “หนัก”<br/>.<br/>เราอาจจะไม่สามารถหลีกหนี “ความลำบาก” ได้ <br/>แต่เราสามารถเลือกได้ครับว่า “ความลำบาก” นั้น<br/>จะมาพร้อมกับ “ความหมาย” หรือความรู้สึก “ไร้ค่า” ครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.47602/johah.v2i1.5">https://doi.org/10.47602/johah.v2i1.5</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.paid.2022.111784">https://doi.org/10.1016/j.paid.2022.111784</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-03-18T04:37:23+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqs8rjr6jmqqcxrmxcdel9v5afmz6fmx5kjvq8es6jpv894yjqqqdrqzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7xkjs5l <img src="https://image.nostr.build/e1e566c0a7e29fdcdd92e9675dca7a7e0f999f123628bdfdbaf96eec452c8347.jpg"> <br/><br/>หลายคนรู้สึกแย่กับตัวเอง<br/>.<br/>เพราะเวลาที่พวกเขาอยู่ในวงบทสนทนา <br/>(เช่น ระหว่างอยู่ในห้องประชุมของที่ทำงาน)<br/>กว่าที่พวกเขาจะพูดอะไรบางอย่างออกมา<br/>พวกเขาใช้เวลาคิดนานกว่าคนอื่นๆ<br/>.<br/>พวกเขามองว่าตัวเองเป็นคน “โง่”<br/>พวกเขามองว่าตัวเองเป็นคน “หัวช้า”<br/>พวกเขามองว่าตัวเองเป็นคน “ไม่ฉลาด”<br/>.<br/>คำถามสำคัญก็คือ…มุมมองเหล่านี้เป็นความจริงหรือเปล่า?<br/>.<br/>ไม่เสมอไปครับ<br/>.<br/>อันที่จริง หลายคนที่ดู “หัวช้า” คือคนที่ฉลาดด้วยซ้ำ!<br/>.<br/>เพราะสิ่งที่พวกเขาคิดอยู่ในหัว<br/>มีความซับซ้อนและหลากหลาย <br/>พวกเขาจึงใช้เวลาในการ “ประมวลผล” <br/>นานสักหน่อย ก่อนที่จะเอ่ยปากพูดออกมา<br/>.<br/>ฉะนั้น อย่ารีบที่จะชี้นิ้วตัดสินตัวเอง<br/>ด้วยคำว่า “โง่” “หัวช้า” “ไม่ฉลาด” ฯลฯ เลยครับ<br/>.<br/>เพราะคำตัดสินเหล่านั้น…ใช่ว่าจะเป็นจริงเสมอไปครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1007/s00426-024-02043-7">https://doi.org/10.1007/s00426-024-02043-7</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1017/S1930297500007865">https://psycnet.apa.org/doi/10.1017/S1930297500007865</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-03-16T03:12:33+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsp4sjhusa7auct0zkd9zmaz5t6tkme2mrzr4gjaad4ss0r9ay44jczyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7n02f7f <img src="https://image.nostr.build/3478cb672fce4c7c296e1a30769287d319c7a93ddb952c9aa7eb411882ee5892.jpg"> <br/><br/>เวลาที่เรารักใครสักคน และเราเห็นว่าเขาคนนั้น<br/>กำลังประสบปัญหาอยู่ มันปกติมากๆเลยครับ<br/>ที่เราอยากจะรีบยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือเขา<br/>.<br/>แต่สังเกตไหมครับว่า ในหลายๆครั้ง <br/>พอเรายื่นมือเข้าไปหาเขาแล้ว <br/>เขากลับขยับตัวถอยห่างไปจากเรายิ่งกว่าเดิม?<br/>.<br/>ทำไมมันถึงเป็นแบบนั้นได้?<br/>.<br/>เพราะสิ่งหนึ่งที่หลายคนให้ความสำคัญ…คือการมีอิสระที่จะเลือก<br/>.<br/>…รวมถึงอิสระในการเลือกว่า<br/>จะให้คนอื่นยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือหรือไม่<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ <br/>การรีบยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือคนที่เรารัก <br/>(โดยไม่ได้เช็คกับเจ้าตัวก่อนว่า<br/>เจ้าตัวต้องการความช่วยเหลือหรือไม่) <br/>จึงอาจถูกมองว่าเป็นการ “ลิดรอน” อิสระในการเลือก<br/>.<br/>…ส่งผลให้เจ้าตัวอาจจะรู้สึกไม่พอใจและเริ่มต้น <br/>“รักษาระยะห่าง” กับฝ่ายที่ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือได้<br/>.<br/>(ต่อให้เจ้าตัวจะเข้าใจว่า<br/>การยื่นมือเข้ามาช่วยนี้<br/>เกิดขึ้นเพราะเจตนาที่ดีก็ตาม)<br/>.<br/>ฉะนั้น หากเราไม่ต้องการให้ “ความรัก” <br/>ของเราทำให้คนที่เรารัก “ตีตัวออกห่าง” <br/>การถาม “ความยินยอม” ของเจ้าตัว<br/>ก่อนที่เราจะหยิบยื่นความช่วยเหลือให้<br/>.<br/>…ถือเป็นเรื่องที่ไม่ควรมองข้าม<br/>.<br/>เราอย่าปล่อยให้ “ความรัก” ของเรา <br/>“ผลักไสไล่ส่ง” คนที่เรารักโดยไม่ตั้งใจกันเลยครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.735570">https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.735570</a><br/><a href="https://doi.org/10.1037/amp0001389">https://doi.org/10.1037/amp0001389</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/a0012754">https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/a0012754</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-03-14T02:17:36+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqs9y9jh9p4p0a8wawc7qxed7p5jalq7afd3nu0yeqm7q2002pcp5lgzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy72xt9gy <img src="https://image.nostr.build/57f818125fed5c446abd5804a7c1044faba0f160063a1567f34f1196486d2310.jpg"> <br/><br/>สามีภรรยาจำนวนไม่น้อย<br/>โกหกกันและกันในเรื่องของ<br/>การใช้เงินซื้อ “ของเล่นส่วนตัว”<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>สามีบอกภรรยาว่าตัวเอง<br/>ซื้อเกมในช่วง “ลดราคา” <br/>(แต่จริงๆแล้วซื้อมาในช่วง “เต็มราคา”)<br/>.<br/>ภรรยาบอกสามีว่าใช้งบไม่เกินเดือนละ <br/>5,000 บาทสำหรับซื้อเครื่องสำอาง <br/>(แต่จริงๆแล้ว ใช้เงินเกินงบทุกเดือน)<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>และในหลายๆกรณี <br/>สามีภรรยาก็รู้ด้วยนะครับว่า <br/>อีกฝ่ายกำลังโกหกในเรื่องการใช้เงินอยู่<br/>.<br/>แต่พวกเขาก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร<br/>หนำซ้ำ พวกเขายังเลือกที่จะ<br/>ทำเป็น “ไม่รู้ไม่เห็น” อีกด้วย!<br/>.<br/>ทำไมพวกเขาถึงเลือกที่จะทำเช่นนั้น?<br/>.<br/>เพราะพวกเขามองว่า <br/>ต่อให้พวกเขาจะหยิบเรื่องนี้มาคุย <br/>อีกฝ่ายก็คงจะไม่เปลี่ยนพฤติกรรมการใช้จ่ายอยู่ดี <br/>.<br/>พวกเขามองว่า การหยิบเรื่องนี้มาคุย<br/>มีแต่จะทำให้เกิดความขัดแย้ง<br/>โดยไม่เกิดประโยชน์อะไรเพิ่มเติม<br/>.<br/>พวกเขาจึงทำทีราวกับว่าตัวเอง “ไม่รู้เรื่อง” <br/>ในขณะที่สามีหรือภรรยาของพวกเขา<br/>ก็ยังคงปกปิดพฤติกรรมการใช้จ่าย “ที่แท้จริง” ของตัวเองต่อไป<br/>.<br/>…ส่งผลให้เรื่องนี้ถูก “ซุกไว้ใต้พรม” ในความสัมพันธ์<br/>.<br/>มันอาจจะยังไม่เป็นปัญหาเท่าไหร่นะครับ <br/>ถ้าสิ่งที่ถูก “ซุกไว้ใต้พรม” มีไม่เยอะ<br/>.<br/>แต่ถ้าสิ่งที่ถูก “ซุกไว้ใต้พรม” สะสมเป็นจำนวนมากขึ้นมาล่ะ?<br/>.<br/>ในท้ายที่สุด นี่อาจกลายเป็นแรงกดดัน<br/>ที่ทำให้ความสัมพันธ์ยากที่จะไปต่อ…ก็เป็นได้<br/>.<br/>ทำเป็น “ไม่รู้ไม่เห็น” จนกลายเป็น “ระเบิดเวลา”<br/>กับแบกรับความเสี่ยงที่จะขัดแย้งด้วยการหยิบเรื่องนี้มาพูดคุย<br/>.<br/>นี่คือทางเลือกที่คู่รักกลุ่มนี้กำลังเผชิญอยู่<br/>.<br/>แล้วคู่รัก “ควรจะ” เลือกทางเลือกไหนดี?<br/>.<br/>ผมมองว่าเรื่องนี้…ไม่มีผิดไม่มีถูกที่ตายตัวครับ<br/>.<br/>ผมมองว่าเรื่องนี้…เป็นเรื่องที่แต่ละคน<br/>จะต้อง “ชั่งน้ำหนัก” เอาครับว่า <br/>ระหว่างความเสี่ยงที่จะเกิดความขัดแย้งในวันนี้ <br/>กับความเสี่ยงที่จะเกิด “ระเบิดเวลา” ในวันหน้า<br/>.<br/>…ความเสี่ยงไหนที่ “คุ้มค่า” ที่จะแบกรับมากกว่ากัน<br/>.<br/>เราอาจไม่มีสิทธิที่จะไม่แบกรับความเสี่ยงใดใดได้ก็จริง <br/>แต่เรามีสิทธิที่จะเลือกได้ว่า <br/>เราต้องการแบกรับความเสี่ยงแบบไหนครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1093/jcr/ucz052">https://doi.org/10.1093/jcr/ucz052</a><br/><a href="https://doi.org/10.1007/s10834-024-09988-2">https://doi.org/10.1007/s10834-024-09988-2</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.ijresmar.2025.07.003">https://doi.org/10.1016/j.ijresmar.2025.07.003</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-03-12T00:53:33+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqstjdw3u5st7zxq2wp364dv2pjznyu5d0vkuu8whw8zpa8fm0rg2rqzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7ful4e8 <img src="https://image.nostr.build/0a37ba0b4cdb61d5154f3c8902de28f37378beef57e294f52c82bbb2bd987f79.jpg"> <br/><br/>ตอนที่เรายังเป็นเด็กๆ <br/>การยอมรับจากผู้ใหญ่ (เช่น พ่อแม่ ครู) <br/>คือสิ่งที่สำคัญสำหรับเรามาก<br/>.<br/>ผู้ใหญ่ในชีวิตเราจะเป็นคนบอกให้เรารู้ <br/>(ไม่ทางตรงก็ทางอ้อม) ว่า<br/>เรากำลังทำสิ่งที่ถูกต้องอยู่ไหม เราดีพอหรือยัง<br/>.<br/>แล้วในวันที่เราโตเป็นผู้ใหญ่แล้วล่ะ?<br/>.<br/>แม้ในวันที่เราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว…<br/>. <br/>หลายคนก็ยังคงคุ้นชินกับการ<br/>มองหาการยอมรับจากคนอื่น <br/>.<br/>หลายคนยังคงคุ้นชินกับการให้<br/>ใครสักคนมาบอกว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกต้อง <br/>.<br/>หลายคนยังคงคุ้นชินกับการให้<br/>ใครสักคนมาบอกว่าเราดีพอหรือยังไม่ดีพอ<br/>.<br/>ความคุ้นชินนี้สามารถกลายเป็นอุปสรรค<br/>ที่ขวางกั้นไม่ให้เราใช้ชีวิตอย่างเต็มอิ่มได้<br/>.<br/>แน่นอนครับ ผมไม่ได้มีเจตนาที่จะสื่อว่า <br/>หากเราเติบโตขึ้น เราควรที่จะ “ปิดหูปิดตา” <br/>และไม่สนใจคนอื่นแม้แต่นิดเดียว<br/>.<br/>แต่ผมมีเจตนาที่จะสื่อว่า <br/>การเรียนรู้ที่จะตัดสินใจด้วยตัวเอง <br/>(ว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกต้อง ว่าตัวเราเองดีพอหรือยัง) <br/>ถือเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการมีชีวิตที่เต็มอิ่ม<br/>.<br/>แล้วเราจะเริ่มต้นเรียนรู้ที่จะ<br/>ตัดสินใจด้วยตัวเองในเรื่องนี้ได้ยังไง?<br/>.<br/>ผมมองว่า ขั้นแรกสุด เราจะต้องมองเห็นตัวเอง<br/>ให้ได้อย่างชัดเจนก่อนครับว่า ชีวิตของเราทุกวันนี้<br/>อยู่ภายใต้ “ร่มเงา” ของคนอื่นในเรื่องอะไรบ้าง<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>ทุกวันนี้ เราอาจจะกำลังเอาคุณค่าในตัวเรา<br/>มาผูกเข้ากับการยอมรับของพ่อแม่เรา <br/>ถ้าพ่อแม่เรายอมรับในตัวเรา เราก็จะถือว่าตัวเรามีค่า <br/>แต่ถ้าพ่อแม่ไม่ยอมรับในตัวเรา เราก็จะถือว่าตัวเองไร้ค่า <br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ยิ่งเรามองเห็น “ร่มเงา” ของคนอื่นได้ชัดเจนมากเท่าไหร่ <br/>อิทธิพลที่ “ร่มเงา” มีต่อใจเราก็ยิ่งมีแนวโน้มที่จะลดลง <br/>.<br/>…จนกระทั่งเรากลายเป็นอิสระจาก “ร่มเงา” ดังกล่าวได้ในท้ายที่สุดครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0033-295X.108.3.593">https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0033-295X.108.3.593</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/record/2012-00755-000">https://psycnet.apa.org/record/2012-00755-000</a><br/><a href="https://doi.org/10.1207/S15327965PLI1104_01">https://doi.org/10.1207/S15327965PLI1104_01</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-03-10T02:10:25+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsrmvjs36cz2waqggand33ygqzrhn7rpxlum99e5kcpfj45dmqgg9gzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7tstl49 <img src="https://image.nostr.build/6a09c1a6d9198f38550823808839afc53320544e62ccec3d8206aa3e7e34187b.jpg"> <br/><br/>เวลาที่เราตั้งเป้าหมายให้กับตัวเอง <br/>หลายคนจะตั้งเป้าหมายไว้สูง<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>“ฉันจะเริ่มต้นออกกำลังกายวันละ 1 ชั่วโมง”<br/>(จากที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยออกกำลังกายมาก่อน)<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>การตั้งเป้าหมายไว้สูงแบบนี้มีข้อดีตรงที่ว่า <br/>หากเราสามารถ “เข็นตัวเอง” ให้ลงมือทำตามที่วางเป้าไว้ได้ <br/>มันก็จะเกิดการเปลี่ยนในชีวิตที่ “จับต้องได้” อย่างชัดเจน<br/>.<br/>(ยกตัวอย่าง <br/>หากเราตั้งเป้าหมายที่เริ่มต้น<br/>ใช้เวลาแต่ละวันในการออกกำลังกายเยอะ <br/>ร่างกายเราก็มีแนวโน้มที่จะแข็งแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว <br/>เป็นต้น)<br/>.<br/>แต่ข้อเสียของการตั้งเป้าหมายไว้สูงก็คือ <br/>เมื่อไหร่ก็ตามที่เงื่อนไขในชีวิตเรา “ไม่พร้อม” <br/>มันมีโอกาสสูงมากที่เราจะไม่สามารถ <br/>“เข็นตัวเอง” ให้ลงมือทำเป้าหมายดังกล่าวได้ <br/>.<br/>(เช่น เมื่อคืนนอนหลับๆตื่นๆเพราะไม่สบาย <br/>ส่งผลให้ออกกำลังกาย 1 ชั่วโมงตามที่วางเป้าไว้ไม่ไหว)<br/>.<br/>มันจะทำให้เรารู้สึกว่าตัวเอง “ล้มเหลว”<br/>และบั่นทอนกำลังใจของเราที่จะ<br/>เดินหน้าทำตามเป้าหมายที่เราวางไว้ได้<br/>.<br/>และยิ่งหากเรา “ล้มเหลว” บ่อยๆเข้า <br/>วันหนึ่ง มันอาจทำให้เรารู้สึกท้อแท้<br/>จนตัดสินใจ “เท” เป้าหมายดังกล่าวไปทั้งหมดอีกด้วย<br/>.<br/>ในทางกลับกัน หากเป้าหมายที่เราตั้ง<br/>เป็นเป้าหมายที่เราสามารถ “เข็นตัวเอง” ให้ลงมือทำได้ <br/>(ทั้งในวันที่เงื่อนไขในชีวิตเรา “พร้อม” และวันที่ “ไม่พร้อม”)<br/>เราก็ไม่จะเจอกับคำว่า “ล้มเหลว” บ่อยๆ<br/>.<br/>มันจะช่วยให้เรามีกำลังใจเดินหน้า<br/>ทำตามเป้าหมายที่เราวางไว้มากขึ้น <br/>(แม้ว่าเราจะไม่ได้ตั้งเป้าหมายไว้สูงในกรณีนี้ก็ตาม)<br/>.<br/>บางคนอาจมองว่าแนวทางนี้<br/>มันนำมาสู่การเปลี่ยนแปลงในชีวิต<br/>ที่ “จับต้องได้” ค่อนข้างช้า<br/>.<br/>ผมเห็นด้วยนะครับมันว่าช้ากว่าจริงๆ<br/>.<br/>แต่ผมมองว่าการเปลี่ยนแปลงที่ช้ากว่า<br/>ก็ยังดีกว่าการเปลี่ยนแปลงที่ไม่เกิดขึ้น <br/>(เพราะเป้าหมายถูก “เท”) อยู่ดี<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากที่จะนำเสนอว่า <br/>เวลาที่เราตั้งเป้าหมายในชีวิตของเรานั้น <br/>เราไม่เพียงแค่ควรคำนึงถึงเพียงแค่<br/>เวลาที่สถานการณ์ในชีวิตเรา “เอื้ออำนวย” <br/>ต่อการลงมือทำตามเป้าหมายดังกล่าวเท่านั้น <br/>.<br/>…แต่เราควรนึกถึงช่วงเวลาที่<br/>สถานการณ์ในชีวิตเรา <br/>“ไม่เอื้ออำนวย” อีกด้วยครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.704790">https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.704790</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0033-295X.84.2.191">https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0033-295X.84.2.191</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-03-08T01:45:01+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqswt7fqknqfuegg0xnrxrfxzjpdufa8ypqgqg5k9xprlhx2gacmd5gzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7gvy9x7 <img src="https://image.nostr.build/8ac7132a203947a476089fd551a5a512f9adb657c186a3dc201cc8845b9fc25c.jpg"> <br/><br/>“ชายแทร่” <br/>“ผู้ชาย toxic” <br/>“toxic masculinity”<br/>.<br/>ยิ่งวันเวลาผ่านไป <br/>ผมก็ยิ่งเชื่อว่าหลายคน<br/>คุ้นเคยกับคำเหล่านี้มากขึ้นเรื่อยๆ<br/>.<br/>ผู้ชายที่เข้าข่าย “ชายแทร่” มักจะมี<br/>พฤติกรรมที่สะท้อนถึงคุณสมบัติดังเช่น…<br/>.<br/>มีอคติเชิงลบกับคนที่มีอัตลักษณ์ทางเพศต่างไปจากตนเอง (ผู้หญิง และ LGBTQ+)<br/>มองว่าตัวเองเป็นคนสำคัญสูงลิ่ว<br/>ไม่ค่อยมีความเข้าอกเข้าใจให้กับคนอื่น<br/>กดขี่และ/หรือใช้ความรุนแรงกับผู้อื่นในความสัมพันธ์<br/>ฯลฯ<br/>.<br/>แน่นอนครับว่าบุคคลที่มีลักษณะในข้างต้น<br/>ไม่ใช่บุคคลที่ “น่าพึงประสงค์” เท่าไหร่นัก<br/>.<br/>คำถามสำคัญก็คือ <br/>ในบรรดาผู้ชายที่มีอยู่ในสังคมเรานั้น <br/>มีกี่คนที่เข้าข่าย “ชายแทร่” นี้?<br/>.<br/>ผลการศึกษาจากประเทศ New Zealand พบว่า <br/>เกือบร้อยละ 90 ของผู้ชายไม่เข้าข่าย “ชายแทร่” ครับ<br/>.<br/>ผมยังไม่เคยเห็นการศึกษาลักษณะนี้<br/>ในประเทศไทยก็จริง แต่ผมคาดเดาว่า <br/>ผลลัพธ์คงมีแนวโน้มที่จะไม่แตกต่างไปจาก<br/>กรณีของผู้ชาย New Zealand มากนัก<br/>.<br/>แต่ในที่สุดแล้ว ไม่ว่าผู้ชายประเภท “ชายแทร่” <br/>จะคิดเป็นสัดส่วนเท่าไหร่ในสังคมไทยเราก็ตาม <br/>คำถามที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ <br/>พวกเราแต่ละคนมีความเป็น “ชายแทร่” อยู่ในตัวเองแค่ไหน?<br/>.<br/>นี่ไม่ใช่คำถามสำหรับผู้ชายเท่านั้นนะครับ<br/>.<br/>เพราะถ้าเราย้อนกลับไปอ่านข้างบน <br/>เราจะเห็นได้ชัดเจนเลยครับว่า <br/>ลักษณะความเป็น “ชายแทร่” นั้น <br/>สามารถ apply ได้กับทุกๆคน <br/>(ไม่ว่าจะอัตลักษณ์ทางเพศใดก็ตาม)<br/>.<br/>พอเราได้ตั้งคำถามกับตัวเองอย่างจริงจัง<br/>เราก็อาจจะพบว่า <br/>บางวัน เรามีความเป็น “ชายแทร่” เข้มข้นหน่อย <br/>ในขณะที่บางวัน เรามีความเป็น “ชายแทร่” น้อยหน่อย<br/>.<br/>(อย่างตัวผมเองนั้น ผมพบว่า ในบางวัน <br/>empathy ของผมก็ “หย่อนยาน” อย่างชัดเจน<br/>ทั้งๆที่ผมทำงานเป็นนักจิตวิทยา!)<br/>.<br/>นี่คือเรื่องปกติครับ<br/>.<br/>การที่เราตั้งคำถามทบทวนตัวเองในเรื่องนี้ <br/>ไม่ใช่เพื่อที่เราจะตำหนิหรือต่อว่าตัวเอง <br/>แต่เพื่อที่เราจะได้เริ่มต้นรับผิดชอบตัวเอง<br/>และค่อยๆเปลี่ยนแปลงให้ตัวเรากลายเป็น<br/>คนที่ดีขึ้นต่อไปในอนาคตครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1037/men0000547">https://doi.org/10.1037/men0000547</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-03-04T02:01:25+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsden9cppe3jgnakvm64nkc6vhz07ghgl6yglpezguc5gp67rym8nszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7qmxfft <img src="https://image.nostr.build/32c8af57fd76bc2f15ba066232e7517b77f70fdc3ce76617060972dca29e013d.jpg"> <br/><br/>เวลาที่เราทำอะไรบางอย่างผิดพลาด <br/>หลายคนก็จะมีความคิด<br/>ที่ต่อว่าตัวเองอย่างรุนแรงภายในใจ<br/>.<br/>ความคิดเช่น<br/>“ฉันมันโง่จริงๆ!”<br/>“ฉันทำอย่างนั้นไปได้ยังไง!?”<br/>“ฉันไม่น่าพูดออกไปแบบนั้นเลย!”<br/>“ฉันมันไม่ได้เรื่อง!”<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ความคิดเหล่านี้สามารถทำให้เรารู้สึก<br/>ผิดหวังกับตัวเอง อับอาย โกรธตัวเอง <br/>หรือแม้กระทั่งขยะแขยงตัวเองได้<br/>.<br/>มันทำให้เรารู้สึกราวกับว่า<br/>ใจของเรากำลัง “ตกนรกทั้งเป็น”<br/>.<br/>…และหลายคนก็ตั้งใจที่จะส่งเสริมการ <br/>“ลงโทษตัวเอง” ในลักษณะนี้อย่างต่อเนื่อง<br/>.<br/>เพราะพวกเขามองว่าตัวเองยัง <br/>“ได้รับโทษ” ไม่เพียงพอสำหรับการให้อภัย<br/>.<br/>ถ้ามองในแง่หนึ่ง <br/>สิ่งที่ผมเขียนมาในข้างต้นนี้ <br/>มันฟังดูมีเหตุผลนะครับ<br/>.<br/>มันสะท้อนถึงการรับผิดชอบต่อ<br/>พฤติกรรมที่ผิดพลาดของตัวเองในอดีต<br/>.<br/>แต่ในทางปฏิบัติแล้ว <br/>การ “ลงโทษตัวเอง” ภายในใจนั้น <br/>หลายครั้ง…มันจะเกิดขึ้นแบบ “ไม่มีกำหนดสิ้นสุด”<br/>.<br/>มันให้อารมณ์ไม่ต่างอะไรกับ<br/>คนที่ขโมยของตามร้านสะดวกซื้อ<br/>ที่ถูกตัดสินลงโทษจำคุกตลอดชีวิต <br/>.<br/>บทลงโทษที่เกิดขึ้น <br/>มันดูไม่ “สมน้ำสมเนื้อ” <br/>กับความผิดที่ได้ทำลงไปเท่าไหร่นัก<br/>.<br/>ฉะนั้น หากเราคือคนหนึ่ง<br/>ที่กำลัง “ลงโทษตัวเอง” อยู่ในใจ <br/>คำถามสำคัญที่เราจะต้องตอบตัวเองให้ได้ก็คือ <br/>.<br/>บทลงโทษนี้มันเหมาะสม<br/>กับความผิดที่เกิดขึ้นหรือเปล่า?<br/>.<br/>ถ้าความผิดนี้เกิดขึ้นกับคนอื่น <br/>และเรามีอำนาจในการ “ลงโทษ” คนนั้น <br/>เราจะหยิบยื่นบทลงโทษเดียวกัน<br/>กับที่เรากำลังหยิบยื่นให้ตัวเองอยู่ไหม?<br/>.<br/>ถ้าคำตอบคือ “ไม่” <br/>บางที นี่อาจเป็นสัญญาณว่า <br/>เราควรจะต้องพิจารณาถึง<br/>การ “ปล่อยตัวเองออกจากคุก” แล้วครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1038/s41598-025-21198-w">https://doi.org/10.1038/s41598-025-21198-w</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.jadr.2025.100890">https://doi.org/10.1016/j.jadr.2025.100890</a><br/><a href="https://doi.org/10.1002/cpp.2586">https://doi.org/10.1002/cpp.2586</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-02-28T04:50:51+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsrdpzqlgl0jqpz8z6lv69csaezdrd9psga4mzew6yn0fe77hxa4mczyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy730gv73 <img src="https://image.nostr.build/582465557223f8033eb0bc586f40318a9e19a4f47720b855c188751529cba4cd.jpg"> <br/><br/>ยิ่งเราอายุมากขึ้นเท่าไหร่ <br/>หลายคนก็ยิ่งกลัวว่า<br/>ตัวเองจะ “สมองเสื่อม” มากขึ้นเท่านั้น<br/>.<br/>ยิ่งพอเราเห็นว่าตัวเองเริ่ม “ขี้ลืม” <br/>ความกลัวนั้นก็ยิ่งทวีคูณเข้าไปอีก<br/>.<br/>แต่ในความเป็นจริงแล้ว <br/>สาเหตุหลักที่ทำให้การทำงาน<br/>ของสมองเราถดถอยไม่ใช่อายุที่มากขึ้น<br/>.<br/>มันคือความเหนื่อยล้า ความเครียด <br/>การนอนหลับที่ไม่เพียงพอ <br/>และสุขภาพหัวใจที่อ่อนแอมากกว่า<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ เวลาที่เราพบว่าตัวเอง<br/>เริ่ม “ขี้ลืม” หนักๆ หนทางแก้ไขที่ “ตรงจุด” <br/>อาจจะไม่ใช่การ “พุ่งเป้า” ไปที่สมองของเรา<br/>.<br/>การพักผ่อนให้เพียงพอ <br/>การบริหารสุขภาพใจให้ดี <br/>การทานอาหารให้มีประโยชน์ <br/>การออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ<br/>.<br/>…สิ่งเหล่านี้สามารถเป็นหนทางแก้ปัญหาที่ “ตรงจุด” มากกว่า<br/>.<br/>.<br/>.<br/>กล่าวโดยสรุปก็คือ <br/>หากช่วงนี้ เราพบว่าตัวเอง “ขี้ลืม” บ่อยๆ <br/>หรือหากเราต้องการจะดูแลตัวเอง<br/>ไม่ให้ “สมองเสื่อม” ในอนาคต <br/>สิ่งที่เราควรจะเช็คตัวเองก่อนเป็นอันดับแรกก็คือ<br/>.<br/>…เรานอนหลับเพียงพอไหม?<br/>…เราทานอาหารที่มีสารอาหารครบถ้วนหรือเปล่า?<br/>…เราออกกำลังกายสม่ำเสมอใช่ไหม?<br/>…เราบริหารจัดการความเครียดได้ดีหรือไม่?<br/>.<br/>หากเราเคลียร์ตัวเองในประเด็นเหล่านี้ได้ <br/>เรามีโอกาสสูงที่จะไม่มีปัญหา “ขี้ลืม” หรือ “สมองเสื่อม” ในอนาคตครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/pag0000928">https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/pag0000928</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.neurobiolaging.2025.04.008">https://doi.org/10.1016/j.neurobiolaging.2025.04.008</a><br/><a href="https://doi.org/10.48550/arXiv.2309.08809">https://doi.org/10.48550/arXiv.2309.08809</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-02-26T01:49:25+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsvs2qs8gqtekn9pzq8lpxp8ly9t2xuv9es89astll39pdtfwptueszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy74ljeez <img src="https://image.nostr.build/a4d49317b85e6cff3f33bd51569f773652a2667b85b790ad6de2c043ce06d0f5.jpg"> <br/><br/>หลายคนไม่ชอบเวลาที่ตัวเองมีความรู้สึกวิตกกังวล<br/>.<br/>อันที่จริง หลายคนมองว่า มันจะดีมากๆเลยครับ <br/>หากพวกเขาสามารถ “ออกคำสั่ง” <br/>ให้ความวิตกกังวลของตัวเองเงียบหายไปได้<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม ความวิตกกังวลไม่ใช่ “ผู้ร้าย” <br/>(แม้มันอาจสร้างความไม่สบายใจให้กับเราอยู่บ้างก็ตาม)<br/>.<br/>ความวิตกกังวลคือ “สัญญาณเตือน”<br/>.<br/>“สัญญาณเตือน” ให้เรารู้ว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญสำหรับเรา <br/>(เช่น สุขภาพของเรา งานของเรา ความสัมพันธ์ของเรา) <br/>.<br/>มันช่วยให้เรา take action <br/>ในการเตรียมตัว วางแผน และปกป้อง<br/>สิ่งที่สำคัญนั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น <br/>(เมื่อเทียบกับกรณีที่เราไม่มี “สัญญาณเตือน” นี้)<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>ความวิตกกังวลที่เกิดขึ้นก่อนที่เราจะ<br/>สอบวัดระดับภาษาอังกฤษ<br/>คือ “สัญญาณเตือน” ที่กระตุ้นให้เรา take action <br/>ในการฝึกฝนทักษะภาษาอังกฤษของตัวเองอย่างเป็นระบบ<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>หากเราได้ take action อย่างเหมาะสมแล้ว <br/>เรามักจะพบว่า “สัญญาณเตือน” ในใจเราจะเงียบลงตามไปด้วย<br/>.<br/>มันอาจจะไม่ได้เงียบสนิททันทีนะครับ <br/>แต่มันมักจะค่อยๆเสียงเบาลงทีละนิดๆ<br/>.<br/>ในทางกลับกัน <br/>หากเราไม่ได้มีการ take action ที่เหมาะสม <br/>หากเราเพียงแค่รู้สึกวิตกกังวล และคิดวนในจุดนั้นไปเรื่อยๆ <br/>(เช่น คิดกังวลซ้ำๆอยู่ในใจว่า “ฉันต้องสอบไม่ผ่านแน่ๆเลย”) <br/>“สัญญาณเตือน” ในใจเราก็มีแนวโน้มที่จะดังต่อไปเรื่อยๆเช่นกัน<br/>.<br/>มันจะกลายเป็นความทรมานใจที่ต่อเนื่องไม่สิ้นสุด<br/>.<br/>สิ่งที่ผมได้หยิบมาเล่าให้ฟังในวันนี้ <br/>มันอาจไม่ใช่แนวทางในการรับมือ<br/>กับความวิตกกังวลที่จะ “ได้ผล” <br/>กับทุกๆคนในทุกๆกรณีก็จริง <br/>.<br/>แต่มันเป็นแนวทางที่เรียบง่ายและ “ได้ผล” <br/>กับหลายๆคนในหลายๆกรณีอยู่เหมือนกัน<br/>.<br/>ผมหวังว่าบทความในวันนี้จะเป็นอีกหนึ่ง “ทางเลือก” <br/>ที่เป็นประโยชน์สำหรับคนที่กำลังหาทาง<br/>รับมือกับความวิตกกังวลของตัวเองอยู่นะครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.31887/DCNS.2002.4.3/tsteimer">https://doi.org/10.31887/DCNS.2002.4.3/tsteimer</a><br/><a href="https://doi.org/10.1038/s41598-022-23885-4">https://doi.org/10.1038/s41598-022-23885-4</a><br/><a href="https://doi.org/10.1093/emph/eoab037">https://doi.org/10.1093/emph/eoab037</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-02-24T03:46:03+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsywkpktnp8jjpsz0f3ua60202m8y7t0mjqs7ty4f33de2m5fjdf8szyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7t7jdet <img src="https://image.nostr.build/2d20cc1beda58c1a90741d8119942b35366da20ec4b271b9a547576130fe7261.jpg"> <br/><br/>ไม่ว่าจะในอดีตหรือในปัจจุบัน <br/>สังคมเราล้วนเต็มไปด้วยผู้นำ<br/>ที่มีพฤติกรรม “บกพร่องทางศีลธรรม”<br/>.<br/>แต่เราก็จะเห็นได้ว่า <br/>ผู้คนจำนวนไม่น้อย<br/>ตัดสินใจที่จะเดินตามผู้นำเหล่านี้<br/>.<br/>ทำไม?<br/>.<br/>บางคนบอกว่า…<br/>.<br/>เป็นเพราะผู้คนเหล่านั้น<br/>มีความเชื่อที่สอดคล้องกับผู้นำดังกล่าว<br/>.<br/>บางคนบอกว่า…<br/>.<br/>เป็นเพราะผู้คนเหล่านั้น<br/>ถูกผู้นำกล่าว “ล้างสมอง” <br/>.<br/>วันนี้ ผมอยากจะนำเสนออีกหนึ่งเหตุผลครับ<br/>.<br/>มันเป็นเหตุผลที่เรียบง่าย<br/>จนหลายคนอาจไม่ได้นึกถึง <br/>.<br/>แต่มันก็เป็นเหตุผลที่สำคัญไม่แพ้เหตุผลอื่นๆ<br/>.<br/>หลายคนตัดสินใจเดินตาม<br/>ผู้นำที่ “บกพร่องทางศีลธรรม” <br/>เพราะพวกเขา “ไม่มีแรง” <br/>ที่จะต่อต้านผู้นำเหล่านี้ครับ<br/>.<br/>ใช่แล้วครับ <br/>การตัดสินใจที่จะไม่เดินตามผู้นำ<br/>เป็นสิ่งที่ต้องใช้ “แรง” ครับ<br/>.<br/>เราต้องใช้ “แรง” ในการพิจารณา<br/>และวิเคราะห์พฤติกรรมของผู้นำ<br/>.<br/>เราต้องใช้ “แรง” ในการตัดสินใจว่า <br/>“ฉันจะไม่เดินตามผู้นำคนนี้แล้ว”<br/>(และก็จะยิ่งใช้ “แรง” มากเป็นพิเศษ<br/>หากคนรอบตัวตัดสินใจไม่เหมือนกับเรา)<br/>.<br/>หากเราเหน็ดเหนื่อยกับการเอาตัวรอด<br/>ในชีวิตประจำวันของเรามากจนเรา <br/>“ไม่มีแรง” เหลือสำหรับสิ่งเหล่านี้ <br/>เราก็มีแนวโน้มที่จะตัดสินใจ<br/>เดินตามผู้นำโดย default ได้<br/>.<br/>นี่คือสาเหตุสำคัญข้อหนึ่ง<br/>ที่ทำให้ผู้นำเผด็จการจำนวนมาก<br/>ดูจะ “ประสบความสำเร็จ” ในประเทศ<br/>ที่มีปัญหาเรื่องปากท้องอย่างรุนแรงนั่นเองครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.obhdp.2011.03.001">https://doi.org/10.1016/j.obhdp.2011.03.001</a><br/><a href="https://doi.org/10.3390/bs13090743">https://doi.org/10.3390/bs13090743</a><br/><a href="https://doi.org/10.1007/s11238-021-09802-7">https://doi.org/10.1007/s11238-021-09802-7</a><br/><a href="https://doi.org/10.1007/s11238-021-09802-7">https://doi.org/10.1007/s11238-021-09802-7</a><br/><a href="https://doi.org/10.1093/scan/nsad012">https://doi.org/10.1093/scan/nsad012</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-02-22T03:24:16+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsfhxaqelfj249ap98yy6xsjlqf225pjpst8ua9jpl8sz3mlqtu0sczyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7thgdta <img src="https://image.nostr.build/c6416977b3933ba2ea9ff90447ff13b6d3e1fdb30af29bc4aecfcb7308287004.jpg"> <br/><br/>เทคโนโลยีทุกวันนี้ช่วยให้การติดต่อสื่อสาร<br/>เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ปลอดภัย และสะดวกสบาย<br/>.<br/>ถ้าเราอยากพูดคุยกับใคร <br/>เราก็สามารถทำได้ง่ายๆ<br/>.<br/>ในขณะเดียวกัน <br/>หากเราต้องการหลีกเลี่ยง<br/>การติดต่อกับคนในชีวิตเรา <br/>เราก็สามารถทำได้ง่ายๆเช่นกัน<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>เวลาที่เรามีประชุมผ่านทางซูม <br/>(หรือ platform การประชุมออนไลน์อื่นๆ) <br/>เราสามารถเข้าร่วมการประชุมนั้น <br/>โดยไม่ต้องมีปฏิสัมพันธ์ใดๆ<br/>กับคนในที่ประชุมได้อย่างง่ายดาย <br/>.<br/>…แค่ปิดกล้องและปิดไมโครโฟนของเราเท่านั้น<br/>.<br/>แต่ถ้าเป็นโลกสมัยก่อน <br/>(สมัยที่ internet ยังไม่บูมแบบทุกวันนี้) <br/>เวลาที่เรามีประชุม <br/>ต่อให้เราจะไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว <br/>แต่อย่างน้อย <br/>การที่ตัวเรานั่งอยู่ในห้องประชุมนั้น<br/>มันก็บีบให้เราต้องมีปฏิสัมพันธ์<br/>กับคนในห้องประชุมบ้าง (ไม่มากก็น้อย)<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>เมื่อการ “หลีกเลี่ยง” ภายในความสัมพันธ์<br/>กลายเป็นทางเลือกที่ง่ายขึ้น <br/>เราก็มีแนวโน้มที่จะเลือก choice ดังกล่าวมากขึ้น<br/>.<br/>ยิ่งเราเลือก choice ดังกล่าวมากเท่าไหร่ <br/>ความกลัวที่จะ “หันหน้าเข้าหา” ในความสัมพันธ์ก็ยิ่งมากเท่านั้น<br/>.<br/>นี่ถือเป็นเรื่องที่สำคัญไม่น้อยเลยครับ<br/>.<br/>เพราะความสัมพันธ์ที่ “เติมเต็ม” จะเกิดขึ้นไม่ได้ <br/>หากเรา “หันหลัง” ให้อีกฝ่ายในความสัมพันธ์เพียงอย่างเดียว<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ ไม่ว่าการ “หันหลัง” ให้กับผู้คน<br/>ที่เราติดต่อด้วยในชีวิตประจำวันจะง่ายขึ้นแค่ไหน <br/>แต่ผมก็ยังอยากจะเชิญชวนให้เรา <br/>“หันหน้าเข้าหา” พวกเขาเหล่านี้อยู่ดี<br/>.<br/>…ต่อให้มันจะเป็นการ “หันหน้าเข้าหา” เพียงเล็กๆน้อยๆก็ตามครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1186/s40359-024-01755-0">https://doi.org/10.1186/s40359-024-01755-0</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.chb.2015.11.053">https://doi.org/10.1016/j.chb.2015.11.053</a><br/><a href="https://doi.org/10.1093/geront/gnaa040">https://doi.org/10.1093/geront/gnaa040</a><br/><a href="https://doi.org/10.3389/fpsyg.2023.1063146">https://doi.org/10.3389/fpsyg.2023.1063146</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-02-20T02:51:34+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsy3rw0hy2wn5avks37crd2uxd0tm83s0wd8rzhy7lk9p4cyxhhqsszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7rx754l <img src="https://image.nostr.build/69c975cdc749016b550215199bcf75eef33546d3874d0b98e4fcfd1f6af033ea.jpg"> <br/><br/>เวลาที่เราตั้งใจจะทำอะไรสักอย่างในชีวิต <br/>(เช่น ตั้งใจจะออกกำลังกายทุกวัน <br/>ฝึกภาษาต่างประเทศอย่างสม่ำเสมอ <br/>ใช้เวลาสอนการบ้านลูกทุกสัปดาห์) <br/>.<br/>หลายคนจะคาดหวังให้ตัวเองทำ<br/>สิ่งที่ตั้งใจนั้นได้สำเร็จโดยไม่พึ่งพา <br/>“รางวัล” ที่เป็น “ปัจจัยภายนอก” <br/>(เช่น คาดหวังให้ตัวเองออกกำลังกาย <br/>โดยไม่ต้องพึ่งพาการดูซีรี่ย์<br/>ระหว่างที่กำลังเดินอยู่บนลู่วิ่ง)<br/>.<br/>พวกเขามองว่าสิ่งที่ตั้งใจทำนั้น<br/>มันคือ “รางวัล” ด้วยตัวมันเองอยู่แล้ว<br/>(เช่น ออกกำลังกายและสมองหลั่งสารแห่งความสุข)<br/>.<br/>พวกเขามองว่า “รางวัล” ดังกล่าว…ก็ควรที่จะเพียงพอเช่นกัน<br/>.<br/>แต่ในความเป็นจริง <br/>มันอาจจะไม่ได้เพียงพอเสมอไป<br/>.<br/>เพราะเวลาเราตั้งใจจะทำอะไรบางอย่าง <br/>(เช่น ฝึกภาษาต่างประเทศอย่างสม่ำเสมอ)<br/>เราจำเป็นต้องใช้พลังงาน<br/>.<br/>ทั้งในแง่ของการใช้พลังงาน<br/>ในการลงมือทำสิ่งนั้น<br/>และการใช้พลังงาน<br/>เพื่อเข็นตัวเองให้ลงมือทำสิ่งนั้น<br/>.<br/>ข้อเท็จจริงก็คือ <br/>พลังงานที่เรามีในแต่ละวัน…มันไม่เท่ากัน<br/>.<br/>บางวัน เราจะมีพลังงาน “เหลือเฟือ” <br/>ในการทำสิ่งที่เราตั้งใจจะทำ <br/>แต่บางวัน เราจะมีพลังงาน “ไม่เพียงพอ” <br/>.<br/>หากเราปฏิเสธการพึ่งพา “รางวัล” <br/>ที่เป็น “ปัจจัยภายนอก” โดยสมบูรณ์ <br/>เราก็จะพบว่าตัวเองไม่สามารถ<br/>ทำสิ่งที่ตั้งใจจะทำในวันที่เรามีพลังงานน้อยได้<br/>.<br/>มันไม่ต่างอะไรกับรถยนต์<br/>ที่ปฏิเสธจะเติมน้ำมันเพิ่ม<br/>เพราะมองว่าน้ำมันที่มีอยู่ในถัง<br/>มันเพียงพอสำหรับการเดินทางเลยครับ<br/>.<br/>ถ้าน้ำมันที่มีอยู่ในถัง ณ ตอนนั้น<br/>มันเพียงพอที่จะเดินทางถึงที่หมายได้ <br/>นั่นก็ถือว่าดีเลยครับ<br/>.<br/>แต่ถ้าน้ำมันที่มีอยู่ในถัง ณ ตอนนั้น<br/>มันไม่เพียงพอที่จะเดินทางถึงที่หมาย<br/>รถยนต์ของเราก็จะไปไม่ถึง “เส้นชัย”<br/>.<br/>มันคือสถานการณ์ที่ “ได้อย่างเสียอย่าง” จริงๆครับ<br/>.<br/>หากเราพึ่งพา “รางวัล” ที่เป็น “ปัจจัยภายนอก” <br/>มันจะช่วยเพิ่มโอกาส<br/>ที่เราจะสำเร็จในสิ่งที่เราตั้งใจทำได้มากขึ้น<br/>.<br/>แต่ถ้าเราจะเป็นสาย pure (ตัด “ปัจจัยภายนอก” ออกหมด) <br/>เราก็มีสิทธิ “น้ำมันหมดถัง” ก่อนที่จะได้เหยียบ “เส้นชัย”<br/>.<br/>มันขึ้นอยู่กับเราเลยครับว่า เราจะให้ความสำคัญ<br/>กับการเป็นสาย pure มากกว่าหรือการ maximize <br/>โอกาสที่จะทำสิ่งที่ตั้งใจให้สำเร็จมากกว่าครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.jrp.2007.08.002">https://doi.org/10.1016/j.jrp.2007.08.002</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-02-18T03:21:36+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqs9awhptdfeln8dyp8re24rgeme5w338rtqalywsaxn2k2svyuaf3czyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy780dqsu <img src="https://image.nostr.build/f9191440c9d97dafc6acdffe04a308ed248be7cf1c81098da501866e1f50af8d.jpg"> <br/><br/>เวลาที่เรารู้สึกอับอาย หรือรู้สึกว่าตัวเองดีไม่พอ <br/>หลายคนจะรับมือกับความรู้สึกดังกล่าว<br/>ด้วยการ “เหยียบย่ำ” คนอื่นในรูปแบบต่างๆ<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>ใช้คำพูดล้อเลียนสิ่งที่เป็น “จุดด้อย” ของคนอื่น<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>การ “เหยียบย่ำ” คนอื่นอาจไม่ได้<br/>ช่วยให้ตัวเราเองดีขึ้นก็จริง<br/>.<br/>แต่หลายคนก็หวังว่า<br/>มันจะช่วยให้พวกเขา<br/>รู้สึกดีกับตัวเองมากขึ้นบ้าง<br/>.<br/>(“อย่างน้อย ฉันก็จะไม่มีคนรอบตัวที่โดดเด่น<br/>มาตอกย้ำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองดีไม่พอบ่อยๆ”)<br/>.<br/>คำถามสำคัญก็คือ…<br/>.<br/>การ “เหยียบย่ำ” คนอื่นมันช่วย<br/>ให้เรารู้สึกโอเคขึ้นจริงๆหรือ?<br/>.<br/>หลายคนพบว่า “ไม่” ครับ<br/>.<br/>เพราะเวลาที่เรา “เหยียบย่ำ” คนอื่น <br/>มันสามารถสร้างความรู้สึกผิดขึ้นมาในใจ <br/>และ “หักล้าง” ความรู้สึกดีๆ<br/>ที่เกิดจากการ “เหยียบย่ำ” คนอื่นลงได้<br/>.<br/>เพราะไม่ว่าเราจะ “ดึงคนอื่นลงต่ำ” <br/>ผ่านการ “เหยียบย่ำ” ขนาดไหน <br/>ตัวเราก็ยังคงอยู่ที่เดิม (ไม่ได้ “ขยับขึ้น”)<br/>ส่งผลให้ความรู้สึกอับอายและดีไม่พอ<br/>ไม่ได้จางหายไปได้เท่าไหร่นัก<br/>.<br/>เพราะตอนที่เรา “เหยียบย่ำ” คนอื่นอยู่นั้น <br/>เรากำลังเพิกเฉยต่อความรู้สึกของเราเอง <br/>(ความรู้สึกอับอาย ดีไม่พอ)<br/>.<br/>หนทางที่ดีกว่าที่จะช่วยให้เรารับมือกับ<br/>ความรู้สึกอับอายหรือความรู้สึกดีไม่พอ<br/>คือการรับฟังเสียงของความรู้สึกดังกล่าว<br/>(โดยไม่ตัดสินตัวเอง)<br/>.<br/>มันจะช่วยให้เรารับรู้ได้ชัดเจนมากขึ้น<br/>ว่าเราต้องการอะไร ส่งผลให้เราสามารถ<br/>คิดต่อยอดได้ว่า มีอะไรที่เราสามารถทำได้<br/>ในตอนนี้ที่จะช่วยเติมเต็มความต้องการดังกล่าวหรือไม่?<br/>.<br/>หรือในกรณีที่เรายังไม่สามารถ<br/>เติมเต็มความต้องการนั้นได้ 100% <br/>มีหนทางไหนอีกไหมที่จะช่วยให้เรา<br/>เติมเต็มความต้องการนั้นได้ 90% ก็ยังดี? <br/>.<br/>หรือถ้า 90% มันไม่ไหว แล้ว 80% ล่ะ? <br/>.<br/>หรือ 50% ล่ะ? 20% ล่ะ? 5% ล่ะ?<br/>.<br/>หนทางนี้จะไม่ช่วยให้เรารู้สึกผิดต่อคนอื่น<br/>หนทางนี้จะตอบโจทย์ความต้องการของเราได้ตรงจุด<br/>.<br/>มันอาจการันตีไม่ได้ว่าจะทำให้ความรู้สึก<br/>อับอายหรือดีไม่พอหายไปได้โดยสมบูรณ์นะครับ<br/>.<br/>แต่มันเป็นหนทางที่ดีกว่าการ “เหยียบย่ำ” คนอื่นอย่างเห็นได้ชัดเลยครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.3390/bs13080633">https://doi.org/10.3390/bs13080633</a><br/><a href="https://doi.org/10.5964/ejop.2115">https://doi.org/10.5964/ejop.2115</a><br/><a href="https://doi.org/10.1111/j.1467-6494.2008.00537.x">https://doi.org/10.1111/j.1467-6494.2008.00537.x</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-02-14T01:51:38+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsx6lm96hyk9c3fnx2lalgqjzahjt2v67eysghtkh7ymfx7ehdezrszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7llhpjj <img src="https://image.nostr.build/3cbe2122f6195383543001873688833a92b57fedbe4c942a56216ef01b767700.jpg"> <br/><br/>หนึ่งในสาเหตุที่ทำให้คู่รักขัดแย้งกันมากที่สุด<br/>คือความแตกต่างระหว่าง <br/>“พฤติกรรมนอกบ้าน” กับ “พฤติกรรมในบ้าน”<br/>.<br/>หลายคนเป็นคนที่ active กล้าตัดสินใจ <br/>มีความเป็นผู้นำ รอบคอบรับผิดชอบ ฯลฯ ในที่ทำงาน<br/>.<br/>แต่พอพวกเขาอยู่ในบ้าน <br/>พวกเขากลับกลายเป็นคนที่เรื่อยๆเฉื่อยๆ <br/>ชอบตอบว่า “อะไรก็ได้” เมื่อถึงเวลาตัดสินใจ <br/>สะเพร่าไม่ถี่ถ้วน ฯลฯ ซะอย่างนั้น!<br/>.<br/>มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?<br/>.<br/>มันเป็นเพราะพวกเขาเหล่านี้<br/>มีนิสัยที่เสแสร้งอย่างนั้นหรือ?<br/>.<br/>ไม่เสมอไปครับ<br/>.<br/>เวลาที่เราอยู่ในที่ทำงาน เรามีบทบาทที่ชัดเจน <br/>เรารู้ได้ (โดยที่ไม่ต้องเดา) ว่าคนอื่นคาดหวังอะไรจากเราบ้าง <br/>เราได้รับ feedback อย่างรวดเร็วเวลาที่เรา “ทำผิด” และ “ทำถูก”<br/>.<br/>แต่พอเราอยู่บ้าน <br/>บทบาท ความคาดหวัง และ feedback ที่เราได้รับ<br/>มันไม่ได้ชัดเจนและรวดเร็วเท่าไหร่นัก <br/>.<br/>ไม่แปลกเลยครับที่เราจะตกอยู่ในภาวะ <br/>“ทำอะไรไม่ถูก” หรือ “ไม่ชัวร์ว่าควรทำอะไรดี” เวลาที่เราอยู่บ้าน<br/>.<br/>…ส่งผลให้พฤติกรรมของเราตอนอยู่บ้าน <br/>active น้อยกว่า เมื่อเทียบกับ<br/>พฤติกรรมของเราในที่ทำงานได้<br/>.<br/>หากคู่รักเข้าใจในจุดนี้ คู่รักก็จะสามารถหาโอกาส<br/>นั่งจับเข่าคุยกันในเรื่องของความคาดหวัง<br/>ที่ต่างฝ่ายต่างมีต่อกันในบ้านให้เคลียร์มากขึ้นได้<br/>.<br/>มันจะช่วยลดความขัดแย้งระหว่างคู่รักในเรื่องนี้ได้ไม่น้อยเลยครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.5267/j.msl.2013.06.036">https://doi.org/10.5267/j.msl.2013.06.036</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-02-12T04:10:27+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsf28qu5eh8fj3fxzjnmqream0qw8h62xm03390yy6j37vew4latmczyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7e4pnhp <img src="https://image.nostr.build/ff6fc0ae9b953629dcf305e11dd17f4ec28f3858b2c434c495e63020711108e0.jpg"> <br/><br/>“I don’t get lucky. I make my own luck.”<br/>“ฉันไม่ได้เป็นคนที่โชคดี ฉันเป็นคนที่สร้างโชคให้เกิดขึ้นในชีวิตฉันเองต่างหาก”<br/>.<br/>นี่คือคำพูดของตัวละครที่ชื่อว่า <br/>Harvey Specter ในซีรี่ย์ที่ชื่อว่า Suits<br/>.<br/>มันเป็นคำพูดที่โดนใจหลายคนที่ดูซีรี่ย์นี้ไม่น้อยเลยครับ<br/>.<br/>หลายคนมองว่าการ “สร้างโชค” นั้น<br/>เกิดขึ้นจากการทำงานหนัก <br/>ความรู้ และความสามารถ<br/>.<br/>ผมเห็นด้วยกับมุมมองดังกล่าวนะครับ<br/>.<br/>แต่ผมมองว่ามันยังมีหนึ่งหนทาง<br/>ในการ “สร้างโชค” ที่หลายคนไม่ค่อยพูดถึงเท่าไหร่นัก<br/>.<br/>มันคือการสังเกตเห็น “โชค” <br/>ที่ปรากฏอยู่ในชีวิตของเราครับ<br/>.<br/>เพราะถ้าเรามองไม่เห็น “โชค” ที่มีอยู่ในชีวิตเรา <br/>เราก็จะไม่สามารถใช้ประโยชน์จาก “โชค” นั้นได้ <br/>ส่งผลให้เราฟันธงว่าชีวิตเรา “ไร้โชค” ตามลำดับ<br/>.<br/>แต่ในทางกลับกัน หากเรามองเห็น “โชค” ที่มีอยู่ในชีวิต <br/>มันก็จะเปิดช่องให้เราสามารถใช้ประโยชน์จาก “โชค” นั้นได้ <br/>และทำให้ชีวิตเราดู “มีโชค” มากขึ้นตามลำดับ<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>สมมติว่าเราเจอกับญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง <br/>และเราคาดการณ์ว่า เราจะต้องรู้สึกอึดอัด<br/>ระหว่างที่พูดคุยกับญาติผู้ใหญ่คนนี้แน่ๆ<br/>.<br/>แต่พอถึงเวลาเข้าจริงๆ <br/>เรากลับพบว่าบทสนทนาที่เกิดขึ้น <br/>มันไม่ได้แย่อย่างที่คิด<br/>.<br/>สำหรับตัวอย่างนี้ เราอาจมองว่า<br/>การอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องพูดคุย<br/>กับญาติผู้ใหญ่คนดังกล่าว<br/>ถือเป็นเหตุการณ์ที่ “โชคร้าย”<br/>.<br/>แต่ถ้าเราลองตั้งข้อสังเกตกับตัวเองว่า…<br/>.<br/>ทำไมเหตุการณ์นี้มันถึงไม่ได้อึดอัดอย่างที่คิด?<br/>ฉันได้ทำอะไรลงไปในเหตุการณ์ครั้งนี้…ที่ช่วยให้สถานการณ์ไม่ย่ำแย่กันนะ?<br/>.<br/>ถ้าเราตอบคำถามเหล่านี้ได้ <br/>คำตอบที่เราได้ก็จะกลายเป็น “ขุมทรัพย์” <br/>ที่เราสามารถหยิบมาใช้ในการรับมือกับญาติคนนี้ <br/>(หรือคนอื่นๆในชีวิตที่มีลักษณะคล้ายกับญาติคนนี้) ในอนาคตได้<br/>.<br/>…ชีวิตเราดู “โชคดี” ขึ้นมาเลยนะครับ<br/>.<br/>ฉะนั้น หากเราอยากจะ “สร้างโชค” <br/>ให้เกิดขึ้นในชีวิตของเราล่ะก็ <br/>การหมั่นสังเกตเหตุการณ์ที่ “ไม่ได้แย่อย่างที่คิด” <br/>ในชีวิตประจำวันของเราถือเป็น<br/>สิ่งหนึ่งที่จะช่วยได้มากเลยครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.cpr.2024.102512">https://doi.org/10.1016/j.cpr.2024.102512</a><br/><a href="https://doi.org/10.1037/a0013316">https://doi.org/10.1037/a0013316</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-02-10T04:24:35+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqs8wzz6k2gf48cklja4zsr3cshegh4ylhdk4nx9gy2xuxyvlwtzywczyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7dqhrfd <img src="https://image.nostr.build/b6e2d66e9e6ed8682bde07c8d25a83233f2928aca6b8a2668d569dd06035fc6d.jpg"> <br/><br/>เวลาที่เราเพิ่งจะรู้จักใครสักคน <br/>มันปกติมากๆเลยครับที่เราจะอยาก<br/>สร้างความประทับใจกับเขาคนนั้น<br/>.<br/>ปัญหาก็คือ…<br/>.<br/>เวลาที่เราต้องการจะสร้าง<br/>ความประทับใจกับใครสักคนมากๆ <br/>ในใจเราก็มีแนวโน้มที่จะ<br/>เต็มไปด้วยความคิดดังต่อไปนี้<br/>.<br/>“เขาชอบฉันไหมนะ?”<br/>“ฉันพูดแบบนี้ไป…มันโอเคหรือเปล่า?”<br/>“เขาจะคิดกับฉันยังไง?”<br/>ฯลฯ<br/>.<br/>มันเป็นความคิดที่โฟกัสอยู่กับตัวเรา <br/>ไม่ใช่ตัวคนที่เรากำลัง<br/>ทำความรู้จักเป็นครั้งแรกคนนั้น<br/>.<br/>มันทำให้เราใส่ใจคู่สนทนาของเราน้อยลง<br/>.<br/>…ซึ่งแน่นอนครับว่า <br/>ทั้งหมดนี้ไม่เป็นผลดีต่อ<br/>การสร้างความประทับใจแรกพบเท่าไหร่นัก<br/>.<br/>ในทางกลับกัน <br/>หากเราเปลี่ยนโฟกัส<br/>จากตัวเราไปเป็นคู่สนทนา<br/>.<br/>หากเราโฟกัสที่การรับฟังคู่สนทนา<br/>หากเราโฟกัสที่การทำความเข้าใจคู่สนทนา<br/>.<br/>มันจะเป็นการ “ส่งสัญญาณ” ให้อีกฝ่าย<br/>รับรู้ว่าเราให้คุณค่า/ความสำคัญกับเขา<br/>.<br/>…ซึ่งก็จะส่งผลให้เขามีแนวโน้มที่จะรู้สึก<br/>ประทับใจในปฏิสัมพันธ์ที่มีกับเรามากขึ้นได้<br/>.<br/>พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ หลายๆครั้ง <br/>ความประทับใจไม่ได้เกิดขึ้น<br/>จากการที่เรา “โชว์” ตัวเองให้คนอื่นเห็น <br/>แต่เกิดจากการที่เรา “ถอยหลัง” <br/>และเปิดพื้นที่ให้คนอื่นมากขึ้นมากกว่าครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1111/jopy.12509">https://doi.org/10.1111/jopy.12509</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.jrp.2022.104225">https://doi.org/10.1016/j.jrp.2022.104225</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.jesp.2008.10.009">https://doi.org/10.1016/j.jesp.2008.10.009</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-02-08T05:01:29+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqs8ryt95s9wwft7y8du25yvdchrpsmalt6f34n0uydmsuq92dtepuszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy727dx7l <img src="https://image.nostr.build/4b3c9b14e6bd75dfcb44ada7a666136e6e3d31fd6ed790da7ee93068ffd1a006.jpg"> <br/><br/>เวลาที่เรากำลังตัดสินใจเรื่องใหญ่ๆในชีวิต <br/>(เช่น ฉันจะตอบตกลงข้อเสนอเลื่อนตำแหน่งครั้งนี้หรือไม่?<br/>ฉันจะเลิกกับแฟนที่กำลังคบอยู่ดีไหม?)<br/>. <br/>หลายคนจะนั่งบนโต๊ะพร้อมกับกระดาษ 1 แผ่น <br/>และเขียน list ข้อดี-ข้อเสียของทางเลือกแต่ละทางที่มีอยู่<br/>(เช่น ข้อดีของการตกลงรับข้อเสนอเลื่อนตำแหน่งมีอะไร?<br/>ข้อเสียของการตกลงรับข้อเสนอเลื่อนตำแหน่งมีอะไร?)<br/>.<br/>ในหลายๆครั้ง พวกเขาจะพบว่า <br/>ต่อให้พวกเขาจะ list ข้อดี-ข้อเสียเสร็จแล้ว <br/>และต่อให้การทำแบบนี้จะช่วยให้พวกเขา<br/>มองเห็นชัดเจนว่าทางเลือกไหนที่ “ดูดี” มากที่สุด <br/>.<br/>พวกเขาก็ยังไม่สามารถตัดสินใจได้อย่างหนักแน่นอยู่ดี<br/>.<br/>ทำไมมันถึงเป็นเช่นนั้น?<br/>.<br/>สาเหตุข้อหนึ่งก็คือ พวกเขาใช้เพียงแค่ “สมอง” <br/>(เหตุผล ตรรกะ) ในการพิจารณาเรื่องดังกล่าว<br/>.<br/>พวกเขาไม่ได้หยิบเรื่องนี้มาเช็คกับ “ร่างกาย” ของตัวเอง <br/>(เช่น ร่างกายฉันรู้สึกยังไงเมื่อฉันนึกถึงภาพ<br/>ที่ตัวเองเลิกกับแฟนที่กำลังคบอยู่ในปัจจุบัน? โล่งใจ? เสียใจ? ฯลฯ)<br/>.<br/>มันไม่ต่างอะไรกับการที่เราเป็นเจ้าของบริษัท <br/>และเรามีที่ปรึกษาอยู่ 2 คน (“สมอง” กับ “ร่างกาย”) <br/>และเราถามความเห็นของที่ปรึกษาเพียง 1 คน (“สมอง”) <br/>โดยที่ละเลยการพูดคุยกับที่ปรึกษาอีก 1 คน (“ร่างกาย”)<br/>.<br/>ที่ปรึกษาคนที่ถูกละเลย (“ร่างกาย”) <br/>จึงพยายามส่งสัญญาณให้เจ้าของบริษัทอย่างเรา<br/>หันมาเปิดช่องให้เขาทำหน้าที่บ้าง <br/>(มันจึงทำให้เรายังไม่สามารถตัดสินใจได้อย่างหนักแน่นนั่นเอง)<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากจะนำเสนอว่า <br/>ทุกครั้งที่เราจะตัดสินใจในเรื่องใหญ่ๆ <br/>เราอย่ารับฟังเฉพาะเสียงของ “สมอง” เท่านั้น <br/>แต่เราควรรับฟังเสียงของ “ร่างกาย” ด้วย<br/>.<br/>ผมไม่ได้มีเจตนาที่จะสื่อว่า <br/>เราควรให้น้ำหนักกับเสียงของ “ร่างกาย” <br/>มากกว่าเสียงของ “สมอง” นะครับ<br/>.<br/>แต่ผมมีเจตนาที่จะสื่อว่า <br/>เราควรรับฟังทั้ง “สมอง” และ “ร่างกาย”<br/>ก่อนที่เราจะตัดสินใจครับ<br/>.<br/>ฉะนั้น สำหรับบางเรื่อง <br/>หลังจากที่เรารับฟังเสียของ “สมอง” และ “ร่างกาย” แล้ว <br/>เราอาจจะเลือกเส้นทางที่สอดคล้องกับ “สมอง” ก็ได้<br/>.<br/>และในทางกลับกัน สำหรับบางเรื่อง<br/>หลังจากที่เรารับฟังเสียของ “สมอง” และ “ร่างกาย” แล้ว <br/>เราอาจจะเลือกเส้นทางที่สอดคล้องกับ “ร่างกาย” ก็ได้<br/>.<br/>ในที่สุดแล้ว ไม่ว่าเราจะตัดสินใจเลือกอะไร นั่นคือเรื่องรองครับ<br/>.<br/>เรื่องหลักก็คือ เราตัดสินใจเลือก…หลังจากที่เราได้รับฟัง<br/>ที่ปรึกษาทั้ง 2 คน (ไม่ใช่ 1 คน) เรียบร้อยแล้วครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.geb.2004.06.010">https://doi.org/10.1016/j.geb.2004.06.010</a><br/><a href="https://doi.org/10.1186/s13030-020-00179-7">https://doi.org/10.1186/s13030-020-00179-7</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-02-06T03:42:55+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqs24754e648q4a4ux5j8wyctzf2ckuj3rny25q24xgqr4yny53rr4czyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7z4ru5m <img src="https://image.nostr.build/c0aa26b95db9971d751168ab893a3444c7139ee68c6a2bcfeb83ceb2704d1c43.jpg"> <br/><br/>เคยไหมครับ?<br/>.<br/>เรากำลังรู้สึกเหนื่อยล้าจากการทำงาน <br/>และในใจเราก็เกิดความคิดขึ้นมาว่า <br/>“ดีแค่ไหนแล้วที่มันเหนื่อยแค่นี้?”<br/>.<br/>เรากำลังรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่แฟนพูด<br/>และในใจเราก็เกิดความคิดขึ้นมาว่า<br/>“ฉันมันเรื่องเยอะเกินไปแล้วนะ”<br/>.<br/>เรากำลังรู้สึกกังวลจนนอนไม่หลับ<br/>และในใจเราก็เกิดความคิดขึ้นมาว่า<br/>“ทำไมฉันถึงอ่อนแอจังเลย?”<br/>.<br/>นี่คือตัวอย่างของการ “ปิดปาก” <br/>ความรู้สึกของตัวเองในรูปแบบต่างๆ<br/>.<br/>แต่ไม่ว่าเราจะพยายามแค่ไหน <br/>ตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่ <br/>เราจะไม่มีวัน “ปิดปาก” ความรู้สึกตัวเองได้โดยสมบูรณ์<br/>.<br/>มันจะดีกว่าไหมถ้าเราเลิก<br/>พยายามทำสิ่งที่ “เป็นไปไม่ได้” นี้?<br/>.<br/>มันจะดีกว่าไหมถ้าเราหยุด <br/>“ปัดตก” ความรู้สึกของตัวเอง <br/>และหันมา “รับฟัง” ความรู้สึกของตัวเอง?<br/>(โดยไม่จำเป็นต้อง “ตามใจ” ความรู้สึกของเราเสมอไป)<br/>.<br/>สำหรับผมแล้ว มันดีกว่า<br/>อย่างไม่ต้องสงสัยเลยครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.brat.2009.05.007">https://doi.org/10.1016/j.brat.2009.05.007</a><br/><a href="https://doi.org/10.1186/s40479-022-00185-x">https://doi.org/10.1186/s40479-022-00185-x</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/s0145-2134(02)00536-7">https://doi.org/10.1016/s0145-2134(02)00536-7</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-02-03T02:14:11+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsxvr72xr893r7j4t9ye33ycemmtwnt9043zxnq8nqrdxvfnz9m3xszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7wt9q9t <img src="https://image.nostr.build/fff14723f76d745b360fce0b447ed880237f244b11ca9d3ca2b60d82f01df6be.jpg"> <br/><br/>Scammer ประเภทหนึ่งที่พบได้บ่อยๆคือ Romance Scammer<br/>.<br/>Romance Scammer คือ<br/>มิจฉาชีพที่เข้ามาในชีวิตของเรา <br/>ทำทีว่าตกหลุมรักกับเรา <br/>จากนั้นก็หลอกเอาเงิน <br/>(หรือผลประโยชน์อื่นๆ) จากเรา<br/>.<br/>การมีอยู่ของ Romance Scammer นี้<br/>คือสาเหตุสำคัญที่ทำให้หลายคนตั้งกฎกับตัวเองว่า <br/>“ฉันจะไม่ตามหาความรักในโลกออนไลน์เด็ดขาด”<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกคนที่ยึดถือกฎเช่นนั้นในการใช้ชีวิต<br/>.<br/>ทุกวันนี้ <br/>หลายคนใช้ช่องทางออนไลน์<br/>เป็นช่องทางสำคัญในการตามหา<br/>ความรักความสัมพันธ์ที่จริงจัง<br/>.<br/>สำหรับคนกลุ่มหลังนี้ <br/>พวกเขาจะแยกความสัมพันธ์จริงๆ<br/>ออกจากความสัมพันธ์แบบ <br/>Romance Scammer ได้อย่างไร?<br/>.<br/>บทความวันนี้มีคำตอบครับ<br/>.<br/>.<br/>.<br/># 1 <br/>.<br/>Romance Scammer มักจะปฏิเสธ<br/>การมีปฏิสัมพันธ์กับเราในโลกออฟไลน์<br/>.<br/># 2<br/>.<br/>ในช่วงแรกของความสัมพันธ์ <br/>Romance Scammer มักจะแสดง<br/>ความรัก ความสนใจ ความชื่นชม<br/>ให้กับเราอย่างมหาศาล<br/>เพื่อหวังให้เรา “ติดอกติดใจ” <br/>ในตัว Scammer ให้เร็วที่สุด<br/>.<br/># 3<br/>.<br/>เวลาที่เราสอบถามข้อมูลส่วนตัว<br/>ของ Romance Scammer <br/>เรามักจะได้คำตอบเพียงแค่เล็กน้อย <br/>(หรือคำตอบที่ได้รับก็จะเต็มไปด้วยความคลุมเครือ)<br/>.<br/># 4 <br/>.<br/>เวลาที่ Romance Scammer <br/>เล่าเรื่องของตัวเองให้เราฟัง <br/>เราจะพบกับรายละเอียด<br/>ที่ขัดแย้งกันเองในเรื่องราวที่ถูกเล่า <br/>(เช่น เคยไปเที่ยวต่างประเทศ <br/>แต่ไม่เคยมี passport มาก่อน)<br/>.<br/># 5 <br/>.<br/>หลายครั้ง ระหว่างที่เรากำลังพูดคุย<br/>กับ Romance Scammer <br/>ในใจเราก็จะเกิดความคิดขึ้นมาว่า <br/>“ฉันรู้สึกว่ามันชักจะดีเว่อร์เกินจริงไปแล้วนะ!”<br/>.<br/># 6<br/>.<br/>Romance Scammer มักจะพยายาม<br/>ดึงเราออกมาจากครอบครัวและเพื่อนสนิท <br/>(เพราะกลัวว่าคนใกล้ตัวเหล่านี้จะเตือน<br/>ให้เราถอยห่างออกมาจาก Scammer)<br/>.<br/># 7<br/>.<br/>และแน่นอนครับว่า หลังจากที่ Romance Scammer <br/>ประเมินว่าเรา “ตกหลุมรัก” เข้าเต็มเปาแล้ว <br/>การเอ่ยปากขอทรัพย์สินเงินทองจากเราก็จะเริ่มต้นขึ้น<br/>.<br/>.<br/>.<br/>ผมหวังว่าสิ่งที่ผมได้หยิบมานำเสนอในวันนี้<br/>จะช่วยให้ทุกคนปลอดภัยจาก <br/>Romance Scammer ได้มากขึ้นนะครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1093/iwc/iwad048">https://doi.org/10.1093/iwc/iwad048</a><br/><a href="https://doi.org/10.1089/cyber.2016.0729">https://doi.org/10.1089/cyber.2016.0729</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-01-30T02:46:06+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqs8fny6m8c77a8kk6k3lgwmehc8lxtgewwnq3fwdfxumev4dhe4t9szyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7xegxh9 <img src="https://image.nostr.build/6929016f543e07da510614238347ceaf43ac2b1ed2a823818c1e4cbef8ee4806.jpg"> <br/><br/>ชีวิตเต็มไปด้วยความคลุมเครือ<br/>ชีวิตเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน<br/>ชีวิตเต็มไปด้วยความไม่ชัดเจน<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>เราไม่รู้ว่าเราจะป่วยเป็นโรคร้ายแรงในยามแก่เฒ่าหรือเปล่า<br/>เราไม่รู้ว่าแฟนของเราจะยังอยากคบกับเราต่อไปอีกนานแค่ไหน<br/>เราไม่รู้ว่าเราจะยังมีงานทำในปีหน้าอยู่ไหม<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ซึ่งความคลุมเครือของชีวิตเหล่านี้<br/>สามารถทำให้เกิดความวิตกกังวล<br/>ที่สร้างความปั่นป่วนภายในใจเราได้<br/>.<br/>…เว้นแต่เราจะเป็นคนที่สามารถเผชิญหน้าและ<br/>รับมือกับความคลุมเครือของชีวิตได้เป็นอย่างดี<br/>.<br/>แต่เราจะพัฒนาให้ตัวเองกลายเป็นคนแบบนั้นได้อย่างไร?<br/>.<br/>ผลการศึกษาที่มีอยู่พบว่า <br/>การอ่านนวนิยาย<br/>สามารถช่วยเราในเรื่องนี้ได้ครับ<br/>.<br/>เพราะอะไร?<br/>.<br/>เพราะเวลาที่เราอ่านนวนิยาย <br/>เนื้อเรื่องทั้งหมดมันจะไม่ถูก<br/>เปิดเผยให้เรารับรู้ตั้งแต่หน้าแรก<br/>.<br/>หากเราต้องการจะรู้เนื้อเรื่องทั้งหมด <br/>เราจะต้องทนอยู่กับ “ความไม่รู้” ให้ได้ <br/>และตั้งใจอ่านต่อไปเรื่อยๆ<br/>.<br/>มันให้ความรู้สึกเหมือนกับ<br/>เรากำลังต่อจิ๊กซอว์ <br/>โดยที่นวนิยายแต่ละหน้า<br/>จะหยิบยื่นจิ๊กซอว์ให้เราทีละชิ้นๆๆ<br/>.<br/>นวนิยาย (หรือ fiction ในรูปแบบอื่น เช่น ภาพยนตร์) <br/>จึงถือเป็น “แบบฝึกหัด” ให้เราได้ฝึก<br/>เผชิญหน้ากับความคลุมเครือ <br/>ความไม่แน่นอน ความไม่ชัดเจน<br/>.<br/>ยิ่งได้ทำ “แบบฝึกหัด” นี้มากเท่าไหร่ <br/>เราก็ยิ่งรับมือกับความคลุมเครือ <br/>ความไม่แน่นอน และความไม่ชัดเจน<br/>ของชีวิตได้มากเท่านั้น<br/>.<br/>เรียกได้ว่า <br/>นอกจากนวนิยายจะช่วยให้ชีวิตเรา<br/>มีความเพลิดเพลินมากขึ้นแล้ว <br/>มันยังสามารถช่วยเสริมความมั่นคงทางอารมณ์<br/>ให้เราได้มากขึ้นอีกด้วยครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1080/10400419.2013.783735">https://doi.org/10.1080/10400419.2013.783735</a><br/><a href="https://doi.org/10.1111/j.1745-6924.2008.00073.x">https://doi.org/10.1111/j.1745-6924.2008.00073.x</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-01-28T01:51:07+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsx29f3sg2rrcgaj32cpxysgnvdgkz7tutzzxu5kcp7lnl5t8e4xjszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7xg44ua <img src="https://image.nostr.build/761f0c573eba9e04eefbc0ac7320aead8d109533add593d1b5b1e068a83efec9.jpg"> <br/><br/>สำหรับหลายๆคน <br/>การ “ยับยั้งชั่งใจ” ไม่ให้ตัวเองใช้จ่ายเกินตัว<br/>คือหนึ่งในสิ่งที่ทำได้ยากที่สุด<br/>.<br/>โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่มี promotion เด็ดๆ <br/>(เช่น Black Friday, 11-11) มาล่อตาล่อใจ<br/>.<br/>ต่อให้พวกเขาจะตั้งใจ “ยั้งมือ” ก็ตาม <br/>แต่พอพวกเขารู้ตัวอีกที พวกเขาก็พบว่า<br/>ตัวเองจ่ายเงินไปเรียบร้อยแล้ว<br/>.<br/>วันนี้ ผมมีเทคนิคเล็กๆน้อยๆ<br/>สำหรับคนที่กำลังพยายามควบคุม<br/>พฤติกรรมการใช้จ่ายของตัวเองมานำเสนอครับ<br/>.<br/>.<br/>.<br/># 1 <br/>.<br/>ทำให้การจ่ายเงินเป็นเรื่องที่ต้องใช้ความพยายามให้มากขึ้น <br/>(เช่น จ่ายเงินด้วยเหรียญและธนบัตรเท่านั้น <br/>ไม่ใช้บัตรเครดิต ไม่ใช้การโอน QR code)<br/>.<br/>วิธีนี้จะสร้าง “แรงเสียดทาน” เวลาที่เราจะใช้เงิน <br/>ซึ่งช่วยลดโอกาสที่เราจะ “ตบะแตก” ขณะใช้จ่ายได้<br/>.<br/># 2<br/>.<br/>ให้เราตั้งกฎกับตัวเองว่า <br/>ก่อนที่เราจะซื้ออะไรสักอย่าง <br/>เราจะต้องใช้เวลา 5 นาที<br/>ในตอบคำถามกับตัวเองให้ได้ว่า <br/>“ทำไมเราจึงไม่ควรซื้อสิ่งนี้?”<br/>.<br/>หากเราตอบคำถามข้อนี้กับตัวเองได้แล้ว <br/>และเราพบว่าเรายังอยากซื้ออยู่ เราก็ซื้อได้<br/>(แต่ถ้าเราพบว่าตัวเองไม่ได้อยากซื้อแล้ว เราก็ไม่ซื้อ)<br/>.<br/>วิธีนี้อาจไม่สามารถหยุดพฤติกรรม <br/>“ช้อปแหลก” ได้ 100% นะครับ <br/>แต่หลายคนจะพบว่า <br/>การได้มีโอกาสตอบคำถามกับตัวเองในช่วง 5 นาทีนั้น <br/>มันก็เพียงพอที่จะช่วยโน้มน้าวใจตัวเอง<br/>ไม่ให้จ่ายเงินกับบางสิ่งบางอย่างได้<br/>(ซึ่งก็ช่วย save เงินในกระเป๋าตังค์ได้ไม่น้อยแล้ว)<br/>.<br/># 3 <br/>.<br/>เวลาที่เราอยากซื้ออะไรสักอย่าง <br/>แทนที่เราจะซื้อทันที ให้เราตั้งกฎกับตัวเองว่า <br/>เราจะรออีกสัก 2-3 วันและเราค่อย<br/>ตัดสินใจอีกทีว่าจะยังคงอยากซื้อสิ่งนั้นอยู่ไหม<br/>.<br/>ถ้าผ่านไป 2-3 วันและเรายังอยากซื้ออยู่ <br/>เราก็จะอนุญาตให้ตัวเองซื้อได้ <br/>แต่ถ้าวันเวลาผ่านไปและเราไม่ได้อยากซื้อแล้ว <br/>(หรือแม้กระทั่งลืมไปแล้วว่าเราอยากซื้อสิ่งนั้น) เราก็จะไม่ซื้อ<br/>.<br/>.<br/>.<br/>ผมหวังว่าเทคนิคเล็กๆน้อยๆที่ผมหยิบมานำเสนอในวันนี้<br/>จะเป็นประโยชน์กับทุกคนที่กำลังพยายามควบคุม<br/>พฤติกรรมการ shopping ของตัวเองอยู่นะครับ<br/><br/>อ้างอิง <br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.jesp.2021.104189">https://doi.org/10.1016/j.jesp.2021.104189</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.joep.2015.04.003">https://doi.org/10.1016/j.joep.2015.04.003</a><br/><a href="https://doi.org/10.1371/journal.pone.0253938">https://doi.org/10.1371/journal.pone.0253938</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-01-26T03:44:11+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsfjjq2m64kwmf2zymkvy9hwq6scevl7xaswyqxgd2ahc7lc0q88dgzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7jk9ksu <img src="https://image.nostr.build/1ba27d1cbaa67512de36ccce4ab2196ff6b580dfa18b9ed093ab583a2e29fdf7.jpg"> <br/><br/>เวลาที่ชีวิตของเราเจอกับความล้มเหลว <br/>(เช่น สอบไม่ติดคณะที่ต้องการ <br/>ไม่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งที่อยากได้ <br/>ถูกแฟนที่คบกันมานานบอกเลิก) <br/>สิ่งที่เราพูดกับตัวเองในช่วงเวลาดังกล่าวมีความสำคัญมากๆเลยครับ<br/>.<br/>เราจะพูดกับตัวเองว่า <br/>“ชีวิตของฉันมันล้มเหลว” ก็ได้<br/>หรือเราจะพูดกับตัวเองว่า <br/>“ฉันกำลังเจอกับความล้มเหลวในตอนนี้” ก็ได้<br/>.<br/>บางคนอาจมองว่า 2 ประโยคที่ผมเขียน<br/>ไปในย่อหน้าข้างต้นมันก็เหมือนๆกัน<br/>.<br/>แต่ผมมองว่ามันแตกต่างมากเลยครับ<br/>.<br/>เพราะถ้าเราเปรียบเปรยชีวิตของตัวเอง<br/>เป็นเหมือนกับนิยายสักเล่มล่ะก็…<br/>.<br/>ประโยคแรก (“ชีวิตของฉันมันล้มเหลว”) <br/>คือการเอาเนื้อหา 1 เหตุการณ์มาเขียนเป็นนิยายทั้งเล่ม<br/>.<br/>ในขณะที่ประโยคต่อมา (“ฉันกำลังเจอกับความล้มเหลวในตอนนี้”) <br/>คือการเอาเนื้อหาดังกล่าวมาเขียนเป็นนิยาย 1 บท (ไม่ใช่ทั้งเล่ม) เท่านั้น<br/>.<br/>ประโยคแรกจะทำให้เรารู้สึกหดหู่และหมดหวัง<br/>ส่วนประโยคที่สองจะช่วยให้เรารู้สึกมีพลังและมีความหวัง<br/>.<br/>จริงอยู่ครับว่า คำพูดที่ปรากฏอยู่ในประโยคที่สอง<br/>แทบจะไม่ต่างกับคำพูดที่ปรากฏอยู่ในประโยคแรก<br/>.<br/>แต่ความแตกต่างที่เล็กน้อยนี้<br/>มันสามารถส่งผลได้อย่างมหาศาลเลยทีเดียว<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ เมื่อไหร่ก็ตามที่เราเจอกับอุปสรรค <br/>ปัญหา หรือความล้มเหลวในรูปแบบใดก็ตาม <br/>ผมขอเชิญชวนให้เราพยายามมองเหตุการณ์นั้น<br/>เป็น “นิยาย 1 บท” ไม่ใช่ “นิยายทั้งเล่ม” ครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.jesp.2020.103969">https://doi.org/10.1016/j.jesp.2020.103969</a><br/><a href="https://doi.org/10.1038/s41598-025-22647-2">https://doi.org/10.1038/s41598-025-22647-2</a><br/><a href="https://doi.org/10.48550/arXiv.2305.02466">https://doi.org/10.48550/arXiv.2305.02466</a><br/><a href="https://doi.org/10.3389/fdgth.2021.676742">https://doi.org/10.3389/fdgth.2021.676742</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-01-24T02:48:42+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsfegsu8cn257h7gys2lp7qf9nkm2m4e9kh60c73dvagsgck0ze34gzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy78ae49k <img src="https://image.nostr.build/3633e6feb96369b9e2c17b400f0c075c895e2515d2ee96130b3d1479ffde772b.jpg"> <br/><br/>ช่วงที่คู่รักเริ่มต้นความสัมพันธ์กันใหม่ๆ <br/>สิ่งหนึ่งที่พวกเขาทำเป็นระยะๆ<br/>คือการแสดงความชื่นชมให้แก่กันและกัน<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>“เธอใส่กางเกงตัวนี้แล้วดูน่ารักดีนะ”<br/>“ฉันชอบที่เธอใจเย็นระหว่างสอนฉันขับรถจัง”<br/>“ขอบคุณที่เธอเลิกบุหรี่ให้ตามที่ฉันร้องขอนะ”<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>แต่พอพวกเขาคบกันไปได้สักระยะ <br/>การแสดงความชื่นชมให้แก่กันและกันก็เริ่มลดลง<br/>.<br/>ด้วยเหตุผลเช่น…<br/>“มันทำแล้วรู้สึกแปลกๆ”<br/>“ต่อให้ไม่พูด แฟนก็รู้อยู่แล้วแหละ”<br/>“แทนที่โฟกัสที่คำพูด โฟกัสที่การกระทำไม่ดีกว่าหรือ?”<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม<br/>.<br/>ดอกไม้ต้องการการรดน้ำอย่างสม่ำเสมอฉันใด<br/>ความรักก็ต้องการคำชื่นชมอย่างสม่ำเสมอฉันนั้น<br/>.<br/>หากเราหยุดรดน้ำ ดอกไม้ของเราก็จะเหี่ยวเฉาลงเรื่อยๆ<br/>.<br/>เช่นเดียวกันครับ คู่รักที่หยุด “รดการชื่นชม” ให้กัน<br/>ก็มีแนวโน้มที่จะรู้สึกโดดเดี่ยว (แม้จะยังคบกันแฟนอยู่) <br/>รู้สึกว่าตัวเองเป็น “ของตาย” ในสายตาแฟน <br/>รวมทั้งรู้สึกว่าแฟนไม่เห็นคุณค่าของตนได้<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากจะขอเชิญชวนให้เรา<br/>หมั่นสังเกตสิ่งดีๆที่เกิดขึ้นกับแฟนในแต่ละวัน <br/>(ต่อให้มันจะเป็นสิ่งเล็กๆน้อยๆก็ตาม) <br/>และหยิบมา highlight ให้แฟนได้ยินกันครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1177/0956797610364003">https://doi.org/10.1177/0956797610364003</a><br/><a href="https://doi.org/10.1177/02654075221131288">https://doi.org/10.1177/02654075221131288</a><br/><a href="https://doi.org/10.1038/s41598-022-15650-4">https://doi.org/10.1038/s41598-022-15650-4</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-01-22T03:36:37+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsx6j9pgcl3uchwjxf5l3r83ccyvvskq7j2el3zz8zj9qy5lfectnszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy77zw3q5 <img src="https://image.nostr.build/14a43830ac8ee1a1b8fddb2af0468695e7a286d7689d3c52823c8ac5658b88a1.jpg"> <br/><br/>เวลาที่หลายคนตรวจสุขภาพประจำปี <br/>พวกเขามักจะได้รับคำแนะนำจากคุณหมอ<br/>ให้ “ทานอาหารที่ดีต่อสุขภาพ” มากกว่านี้<br/>.<br/>แต่พอถึงเวลาเข้าจริงๆ มันยากมากๆเลยครับ<br/>ที่พวกเขาจะไม่เอื้อมมือไปหยิบ<br/>ไอศกรีม เค้ก มันฝรั่งทอด ฯลฯ เข้าปาก<br/>.<br/>พอพวกเขาเห็นพฤติกรรมการกินของตัวเองแบบนี้ <br/>หลายคนก็จะชี้นิ้วกล่าวโทษตัวเอง<br/>พร้อมกับบอกว่าตัวเองมีวินัยไม่มากพอ<br/>.<br/>คำถามคือ…แล้วพวกเขาต้องใช้วินัยมากขนาดไหนจึงจะ “มากพอ” กันนะ?<br/>.<br/>ผลการศึกษาที่มีอยู่พบว่า <br/>พวกเขาจำเป็นต้องใช้วินัยในปริมาณ<br/>ที่มากกว่าที่หลายคนคิดครับ<br/>.<br/>อันที่จริง พวกเขาอาจจะต้องใช้วินัยมากพอๆ<br/>กับคนที่พยายามเลิกใช้สารเสพติดบางประเภทด้วยซ้ำ!<br/>.<br/>เพราะธรรมชาติของอาหาร ultra-processed <br/>(เช่น ไอศกรีม เค้ก มันฝรั่งทอด) นั้น <br/>มันส่งผลให้สมองเรามีอาการ “โหย” <br/>อาหารเหล่านั้นจนยากที่ควบคุมตัวเองได้<br/>.<br/>มันไม่ต่างอะไรกับธรรมชาติของสารเสพติดบางประเภทเลยทีเดียว<br/>.<br/>มันจึงอาจกล่าวได้ว่า การปรับอาหารการกินของตัวเอง<br/>ด้วยการลดอาหาร ultra-processed <br/>ไม่ใช่เป็นแค่การ “เข็นครกไปข้างหน้า” เท่านั้น <br/>แต่มันเป็นการ “เข็นครกขึ้นภูเขา” <br/>ที่มี “แรงโน้มถ่วง” ในรูปแบบของธรรมชาติ<br/>อาหาร ultra-processed เป็น “แรงต้าน” เพิ่มเข้ามาอีกด้วย<br/>.<br/>ดังนั้น <br/>เราใจเย็นกับคนที่พยายามเลิกใช้สารเสพติดฉันใด<br/>เราก็น่าจะใจเย็นกับตัวเองเมื่อเราพยายาม<br/>ลดการทานอาหาร ultra-processed ฉันนั้นครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="http://dx.doi.org/10.1136/bmj-2023-075354">http://dx.doi.org/10.1136/bmj-2023-075354</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.appet.2022.106260">https://doi.org/10.1016/j.appet.2022.106260</a><br/><a href="https://doi.org/10.1007/s40429-022-00431-w">https://doi.org/10.1007/s40429-022-00431-w</a><br/><a href="https://doi.org/10.1186/s41155-024-00322-1">https://doi.org/10.1186/s41155-024-00322-1</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-01-20T01:43:07+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqswh4wfv6ylfpey2wr5eauruun3rkdd5w7m3hzzw5p7ds6hgl8644szyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7gw8slk <img src="https://image.nostr.build/897f52fab960dc34a31d3ff7d2afd97d2ce975d727a7f8e70effdf24d577e7a4.jpg"> <br/><br/>หลายคนมีความเชื่อว่า “เป็นคนดี = น่าเบื่อ”<br/>.<br/>หลายคนมองว่า <br/>คนที่จะ “ดูดี” ได้นั้น <br/>จะต้องมีความ bad อยู่ในตัว<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม งานวิจัยที่มีอยู่…ไม่ได้ support <br/>ความเชื่อ “เป็นคนดี = ไม่น่าดึงดูด” เท่าไหร่นัก<br/>.<br/>ผลการศึกษาพบว่า <br/>ต่อให้จะเป็นคนๆเดียวกัน <br/>แต่ความรู้สึกที่ผู้อื่นมีต่อคนๆนั้น<br/>ในช่วงที่เขากำลังพูดความจริง<br/>กับความรู้สึกที่ผู้อื่นมีต่อคนๆนั้น<br/>ในช่วงที่เขากำลังพูดโกหก<br/>.<br/>…มันแตกต่างกันอย่างชัดเจน<br/>.<br/>กล่าวคือ เวลาที่เราพูดความจริง <br/>เราจะ “ดูดี” ในสายตาคนอื่นมากกว่า <br/>เมื่อเทียบกับเวลาที่เรากำลังพูดโกหกครับ<br/>.<br/>เพราะเวลาที่เราพูดความจริง <br/>มันช่วย “ส่งสัญญาณ” ให้คนอื่น<br/>รู้สึกปลอดภัยและไว้วางใจในตัวเรา<br/>.<br/>นอกจากนี้ เวลาที่เราพูดความจริง <br/>มันยังทำให้คนอื่นมองว่าเราเป็น<br/>คนที่มีความมั่นใจในตัวเองอีกด้วย<br/>.<br/>(มันให้อารมณ์ประมาณว่า <br/>“ตัวฉันแบบที่เป็นอยู่นี้…มันดีพออยู่แล้ว <br/>ฉันไม่จำเป็นต้องใช้คำโกหก<br/>เพื่อเสริมแต่งให้ตัวเองดีพอ”)<br/>.<br/>กล่าวโดยสรุปก็คือ หากเราอยากเป็นคนที่ “มีเสน่ห์” ล่ะก็<br/>เราต้องพร้อมที่จะเป็น “คนจริง” (ไม่ใช่ “คนโกหก”) ครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.jrp.2004.12.003">https://doi.org/10.1016/j.jrp.2004.12.003</a><br/><a href="https://doi.org/10.1177/01461672231207567">https://doi.org/10.1177/01461672231207567</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-01-18T02:19:15+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqs8yk800vppd2jy43ul6j876kw2uhwyhv92arlu7vc7aaw8j68pnmszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7ugfnzv <img src="https://image.nostr.build/6ece0451b50a76833551316da87d258a55e1a566dd011b659e143a692ab07e28.jpg"> <br/><br/>สิ่งหนึ่งที่สร้างความทุกข์ใจให้กับหลายๆคน<br/>คือการที่พวกเขามักจะนึกถึงอนาคตล่วงหน้า<br/>.<br/>และเป็นการนึกถึงภาพอนาคตที่ “เลวร้าย” อย่างแรงอีกด้วย<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>.<br/>ในการนำเสนองานกับหัวหน้าครั้งถัดไป <br/>หัวหน้าจะ “ถามจี้” ในเรื่องที่ฉันไม่เชี่ยวชาญ <br/>และฉันก็จะให้คำตอบกับหัวหน้าไม่ได้ <br/>ส่งผลให้หัวหน้าไม่พอใจ ต่อว่าฉันอย่างรุนแรง <br/>พร้อมกับไล่ให้ฉันยื่นใบลาออกภายในวันถัดไปแน่ๆ<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>พวกเขาจะ replay ภาพอนาคต<br/>ที่ “เลวร้าย” เหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมาในหัว <br/>ส่งผลให้ใจพวกเขาปั่นป่วนทรมานไม่หยุด<br/>(แม้พวกเขาจะรู้ว่าโอกาสที่เหตุการณ์<br/>จะออกมา “เลวร้าย” มันมีไม่เยอะก็ตาม)<br/>.<br/>และไม่ว่าพวกเขาจะพยายาม “ออกคำสั่ง” <br/>ให้ตัวเองหยุดนึกถึงภาพอนาคตที่ “เลวร้าย” นั้นขนาดไหน <br/>สมองพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะ replay ภาพเหล่านั้นอยู่ดี<br/>.<br/>วันนี้ ผมมีแนวทางหนึ่งที่อาจจะช่วยแก้ไขปัญหา <br/>“replay ภาพอนาคตที่เลวร้ายซ้ำไปมา” นี้ได้ครับ<br/>.<br/>อย่างแรก เราจะต้องทำความเข้าใจก่อนครับว่า <br/>ทำไมสมองเราจึงไม่ยอมหยุด replay ภาพอนาคตเหล่านี้เสียที<br/>.<br/>สาเหตุที่เป็นไปได้ข้อหนึ่งก็คือ…<br/>. <br/>เพราะเรายังไม่มีทางออกที่ดีพอ<br/>ในการรับมือกับภาพอนาคต<br/>ที่ “เลวร้าย” ดังกล่าวนั่นเองครับ<br/>.<br/>ดังนั้น <br/>หากเราหยิบภาพอนาคตที่ “เลวร้าย” นั้นมาดู <br/>พร้อมตอบคำถามกับตัวเองให้ได้ชัดๆว่า <br/>“ถ้าเหตุการณ์มันเลวร้ายได้แบบนั้นจริงๆ ฉันจะรับมือกับมันยังไง?”<br/>.<br/>…มันมีความเป็นไปได้พอสมควรเลยครับ<br/>ที่สมองเราจะเริ่ม replay ภาพอนาคตที่ “เลวร้าย” นั้นน้อยลง<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>ก่อนที่ฉันจะนำเสนองานกับหัวหน้า <br/>ฉันจะชวนเพื่อนร่วมงานที่เชี่ยวชาญ<br/>ในเรื่องที่ฉันไม่ถนัดมานั่งอยู่ในห้องประชุมด้วย <br/>หากหัวหน้า “ถามจี้” ฉันในเรื่องดังกล่าวขึ้นมาจริงๆ <br/>ฉันก็จะเปิดโอกาสให้เพื่อนร่วมงานตอบข้อสงสัยในเรื่องนี้กับหัวหน้า<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ผมหวังว่าสิ่งที่ผมหยิบมานำเสนอในวันนี้<br/>จะเป็นประโยชน์กับทุกๆคนที่กำลังทุกข์ใจกับปัญหา <br/>“replay ภาพอนาคตที่เลวร้ายซ้ำไปมา” นะครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://psycnet.apa.org/record/2004-16375-004">https://psycnet.apa.org/record/2004-16375-004</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1016/S0065-2601(06)38002-1">https://psycnet.apa.org/doi/10.1016/S0065-2601(06)38002-1</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/fulltext/2008-01984-001.html">https://psycnet.apa.org/fulltext/2008-01984-001.html</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-01-16T02:14:16+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsvda3p2h45hk3trwhmdmc7vzlf0m8nluvg8x6p97c0qv80eyv3d3szyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7jpy82t <img src="https://image.nostr.build/b5ad110311a275b9118cf09b2a6af178001d0d24dea51cc1a1b29f66b3e1940a.jpg"> <br/><br/>เวลาที่เราทุกข์ใจจากการสูญเสียบางสิ่ง <br/>(เช่น งาน) หรือบางคน (เช่น สมาชิกในครอบครัว) <br/>.<br/>หนึ่งในคำปลอบใจที่หลายคนพยายาม<br/>มอบให้กับเราด้วยความหวังดี<br/>คือการชี้ชวนให้เรามองเห็นสิ่งที่เรายังมีอยู่ตอนนี้ <br/>(เช่น แม้สมาชิกในครอบครัวของเราจะจากไป <br/>แต่เราก็มีคนอื่นๆในครอบครัวที่ยังมีชีวิตอยู่)<br/>.<br/>และในบางครั้ง พวกเขาเหล่านี้ก็จะพูดเสริมด้วยว่า<br/>“เธอควรจะรู้สึกขอบคุณสำหรับสิ่งที่เธอยังมีอยู่นะ”<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม ความหวังดีเช่นนี้…ใช่ว่าจะนำมาสู่ผลลัพธ์ที่สวยงามเสมอไป<br/>.<br/>เพราะสำหรับคนที่กำลังทุกข์ใจอยู่นั้น <br/>การถูกชี้ชวนให้รู้สึกขอบคุณในช่วงเวลานี้ <br/>มันไม่ต่างอะไรกับการที่เราเพิ่งถูกเลื่อย<br/>หั่นแขนขาดไปข้างหนึ่งสดๆร้อนๆ <br/>และมีคนมาบอกว่าเราควรจะรู้สึกขอบคุณ<br/>ที่ตัวเองยังคงเหลือแขนอีกหนึ่งข้าง <br/>(แทนที่จะส่งเสียงร้องโหยหวนกับความเจ็บปวด<br/>กับบาดแผลที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานมานี้)<br/>.<br/>สำหรับคนที่กำลังทุกข์ใจอยู่นั้น <br/>มันให้ความรู้สึกราวกับว่าความทุกข์ใจของพวกเขา<br/>กำลังถูก “ปฏิเสธ” หรือ “ดูเบา” หรือ “ลดทอนความสำคัญ”<br/>.<br/>มันจึงกลายเป็นว่า นอกจากคนที่กำลังทุกข์ใจอยู่นี้ <br/>จะรู้สึกทุกข์ใจจากความสูญเสียที่เกิดขึ้นแล้ว <br/>พวกเขายังทุกข์ใจจากการที่ความรู้สึกตัวเองถูกมองข้ามเพิ่มเติมอีกด้วย!<br/>.<br/>ผมมองว่า หากเราหวังดีกับคนที่กำลังทุกข์ใจ <br/>และอยากให้ความหวังดีนั้นนำมาสู่ผลลัพธ์ที่ดีตามมาล่ะก็ <br/>แนวทางที่ดีกว่าคือการเปิดพื้นที่ให้กับความทุกข์ใจของเจ้าตัวเขาเสียก่อน<br/>.<br/>พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ <br/>อย่าเพิ่งรีบชี้ชวนให้เจ้าตัวรู้สึกขอบคุณ <br/>ในช่วงเวลาที่ใจของเขาไม่มี “ช่องว่าง” <br/>สำหรับความรู้สึกดังกล่าว <br/>(เพราะยังเต็มไปด้วยความทุกข์อยู่)<br/>.<br/>เมื่อเจ้าตัวได้สัมผัสกับความทุกข์ใจอย่างเต็มที่แล้ว <br/>“ช่องว่าง” ในใจเขาก็จะค่อยๆเพิ่มขึ้น <br/>และเปิดพื้นที่ให้กับความรู้สึกขอบคุณมากขึ้นเองครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.cpr.2010.03.005">https://doi.org/10.1016/j.cpr.2010.03.005</a><br/><a href="https://doi.org/10.31744/einstein_journal/2023rw0371">https://doi.org/10.31744/einstein_journal/2023rw0371</a><br/><a href="https://doi.org/10.1007/s41042-023-00086-6">https://doi.org/10.1007/s41042-023-00086-6</a><br/><a href="https://doi.org/10.1080/00207594.2011.632009">https://doi.org/10.1080/00207594.2011.632009</a><br/><a href="https://doi.org/10.1080/07481187.2017.1296505">https://doi.org/10.1080/07481187.2017.1296505</a><br/><a href="https://doi.org/10.3390/su14148679">https://doi.org/10.3390/su14148679</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-01-14T02:19:05+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsxgkzr3s9kxvjeesqks2m305qa5tqa043fqa6tq4f4qq9yc9n500gzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7z2e864 <img src="https://image.nostr.build/a8e069fd46c0fba27e9a5b3ea406df045d4aa39e1da16ea6d4028ab0e330ee9c.jpg"> <br/><br/>หนึ่งใน “หลุมพราง” ที่น่ากลัวที่สุด<br/>ที่สามารถเกิดขึ้นได้กับคนๆหนึ่ง<br/>คือการที่เขาคนนั้นมีความมั่นใจว่าตัวเองถูกต้อง<br/>.<br/>แม้ว่าในความเป็นจริงแล้ว <br/>เจ้าตัวจะไม่ได้ถูกต้องอย่างที่คิดก็ตาม<br/>.<br/>เพราะเมื่อที่เรามีความมั่นใจเช่นนั้น<br/>เรามักจะไม่ค่อย “เช็คตัวเอง”<br/>.<br/>หรือต่อให้เราจะ “เช็คตัวเอง” <br/>เราก็มีแนวโน้มที่จะมองไม่เห็น “จุดบอด” <br/>ของตัวเองได้ชัดเจนเท่าไหร่นัก<br/>.<br/>ไม่ว่าจะเป็นเรื่องประเด็นทางการเมือง <br/>ศาสนา การทำงาน ความสัมพันธ์ส่วนตัว <br/>หรือเรื่องอะไรก็ตาม “หลุมพราง” ที่ว่านี้<br/>ก็สามารถแผลงฤทธิ์กับเราได้เสมอ<br/>.<br/>ทำยังไงเราจึงจะปกป้องตัวเองจาก “หลุมพราง” นี้ได้?<br/>.<br/>สิ่งหนึ่งที่เราสามารถทำได้คือการเปิดช่องให้<br/>คนที่มีใจหวังดีและมีสายตาที่เฉียบคม<br/>ได้มีโอกาสให้ feedback กับเราอย่างสม่ำเสมอ<br/>.<br/>วิธีการนี้…ฟังดูไม่ยากเลยนะครับ<br/>.<br/>เพราะคนที่ต้อง “ลงแรง” ไม่ใช่ตัวเราด้วยซ้ำ<br/>คนที่ “ลงแรง” คือคนที่ให้ feedback กับเรามากกว่า<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม แม้เราจะไม่ได้ “ลงแรง” เท่าไหร่นัก <br/>แต่วิธีการดังกล่าวมัน “ทำใจยาก” อยู่ไม่น้อย<br/>.<br/>เพราะถ้าจะว่ากันโดยทั่วไปแล้ว<br/>น้อยคนครับที่จะชอบเวลามีคนอื่นมาชี้นิ้วที่เรา<br/>และบอกว่าเราขาดตกบกพร่องตรงนู้นตรงนี้ตรงนั้น<br/>.<br/>มันเหมือนกับเรากำลังถูกตัดสินว่า…เรา “ดีไม่พอ”<br/>.<br/>ซึ่งหากจะมองในแง่หนึ่ง เราก็ “ดีไม่พอ” จริงๆแหละครับ <br/>(ไม่อย่างนั้น เราคงรับมือกับ “หลุมพราง” ได้ด้วยตัวเองไปแล้ว)<br/>.<br/>แต่ต่อให้เราจะ “ดีไม่พอ” ในบางเรื่อง <br/>(หรือแม้กระทั่งหลายเรื่อง) <br/>นั่นไม่ได้หมายความว่าเราจะ “ไม่มีค่า”<br/>.<br/>เพราะคุณค่าในความเป็นมนุษย์ของเรา<br/>ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความรู้ความสามารถของเราครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.jesp.2006.05.011">https://doi.org/10.1016/j.jesp.2006.05.011</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.tics.2006.11.001">https://doi.org/10.1016/j.tics.2006.11.001</a><br/><a href="https://doi.org/10.24602/sjpr.65.4_431">https://doi.org/10.24602/sjpr.65.4_431</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-01-12T03:25:17+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqs98jm87k6skh00870mf5drcg6zfpvqk32839p0pygng7hnmxaepggzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy72egztq <img src="https://image.nostr.build/a5c4ff2ee37262a7791e9f1dc8025a22dec271f105ec7ac6bf9ce84a4cd4b0d1.jpg"> <br/><br/>เวลาที่เราพูดถึงแรงบันดาลใจ <br/>หลายคนจะนึกถึงการวาดภาพความฝัน<br/>ที่พวกเขาอยากจะทำให้เป็นจริง<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>ภาพที่ตัวเองแต่งงานและมีครอบครัวที่น่ารัก<br/>ภาพที่ตัวเองเติบโตในหน้าที่การงานจนอยู่ในบอร์ดบริหาร<br/>ภาพที่ตัวเองได้เดินทางรอบโลก<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>พวกเขาจะโฟกัสกับภาพความฝันนั้นและใช้มันเป็นแรงผลักดัน<br/>.<br/>พวกเขาหวังว่าภาพความฝันที่สวยงามนี้<br/>จะมีพลังเพียงพอในการกระตุ้นให้ตัวเอง<br/>ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อใทำฝันให้เป็นจริงได้ในท้ายที่สุด<br/>.<br/>แต่ประสบการณ์ของหลายคนแสดงให้เห็นว่า <br/>แม้ภาพความฝันจะมีพลังอยู่ไม่น้อย <br/>แต่พลังที่ว่านี้ยังมีไม่มากพอสำหรับพวกเขาจริงๆ<br/>.<br/>พวกเขาจำเป็นต้องมีสิ่งอื่นมา “เสริมพลัง” <br/>นอกจากภาพความฝันที่สวยงาม<br/>.<br/>แล้วสิ่งอื่นที่ว่านี้…คืออะไร?<br/>.<br/>สำหรับหลายๆคน มันคือภาพของชีวิตตัวเอง <br/>หากพวกเขาทำฝันนั้นเป็นจริงไม่สำเร็จครับ<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>ภาพที่ตัวเองไม่มีชีวิตครอบครัวในแบบที่วาดฝันไว้<br/>ภาพที่ตัวเองล้มเหลวในหน้าที่การงาน<br/>ภาพที่ตัวเองไม่ได้เดินทางไปที่ไหน<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ถ้าภาพความฝันอันสวยงามทำหน้าที่<br/>เป็น “สวรรค์” ให้พวกเขาอยาก “วิ่งไล่ตาม” <br/>ภาพในตัวอย่างข้างต้นนี้ก็จะทำหน้าที่<br/>เป็น “นรก” ให้พวกเขาอยาก “วิ่งหนีให้พ้น”<br/>.<br/>อันที่จริง หลายคนพบว่า <br/>ภาพ “นรก” ของพวกเขานั้น<br/>สามารถสร้างแรงจูงใจให้พวกเขา <br/>active ในแต่ละวันได้มากกว่า <br/>เมื่อเทียบกับภาพ “สวรรค์” เสียอีก!<br/>.<br/>ฉะนั้น สำหรับใครก็ตามที่กำลังมองหา<br/>แรงบันดาลใจในการทำอะไรบางอย่างอยู่ล่ะก็<br/>.<br/>นอกจากเราจะค้นพบแรงบันดาลใจได้จากความสำเร็จแล้ว<br/>ความล้มเหลวก็ถือเป็นอีกหนึ่งแหล่งแรงบันดาลใจชั้นดีอีกด้วยครับ!<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.3389/fnhum.2020.00287">https://doi.org/10.3389/fnhum.2020.00287</a><br/><a href="https://doi.org/10.3758/s13423-016-1158-7">https://doi.org/10.3758/s13423-016-1158-7</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.econlet.2024.111555">https://doi.org/10.1016/j.econlet.2024.111555</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-01-10T01:26:52+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqszkjz9fg2d0q4ndexvcg3lwyv0c860e3wka2pn3w6tg2m2hyw2sygzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7wygr96 <img src="https://image.nostr.build/b3d43ad27ce0a6f5a2b7dd2f2328a8aaaeef958b25f1c861de960a01c25d5a46.jpg"> <br/><br/>พวกเราหลายคนมีความเชื่อบางอย่าง<br/>ที่พวกเรายึดถือในการใช้ชีวิต<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>“ฉันต้องเข้มแข็งตลอดเวลา”<br/>“ลึกๆแล้ว ทุกคนเป็นคนดี”<br/>“ฉันเป็นคนไม่มีค่า”<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>การมีความเชื่อให้เรายึดถือ<br/>อาจช่วยให้เราไม่รู้สึกเคว้งคว้างก็จริง<br/>.<br/>แต่การยึดถือความเชื่ออย่างเหนียวแน่น<br/>สามารถทำให้เรามี “จุดบอด” ได้<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>หากเรายึดถือความเชื่อที่ว่า <br/>“ฉันต้องเข้มแข็งตลอดเวลา” <br/>อย่างเหนียวแน่น <br/>.<br/>มันอาจทำให้เราไม่ยอมรับ<br/>ส่วนที่ “เปราะบาง” ของตัวเอง <br/>(เช่น ความกลัว ความเจ็บปวด) <br/>.<br/>ซึ่งสามารถส่งผลให้เรา <br/>connect กับคนอื่นได้ยากขึ้น <br/>(เพราะคนอื่นก็จะไม่รู้จัก “ตัวตนที่แท้จริง” ของเราได้)<br/>.<br/>หรือในกรณีที่เรายึดถือความเชื่อว่า <br/>“ลึกๆแล้ว ทุกคนเป็นคนดี” อย่างเหนียวแน่น <br/>.<br/>มันก็สามารถทำให้เราประมาทและ<br/>ขาดความระมัดระวังเวลาที่อยู่กับคนอื่น <br/>.<br/>ซึ่งอาจนำมาสู่อันตรายและ<br/>ความเสียหายกับตัวเราได้ <br/>(เช่น ถูกคนที่คิดว่าเป็นเพื่อนโกง)<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ทั้งหมดนี้…ผมไม่ได้ต้องการจะสื่อว่า <br/>เราไม่ควรมีความเชื่อใดใดเลย <br/>หรือความเชื่อที่ผมยกตัวอย่าง<br/>มาในข้างต้นเป็นความเชื่อที่ “ผิด” นะครับ<br/>.<br/>แต่สิ่งที่ผมต้องการจะสื่อก็คือ <br/>ความเชื่อของเราก็ไม่ต่างอะไรกับ <br/>“แว่นตา” ที่เราสวมใส่ครับ<br/>.<br/>หากเราไม่ต้องการให้ “แว่นตา” ของเรา<br/>บดบังโลกที่เรามองเห็นโดยสมบูรณ์ <br/>เราก็ไม่ควรสวม “แว่นตา” ดังกล่าวอย่างเหนียวแน่นเกินไป <br/>(แม้มันจะเป็น “แว่นตา” ที่ “ถูกต้อง” ก็ตาม) ครับ<br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-01-08T02:52:56+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsra9vn40xr3lc39jaygkt20egl092rhfntk8fcr7377x9fulm4zyszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy79vmsf0 <img src="https://image.nostr.build/c887faa4e2abb57508b09a90f4e4c7554fa8d98a72862babc9b72f7d06f921e2.jpg"> <br/><br/>เวลาที่เราหวังดีกับใครสักคน <br/>เราก็จะอยากให้ความช่วยเหลือกับเขา<br/>.<br/>แต่ในหลายๆครั้ง แม้เราจะหวังดีกับเขา <br/>(และเขาก็รับรู้ถึงความหวังดีของเรา) <br/>แต่สุดท้ายแล้ว ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นมันกลับไม่ได้ “สวยงาม”<br/>.<br/>ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น…กลายเป็นทั้งเรา (ที่เป็นฝ่ายช่วยเหลือ) <br/>และเขา (ที่เป็นฝ่ายรับความช่วยเหลือ) ต่างรู้สึกแย่ด้วยกันทั้งคู่<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>เราเห็นว่าเพื่อนของเรากำลังทุกข์ใจ<br/>ที่จับได้ว่าแฟนตัวเองนอกใจ (อีกแล้ว)<br/>.<br/>เราเป็นห่วงเพื่อน<br/>เราหวังดีกับเพื่อน<br/>.<br/>เราก็เลยเดินเข้าไปหาเพื่อนและ<br/>แนะนำให้เพื่อน “รีบๆเลิกกับมันซะ!”<br/>.<br/>แต่แทนที่เพื่อนจะเลิกกับแฟนทันที <br/>เพื่อนกลับมีปากเสียงกับเรา ส่งผลให้ในที่สุด <br/>เรากับเพื่อนทะเลาะกันยกใหญ่ซะอย่างงั้น <br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ได้?<br/>.<br/>เวลาที่เราเห็นคนๆหนึ่งกำลังหิวข้าว <br/>และเราเสนอตัวที่จะทำอาหารให้เขาทาน <br/>.<br/>ถ้าจะให้ดีที่สุด ก่อนที่เราจะลงมือทำอาหาร<br/>เราควรถามเจ้าตัวเขาก่อนว่า เขาอยากทานอะไร<br/>.<br/>ไม่อย่างนั้น สมมติว่าเราทำกระเพราหมูสับให้คนๆนั้น <br/>แต่เจ้าตัวเป็นชาวมุสลิมที่ไม่ทานเนื้อหมูขึ้นมา <br/>อาหารที่เราลงแรงทำไปให้ (ด้วยความหวังดี) ก็จะ “เสียเปล่า” ได้<br/>.<br/>และยิ่งถ้าเราพยายาม “ยัดเยียด” กระเพราหมูสับ<br/>เผลอๆ มันอาจจะจุดชนวนให้เราขัดแย้ง<br/>กับคนที่เราอยากจะช่วยเหลืออีกด้วย!<br/>.<br/>การให้ความช่วยเหลือคนอื่นก็ไม่ต่างกันเลยครับ<br/>.<br/>การมีความหวังดีต่อเพื่อนมนุษย์มันคือสิ่งที่สวยงามนะครับ <br/>.<br/>แต่ในหลายๆครั้ง <br/>เพียงแค่ความหวังดีอย่างเดียว<br/>มันไม่เพียงพอจริงๆครับ<br/>.<br/>ในหลายๆครั้ง <br/>การเข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรคือ<br/>สิ่งที่ “ขาดไม่ได้” เลยครับ<br/>.<br/>ฉะนั้น หากเราจะย้อนกลับไปที่ตัวอย่างในข้างต้น<br/>.<br/>ผมมองว่า…<br/>.<br/>เราสามารถสื่อสารกับเพื่อนได้ครับว่า<br/>เราเป็นห่วงเพื่อน <br/>.<br/>เราสามารถสื่อสารกับเพื่อนได้ครับว่า <br/>เราไม่พอใจที่แฟนเพื่อนทำกับเพื่อนแบบนี้<br/>.<br/>เราสามารถสื่อสารกับเพื่อนได้ครับว่า<br/>เราอยากจะช่วย support เพื่อน<br/>.<br/>นอกจากนี้ ผมก็อยากจะเชียร์ให้<br/>เราถามเพื่อนต่อไปด้วยครับว่า <br/>.<br/>ณ ตอนนี้ เพื่อนต้องการอะไร<br/>มีอะไรที่เราพอจะทำเพื่อช่วย <br/>support เพื่อนในขณะนี้ได้บ้าง<br/>.<br/>ผมมองว่า หากเราทำแบบนี้ <br/>มันน่าจะ “สวยงาม” ขึ้นเยอะเลยครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1002/pon.3896">https://doi.org/10.1002/pon.3896</a><br/><a href="https://doi.org/10.1017/S1041610217000898">https://doi.org/10.1017/S1041610217000898</a><br/><a href="https://doi.org/10.1017/S1930297500001558">https://doi.org/10.1017/S1930297500001558</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-01-06T08:55:32+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsdse3szfkfze5ts42603hrkyttm9hm9qf2n8djmysrhsnnjchdvpgzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7saelu3 <img src="https://image.nostr.build/0aa76b98fcf6e641f1d4d4f0417bb838e9c1c85d8a7a521a6f40b5e921afd63a.jpg"> <br/><br/>ในแต่ละวัน หลายคนจะเจอกับงาน<br/>ที่ต่อคิวเรียงแถวให้พวกเขาเข้าไปทำเต็มไปหมด<br/>.<br/>ไม่ว่าจะเป็นการตอบอีเมลลูกค้า <br/>การนำเสนองานกับเจ้านาย <br/>การประเมินผลงานของลูกน้อง <br/>ฯลฯ<br/>.<br/>งานบางอย่าง…เราใช้เวลาเพียงแค่แป๊บเดียวก็ทำเสร็จแล้ว <br/>(เช่น การจัดเอกสารที่อยู่บนโต๊ะให้เป็นระเบียบเรียบร้อย)<br/>.<br/>งานบางอย่าง…เราต้อง “ต่อสู้” กับมันอยู่นานกว่าจะเสร็จได้<br/>(เช่น การพูดคุยให้คำปรึกษากับลูกน้องในทีมที่ทำงานติดขัด)<br/>.<br/>เมื่อต้องเลือกระหว่างงานประเภทแรกกับงานประเภทหลัง <br/>หลายคนจะเลือกงานประเภทแรกโดยอัตโนมัติ<br/>.<br/>เพราะมันเป็นงานที่ “ทำแล้วรู้สึกดี”<br/>.<br/>ลองนึกภาพดูนะครับ<br/>.<br/>สมมติว่าวันนี้ <br/>เรามีงานต้องทำ 10 อย่าง <br/>8 อย่างคืองานประเภทแรก <br/>2 อย่างคืองานประเภทหลัง<br/>.<br/>ถ้าเราเลือกทำงานประเภทแรกก่อน <br/>เราใช้เวลาและพลังงานเพียงนิดเดียว <br/>ก็ทำให้งานของวันนี้เสร็จไปแล้วถึง 80%!<br/>.<br/>มันทำให้เรารู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่ productive <br/>.<br/>คำถามสำคัญก็คือ หากเราตัดสินใจแบบนี้ <br/>เราจะพูดว่าวันนี้คือวันที่ productive ได้จริงๆหรือ?<br/>.<br/>เราอาจจะทำงานประเภทแรกได้เสร็จเต็มไปหมด <br/>แต่มันคืองานที่มี impact และความสำคัญมากน้อยเพียงใด?<br/>.<br/>ในหลายๆกรณี เราจะพบว่า <br/>แม้งานประเภทแรกจะ “ทำเสร็จได้ง่าย” <br/>แต่มันไม่ได้มีความสำคัญหรือมี impact เท่าไหร่นัก <br/>.<br/>อันที่จริง หลายๆครั้ง เราพบว่างานประเภทแรกบางอย่าง<br/>(เช่น การจัดเรียงปากกาบนโต๊ะทำงานให้เรียงสีตามสายรุ้ง)<br/>แทบจะไม่มี impact หรือความสำคัญเลยด้วยซ้ำ!<br/>.<br/>มันจึงกลายเป็นว่า เราจะดู busy แต่เราไม่ได้ productive<br/>.<br/>ถ้าเราต้องการให้วันทำงานของเรา productive จริงๆ <br/>เราควรจะโฟกัสงานที่มี impact หรือความสำคัญสูงๆ <br/>แม้งานเหล่านี้อาจจะไม่ได้ “ทำเสร็จได้ง่าย” เท่าไหร่นักก็ตาม<br/>.<br/>แต่ก็นะครับ…ของแบบนี้มัน “พูดง่ายแต่ทำยาก”<br/>.<br/>เพราะธรรมชาติของงานที่มี <br/>impact หรือความสำคัญสูงๆนั้น<br/>มักจะไม่ค่อย “ทำแล้วรู้สึกดี” เท่าไหร่นัก<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม <br/>มันมีเทคนิคที่จะช่วยให้งานเหล่านี้ <br/>“ทำแล้วรู้สึกดี” ได้อยู่เหมือนกันครับ<br/>.<br/>เทคนิคที่ว่านี้คือการหยิบงานดังกล่าว<br/>มาหั่นออกมาเป็นขั้นตอนเล็กๆหลายๆขั้น<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>.<br/>หากเราจะพูดคุยให้คำปรึกษากับลูกน้องในทีมที่ทำงานติดขัด <br/>.<br/>ขั้นตอน # 1 เราต้องหาวัน เวลา และสถานที่ที่เหมาะสมก่อน <br/>(ต้องเป็นช่วงวันเวลาที่ลูกน้องกับตัวเราสะดวก <br/>และต้องเป็นสถานที่ที่มีความเป็นส่วนตัวสักหน่อย)<br/>.<br/>ขั้นตอน # 2 เราจะเปิดโอกาสให้ลูกน้องเล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น<br/>.<br/>ขั้นตอน # 3 เราจะพูดสะท้อนกลับไปให้ลูกน้องฟังว่า <br/>ในความเข้าใจของเรานั้น เราเข้าใจว่าลูกน้องเผชิญกับอุปสรรคอะไรอยู่ <br/>(เพื่อเป็นการเช็คว่าเราเข้าใจลูกน้องถูกต้องหรือไม่)<br/>.<br/>ขั้นตอน # 4 เราจะถามลูกน้องว่า ลูกน้องต้องการให้เราช่วยเหลืออะไรบ้าง<br/>.<br/>ขั้นตอน # 5 เราจะพิจารณาว่า สิ่งที่ลูกน้องต้องการให้เราช่วยนั้น มันเป็นไปได้มากน้อยแค่ไหน<br/>.<br/>ขั้นตอน # 6 สำหรับความช่วยเหลือที่เราสามารถมอบให้ลูกน้องได้นั้น <br/>เราก็จะมอบให้ แต่สำหรับความช่วยเหลือที่เราไม่สามารถมอบให้ลูกน้องได้ <br/>เราก็จะบอกกับลูกน้องว่าเราช่วยไม่ได้ และชวนลูกน้องพูดคุยว่า <br/>มีอะไรอย่างอื่นที่พอจะ “ทดแทน” ความช่วยเหลือที่เรามอบให้ไม่ได้บ้างหรือเปล่า<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>การหยิบงานมาหั่นเป็นขั้นตอนเล็กๆนี้<br/>มันช่วยให้เรา “รู้สึกดี” ได้ง่ายขึ้นเยอะเลยครับ<br/>.<br/>เพราะเดิมที เราต้องทำงานนั้นทั้งหมดเสียก่อน <br/>มันถึงจะเรียกได้ว่า “ทำเสร็จ” ได้ <br/>แต่พอเราหยิบงานนั้นมาหั่นเป็นขั้นตอนเล็กๆแล้ว <br/>เพียงแค่การทำขั้นตอน # 1 เสร็จ <br/>เราก็พอจะเรียกว่าเรา “ทำเสร็จ” ได้แล้ว<br/>.<br/>นอกจากนี้ การหยิบงานมาหั่นเป็นขั้นตอนเล็กๆ<br/>มันยังช่วยให้รู้สึกว่าเรา “เอื้อมถึง” ได้ง่ายขึ้นอีกด้วย<br/>.<br/>ผมหวังว่าสิ่งที่ผมหยิบมาแบ่งปันในวันนี้<br/>จะเป็นประโยชน์กับทุกๆคนที่ต้องการ<br/>เห็นตัวเอง productive (ไม่ใช่แค่ busy) นะครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.3389/fpsyg.2018.01087">https://doi.org/10.3389/fpsyg.2018.01087</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1017/S1930297500007518">https://psycnet.apa.org/doi/10.1017/S1930297500007518</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-01-04T05:25:44+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsg355u4mlxm0t88lekr9z7gh3gzjm0ttzate40d30uc5xnm07jvdszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7xqs0w3 <img src="https://image.nostr.build/02918551c8e50be0cd1fc1aeec2a19d67d24d51786aff48d3b933bb43bf0f8b9.jpg"> <br/><br/>เมื่อเทียบกับ<br/>ยุคสมัยของพ่อแม่ <br/>ยุคสมัยของปู่ย่าตายาย <br/>หรือยุคสมัยของทวด<br/>.<br/>ชีวิตของพวกเราทุกวันนี้<br/>มีความสะดวกสบายสุดๆเลยครับ<br/>.<br/>การเดินทางของเราดีขึ้น<br/>การติดต่อสื่อสารของเราดีขึ้น<br/>การรักษาพยาบาลของเราดีขึ้น<br/>.<br/>หากบรรพบุรุษเราได้มาเห็นว่า<br/>ชีวิตของเราทุกวันนี้เป็นอย่างไร <br/>.<br/>บรรพบุรุษเราคงจะคิดว่า<br/>ชีวิตของเรามีความสุขน่าดู<br/>.<br/>แต่ความจริงมันไม่ได้เป็นอย่างนั้น<br/>.<br/>ต่อให้ชีวิตของเราจะมี<br/>ความสะดวกสบายมากขึ้นมหาศาล <br/>เราก็ยังคงหนีความทุกข์ไม่พ้นอยู่ดี<br/>.<br/>เพราะมนุษย์เราเป็นสิ่งมีชีวิตที่ปรับตัวเก่ง<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>ในสมัยที่การเดินทางยังลำบาก <br/>สมองเราก็จะมองว่าการเดินเท้า<br/>เป็นระยะเวลา 10 กิโลเมตรใน 1 วัน<br/>คือเรื่องปกติและไม่ใช่เรื่องทุกข์อะไร<br/>.<br/>เราจะรู้สึกทุกข์ก็ต่อเมื่อมีเหตุ<br/>ที่ทำให้เราต้องลำบากกว่า<br/>การเดินเท้า 10 กิโลเมตรภายใน 1 วันเท่านั้น<br/>.<br/>แต่สำหรับทุกวันนี้ <br/>การเดินทางมีความสะดวกสบายมากขึ้น <br/>สมองของเราก็เลยปรับตัวและมองว่า<br/>การเดินทางด้วยรถยนต์ รถไฟ จักรยานยนต์คือเรื่องปกติแทน<br/>.<br/>ดังนั้น อะไรก็ตามที่ผิดไปจาก “ปกติ” ในยุคปัจจุบัน <br/>(เช่น มีเหตุให้ต้องเดินทางด้วยเท้าเปล่า<br/>เป็นระยะทาง 10 กิโลเมตรใน 1 วัน) <br/>ก็จะสามารถสร้างความทุกข์ให้เราได้<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>หากมองดูเผินๆ การทำงานของสมองเรานี้ <br/>มันดู “หวังร้าย” กับเราเหมือนกันนะครับ<br/>.<br/>เพราะแทนที่มันจะปล่อยให้เรามีความสุข <br/>มันกลับทำตัวเป็น “ก้างขวางคอ” และ <br/>“หาเรื่อง” ทำให้เราเป็นทุกข์ซะอย่างนั้น<br/>.<br/>แต่จริงๆแล้ว สมองเราไม่ได้ “หวังร้าย” กับเราเลยครับ<br/>.<br/>ลองนึกดูนะครับว่า <br/>หากสมองเราไม่มีความสามารถ<br/>ในการปรับตัวให้เข้ากับ<br/>บริบทต่างๆในชีวิตเราเลย <br/>ชีวิตของเราจะเป็นอย่างไร<br/>.<br/>ใช่ครับ เราจะรู้สึกพึงพอใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น<br/>.<br/>แต่ในขณะเดียวกัน <br/>หากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น<br/>(เช่น รถที่เรากำลังขับ<br/>ไม่สามารถเร่งความเร็ว<br/>เกิน 30 กิโลเมตรต่อชั่วโมงได้)<br/>.<br/>เราก็จะไม่รู้ตัวเช่นกัน<br/>(เพราะสมองเรายังคงมองว่า <br/>ตราบใดที่เราเดินทางได้เร็วกว่า <br/>10 กิโลเมตรภายใน 1 วัน <br/>นั่นก็คือเรื่องที่ดีอยู่)<br/>.<br/>และพอเราไม่รู้ตัว เราก็จะไม่ได้ลงมือ <br/>take action อย่างเหมาะสม <br/>(เช่น ยังคงขับรถของเราต่อไป <br/>ไม่รีบจอดข้างทางเพื่อเช็คว่าเกิดอะไรขึ้น) <br/>ซึ่งอาจนำมาสู่ผลลัพธ์ที่อันตรายได้ <br/>(เช่น รถพังขณะที่กำลังขับอยู่บนทางด่วน)<br/>.<br/>ฉะนั้น อย่าโมโหที่สมองเรามีธรรมชาติการทำงานแบบนี้เลยครับ<br/>.<br/>และสำหรับคนที่อยากจะ “บริหารจัดการ” <br/>ธรรมชาติของสมองตัวเองให้ “ได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง” <br/>.<br/>(กล่าวคือ ยังคงความสามารถ<br/>ในการปรับตัวเข้ากับบริบทในชีวิต <br/>โดยไม่ให้ตัวเองเป็นทุกข์ง่ายเกินไป)<br/>.<br/>สิ่งหนึ่งที่พวกเขาสามารถทำได้ก็คือ<br/>การจงใจพาตัวเองไปเผชิญกับ<br/>“ความยากลำบาก” ทีละเล็กทีละน้อยครับ<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>แทนที่จะนั่งรถมอเตอร์ไซค์เข้าไปในซอย 1 กิโลเมตร<br/>เราเลือกที่จะเดินเท้าในช่วง 1 กิโลเมตรนั้นเอง<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>หากเราทำแบบนี้ สมองเราก็จะคุ้นชิน<br/>กับ “ความยากลำบาก” มากขึ้น <br/>ทำให้เราสามารถ enjoy กับชีวิต<br/>ในโลกยุคปัจจุบันได้โดยที่เราเองก็จะ<br/>ไม่เป็นทุกข์ง่ายเกินไปเช่นกันครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1037/0003-066x.61.4.305">https://doi.org/10.1037/0003-066x.61.4.305</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.joep.2017.02.014">https://doi.org/10.1016/j.joep.2017.02.014</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.jenvp.2015.11.004">https://doi.org/10.1016/j.jenvp.2015.11.004</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2026-01-02T01:48:46+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqs8ran72rlsvneru0q6u9lqt9tjcy4afeel9dpctmc9dy0qrzen65czyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy75k79m4 <img src="https://image.nostr.build/3b2960c516787dae327f797b6d07b3d44f3342ed0875e5b7cb0173757d6abe58.jpg"> <br/><br/>หลายคนจะรู้สึกผิด<br/>เวลาที่พวกเขาเห็นว่าตัวเอง<br/>กำลังรู้สึกอิจฉาคนอื่น<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>อิจฉาเพื่อนที่มีแฟนดี<br/>อิจฉาน้องที่ได้รับการยอมรับจากคนในบ้าน<br/>อิจฉาหัวหน้าที่ประสบความสำเร็จในการทำงาน<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>พวกเขารู้สึกผิดเพราะพวกเขามองว่า<br/>ความรู้สึกอิจฉาในใจพวกเขานั้น<br/>มันคือ “หลักฐาน” ว่าพวกเขาเป็นคนไม่ดี<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม ผมไม่ได้มองแบบนั้นครับ<br/>.<br/>ผมมองว่าความรู้สึกอิจฉาดังกล่าว<br/>มันคือ “เข็มทิศ” ที่ชี้ให้พวกเขาเห็นว่า<br/>ตัวเองให้ความสำคัญกับอะไรมากกว่า<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>พวกเขาอิจฉาเพื่อนที่มีแฟนดี<br/>เพราะการมีแฟนที่ดีคือเรื่องสำคัญสำหรับพวกเขา<br/>.<br/>พวกเขาอิจฉาน้องที่ได้รับการยอมรับจากคนในบ้าน<br/>เพราะการได้รับการยอมรับจากครอบครัวคือเรื่องสำคัญสำหรับพวกเขา<br/>.<br/>พวกเขาอิจฉาหัวหน้าที่ประสบความสำเร็จในการทำงาน<br/>เพราะความสำเร็จในหน้าที่การงานคือเรื่องสำคัญสำหรับพวกเขา<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>การที่เรารู้ว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญสำหรับเรา <br/>(ผ่านความรู้สึกอิจฉา) ไม่ได้ทำให้เราเป็นคนแย่เลยครับ<br/>.<br/>อันที่จริง นี่คือเรื่องดีด้วยซ้ำครับ <br/>เพราะมันช่วย “ชี้นำ” ให้เรารู้ว่า<br/>เราจะขยับชีวิตตัวเองไปในทิศทางไหนดี<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>ขยับตัวเองไปในทิศทางที่จะเจอแฟนดีๆ<br/>ขยับตัวเองในทิศทางที่จะได้รับการยอมรับจากครอบครัว<br/>ขยับตัวเองในทิศทางที่จะประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>สิ่งที่จะ “ฟันธง” ว่าเราเป็นคนแย่คือ<br/>สิ่งที่เรา “ลงมือทำ “เพื่อให้ได้มา<br/>ซึ่งสิ่งที่สำคัญนั้นมากกว่าครับ<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>อยากได้แฟนดีๆ ก็เลยยุแยงให้เพื่อนเลิกกับแฟน<br/>อยากได้รับการยอมรับจากที่บ้าน ก็เลยใส่ร้ายป้ายสีน้อง<br/>อยากประสบความสำเร็จในการทำงาน ก็เลยเลื่อยขาเก้าอี้หัวหน้า<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ฉะนั้น อย่ารู้สึกผิดที่เรามีความอิจฉาอยู่ในใจเลยครับ<br/>.<br/>ถ้าเราจะรู้สึกผิดจริงๆ ขอให้เรารู้สึกผิด<br/>กับ “การกระทำ” ของเรา (มากกว่า “ความรู้สึก” ของเรา) ครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1007/s13164-021-00548-3">https://doi.org/10.1007/s13164-021-00548-3</a><br/><a href="https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.731451">https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.731451</a><br/><a href="https://doi.org/10.1007/s11031-011-9235-8">https://doi.org/10.1007/s11031-011-9235-8</a><br/><a href="https://doi.org/10.1037/0033-2909.133.1.46">https://doi.org/10.1037/0033-2909.133.1.46</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-12-31T03:47:25+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsq8kya47akusznx0t6xy0kmz97vlyvsxreu2ck0p75camh8hgqqeqzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7fpzk8r <img src="https://image.nostr.build/21e1ac91205c169cd8231bb7279525a01b687f4851eee2fb928f48436e1c622a.jpg"> <br/><br/>หลายคนไม่มีปัญหากับการรักคนอื่น <br/>แต่พอเป็นเรื่องของการรักตัวเอง <br/>.<br/>…พวกเขากลับ “ไปไม่เป็น”<br/>.<br/>มันไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากรักตัวเองนะครับ <br/>แต่พวกเขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงจริงๆ<br/>.<br/>สำหรับกรณีเช่นนี้ ผมมองว่า “ก้าวแรก” <br/>ของการเริ่มต้นรักตัวเองคือการสังเกตดู<br/>ช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่กับคนที่พวกเขารัก<br/>(เช่น ลูก แฟน พี่น้อง พ่อแม่)<br/>.<br/>สังเกตและลองตั้งคำถามดูครับว่า <br/>“ถ้ามองในสายตาของคนนอก <br/>คนนอกเขาจะรู้ได้ยังไงว่าฉันรักคนๆนี้?”<br/>.<br/>หนึ่งในคำตอบที่ทรงพลังมากที่สุดก็คือ…<br/>.<br/>แม้ในช่วงเวลาที่คนๆนี้<br/>ทำตัว “ไม่น่ารัก” กับพวกเขา<br/>แต่พวกเขาก็ยังคงรักคนๆนี้อยู่<br/>.<br/>และพวกเขาก็ไม่ได้รักคนๆนี้เพียงแค่ “ลมปาก” เท่านั้น <br/>แต่พวกเขายังรักคนๆนี้ผ่าน “การกระทำ” ด้วย<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>แม้ลูกจะใช้คำพูดตวาดเสียงดังใส่<br/>แต่พอฝนเริ่มตกในนาทีต่อมา<br/>พวกเขาก็ยังคงกางร่มบังฝนให้ลูกอยู่ดี<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>สำหรับคนที่อยากจะ “รักตัวเองให้เป็น” <br/>แต่ไม่แน่ใจว่าจะเริ่มต้นทำสิ่งนี้ได้ยังไง<br/>.<br/>การทำสิ่งดีๆให้ตัวเอง (แม้เราจะมองว่าตัวเอง “ไม่คู่ควร” กับสิ่งดีๆเหล่านี้ก็ตาม) ถือเป็น “ก้าวแรก” ที่ไม่เลวเลยครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1080/15298860309032">https://psycnet.apa.org/doi/10.1080/15298860309032</a><br/><a href="https://doi.org/10.1192/apt.bp.107.005264">https://doi.org/10.1192/apt.bp.107.005264</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/record/1999-04037-000">https://psycnet.apa.org/record/1999-04037-000</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-12-29T02:01:28+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqs83zmzjnu8993nrjsphdffv2n9z56ukcl8f0797qn89a5c24k5psczyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy77y5fva <img src="https://image.nostr.build/7a707bb485397b31e98cf52fe7ec298287ed18bee1f1ce849756584a103578f6.jpg"> <br/><br/>เคยไหมครับ?<br/>.<br/>เราเจอกับปัญหาในชีวิต <br/>เราพยายามคิดๆๆๆๆอยู่นาน <br/>แต่เราก็คิดไม่ออกเสียที?<br/>.<br/>(เช่น <br/>จะเลิกกับแฟนดีไหม <br/>จะเลือกสมัครงานที่ไหนดี <br/>จะนำเสนอสินค้าให้ถูกใจลูกค้ายังไง<br/>เป็นต้น)<br/>.<br/>ในสถานการณ์แบบนี้ เราจะทำยังไงดี?<br/>.<br/>สิ่งที่ผมกำลังจะบอกต่อไปนี้<br/>อาจฟังดู “กำปั้นทุบดิน” หน่อยนะครับ<br/>.<br/>แต่ในสถานการณ์แบบนี้ <br/>สิ่งที่ดีที่สุดที่เราสามารถทำได้<br/>คือการหยุดคิดครับ<br/>.<br/>หยุดคิดและพาตัวเองไปทำอย่างอื่น<br/>.<br/>ปล่อยให้ความคิดของเรา<br/>ได้ล่องลอยแบบไร้จุดหมาย<br/>โดยที่ไม่ต้องกังวลว่าเราจะ “คิดออก” เมื่อไหร่<br/>.<br/>สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ <br/>ในหลายๆครั้ง พอเราหยุดคิด <br/>“คำตอบ” มันกลับโผล่เข้ามาในหัวเรา<br/>อย่างง่ายดายซะอย่างงั้น<br/>.<br/>เพราะเมื่อเราหยุดใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง<br/>นั่นเท่ากับเรากำลัง “เปิดช่อง” ให้สมองส่วนอื่น <br/>(ที่ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของเรา) <br/>ทำงานได้อย่างเต็มที่มากขึ้นนั่นเองครับ<br/>.<br/>แน่นอนครับว่าการทำแบบนี้<br/>มันอาจไม่สามารถการันตีได้ว่า<br/>เราจะคิดออกในท้ายที่สุด<br/>.<br/>แต่อย่างน้อย มันก็เป็นหนทางที่เรา<br/>จะได้ใช้ “พลังสมอง” ของเรา <br/>(ทั้งสมองส่วนที่เราควบคุมได้และควบคุมไม่ได้) <br/>ในการขบคิดอย่างเต็มที่ที่สุดแล้วครับ<br/>.<br/>ฉะนั้น เมื่อไหร่ก็ตามที่เราคิดอะไรไม่ออก <br/>แทนที่เราจะพยายาม “เอาหัวชนกำแพง” ต่อไปเรื่อยๆ <br/>การเก็บเรื่องนั้น “เข้าไปในลิ้นชัก” สักหน่อย <br/>อาจจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่าก็ได้นะครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.3389/fpsyg.2016.01076">https://doi.org/10.3389/fpsyg.2016.01076</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1207/s15326934crj1601_13">https://psycnet.apa.org/doi/10.1207/s15326934crj1601_13</a><br/><a href="https://doi.org/10.48550/arXiv.1610.02484">https://doi.org/10.48550/arXiv.1610.02484</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-12-27T03:33:03+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqs2tkhe6yg28n8u5ctlt8fq3plp4tjup5q74xxwe568p9u0n025w0czyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy78n4wkg <img src="https://image.nostr.build/9f4d25b3b93af151ab9f49606ed7a24cef4c4cb4db1ae7adabf1154c4d4e1c06.jpg"> <br/><br/>ทุกวันนี้ พ่อแม่หลายคนจะพูดแซวๆกันว่า <br/>พวกเขาให้ tablet ช่วยเป็น “พี่เลี้ยง” ให้กับลูกของตัวเอง<br/>.<br/>(ถ้าเป็นช่วงเวลาก่อนที่จะมี tablet <br/>ทีวีก็ถือเป็น “พี่เลี้ยง” ประจำยุคสมัยนั้น)<br/>.<br/>แต่ไม่ว่าอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์จะก้าวหน้าไปขนาดไหน <br/>“พี่เลี้ยง” คนหนึ่งที่ช่วยดูแลลูกของหลายๆบ้านมาตลอด <br/>(แต่อาจจะไม่ถูกพูดถึงบ่อยนัก) คือสัตว์เลี้ยงครับ<br/>.<br/>สัตว์เลี้ยงไม่เพียงแค่ตอบโจทย์เด็กๆ<br/>ในด้านความสนุกสนานเท่านั้น <br/>แต่ยังสามารถตอบโจทย์ในเรื่อง…<br/>.<br/>การสอนให้เด็กๆมีความรับผิดชอบ <br/>(เช่น ต้องให้อาหารในทุกๆวัน) <br/>มีความเข้าอกเข้าใจผู้อื่น <br/>(เช่น ต้อง “อ่านภาษากาย” ของสัตว์เลี้ยง<br/>เพื่อจะได้รู้ว่าเขาไม่ชอบให้สัมผัสบริเวณไหน) <br/>แถมยังช่วยเด็กๆในด้านอารมณ์ความรู้สึกอีกด้วย <br/>(เช่น น้องหมาเดินมานอนหมอบใกล้ๆเวลารู้สึกเสียใจ)<br/>.<br/>ซึ่งในเรื่องของผลกระทบของสัตว์เลี้ยง<br/>ที่มีต่ออารมณ์ความรู้สึกของเด็กๆนั้น <br/>มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ผลกระทบในระยะสั้นเท่านั้น <br/>แต่มันยังสามารถส่งผลในระยะยาวจนถึงวัยผู้ใหญ่ได้เลยทีเดียว<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>.<br/>เด็กที่กอดสัตว์เลี้ยงบ่อยๆจะ “ซึมซับ” ความรู้สึกปลอดภัย <br/>ความรู้สึกอบอุ่นที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น <br/>ส่งผลให้เขามี “ต้นทุนทางใจ” ที่ช่วยให้<br/>การสานสัมพันธ์กับคนอื่นเป็นไปได้ง่ายขึ้นในอนาคต <br/>.<br/>เด็กที่ใกล้ชิดกับสัตว์เลี้ยงมีแนวโน้มที่จะโตขึ้นมา<br/>และมีความเข้าอกเข้าใจในผู้อื่นตอนที่เขาเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น <br/>เพราะเขาคุ้นชินกับการเข้าใจความรู้สึกและ<br/>ความต้องการของสัตว์เลี้ยง (ซึ่งสื่อสารด้วยคำพูดไม่ได้) มาเยอะ <br/>ฉะนั้น พอเขามีปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน <br/>(ซึ่งสื่อสารด้วยคำพูดได้) มันยิ่งง่ายขึ้นที่เขาจะ<br/>เข้าใจความรู้สึกและความต้องการของผู้อื่น<br/>.<br/>เป็นต้น <br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ <br/>มันจึงไม่น่าแปลกใจที่ครอบครัวจำนวนมากจะพูดกับลูกว่า <br/>สัตว์เลี้ยงภายในบ้านไม่ได้เป็นเพียงแค่สัตว์เลี้ยงเท่านั้น <br/>แต่ยังเป็นเหมือนกับ “พี่” หรือ “น้อง” ของลูกอีกด้วยครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.3390/bs12040109">https://doi.org/10.3390/bs12040109</a><br/><a href="https://doi.org/10.3390/ijerph14030234">https://doi.org/10.3390/ijerph14030234</a><br/><a href="https://doi.org/10.3390/ani15081143">https://doi.org/10.3390/ani15081143</a><br/><a href="https://doi.org/10.3390/ijerph14050490">https://doi.org/10.3390/ijerph14050490</a><br/><a href="https://doi.org/10.1186/s12887-024-05049-7">https://doi.org/10.1186/s12887-024-05049-7</a><br/><a href="https://doi.org/10.3390/ijerph16050758">https://doi.org/10.3390/ijerph16050758</a><br/><a href="https://doi.org/10.54254/2753-7064/7/20230887">https://doi.org/10.54254/2753-7064/7/20230887</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-12-25T03:48:33+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqswpk3jww8r9x9s35khsv9ya7tmltgnn95qf6yqjh9g3azdyw2qaygzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7tepu39 <img src="https://image.nostr.build/ec4f5ddbc392ff9d564018ac8f4caf8f45d9d951f7625c9f2dac8b43efe4c897.jpg"> <br/><br/>หลายคนกลัวที่จะรักใครสักคนอย่างเต็มที่<br/>.<br/>เพราะเมื่อพวกเขาทุ่มเทความรักอย่างเต็มที่ <br/>มันเปิดช่องให้พวกเขาเจ็บปวดได้เต็มที่เช่นกัน<br/>.<br/>พวกเขาต้องการปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวดนั้น <br/>พวกเขาจึงตัดสินใจที่จะไม่รักใครแบบ “ใส่สุด” อีก<br/>.<br/>มันเป็นการตัดสินใจที่ “ปลอดภัย” นะครับ <br/>แต่มันก็ทำให้พวกเขา connect กับคนอื่นได้ยาก<br/>.<br/>และเมื่อพวกเขา connect กับคนอื่นได้ยาก <br/>ความสัมพันธ์ก็มีโอกาสที่จะ “ไปรอด” น้อยลง<br/>.<br/>มันจึงยิ่งเป็นการตอกย้ำกับพวกเขาเข้าไปใหญ่ว่า <br/>“นี่ไงล่ะ! ความรักมันเป็นเรื่องที่เจ็บปวดนะ! <br/>ฉันยิ่งต้องปกป้องตัวเองให้เข้มเลยแหละ!”<br/>.<br/>มันทำให้พวกเขายิ่งไม่กล้ารักคนอื่นแบบ “ใส่สุด” มากขึ้น<br/>พวกเขาจึง connect กับคนอื่นยากยิ่งกว่าเดิม<br/>ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขา “ไปรอด” ยากเข้าไปอีก<br/>.<br/>พวกเขาก็เลยยิ่งอยากปกป้องตัวเองเข้าไปใหญ่!<br/>.<br/>ทั้งหมดนี้มันกลายเป็นเป็นวังวนความเจ็บปวด <br/>(ที่มีสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากการที่เจ้าตัว<br/>พยายามปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวดนั้น)<br/>.<br/>“หนทาง” ที่จะออกจากวังวนนี้ได้คือ<br/>การเลิกพยายามปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวด<br/>และเริ่มต้น “ใส่สุด” กับความรักมากขึ้นทีละเล็กทีละน้อย<br/>.<br/>จริงอยู่ครับว่าการตัดสินใจเช่นนี้<br/>มันอาจทำให้เราเจ็บปวดได้<br/>.<br/>แต่มันก็เปิดโอกาสให้เราสามารถ <br/>connect กับคนอื่นได้อย่างเต็มที่ด้วย<br/>.<br/>และถ้าเราโชคดี เราก็อาจจะพบว่า <br/>connection ที่เรามีกับคนอื่นนั้น <br/>มัน “คุ้มค่า” กับความเสี่ยงที่จะเจ็บปวด…ก็เป็นได้<br/>.<br/>ในทางกลับกัน <br/>หากเราเลือกที่จะปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวด <br/>นอกจากเราจะไม่สามารถทำได้แล้ว <br/>เรายังโดดเดี่ยวตัวคนเดียวอีกด้วย<br/>.<br/>เราอาจไม่มีสิทธิ์หลีกหนีจากความเจ็บปวดได้ก็จริง <br/>แต่เรามีสิทธิ์เลือกได้ว่าเราจะอ้าแขนต้อนรับความโดดเดี่ยวหรือไม่ครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1038/s41598-025-24119-z">https://doi.org/10.1038/s41598-025-24119-z</a><br/><a href="https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.609232">https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.609232</a><br/><a href="https://doi.org/10.1177/02654075241244821">https://doi.org/10.1177/02654075241244821</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-12-21T02:06:48+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsgmgh7d7zzedzg49el7whanj42x0g5fdxhwd26mpmsf02dcqpm4xszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7axgfn6 <img src="https://image.nostr.build/b12e8784fd3cd58d3c336abced35b6985c938b3fbbd6f70227234d046d216f20.jpg"> <br/><br/>เวลาที่หลายคนถูกคนอื่น “ล้ำเส้น” <br/>(เช่น เอาเปรียบเรื่องการทำงาน <br/>ใช้คำพูดล้อเลียนรูปร่างหน้าตา) <br/>.<br/>…พวกเขาไม่ชอบนะครับ <br/>แต่พวกเขาก็ลังเลที่จะ “โต้กลับ” <br/>(เช่น ปฏิเสธที่จะทำงานที่ถูกโยนมาให้ <br/>สื่อสารให้อีกฝ่ายรู้ว่าตัวเองไม่โอเคกับคำล้อเลียน) <br/>.<br/>เพราะพวกเขามองว่าการ “โต้กลับ” นั้น<br/>มัน “รุนแรงเกินไป” หรือ “ไม่เหมาะสม”<br/>.<br/>แน่นอนครับว่า <br/>การ “โต้กลับ” แบบ “รุนแรงเกินไป” นั้น <br/>มันมีอยู่จริงและมันสามารถเกิดขึ้นได้<br/>(เช่น “โต้กลับ” เมื่อถูกอีกฝ่ายโยนงาน<br/>ให้เราทำด้วยการโยนงานเราให้อีกฝ่ายทำบ้าง <br/>หรือการ “โต้กลับ” เมื่ออีกฝ่ายใช้คำล้อเลียนเรา<br/>ด้วยการใช้คำด่าทอหยาบคายกลับไป)<br/>.<br/>แต่มันมีความแตกต่างระหว่าง<br/>การ “โต้กลับ” แบบ “รุนแรงเกินไป” กับ<br/>การ “โต้กลับ” แบบ “ยืนหยัดเพื่อตัวเอง” อยู่ครับ<br/>.<br/>การ “ยืนหยัดเพื่อตัวเอง” จะมุ่งเน้นให้อีกฝ่าย<br/>หยุด “ล้ำเส้น” เรา (จากเดิมที่ “ล้ำเส้น” เรา) <br/>ในขณะที่ถ้ามัน “รุนแรงเกินไป” <br/>เราจะกลายเป็นคนที่ “ล้ำเส้น” อีกฝ่ายเสียเอง<br/>.<br/>นี่ถือเป็น “ไม้บรรทัด” ที่เราสามารถใช้วัดได้ว่า<br/>เรากำลัง “รุนแรงเกินไป” หรือ “ไม่เหมาะสม” หรือเปล่า<br/>.<br/>หากการ “โต้กลับ” ของเราไม่ได้จบลง<br/>ที่ตัวเราไป “ล้ำเส้น” อีกฝ่าย <br/>(เพียงแค่ให้อีกฝ่ายหยุด “ล้ำเส้น” เรา) ล่ะก็ <br/>ขอให้มั่นใจได้ในเบื้องต้นเลยครับว่า <br/>สิ่งที่เราได้ทำลงไปนั้นมันไม่ได้ <br/>“รุนแรงเกินไป” หรือ “ไม่เหมาะสม” แน่นอนครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.3389/fpsyg.2025.1610807">https://doi.org/10.3389/fpsyg.2025.1610807</a><br/><a href="https://doi.org/10.5812/ircmj.21096">https://doi.org/10.5812/ircmj.21096</a><br/><a href="https://doi.org/10.1186/s12889-025-22512-x">https://doi.org/10.1186/s12889-025-22512-x</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-12-19T05:41:24+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqs8edhlt0mlcy38ltstggfa5tyfwmqvlmztlrkrwzt0hzj05yrcysszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7uyjhn7 <img src="https://image.nostr.build/d9accd90ed6364b1b75e1883825f537967460d7663c16d00c93de87e5c89c560.jpg"> <br/><br/>ผมเชื่อว่าคนไทยเราคุ้นเคยกับ<br/>เรื่อง “พ่อแม่รังแกฉัน” เป็นอย่างดี<br/>.<br/>มันคือเรื่องราวของพ่อแม่<br/>ที่ตามใจลูกไปหมดทุกอย่าง <br/>ส่งผลให้ลูก “เสียคน” ในท้ายที่สุด<br/>.<br/>“พ่อแม่รังแกฉัน” อาจจะเกี่ยวข้อง<br/>กับการเลี้ยงลูกเป็นหลักก็จริง <br/>แต่เราสามารถนำ “พ่อแม่รังแกฉัน” <br/>มาต่อยอดในความสัมพันธ์อื่นๆได้ด้วย<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>ในบริบทของการทำงาน หากเราเป็นหัวหน้าทีม <br/>และเรารายล้อมไปด้วยคนที่ say yes กับเราไปหมด <br/>(เหมือนพ่อแม่ที่ตามใจลูกไปหมด) <br/>มันอาจส่งผลให้เรากลายเป็นหัวหน้าทีมที่แย่ได้ <br/>เป็นต้น<br/>.<br/>อีกหนึ่งแง่มุมที่ “พ่อแม่รังแกฉัน” <br/>สามารถถูกนำมาต่อยอดได้<br/>คือแง่มุมของการใช้ generative AI <br/>(เช่น ChatGPT, Gemini) ในชีวิตของเราครับ<br/>.<br/>ทุกวันนี้ เวลาที่เราต้องการหาข้อมูล <br/>หรือเวลาที่เรามีปัญหาส่วนตัวและต้องการคำปรึกษา <br/>หลายคนเริ่มหันมาใช้ AI กันมากขึ้น<br/>.<br/>ซึ่งลักษณะสำคัญอย่างหนึ่งของ AI ก็คือ<br/>มันมักจะ “อวย” หรือ “คล้อยตาม” เราเสียเยอะ<br/>.<br/>พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ เรากำลังตกอยู่ในสถานการณ์<br/>เดียวกันกับหัวหน้าที่รายล้อมไปด้วยคน<br/>ที่พร้อมจะ say yes เต็มไปหมด (อย่างที่ผมกล่าวไว้ในข้างต้น) นั่นเอง!<br/>.<br/>แล้วเราจะรับมือกับสถานการณ์ “AI รังแกฉัน” นี้ยังไงดี?<br/>.<br/>หนึ่งในวิธีรับมือที่ง่ายที่สุดก็คือ <br/>ทุกครั้งที่เราคุยกับ AI ให้เรา “ทิ้งท้าย” การพูดคุย<br/>ด้วยการป้อนคำสั่งให้ AI วิพากษ์วิจารณ์<br/>(หรือแม้กระทั่ง “ตั้งใจขยี้ช่องโหว่”)<br/>ในทุกสิ่งที่เราคุยกันมาอย่างตรงไปตรงมาครับ<br/>.<br/>สิ่งที่ผมพิมพ์มานี้…อาจฟังดูน่ากลัวนะครับ <br/>.<br/>แต่ในที่สุดแล้ว ต่อให้ AI จะวิพากษ์วิจารณ์ <br/>“เนื้อหา” หนักขนาดไหน แต่นิสัย “ชอบอวย” ของ AI <br/>ก็จะทำให้ AI เลือกใช้คำพูดที่ “ฟังง่าย” สำหรับเราอยู่ดี<br/>.<br/>อันที่จริง <br/>หากจะเทียบกันระหว่าง “AI รังแกฉัน” <br/>กับ “หัวหน้าที่เจอแต่คน say yes” ล่ะก็<br/>สถานการณ์ “AI รังแกฉัน” ยังนับว่า<br/>แก้ไขได้ง่ายกว่าพอสมควรเลยครับ<br/>.<br/>เพราะในกรณีของ AI นั้น <br/>หากเราป้อนคำสั่งให้ AI วิพากษ์วิจารณ์ <br/>เจ้า AI ก็จะวิพากษ์วิจารณ์ <br/>(อย่างมีศิลปะในการใช้คำพูด)<br/>.<br/>แต่ในกรณีของหัวหน้านั้น <br/>ต่อให้หัวหน้าจะบอกให้คนรอบตัว<br/>วิพากษ์วิจารณ์อย่างตรงไปตรงมา <br/>คนรอบตัวก็ใช่ว่าจะยอมคล้อยตามเสมอไป<br/>.<br/>หรือแม้ว่าคนรอบตัวจะยอมคล้อย <br/>พวกเขาก็ใช่ว่าจะวิพากษ์วิจารณ์<br/>ด้วยคำพูดที่ “ฟังง่าย” แบบ AI ได้!<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ <br/>ผมจึงอยากเชิญชวนให้พวกเรา<br/>หันมาป้องกันไม่ให้ “AI รังแก” <br/>ด้วยการหมั่นป้อนคำสั่งให้ AI วิจารณ์<br/>เราอย่างตรงไปตรงมาเสมอๆครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.48550/arXiv.2102.09692">https://doi.org/10.48550/arXiv.2102.09692</a><br/><a href="https://doi.org/10.48550/arXiv.2103.02381">https://doi.org/10.48550/arXiv.2103.02381</a><br/><a href="https://doi.org/10.48550/arXiv.2212.06823">https://doi.org/10.48550/arXiv.2212.06823</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-12-17T04:57:32+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsyfjp4yj5w42rdmmlq7x02vujwnwqlhf8tu3wsm9lkqxpr439q5xgzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7tw250p <img src="https://image.nostr.build/70a80824049e92070e29c87f6c9247620d2006b81780e1f64a9f10eed7bab806.jpg"> <br/><br/>พวกเราหลายคนอยากได้รับการยอมรับจากคนอื่น<br/>พวกเราหลายคนอยากพักผ่อน<br/>พวกเราหลายคนอยากให้คนอื่นยื่นมือเข้ามาช่วย<br/>.<br/>แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมรับได้<br/>แบบเต็มปากเต็มคำว่า<br/>ตัวเองมีความต้องการเหล่านี้<br/>.<br/>เพราะอะไร?<br/>.<br/>เพราะหลายคนตัดสินตัวเอง <br/>พวกเขามองว่าความต้องการเหล่านี้<br/>มัน “ไม่เหมาะสม” “ฟังดูเด็กน้อย” ฯลฯ<br/>.<br/>พวกเขาพยายามออกคำสั่งให้ใจตัวเองหยุดต้องการสิ่งเหล่านี้<br/>.<br/>และเมื่อพวกเขาพบว่า <br/>พวกเขาไม่สามารถบังคับใจตัวเองได้ <br/>พวกเขาก็เลือกที่จะเมินเฉยต่อความต้องการเหล่านั้น<br/>.<br/>นี่ถือเป็น “ระเบิดเวลา” ครับ<br/>.<br/>เพราะไม่ว่าพวกเขาจะพยายามเมินเฉย<br/>ต่อความต้องการตัวเองขนาดไหน <br/>แต่ในที่สุดแล้ว ความต้องการดังกล่าวก็ไม่ได้หายไป<br/>.<br/>อันที่จริง ยิ่งพวกเขาไม่สนใจ<br/>ความต้องการตัวเองมากเท่าไหร่ <br/>ความต้องการนั้นก็จะยิ่งพยายาม <br/>“แสดงตัว” ออกมาในรูปแบบต่างๆ <br/>(เช่น รู้สึกหงุดหงิด รู้สึกเหนื่อย รู้สึกเคว้งคว้าง) มากเท่านั้น<br/>.<br/>การ “แสดงตัว” ในช่วงแรกอาจจะ<br/>ออกมาในรูปแบบที่ “เบา” สักหน่อย <br/>(เช่น รู้สึกเหนื่อยล้าในบางวัน)<br/>.<br/>แต่หากพวกเขายังคงยืนยันที่จะ<br/>เมินเฉยต่อความต้องการตัวเอง <br/>การ “แสดงตัว” ก็จะเริ่มเพิ่มดีกรี<br/>ความเข้มข้นมากขึ้นเรื่อยๆ<br/>(เช่น ไม่มีแรงที่จะทำอะไร แม้กระทั่งลุกจากเตียงนอน)<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากนำเสนอว่า <br/>เราอย่าตัดสินความต้องการของตัวเองกันเลยครับ<br/>.<br/>ยอมรับการมีอยู่ของความต้องการตัวเอง<br/>ตั้งใจฟังความต้องการดังกล่าว<br/>และหาทางเติมเต็มความต้องการนั้นให้เป็นจริง <br/>(เท่าที่จะทำได้ภายใต้ข้อจำกัดของชีวิต ณ ขณะนั้น) กันดีกว่าครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.3389/fpsyg.2025.1619308">https://doi.org/10.3389/fpsyg.2025.1619308</a><br/><a href="https://doi.org/10.3389/fpsyg.2022.920908">https://doi.org/10.3389/fpsyg.2022.920908</a><br/><a href="https://doi.org/10.4081/ripppo.2020.442">https://doi.org/10.4081/ripppo.2020.442</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-12-15T03:25:25+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsxh5x40yql5tn729sxwlhjhun43j5jt0t2xka25v5svsry45hzgrczyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7vqmdrr <img src="https://image.nostr.build/6255a95864d2e32b30851c8be050867c2a9a9648d5ecb13d0d89d817bf9601c2.jpg"> <br/><br/>จากประสบการณ์ที่ผมได้มีโอกาสพูดคุย<br/>กับผู้ชายที่รับบท “คุณพ่อ” และ “สามี” มาหลายคน <br/>สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตเห็นก็คือ <br/>.<br/>พวกเขาจะมองว่า หน้าที่หลักของตัวเองคือ <br/>“การเงิน” และ “ความปลอดภัย” ของครอบครัว<br/>.<br/>มันคือมุมมองสไตล์ “ช้างเท้าหน้า” ที่คนไทยเราคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี<br/>.<br/>ฉะนั้น <br/>เราจึงเห็นพวกเขาทุ่มเทเวลาและพลังงาน<br/>จำนวนมากไปกับเรื่องเหล่านี้ <br/>.<br/>พวกเขาทำงานหนัก <br/>เช็คว่าลูกนอนหลับดีไหมกลางดึก <br/>ซ่อมประตูบ้านให้ใช้งานได้ <br/>ฯลฯ<br/>.<br/>ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องที่ดีนะครับ <br/>(โดยเฉพาะเมื่อเราเทียบกับผู้ชาย<br/>ที่ไม่มีความรับผิดชอบต่อครอบครัว)<br/>.<br/>ปัญหาที่เกิดขึ้นกับผู้ชาย (บางส่วน) <br/>ที่มีความรับผิดชอบเหล่านี้ก็คือ <br/>พวกเขาโฟกัสกับการทำหน้าที่ในเรื่อง <br/>“การเงิน” และ “ความปลอดภัย” <br/>มากจนไม่มีพื้นที่ให้กับสิ่งอื่นๆเลย<br/>.<br/>…รวมถึงความใกล้ชิดกับคนในครอบครัวด้วย<br/>.<br/>มันจึงทำให้ในบางครั้ง <br/>ผู้ชายกลุ่มนี้ก็จะเกิดคำถามขึ้นมาในใจว่า <br/>“นี่ฉันกำลังเหนื่อยไปเพื่ออะไร?”<br/>.<br/>พวกเขาเข้าใจในเชิงเหตุผลแหละครับว่า<br/>พวกเขากำลังเหนื่อยเพื่อครอบครัวที่พวกเขารัก<br/>.<br/>แต่ด้วย “ระยะห่าง” ที่พวกเขามีกับครอบครัว <br/>มันจึงเป็นเรื่องยากที่พวกเขาจะสัมผัส<br/>ถึง “ความรัก” ภายในครอบครัวนั้นได้<br/>.<br/>นี่คือจุดบอดของการยึดในหน้าที่และความรับผิดชอบ<br/>เรื่อง “การเงิน” และ “ความปลอดภัย” มากเกินไป<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากที่จะเชิญชวนว่า…<br/>.<br/>การเป็น “สามี” หรือ “คุณพ่อ” ที่มี<br/>ความรับผิดชอบนั้นเป็นเรื่องที่ดีครับ<br/>.<br/>แต่อย่าลืมเป็น “สามี” หรือ “คุณพ่อ” <br/>ที่ใกล้ชิดกับสมาชิกภายในบ้านด้วยนะครับ<br/>.<br/>มันจะช่วยให้เรามีพลังที่จะ “สู้เพื่อครอบครัว” ได้อีกเยอะเลยล่ะครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.3390/children10081357">https://doi.org/10.3390/children10081357</a><br/><a href="https://doi.org/10.1093/wbro/lkae009">https://doi.org/10.1093/wbro/lkae009</a><br/><a href="https://doi.org/10.1017/gmh.2024.70">https://doi.org/10.1017/gmh.2024.70</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-12-13T03:05:28+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsx4587zxv0j05t35mh7tz0an07w6j6jlehca2fx4efags9zzsny7qzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy74pnugr <img src="https://image.nostr.build/f4899c50a5890efb951bbb57f8ad69e0417c089ace52c12700dc4b46bbdddb16.jpg"> <br/><br/>หนึ่งในความรู้สึกที่ “รับได้ยาก” มากที่สุดคือความรู้สึกอับอาย<br/>.<br/>มัน “รับได้ยาก” จนถึงขั้นที่คนไทยเรา<br/>พูดกันบ่อยๆเลยครับว่า <br/>“อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี”<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม หากวันหนึ่ง นักวิทยาศาสตร์คิดค้นยา<br/>ที่สามารถกำจัดความรู้สึกอับอายให้หายไปได้ขึ้นมาล่ะก็…<br/>.<br/>ผมจะยังไม่แนะนำให้เราหยิบยานั้นมาทานครับ<br/>.<br/>เพราะความรู้สึกอับอายมีหน้าที่ที่สำคัญอยู่<br/>. <br/>มันช่วยให้เรารู้ว่าสิ่งที่เราได้พูดหรือทำไปนั้น<br/>มันผิดพลาดตรงไหน มันจะปรับปรุงแก้ไขให้ดีขึ้นได้ยังไง<br/>.<br/>ฉะนั้น หากเราไม่สามารถรู้สึกอับอายได้ <br/>นั่นก็หมายความว่าเราไม่สามารถเรียนรู้และเติบโตได้เช่นกัน!<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม ผมไม่ได้กำลังเสนอให้เรา “กัดฟันทน” <br/>กับความรู้สึกอับอายโดยไม่ทำอะไรเพิ่มนะครับ<br/>.<br/>แบบนั้น…ก็ไม่ดีเช่นกัน<br/>.<br/>ถ้าเราเพียงแค่ “กัดฟันทน” อยู่กับความรู้สึกอับอายเฉยๆ <br/>ความรู้สึกอับอายนั้นก็จะเข้มข้นอยู่ในใจเราไปเรื่อยๆ<br/>.<br/>เพราะการ “กัดฟันทน” เฉยๆนั้นไม่ได้ช่วยให้เราเกิดการเรียนรู้ <br/>(ว่าความรู้สึกอับอายนั้นกำลังพยายามบอกอะไรกับเราอยู่)<br/>.<br/>สิ่งที่ผมต้องการจะนำเสนอก็คือ เมื่อไหร่ก็ตามที่เรารู้สึกอับอาย <br/>เราอย่าปฏิเสธมัน อย่าวิ่งหนีจากมัน อย่า “กัดฟันทน” อยู่กับมันเฉยๆ<br/>.<br/>…ให้เราตั้งคำถามกับมันด้วยความอยากรู้ว่า “เธออยากจะบอกอะไรกับฉัน” แทน<br/>.<br/>หลังจากที่เราได้ยินคำตอบจากมัน <br/>และตั้งใจที่จะเอาคำตอบของมันไปปฏิบัติในอนาคตแล้ว <br/>เราก็จะพบว่า ความรู้สึกอับอายนั้น <br/>มันจะค่อยๆลดระดับความเข้มข้นในใจเราลงโดยอัตโนมัติเลยครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.3389/fpsyg.2025.1678930">https://doi.org/10.3389/fpsyg.2025.1678930</a><br/><a href="https://doi.org/10.2307/1131080">https://doi.org/10.2307/1131080</a><br/><a href="https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/37190524/">https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/37190524/</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0022-3514.85.4.594">https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0022-3514.85.4.594</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-12-09T02:12:25+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqs8nun3n35n7aenzznwuazpwq6dgymmny2zmnawdtetsnmc9q7mwagzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7zzxg2x <img src="https://image.nostr.build/92e41097cd44f8968ee554e766b124ad0b988e82372f28535bee2b8131d3f466.jpg"> <br/><br/>เวลาที่หลายคนมีความรัก <br/>พวกเขาคาดหวังให้อีกฝ่าย “ทุ่มเท” <br/>ให้กับความรักนี้ในระดับที่เท่ากันกับตัวพวกเขาเอง<br/>.<br/>มันเป็นความคาดหวังที่ไม่น่าแปลกใจนะครับ<br/>.<br/>เพราะโดยทั่วไปแล้ว <br/>เราคงไม่อยากเป็น “เดอะแบก” <br/>ที่คอยให้ๆๆ (ส่วนแฟนก็คอยรับๆๆ) <br/>อยู่ฝ่ายเดียวในความสัมพันธ์เท่าไหร่นัก<br/>.<br/>แต่ต่อให้เราไม่ใช่ “เดอะแบก” ในความสัมพันธ์ <br/>การคาดหวังให้อีกฝ่าย “ทุ่มเท” ในระดับที่พอๆกับเรานั้น<br/>ก็ยังสามารถสร้างปัญหาให้เกิดขึ้นได้…<br/>.<br/>…หากเรา “ล็อกเป้า” ไว้ในใจอย่างเหนียวแน่นว่า <br/>เราอยากจะเห็นพฤติกรรมอะไรจากอีกฝ่ายบ้าง<br/>.<br/>เพราะมันอาจทำให้เรามองข้ามความ “ทุ่มเท” อื่นๆของอีกฝ่าย <br/>(ที่ไม่ตรงกับสิ่งที่เรา “ล็อกเป้า” ไว้ในใจว่าอยากจะเห็น) ได้<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>เราเคยเสนอตัวว่าจะช่วยแฟนทำงาน <br/>เพราะตอนนั้นเราเห็นว่าแฟนกำลังป่วย<br/>.<br/>ฉะนั้น พอเรากำลังป่วย เราก็คาดหวัง<br/>อยากให้แฟนเสนอตัวช่วยเราทำงานบ้าง <br/>และพอแฟนไม่ได้ทำเช่นนั้น <br/>มันก็ทำให้เรารู้สึกผิดหวังในตัวแฟน<br/>.<br/>มันทำให้เรามองว่าตัวเองเป็น “เดอะแบก” <br/>ที่ “ทุ่มเท” ให้กับแฟนมากกว่าที่แฟน “ทุ่มเท” ให้กับเรา<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เรามองข้ามไปก็คือ…<br/>.<br/>แม้แฟนจะไม่ได้ช่วยเราทำงานในวันนั้น <br/>แต่แฟนรับผิดชอบงานบ้าน<br/>และการดูแลลูกในช่วงที่เรากำลังป่วยทั้งหมด <br/>(ซึ่งปกติแล้ว สิ่งเหล่านี้จะเป็นความรับผิดชอบ<br/>ร่วมกันระหว่างเรากับแฟนมาโดยตลอด)<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>แน่นอนครับ ผมไม่ได้กำลังบอกว่า <br/>การคาดหวังพฤติกรรมบางอย่างจากแฟน <br/>(เช่น การเสนอตัวช่วยทำงานในยามที่เราเจ็บป่วย) <br/>เป็นเรื่องที่ “ผิด” นะครับ<br/>.<br/>อันที่จริง หากเรามีความต้องการที่ชัดเจนเช่นนั้น <br/>ผมสนับสนุนให้เราสื่อสารความต้องการดังกล่าวกับแฟนด้วยซ้ำ<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ผมไม่สนับสนุนคือการฟันธงทันทีทันใดว่า <br/>การที่แฟนไม่ได้ทำตามที่เรา “ล็อกเป้า” ไว้ในใจนั้น <br/>มันคือการที่แฟนไม่ได้ “ทุ่มเท” ให้กับความสัมพันธ์นี้มากเท่ากับเราครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1177/00332941221092659">https://doi.org/10.1177/00332941221092659</a><br/><a href="https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33981270/">https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33981270/</a><br/><a href="https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30893363/">https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30893363/</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-12-07T02:27:53+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqspsh4m4axmkn7lmvce40lnwlm6m2t59j9tddzztvehl7x8v2uyx4czyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7sdhyvp <img src="https://image.nostr.build/4afeb9fc71c9bb0b1737eb23a9733c7d2f130e560777b1c3531c6a74bae773bf.jpg"> <br/><br/>ตอนที่เรายังเป็นนักเรียนนักศึกษา <br/>วันที่เรา “สอบติด” โรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยที่ต้องการได้สำเร็จ<br/>เราอาจจะใช้เวลาในวันนั้นไปกับการเฉลิมฉลองก็จริง<br/>.<br/>แต่เรารู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น <br/>.<br/>เพราะหากเรา “หย่อนยาน” <br/>หลังจากที่ “สอบติด” มากเกินไป<br/>ในที่สุดแล้ว เราก็อาจถูกเชิญออกได้<br/>.<br/>พอเราเข้าสู่วัยทำงาน วันที่เรา “ได้งาน” ใน<br/>บริษัทหรือองค์กรหรือหน่วยงานที่ต้องการได้สำเร็จ <br/>เราอาจจะใช้เวลาในวันนั้นไปกับการเฉลิมฉลองก็จริง<br/>.<br/>แต่เราก็รู้อีกเช่นกันว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น<br/>.<br/>เพราะหากเรา “หย่อนยาน” <br/>หลังจากที่ “ได้งาน” มากเกินไป<br/>ในที่สุดแล้ว เราก็อาจถูกเชิญออกได้<br/>.<br/>ในทางกลับกัน พอเป็นเรื่องของความรัก <br/>หลายคนกลับมีมุมมองที่แตกต่างจากเรื่องการเรียน/การทำงาน<br/>.<br/>เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับหลายๆคนก็คือ <br/>ทันทีพวกเขาตกลงเป็นแฟน/หมั้นหมาย/แต่งงาน<br/>พวกเขาจะเกิดความคิดขึ้นมาในใจว่า <br/>.<br/>“เอาล่ะ! ฉันถึงเส้นชัยแล้ว ฉันผ่อนคลายได้แล้ว ฉันไม่ต้องพยายามอีกแล้ว”<br/>.<br/>มันทำให้พวกเขา “ปล่อยจอย” ในความสัมพันธ์อย่างแรง <br/>และกลายเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาความสัมพันธ์ในเวลาต่อมา<br/>.<br/>ทั้งๆที่ในความเป็นจริงแล้ว <br/>ความรักก็ไม่ต่างอะไรกับ<br/>การเรียนหรือการทำงานเลยครับ<br/>.<br/>วันที่เรา “ได้มา” ไม่ใช่วันที่เรา “ถึงเส้นชัย” <br/>แต่มันคือจุดเริ่มต้นของความพยายามอย่างต่อเนื่องมากกว่าครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1111/jmft.12007">https://doi.org/10.1111/jmft.12007</a><br/><a href="https://doi.org/10.1037/pspp0000492">https://doi.org/10.1037/pspp0000492</a><br/><a href="https://doi.org/10.1007/s41042-023-00089-3">https://doi.org/10.1007/s41042-023-00089-3</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-12-05T02:20:10+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsgfqm7hq5ujk2hss4tjcmgx0f2us2tv52x5j5syr89l6q4lzxpy6czyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7qs7dna <img src="https://image.nostr.build/b1a3cf29819d96165d445121bddf2c5c6ac1b095d6885e4e1f023f42026401d8.jpg"> <br/><br/>หลายคนให้ความสำคัญกับการ “พึ่งพาตัวเอง” เป็นอย่างมาก<br/>.<br/>พวกเขามองว่าการขอความช่วยเหลือจากคนอื่น<br/>ถือเป็นการกระทำที่ “อ่อนแอ” “ไร้ความสามารถ” “เป็นภาระคนอื่น”<br/>.<br/>ซึ่งหากจะมองในแง่หนึ่ง <br/>มุมมองลักษณะนี้…ถือว่ามีประโยชน์ไม่น้อยเลยครับ<br/>.<br/>แต่จะเกิดอะไรขึ้น…หากว่าวันหนึ่ง <br/>พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่พวกเขา<br/>ไม่สามารถ “เอาอยู่” ได้ด้วยตัวคนเดียว?<br/>.<br/>คำว่า “อ่อนแอ” “ไร้ความสามารถ” “เป็นภาระคนอื่น” <br/>อาจกลายเป็นกำแพงที่ขวางกั้นไม่ให้พวกเขาขอความช่วยเหลือจากคนอื่น<br/>.<br/>พวกเขาอาจพยายามฝืนที่จะ <br/>“เอาให้อยู่” ด้วยตัวเองคนเดียวให้ได้…ทั้งๆที่มันเป็นไปไม่ได้<br/>.<br/>ส่งผลให้ความเสียหายที่เกิดขึ้นจากการฝืนนั้น<br/>มีความรุนแรงกว่า เมื่อเทียบกับกรณีที่พวกเขา<br/>ตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากคนอื่นตั้งแต่แรก<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>เราพยายามที่จะทำงานทุกอย่างภายในทีมด้วยตัวเอง <br/>(แม้ว่างานบางส่วนจะเป็นงานที่เราไม่คุ้นเคย <br/>เพราะหัวหน้าทีมเพิ่งจะมอบหมายงาน<br/>ดังกล่าวให้เราทำเป็นครั้งแรกก็ตาม) <br/>.<br/>เราไม่อยากแม้แต่จะเอ่ยปากขอคำปรึกษา<br/>จากเพื่อนร่วมทีมหรือหัวหน้าทีม <br/>เพราะเราไม่ต้องการ “รบกวนคนอื่น”<br/>.<br/>ในที่สุด งานที่เราทำก็เกิดข้อผิดพลาด <br/>ส่งผลให้บริษัทสูญเสียเงินเป็นจำนวนมาก <br/>และทำให้ทุกคนในทีมอดได้โบนัสประจำปีไป<br/>.<br/>มันจึงกลายเป็นว่าความพยายามของเรา<br/>ที่จะไม่ “รบกวนคนอื่น” กลับส่งผลให้เรา “รบกวนคนอื่น” ซะอย่างนั้น!<br/>.<br/>ในทางกลับกัน หากเราเลือกที่จะ <br/>“รบกวนคนอื่น” ตั้งแต่แรก <br/>ข้อผิดพลาดก็จะไม่เกิดขึ้น และทุกคนในทีม<br/>ก็จะได้โบนัสประจำปีกันถ้วนหน้า<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ แม้ผมจะมองเห็นประโยชน์<br/>ของการ “พึ่งพาตัวเอง” แต่ถ้าเรายึดติดกับ<br/>การ “พึ่งพาตัวเอง” มากจนทำให้เรามองว่า<br/>การขอความช่วยเหลือจากคนอื่นคือการการกระทำที่ <br/>“อ่อนแอ” “ไร้ความสามารถ” “เป็นภาระคนอื่น” ล่ะก็ <br/>.<br/>มันอาจจะนำมาสู่ผลเสียมากกว่าผลดี…ก็เป็นได้ครับ!<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1007/s00127-022-02361-4">https://doi.org/10.1007/s00127-022-02361-4</a><br/><a href="https://doi.org/10.1002/erv.3052">https://doi.org/10.1002/erv.3052</a><br/><a href="https://doi.org/10.1037/prj0000138">https://doi.org/10.1037/prj0000138</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-12-04T01:11:38+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsfxt2mjt4lw6whzed72nfgs89ajht3t90dfxd5cruz08lyxu2zguqzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy778lpmz <img src="https://image.nostr.build/df0a2a6ddd59185d3360eb2746c01ff911697b0d12f151a66d29870d5c87d077.jpg"> <br/><br/>หนึ่งสิ่งที่น่ากลัวมากที่สุด<br/>สำหรับหลายๆคนคือความล้มเหลว<br/>.<br/>ไม่ว่าความล้มเหลวนั้นจะเป็นเรื่อง<br/>การเรียน การทำงาน ความรัก หรือเรื่องอะไรก็ตาม<br/>.<br/>มันทำให้พวกเขาตัดสินใจที่จะ “ไม่ลงมือทำ”<br/>.<br/>เพราะถ้าพวกเขา “ไม่ลงมือทำ” พวกเขาก็จะไม่ล้มเหลว<br/>.<br/>แต่ถ้ามองในมุมหนึ่ง การ “ไม่ลงมือทำ” เลยนั้น<br/>มันก็คือความล้มเหลวในรูปแบบหนึ่งอยู่ดี!<br/>.<br/>ดังนั้น การรับมือกับความกลัวล้มเหลว<br/>ด้วยการ “ไม่ลงมือทำ” จึงไม่ใช่คำตอบ<br/>.<br/>แล้วอะไรกันนะ…ที่จะเป็นคำตอบ?<br/>.<br/>แน่นอนครับว่า…คำตอบก็คือการ “ลงมือทำ” (แม้จะยังไม่หายกลัวก็ตาม)<br/>.<br/>เวลาที่เรา “ลงมือทำ” เราอาจจะไม่สามารถ<br/>การันตีความสำเร็จได้ก็จริง แต่อย่างน้อยที่สุด <br/>มันจะป้องกันไม่ให้เราล้มเหลวจากการ “ไม่ลงมือทำ” ได้!<br/>.<br/>แต่การเริ่มต้น “ลงมือทำ” โดยที่ยังมีความกลัวปกคลุมอยู่ในใจนั้น…มันไม่ใช่เรื่องง่าย<br/>.<br/>ดังนั้น หากเราจะเริ่มต้น “ลงมือทำ” <br/>ขอให้เราเริ่มต้นกับเรื่องที่น่ากลัวน้อยที่สุดก่อน<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>เรากลัวที่จะนำเสนองานต่อหน้าลูกค้า<br/>. <br/>เรากลัวที่จะมี spotlight ฉายเข้ามา<br/>เรากลัวที่จะถูกคนอื่นจับจ้อง<br/>เรากลัวว่าคนอื่นจะมองเราแย่หากเราพูดผิด<br/>.<br/>เราเลย “ปัด” ให้เพื่อนร่วมทีมทำสิ่งนี้มาโดยตลอด<br/>.<br/>และไม่ใช่แค่การนำเสนองานกับลูกค้าเท่านั้นนะครับ <br/>ทุกครั้งที่เราเข้ามานั่งอยู่ในห้องประชุม <br/>แทบจะไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเรากำลังนั่งอยู่ <br/>เพราะเราจะนั่งเงียบๆมาโดยตลอด<br/>.<br/>แต่เราไม่อยากถูกความกลัวครอบงำจิตใจในเรื่องนี้อีกแล้ว<br/>.<br/>แต่ถ้าจะให้เราเริ่มต้นด้วยการนำเสนองาน<br/>ต่อหน้าลูกค้าในการประชุมครั้งต่อไปเลย<br/>มันก็มากเกินกว่าที่เรารับมือไหว (ในตอนนี้)<br/>.<br/>ฉะนั้น เราอาจจะเริ่มต้นด้วยการพูดทักทาย<br/>คนที่เข้ามาร่วมประชุมสัก 2-3 ประโยค<br/>ก่อนที่การประชุมจะเริ่มเข้าสู่ “เนื้อหา” ดูก่อน<br/>.<br/>นี่ถือเป็นก้าวแรกของเรา<br/>.<br/>ถ้าเราทำก้าวแรกได้แล้ว <br/>เราค่อยคิดว่าก้าวที่สองของเรา <br/>(ซึ่งท้าทายมากกว่าก้าวแรกนิดหนึ่ง) <br/>จะเป็นอะไรต่อไป<br/>.<br/>มันอาจจะฟังดูเป็นการเริ่มต้นที่ “ง่ายเว่อร์” นะครับ<br/>(แม้คนที่รู้สึกกลัวหลายคนก็อาจจะยังมองว่ามัน “ง่าย” อยู่ดี)<br/>.<br/>แต่นั่นแหละครับคือสิ่งที่ผมต้องการ!<br/>.<br/>ผมต้องการให้การเริ่มต้น<br/>มันง่ายมากจนทำให้เราคิดว่า <br/>“ง่ายแบบนี้…ฉันต้องทำแล้วแหละ!”<br/>.<br/>ผมต้องการให้เกิดการ “ลงมือทำ” ก้าวแรก<br/>.<br/>เพราะถ้าเรามีก้าวแรก ก้าวที่สองก็มีโอกาสที่จะตามมา<br/>และถ้าก้าวที่สองตามมา ก้าวที่สามก็จะมีโอกาสตามมาอีก<br/>.<br/>และตามด้วยก้าวที่สี่ ก้าวที่ห้า ก้าวที่หก ฯลฯ<br/>.<br/>และเมื่อเวลาผ่านไป เราก็จะเริ่มสังเกตเห็นว่า <br/>ยิ่งเราได้ “ลงมือทำ” ไปหลายๆก้าว <br/>ความกลัวมันจะเริ่มมีอิทธิพลในใจเราน้อยลงเรื่อยๆ<br/>.<br/>จนกระทั่งวันหนึ่ง พอเรารู้ตัวอีกที <br/>เราก็อาจจะกลายเป็นคนที่นำเสนองาน<br/>ต่อหน้าลูกค้าได้เป็นร้อยเป็นพันแบบสบายๆแล้ว!<br/>.<br/>กล่าวโดยสรุปก็คือ…<br/>.<br/>ถ้าเรากลัวล้มเหลว ทางออกของเราไม่ใช่การ “ไม่ลงมือทำ” <br/>แต่คือการเริ่มต้น “ลงมือทำ” มากขึ้นทีละเล็กทีละน้อยมากกว่าครับ!<br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1007/BF03000093">https://doi.org/10.1007/BF03000093</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/11553-011">https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/11553-011</a><br/><a href="https://doi.org/10.1111/1467-6494.7105003">https://doi.org/10.1111/1467-6494.7105003</a><br/><a href="https://doi.org/10.1177/0146167204271420">https://doi.org/10.1177/0146167204271420</a> 2025-12-02T01:54:19+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsx87zhapj4ekqnepncdfqvqz4798jxfzfrurhzxdfqpwr5wnk0y5szyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7vd0khe หนึ่งสิ่งที่น่ากลัวมากที่สุด<br/>สำหรับหลายๆคนคือความล้มเหลว<br/>.<br/>ไม่ว่าความล้มเหลวนั้นจะเป็นเรื่อง<br/>การเรียน การทำงาน ความรัก หรือเรื่องอะไรก็ตาม<br/>.<br/>มันทำให้พวกเขาตัดสินใจที่จะ “ไม่ลงมือทำ”<br/>.<br/>เพราะถ้าพวกเขา “ไม่ลงมือทำ” พวกเขาก็จะไม่ล้มเหลว<br/>.<br/>แต่ถ้ามองในมุมหนึ่ง การ “ไม่ลงมือทำ” เลยนั้น<br/>มันก็คือความล้มเหลวในรูปแบบหนึ่งอยู่ดี!<br/>.<br/>ดังนั้น การรับมือกับความกลัวล้มเหลว<br/>ด้วยการ “ไม่ลงมือทำ” จึงไม่ใช่คำตอบ<br/>.<br/>แล้วอะไรกันนะ…ที่จะเป็นคำตอบ?<br/>.<br/>แน่นอนครับว่า…คำตอบก็คือการ “ลงมือทำ” (แม้จะยังไม่หายกลัวก็ตาม)<br/>.<br/>เวลาที่เรา “ลงมือทำ” เราอาจจะไม่สามารถ<br/>การันตีความสำเร็จได้ก็จริง แต่อย่างน้อยที่สุด <br/>มันจะป้องกันไม่ให้เราล้มเหลวจากการ “ไม่ลงมือทำ” ได้!<br/>.<br/>แต่การเริ่มต้น “ลงมือทำ” โดยที่ยังมีความกลัวปกคลุมอยู่ในใจนั้น…มันไม่ใช่เรื่องง่าย<br/>.<br/>ดังนั้น หากเราจะเริ่มต้น “ลงมือทำ” <br/>ขอให้เราเริ่มต้นกับเรื่องที่น่ากลัวน้อยที่สุดก่อน<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>เรากลัวที่จะนำเสนองานต่อหน้าลูกค้า<br/>. <br/>เรากลัวที่จะมี spotlight ฉายเข้ามา<br/>เรากลัวที่จะถูกคนอื่นจับจ้อง<br/>เรากลัวว่าคนอื่นจะมองเราแย่หากเราพูดผิด<br/>.<br/>เราเลย “ปัด” ให้เพื่อนร่วมทีมทำสิ่งนี้มาโดยตลอด<br/>.<br/>และไม่ใช่แค่การนำเสนองานกับลูกค้าเท่านั้นนะครับ <br/>ทุกครั้งที่เราเข้ามานั่งอยู่ในห้องประชุม <br/>แทบจะไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเรากำลังนั่งอยู่ <br/>เพราะเราจะนั่งเงียบๆมาโดยตลอด<br/>.<br/>แต่เราไม่อยากถูกความกลัวครอบงำจิตใจในเรื่องนี้อีกแล้ว<br/>.<br/>แต่ถ้าจะให้เราเริ่มต้นด้วยการนำเสนองาน<br/>ต่อหน้าลูกค้าในการประชุมครั้งต่อไปเลย<br/>มันก็มากเกินกว่าที่เรารับมือไหว (ในตอนนี้)<br/>.<br/>ฉะนั้น เราอาจจะเริ่มต้นด้วยการพูดทักทาย<br/>คนที่เข้ามาร่วมประชุมสัก 2-3 ประโยค<br/>ก่อนที่การประชุมจะเริ่มเข้าสู่ “เนื้อหา” ดูก่อน<br/>.<br/>นี่ถือเป็นก้าวแรกของเรา<br/>.<br/>ถ้าเราทำก้าวแรกได้แล้ว <br/>เราค่อยคิดว่าก้าวที่สองของเรา <br/>(ซึ่งท้าทายมากกว่าก้าวแรกนิดหนึ่ง) <br/>จะเป็นอะไรต่อไป<br/>.<br/>มันอาจจะฟังดูเป็นการเริ่มต้นที่ “ง่ายเว่อร์” นะครับ<br/>(แม้คนที่รู้สึกกลัวหลายคนก็อาจจะยังมองว่ามัน “ง่าย” อยู่ดี)<br/>.<br/>แต่นั่นแหละครับคือสิ่งที่ผมต้องการ!<br/>.<br/>ผมต้องการให้การเริ่มต้น<br/>มันง่ายมากจนทำให้เราคิดว่า <br/>“ง่ายแบบนี้…ฉันต้องทำแล้วแหละ!”<br/>.<br/>ผมต้องการให้เกิดการ “ลงมือทำ” ก้าวแรก<br/>.<br/>เพราะถ้าเรามีก้าวแรก ก้าวที่สองก็มีโอกาสที่จะตามมา<br/>และถ้าก้าวที่สองตามมา ก้าวที่สามก็จะมีโอกาสตามมาอีก<br/>.<br/>และตามด้วยก้าวที่สี่ ก้าวที่ห้า ก้าวที่หก ฯลฯ<br/>.<br/>และเมื่อเวลาผ่านไป เราก็จะเริ่มสังเกตเห็นว่า <br/>ยิ่งเราได้ “ลงมือทำ” ไปหลายๆก้าว <br/>ความกลัวมันจะเริ่มมีอิทธิพลในใจเราน้อยลงเรื่อยๆ<br/>.<br/>จนกระทั่งวันหนึ่ง พอเรารู้ตัวอีกที <br/>เราก็อาจจะกลายเป็นคนที่นำเสนองาน<br/>ต่อหน้าลูกค้าได้เป็นร้อยเป็นพันแบบสบายๆแล้ว!<br/>.<br/>กล่าวโดยสรุปก็คือ…<br/>.<br/>ถ้าเรากลัวล้มเหลว ทางออกของเราไม่ใช่การ “ไม่ลงมือทำ” <br/>แต่คือการเริ่มต้น “ลงมือทำ” มากขึ้นทีละเล็กทีละน้อยมากกว่าครับ!<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1007/BF03000093">https://doi.org/10.1007/BF03000093</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/11553-011">https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/11553-011</a><br/><a href="https://doi.org/10.1111/1467-6494.7105003">https://doi.org/10.1111/1467-6494.7105003</a><br/><a href="https://doi.org/10.1177/0146167204271420">https://doi.org/10.1177/0146167204271420</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr<br/><br/> <img src="https://image.nostr.build/df0a2a6ddd59185d3360eb2746c01ff911697b0d12f151a66d29870d5c87d077.jpg"> 2025-12-02T01:52:57+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsylwvz08y8hxlcuqn5flz303qs5va3tuu58pufr5f5nt2h6fq7jtszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy73w5zen <img src="https://image.nostr.build/b195360010862d24ea22c44fe70213056247f78f57e98d359731c47f504623f6.jpg"> <br/><br/>หลายๆคนยกความสุขไปไว้ในอนาคต<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>“ในวันที่ฉันได้รับ promotion ฉันก็จะมีความสุข”<br/>“ในวันที่ฉันแต่งงาน ฉันก็จะมีความสุข”<br/>“ในวันที่ฉันสอบติดคณะสาขาที่ต้องการ ฉันก็จะมีความสุข”<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>การยกความสุขไปไว้ในอนาคตเช่นนี้<br/>มีประโยชน์ในแง่ของการกระตุ้น<br/>ให้เรามี “แรงใจ” ในบรรลุเป้าหมายที่เราตั้งเอาไว้<br/>.<br/>แต่ถ้ามองในแง่ของการมีชีวิตที่มีความสุขแล้ว <br/>หลายครั้ง การทำเช่นนี้จบลงที่การ “หลอกตัวเอง” <br/>(โดยที่ตัวเราเองก็อาจจะไม่ได้ตั้งใจ)<br/>.<br/>เพราะในวันที่เราบรรลุเป้าหมายที่เราตั้งเอาไว้ได้ <br/>(เช่น วันที่เราได้รับการเลื่อนตำแหน่ง) <br/>ใจเราก็มีแนวโน้มที่จะตั้งเป้าหมายใหม่ให้เราวิ่งไล่ตามต่อ<br/>.<br/>มันจึงกลายเป็นว่า <br/>แม้ในวันที่เราบรรลุเป้าหมายได้สำเร็จ <br/>ความสุขก็ยังคงเป็นเรื่องของอนาคตอยู่ดี!<br/>.<br/>เราจะแก้ปัญหานี้กันยังไงดี?<br/>เราจะแก้ปัญหานี้ด้วยการใช้ชีวิตแบบไม่มีเป้าหมายดีไหม?<br/>.<br/>ผมมองว่านั่นไม่ใช่คำตอบครับ<br/>.<br/>เพราะหากเราไม่มีเป้าหมายเลย <br/>มันจะทำให้ชีวิตเราล่องลอยไร้จุดหมาย<br/>.<br/>…ซึ่งก็สร้างความทุกข์ให้กับเราได้เช่นกัน<br/>.<br/>ถ้าอย่างนั้น…<br/>.<br/>เราแก้ปัญหานี้ด้วยการหยิบเป้าหมายใหญ่ๆนั้น <br/>(เช่น การได้รับเลื่อนตำแหน่ง) <br/>มาซอยให้กลายเป็นเป้าหมายที่มีขนาดเล็กลง<br/>เพื่อที่เราจะได้มีความสุข “ระหว่างทาง” <br/>ที่กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่เป้าหมายใหญ่นั้นดีไหม? <br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>ก่อนที่จะเราจะได้รับเลื่อนตำแหน่ง <br/>เราเริ่มจากการตั้งเป้าที่จะเป็นพนักงาน<br/>ที่ทำงานได้โดดเด่นประจำไตรมาสก่อน<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ผมมองว่านี่คือทางเลือกที่ดีกว่า<br/>การใช้ชีวิตแบบไร้เป้าหมายนะครับ<br/>.<br/>แต่ผมมองว่า “รายละเอียด” ของ<br/>เป้าหมายขนาดเล็กนั้นมีความสำคัญมาก<br/>.<br/>เพราะต่อให้เราจะหยิบเป้าหมายขนาดใหญ่<br/>มาซอยลงเป็นเป้าหมายขนาดเล็กแล้ว <br/>ผลลัพธ์ที่ออกมาก็อาจจะไม่ได้สวยงามก็ได้ <br/>หาก “รายละเอียด” ของเป้าหมายขนาดเล็กนั้นไม่เหมาะสม<br/>.<br/>แล้ว “รายละเอียด” ของเป้าหมายที่เหมาะสมนั้น…มีอะไรบ้าง?<br/>.<br/>ผมมองว่า “รายละเอียด” ที่เด่นๆมีอยู่ 2 จุดด้วยกันครับ<br/>.<br/>จุดแรก <br/>หากเราต้องการที่จะมีความสุขได้ในทุกๆวัน <br/>เป้าหมายขนาดเล็กนี้ก็ควรจะเป็น “เป้าหมายรายวัน” <br/>(ไม่ใช่รายปี รายครึ่งปี รายไตรมาส ฯลฯ)<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>การเป็นพนักงานดีเด่นประจำไตรมาส<br/>เป็นเป้าหมายที่มีขนาดเล็กกว่า<br/>การได้รับเลื่อนตำแหน่งก็จริง <br/>แต่มันยังไม่ใช่ “เป้าหมายรายวัน”<br/>.<br/>ในทางกลับกัน หากเราตั้งเป้าว่า<br/>เราจะปิดการขายกับลูกค้า<br/>ให้ได้ 3 คนก่อนเลิกงานวันนี้<br/>นี่ถือเป็น “เป้าหมายรายวัน”<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>จุดที่สอง<br/>หากเราต้องการที่จะมีความสุขได้ในทุกๆวัน <br/>เป้าหมายขนาดเล็กนี้ก็ควรจะเป็น<br/>สิ่งที่เราทำสำเร็จได้ด้วยตัวเอง <br/>(ไม่พึ่งพาปัจจัยภายนอก เช่น คนอื่นๆ สภาพอากาศ)<br/>.<br/>เพราะต่อให้เราจะมี “เป้าหมายรายวัน” <br/>แต่หากเราไม่สามารถบรรลุเป้าได้ในทุกๆวัน <br/>(เพราะปัจจัยภายนอกไม่เอื้ออำนวย) <br/>เราก็คงจะไม่สามารถมีความสุขในทุกๆวันได้<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>การปิดการขายกับลูกค้าให้ได้ 3 คน<br/>ก่อนเลิกงานวันนี้เป็น “เป้าหมายรายวัน” ก็จริง <br/>แต่นี่คือเป้าหมายที่เราไม่สามารถ<br/>ทำสำเร็จได้ด้วยตัวเองคนเดียว <br/>(เพราะถ้าลูกค้าเลือกที่จะไม่ซื้อ ทุกอย่างก็จบ)<br/>.<br/>ในทางกลับกัน หากเราตั้งเป้าไว้ว่า <br/>เราจะนำเสนอสินค้ากับลูกค้าในรูปแบบที่<br/>น่าสนใจ เป็นมิตร และมีข้อมูลครบถ้วนถูกต้อง <br/>นี่คือเป้าหมายที่เราสามารถทำสำเร็จด้วยตัวเองได้<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า สิ่งที่ผมได้นำเสนอในวันนี้<br/>จะเป็นประโยชน์กับทุกๆคนที่ต้องการขยับความสุขตัวเอง<br/>จาก “อนาคตที่แสนไกล” มาอยู่ใน “ทุกๆวันของชีวิต” นะครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0033-2909.125.2.276">https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0033-2909.125.2.276</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/1089-2680.9.2.111">https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/1089-2680.9.2.111</a><br/><a href="https://doi.org/10.1037//0022-3514.76.3.482">https://doi.org/10.1037//0022-3514.76.3.482</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-30T03:35:28+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsxzz02yja3dgy3aa4v54zznkuezxd3aej79qds5m2ssracne5qqtqzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy789773x <img src="https://image.nostr.build/19b9dda4b58b3eca04819089d2e29fdb82a2be9f09d632330bc441ce6f55f7f8.jpg"> <br/><br/>สำหรับหลายๆคน <br/>การยอมรับว่าตัวเอง “ไม่รู้” <br/>คือหนึ่งในเรื่องที่พวกเขาทำได้ยากที่สุด<br/>.<br/>แต่สำหรับคนจำนวนไม่น้อย <br/>คำว่า “ไม่รู้” คือเครื่องมือที่ทรงพลัง<br/>ในการ “ชักใย” ความสัมพันธ์<br/>ให้เป็นไปในทิศทางที่ตัวเองต้องการ<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>.<br/>เวลาที่เราทำงานอยู่ในทีม <br/>และหัวหน้ามีงานเพิ่มเติมเข้ามา <br/>คำว่า “ฉันไม่รู้ ฉันทำไม่เป็น” <br/>สามารถกลายเป็นเครื่องมือสำคัญ<br/>ที่ช่วยให้เราไม่ต้องแบกรับ<br/>ความรับผิดชอบในงานที่เพิ่มเข้ามาได้ <br/>.<br/>หรือเวลาที่เราอยู่กับแฟน และเราบอกแฟนว่า <br/>“ฉันไม่รู้ ฉันรีดเสื้อตัวนี้ให้เนี๊ยบไม่เป็น” <br/>มันก็สามารถช่วยให้เรา “เอาตัวรอด” <br/>ในเรื่องการทำงานบ้านได้สบายๆ<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ซึ่งแน่นอนครับว่า หากเราใช้ชีวิตอยู่กับ<br/>คนที่ “ไม่รู้” ในลักษณะนี้ไปได้สักระยะ <br/>เราก็จะเริ่มรู้สึกหนักอึ้งมากขึ้นเรื่อยๆ <br/>เพราะอีกฝ่ายก็จะใช้คำว่า “ไม่รู้” <br/>ในการโยนภาระ หน้าที่ ความรับผิดชอบ<br/>มาให้เราแบกมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง<br/>.<br/>ตอนแรกๆ เราอาจจะไม่มีปัญหา<br/>กับการเป็น “เดอะแบก” นี้ก็จริง <br/>แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปสักพัก<br/>และสิ่งที่ต้องแบกเริ่มมีมากขึ้น <br/>ในที่สุดแล้ว เราก็จะถึงขีดจำกัด<br/>ที่ทำให้เราไม่สามารถเป็น <br/>“เดอะแบก” ไปมากกว่านี้ได้อีก<br/>.<br/>ซึ่งพอถึงจุดนั้น เราก็มีโอกาสที่จะ<br/>ระเบิดอารมณ์รุนแรงกับอีกฝ่ายได้ <br/>(หากเราเลือกที่จะเป็น “เดอะแบก” เงียบๆมาโดยตลอด)<br/>.<br/>ภาพของการระเบิดอารมณ์อย่างรุนแรงนี้ไม่ใช่สิ่งที่หลายคนอยากให้เกิดขึ้น<br/>.<br/>แต่เราจะป้องกันไม่ให้สถานการณ์ <br/>“บานปลาย” ไปในลักษณะนั้นได้อย่างไร <br/>หากอีกฝ่ายยังคงมุ่งมั่นที่จะใช้คำว่า “ไม่รู้” <br/>เป็นข้ออ้างในการหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบอย่างไม่ลดละ?<br/>.<br/>ในสถานการณ์เช่นนี้ ผมมองว่าการยืนหยัดให้<br/>อีกฝ่ายแบกรับความรับผิดชอบคือกุญแจสำคัญครับ<br/>.<br/>ไม่ว่าอีกฝ่ายจะพยายามบอกว่าตัวเอง “ไม่รู้” แค่ไหน <br/>เราก็ต้องยืนหยัดให้เขาแบกรับความรับผิดชอบให้ได้<br/>.<br/>ซึ่งถ้าอีกฝ่ายเขา “ไม่รู้” จริงๆ (ไม่ใช่ “ไม่รู้” แค่ลมปาก) <br/>เราไม่ต้องให้เขาแบกรับความผิดชอบเต็ม 100% ก็ได้นะครับ <br/>(เพราะเขาอาจจะแบกรับมันไม่ไหว) <br/>เราอาจจะเริ่มจากการให้เขาแบกรับสัก 5% หรือ 10% ก่อน<br/>.<br/>หรือถ้าการแบกรับในระดับ 5% <br/>มันยังเยอะเกินไปสำหรับเขา <br/>(เพราะเขา “ไม่รู้” แบบสุดขั้วจริงๆ) <br/>อย่างน้อย เราก็ต้องยืนหยัดให้เขาแบกรับสัก 1% ก็ยังดี<br/>.<br/>แนวทางที่ผมกำลังนำเสนออยู่นี้ <br/>อาจจะไม่ใช่แนวทางที่ทำให้คนที่เป็น “เดอะแบก” <br/>สบายขึ้นมาได้แบบทันทีทันใดก็จริง<br/>.<br/>แต่มันเป็นการ “สื่อสาร” (ผ่านการกระทำของเรา) <br/>ให้ฝ่ายที่ “ไม่รู้” เริ่มต้นเห็นว่า นับจากนี้ไป <br/>สมการ “ไม่รู้ = ไม่ต้องทำ” จะไม่สามารถใช้งานได้อีกแล้ว<br/>.<br/>ยิ่งไปกว่านั้น การที่เราค่อยๆยืนหยัด<br/>ให้อีกฝ่ายเขาเริ่มแบกรับทีละเล็กทีละน้อยนี้ <br/>ยังจะเป็น “ดักคอ” ไม่ให้อีกฝ่ายใช้คำว่า <br/>“ไม่รู้” หรือ “ทำไม่เป็น” มาเป็นเหตุผลในการหลีกเลี่ยงอีกด้วย<br/>.<br/>เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ เราก็จะค่อยๆยืนหยัด<br/>ให้อีกฝ่ายเขาแบกรับความรับผิดชอบมากขึ้นเรื่อยๆ <br/>(เช่น ทีละ 1%) จนกระทั่งเราสามารถปลดแอก<br/>ตัวเองจากการเป็น “เดอะแบก” ได้ในที่สุดครับ!<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1111/cpsp.12216">https://doi.org/10.1111/cpsp.12216</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/record/2015-05780-000">https://psycnet.apa.org/record/2015-05780-000</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-29T04:33:22+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsr9pfxlxg8wasdwegdjwj2emeynzd89hk02m7f6s6e8lew2uws2aqzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy73lv7jy <img src="https://image.nostr.build/9d8df43912f74286f646f1a27ea391361f9f30a1ee7b0745233226aac2af3b54.jpg"> <br/><br/>หลายคนมีความรู้สึกไม่พึงพอใจกับ<br/>งานที่ทำอยู่หรือความสัมพันธ์ที่มีอยู่ในปัจจุบัน<br/>.<br/>บางคนรู้สึกไม่พอใจนิดๆหน่อยๆ<br/>บางคนรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม <br/>ในวันที่พวกเขาสูญเสียงานหรือความสัมพันธ์ดังกล่าวไป <br/>พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกช็อก เสียใจ เคว้งคว้างอยู่ดี<br/>.<br/>ใจพวกเขาเริ่มโหยหางานหรือความสัมพันธ์นั้น<br/>.<br/>เพราะถ้าพวกเขาสามารถกลับมา<br/>มีงานหรือความสัมพันธ์นั้นได้ <br/>ความรู้สึกช็อก เสียใจ เคว้งคว้าง<br/>ที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ก็จะหายไป<br/>.<br/>แต่มันก็มีความเป็นไปได้เหมือนกันครับว่า <br/>หากพวกเขา “สมหวัง” และได้งาน<br/>หรือความสัมพันธ์นั้นกลับมาจริงๆ <br/>แม้ความรู้สึกช็อก เสียใจ เคว้งคว้างจะทุเลาลง <br/>แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปสักพัก <br/>ความรู้สึกไม่พึงพอใจก็จะกลับมาด้วยเช่นกัน!<br/>.<br/>เราอยากให้ประวัติศาสตร์กลับมาซ้ำรอยแบบนี้จริงๆหรือ?<br/>.<br/>สิ่งที่ผมอยากจะนำเสนอก็คือ <br/>ในช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ <br/>มันอาจจะให้ความรู้สึกว่าชีวิตเรากำลังเกิดวิกฤติก็จริง <br/>แต่ในอีกแง่หนึ่ง มันก็เป็นโอกาสด้วย<br/>.<br/>มันคือโอกาสที่เราจะได้พาตัวเอง<br/>ไปเจอกับงานหรือความสัมพันธ์ใหม่ <br/>ที่สามารถ “ตอบโจทย์” สิ่งที่ทำให้เรารู้สึก<br/>ไม่พึงพอใจในงานหรือความสัมพันธ์เก่าได้<br/>.<br/>แน่นอนครับ ผมไม่ได้กำลังบอกว่า<br/>การกลับไปหางานหรือความสัมพันธ์เก่า<br/>คือทางเลือกที่แย่เสมอไป<br/>.<br/>เพราะมันก็มีความเป็นไปได้เหมือนกันครับว่า <br/>หลังจากที่ชีวิตเราเจอการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้แล้ว <br/>สิ่งที่เคยทำให้เรารู้สึกไม่พึงพอใจในงานหรือ<br/>ความสัมพันธ์เก่านั้นมันอาจจะคลี่คลายไปแล้วก็ได้<br/>.<br/>แต่ถ้ามันยังไม่คลี่คลาย การ U-turn กลับไปหา<br/>งานหรือความสัมพันธ์เดิมมันจะไม่ต่างอะไร<br/>กับการหนีเสือปะจระเข้เลยครับ <br/>(ความรู้สึกช็อก เสียใจ เคว้งคว้างจะหายไป <br/>แต่จะมีความไม่พึงพอใจเข้ามาแทนที่) <br/>.<br/>มันจะดีกว่าไหมหากเราหนีจาก “เสือ” และหันไปหาสิ่งที่ดีกว่า “จระเข้”?<br/>.<br/>ใช่ครับ ชีวิตของเราแต่ละคนล้วนมีข้อจำกัด <br/>ในที่สุดแล้ว เราอาจจะไม่มีสิ่งที่ดีกว่า “จระเข้” รออยู่…ก็เป็นไปได้<br/>.<br/>แต่เราจะรู้ได้ยังไงว่าชีวิตเราไม่มี<br/>สิ่งที่ดีกว่า “จระเข้” รออยู่ <br/>ถ้าเราไม่ได้ลองหาดูสักตั้งเสียก่อน?<br/>.<br/>บางคนอาจจะรู้สึกกลัวกับการมองหา <br/>เพราะพวกเขากลัวว่า หากตัวเองมองหา<br/>และค้นพบว่าไม่มีสิ่งที่ดีกว่ารออยู่ <br/>มันจะเป็นการเสียเวลาเปล่า<br/>.<br/>แต่ผมไม่ได้มองแบบนั้น<br/>.<br/>เพราะถ้าเราฟันธงว่าไม่มีสิ่งที่ดีกว่า “จระเข้” รออยู่ <br/>(โดยที่ไม่ได้ยังลองหาจริงๆจังๆก่อน) <br/>มันมีโอกาสที่เราจะรู้สึกค้างคาใจ <br/>.<br/>แต่ในทางกลับกัน <br/>หากเราได้ลงแรงค้นหาดูก่อน <br/>แม้เราจะไม่เจอสิ่งที่ดีกว่า “จระเข้” ในท้ายที่สุด <br/>แต่กระบวนการค้นหาของเรานั้น<br/>มันจะช่วยเคลียร์ความรู้สึกค้างคา<br/>ไม่ให้ตามหลอกหลอนเราในใจได้<br/>.<br/>ฉะนั้น ต่อให้เราจะ “คว้าน้ำเหลว” <br/>ในการค้นหาสิ่งที่ดีกว่า “จระเข้” <br/>แต่เชื่อได้เลยครับว่ามันจะไม่ใช่<br/>การ “กลับบ้านมือเปล่า” แน่นอนครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/10397-000">https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/10397-000</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/record/2004-21666-000">https://psycnet.apa.org/record/2004-21666-000</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-28T03:16:32+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsgdh98a9tt84uf6q5zfs7q7fqq09lydfr96ty8833prpx5yp9a09czyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7yday5g <img src="https://image.nostr.build/2fe49c60a735167fee058def370e5394eae79943d50eb2fa51e0260954108478.jpg"> <br/><br/>การมีแผนในอนาคตร่วมกัน <br/>(เช่น แผนที่จะย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน <br/>แผนที่จะแต่งงาน แผนที่จะมีลูก) <br/>คือเรื่องปกติของคู่รัก<br/>.<br/>แต่สำหรับบางคน แผนในอนาคต<br/>ได้กลายเป็นเครื่องมือในการชักใย<br/>ให้อีกฝ่ายทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>สัญญากับแฟนว่าจะคุยกับผู้ใหญ่เพื่อขอหมั้น<br/>เพื่อให้แฟนมองข้ามเหตุการณ์ที่ตัวเองคิดจะนอกใจแฟน<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>มันทำให้ฝ่ายที่ถูกชักใยรู้สึกดีใจ<br/>กับภาพอนาคตที่สวยงามนั้น <br/>ส่งผลให้ฝ่ายที่ถูกชักใยเลือก<br/>ที่จะ “ตามใจ” แฟนตัวเอง <br/>(เช่น มองข้ามเหตุการณ์ที่คิดจะนอกใจ)<br/>.<br/>ประเด็นสำคัญก็คือฝ่ายที่วาดภาพหรูนั้น<br/>เขาเพียงแค่ “ขายผ้า (ภาพ) เอาหน้ารอด” เท่านั้น<br/>.<br/>เขาไม่ได้มีเจตนาที่จะ “ลงมือทำ” ให้ภาพ<br/>อนาคตดังกล่าวเป็นจริงขึ้นแม้แต่นิดเดียว<br/>ดังนั้น เมื่อฝ่ายที่ถูกชักใยมีการ “ทวง” <br/>(เช่น “ผ่านมานานแล้วนะ ทำไมเธอถึงยังคุยกับผู้ใหญ่เสียที”) <br/>ฝ่ายที่วาดภาพหรูก็จะบ่ายเบี่ยงไปเรื่อยๆ<br/>.<br/>…ซึ่งสามารถนำมาสู่ความขัดแย้งในเวลาต่อมาได้<br/>.<br/>และที่ตลกร้ายก็คือ บ่อยครั้ง ฝ่ายที่วาดภาพหรู<br/>จะแก้ไขความขัดแย้งครั้งใหม่นี้ด้วยการ<br/>วาดภาพอนาคตที่สวยงามภาพใหม่ขึ้นมาอีก!<br/>.<br/>มันจึงกลายเป็น loop ที่มีลักษณะดังต่อไปนี้<br/>.<br/>ขัดแย้ง =&gt; ให้คำสัญญาที่สวยงาม =&gt; ไม่ลงมือทำ =&gt; มีการทวง =&gt; ขัดแย้ง =&gt; ให้คำสัญญาที่สวยงาม (อีกแล้ว)<br/>.<br/>ฝ่ายที่ถูกชักใยจึงได้แต่รอ รอ และก็รอ<br/>รอด้วยความหวัง…ซึ่งในที่สุดก็จบลงด้วยการ “รอเก้อ” อยู่เรื่อยไป<br/>.<br/>การรอคอยด้วยความหวัง <br/>(ด้วยตัวมันเอง) <br/>ไม่ใช่เรื่องที่เลวร้ายนะครับ<br/>.<br/>แต่ถ้ามันเป็นการรอคอย<br/>แบบที่อีกฝ่ายมีแต่ “คำสัญญา” <br/>(แต่ไม่มีการ “ลงมือทำ”) <br/>ติดต่อกันต่อเนื่องเป็นเวลานานล่ะก็<br/>.<br/>นี่อาจเป็นสัญญาณว่าคนๆนี้ไม่ “ควรค่า” แก่การรอคอยของเรา…ก็เป็นได้ครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1037/a0021857">https://doi.org/10.1037/a0021857</a><br/><a href="https://doi.org/10.1111/pere.70028">https://doi.org/10.1111/pere.70028</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1017/jrr.2014.8">https://psycnet.apa.org/doi/10.1017/jrr.2014.8</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-27T02:28:28+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsgws8mu0tyw0wd0qjg8ev03fpe7aqqlg2g0p9sp6yg3zy4zkvuhmczyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7fjp483 <img src="https://image.nostr.build/9d4223b2b6ce59b5d871184347af2e6cf36ff7ce3ef7c0afeb14f19ea8ecbf24.jpg"> <br/><br/>ทุกวันนี้ หลายคนรู้สึกหมดไฟ<br/>.<br/>พวกเขาไม่ได้หมดไฟเพราะปัญหาในชีวิตตัวเอง<br/>ถาโถมเข้ามาจนพวกเขารับไม่ไหวนะครับ<br/>.<br/>แต่พวกเขาหมดไฟเพราะพวกเขาเป็นห่วงคนรอบตัว<br/>.<br/>เวลาที่พวกเขาเห็นว่าคนรอบตัวเผชิญกับปัญหา <br/>ใจของพวกเขาจะรีบกระโจนอยากเข้าไปช่วยเหลือ<br/>.<br/>เพราะพวกเขาไม่ต้องการเห็นคนรอบตัวทรมานกับปัญหาเหล่านั้น<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ ความทุกข์ที่คนรอบตัวเผชิญ<br/>จึงกลายเป็นความทุกข์ของพวกเขาไปด้วย<br/>.<br/>พวกเขาเข้าใจ (ในเชิงตรรกะ) ครับว่า <br/>พวกเราสามารถช่วยเหลือกันและกันได้ <br/>แต่ไม่มีใครที่จะแบกรับความทุกข์แทนกันได้<br/>.<br/>แต่ถึงกระนั้น ใจพวกเขาก็ยังคงอยากที่จะ <br/>“แบกรับความทุกข์แทน” คนรอบตัวในชีวิตพวกเขาอยู่ดี<br/>.<br/>คุณผู้อ่านรู้จักคนที่มีลักษณะเหมือน<br/>กับที่ผมเขียนไว้ในข้างต้นไหมครับ?<br/>.<br/>(หรือในบางกรณี คนๆนั้นก็อาจจะเป็นตัวคุณผู้อ่านเอง…ก็เป็นได้)<br/>.<br/>ความท้าทายสำคัญสำหรับคนที่ผมเขียนถึงในข้างต้นก็คือ <br/>.<br/>เราจะบริหารจัดการใจตัวเองอย่างไร<br/>ให้สามารถเป็นห่วงและช่วยเหลือคนรอบตัวได้ <br/>โดยไม่ถูกความทุกข์ใจถาโถมเข้ามาจนรับมือไม่ไหว?<br/>.<br/>สิ่งหนึ่งที่อาจจะช่วยเราได้ในเบื้องต้น<br/>คือการ “ขีดเส้น” กับตัวเองให้ชัดเจนครับ<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>เราจะอนุญาตให้ตัวเองรู้สึกเป็นห่วงและ<br/>ช่วยเหลือผู้คนในชีวิตของเราอย่างเต็มที่ <br/>.<br/>แต่เราก็จะ “ขีดเส้น” ไว้ว่า <br/>นับตั้งแต่ 19.00 น เป็นต้นไป (จนถึงเวลานอน)<br/>เราจะหยุดคิดถึงคนอื่นและจะใช้เวลาดังกล่าว<br/>ในการทำเฉพาะสิ่งที่ “เห็นแก่ตัวเอง” เท่านั้น <br/>(เช่น อ่านนิยาย เล่นเกม เล่นดนตรี วาดรูป)<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ตอนแรกๆที่เราเริ่มต้น “ขีดเส้น” <br/>เราอาจจะพบว่า พอถึงเวลาจริงๆ <br/>ใจเราก็ยังคงนึกเป็นห่วงคนอื่น <br/>สมองเราก็ยังคงคิดหาหนทางที่จะช่วยคนอื่น <br/>สองมือเราก็ยังลงมือทำนู่นนี่นั่นเพื่อคนอื่นอยู่ดี<br/>.<br/>หากเรา “ติดขัด” ในลักษณะนี้ <br/>ผมขอเสนอให้เราลองเริ่มต้น “ขีดเส้น” <br/>เป็นช่วงระยะเวลาสั้นๆก่อนครับ <br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>เริ่มต้นด้วยการ block เวลานาน 30 นาที <br/>ของแต่ละวันให้ “เวลาเห็นแก่ตัวเอง” <br/>(แทนที่จะเริ่มต้น “ขีดเส้น” วันละเป็นชั่วโมงๆ)<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>พอเราเริ่มคุ้นชินกับช่วงระยะเวลาดังกล่าว <br/>เราก็ค่อยๆขยายช่วงเวลานั้นให้นานขึ้นทีละนิดๆ<br/>(เช่น จาก 30 นาทีเป็น 1 ชั่วโมง <br/>จาก 1 ชั่วโมงเป็น 2 ชั่วโมง <br/>จาก 2 ชั่วโมงเป็น 4 ชั่วโมง เป็นต้น)<br/>.<br/>ในที่สุดแล้ว เราอาจจะยังอดไม่ได้ที่<br/>จะรู้สึกเป็นห่วงคนอื่นหรอกนะครับ <br/>(และเอาเข้าจริงๆ ต่อให้เราจะสามารถ “ดีดนิ้ว” <br/>และบังคับให้ตัวเองกลายเป็นคนที่ไม่ห่วงใครเลย <br/>(นอกจากตัวเอง) ได้จริงๆ หลายคนก็คง<br/>ไม่อยากเห็นตัวเองกลายเป็นคนแบบนั้นอยู่ดี)<br/>.<br/>แต่ด้วยแนวทางที่ผมนำเสนอในวันนี้ <br/>มันอาจจะช่วยให้เรากลายเป็นคน<br/>ที่แคร์คนอื่น (โดยที่ตัวเองไม่หมดไฟ) ได้ครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.burn.2017.06.003">https://doi.org/10.1016/j.burn.2017.06.003</a><br/><a href="https://doi.org/10.1080/07317115.2022.2090879">https://doi.org/10.1080/07317115.2022.2090879</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-25T02:16:43+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqs268g5x5cv8udy4rrfhrjamay74g0pq64zyw0jgxyvx0gmrwq2vlszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7z6cxa4 <img src="https://image.nostr.build/b3d45b8d31df25d2fa02a2a996f8a015773f70eca016f9d40378a019b3f0599a.jpg"> <br/><br/>ทุกวันนี้ หลายคนมีสิ่งที่<br/>พวกเขา “ต้องทำ” เป็นจำนวนมาก <br/>.<br/>(เช่น รายงานที่ “ต้อง” เขียน <br/>การบ้านที่ “ต้อง” ทำให้เสร็จ <br/>“ต้อง” ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ) <br/>.<br/>…แต่พวกเขาไม่ได้ “อยากทำ” สิ่งเหล่านั้น<br/>.<br/>เพราะอะไร?<br/>.<br/>เพราะสิ่งเหล่านั้นไม่ได้ “มีความสำคัญ” <br/>ในความรู้สึกของพวกเขาเท่าไหร่นัก<br/>.<br/>พวกเขาอาจจะเข้าใจ (ในเชิงตรรกะ) <br/>ว่าสิ่งเหล่านั้น “มีความสำคัญ” นะครับ<br/>.<br/>…แต่พวกเขาไม่ได้ “รู้สึก” ว่าสิ่งเหล่านั้น “มีความสำคัญ”<br/>.<br/>คำถามสำคัญก็คือ <br/>ทำยังไงเราถึงจะ “รู้สึก” ได้ว่า<br/>สิ่งที่เรา “ต้องทำ” เหล่านี้ “มีความสำคัญ”?<br/>.<br/>ผมมองว่าหนทางหนึ่งที่จะช่วยให้เราตอบคำถามข้อนี้ได้<br/>คือการที่เราจะต้องชัดเจนกับตัวเองให้ได้ก่อนว่า<br/>“ชีวิตที่เราอยากจะมี” นั้นมันมีรูปร่างหน้าตาในรายละเอียดยังไง<br/>.<br/>ถ้าเราสามารถดีดนิ้ว 1 ทีและ “เสก” ให้ชีวิตเรา<br/>เป็นไปในลักษณะที่เราต้องการในทุกๆด้านได้<br/>.<br/>…เราจะอยู่ที่ไหน?<br/>…ใครคือคนที่จะอยู่ในชีวิตเราบ้าง?<br/>…เวลาที่พวกเขาเหล่านั้นนึกถึงเรา พวกเขาจะรู้สึกยังไง?<br/>…ในแต่ละวัน ตั้งแต่ตื่นนอนจนเข้านอน เราจะทำอะไรบ้าง?<br/>.<br/>หากเราสามารถตอบคำถามในข้างต้น<br/>ได้อย่างละเอียดและชัดเจน<br/>สิ่งต่อไปที่เราควรจะถามตัวเองต่อก็คือ<br/>.<br/>สิ่งที่เรา “ต้องทำ” เหล่านี้กำลังช่วยให้เรา<br/>ขยับเข้าไปใกล้ “ชีวิตที่เราอยากจะมี” หรือไม่?<br/>.<br/>ถ้าสิ่งเหล่านี้ช่วย พวกมันช่วยได้ยังไง? <br/>=&gt; คำตอบนี้คือ “กุญแจ” ที่สามารถช่วยให้เรา <br/>“รู้สึก” ว่าสิ่งที่เรา “ต้องทำ” นี้ “มีความสำคัญ” ได้<br/>.<br/>แต่ถ้าเราตั้งคำถามกับตัวเองและพบว่า<br/>สิ่งที่เรา “ต้องทำ” เหล่านี้มันไม่ได้ช่วย<br/>ให้เราขยับไปใกล้ “ชีวิตที่เราอยากจะมี” ล่ะ?<br/>.<br/>นั่นอาจเป็นสัญญาณว่า<br/>สิ่งที่เรา “ต้องทำ” เหล่านี้<br/>อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เรา “ควรทำ” ก็เป็นได้ครับ!<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1146/annurev-psych-072420-122921">https://doi.org/10.1146/annurev-psych-072420-122921</a><br/><a href="https://doi.org/10.1007/s10869-022-09817-z">https://doi.org/10.1007/s10869-022-09817-z</a><br/><a href="https://doi.org/10.1111/j.2044-8295.1992.tb02429.x">https://doi.org/10.1111/j.2044-8295.1992.tb02429.x</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-24T02:03:56+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsfy33jcl75pevgj5rayk648e2gtc7gufxcmh6xjs0t5pdkgzwvagqzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7k8hsz3 <img src="https://image.nostr.build/7033aa34bcbad6783e91b1fafeb585f89ebb9041af4b8697f3953a9450e5f646.jpg"> <br/><br/>คุณผู้อ่านคุ้นเคยกับพฤติกรรมผัดวันประกันพรุ่งไหมครับ?<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>เรามีรายงานที่ต้องเขียน <br/>แต่เราก็บอกกับตัวเองว่า <br/>“ไว้ค่อยเขียนก็แล้วกัน” <br/>.<br/>พอเรารู้ตัวอีกที <br/>deadline การส่งรายงาน<br/>ก็ใกล้เข้ามามากๆแล้ว <br/>ทำให้เราต้องรีบเขียนรายงานให้เสร็จ <br/>แม้ว่า “คุณภาพ” ของรายงานจะแย่ก็ตาม <br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>พวกเราแต่ละคนล้วนมีสาเหตุ<br/>ที่อยู่เบื้องหลังการผัดวันประกันพรุ่ง<br/>ที่แตกต่างกันออกไป<br/>.<br/>สำหรับหลายๆคน <br/>ความกลัวคือสาเหตุสำคัญ<br/>ที่ทำให้พวกเขาผัดวันประกันพรุ่ง<br/>.<br/>พวกเขาไม่ได้กลัวว่าตัวเอง<br/>จะทำงานที่ผัดผ่อนได้ไม่ดีนะครับ<br/>.<br/>อันที่จริง <br/>พวกเขามั่นใจมากๆด้วยว่า <br/>หากพวกเขาได้ลงมือทำ <br/>งานดังกล่าวจะออกมาดีแน่นอน<br/>.<br/>สิ่งที่พวกเขากลัวก็คือ <br/>หลังจากพวกเขาทำงานดังกล่าวเสร็จ <br/>คนอื่นก็จะมองเห็นว่าผลงานของพวกเขา “มีคุณภาพ” <br/>ส่งผลให้พวกเขาตกอยู่ท่ามกลาง spotlight จากคนอื่น<br/>.<br/>การที่คนอื่นฉาย spotlight มาที่พวกเขา <br/>และคาดหวังว่าพวกเขาจะ “ทำได้ดี” <br/>ต่อไปในอนาคตได้เรื่อยๆนี่แหละครับ…คือสิ่งที่พวกเขากลัว<br/>.<br/>พวกเขากลัวว่าความสำเร็จของพวกเขาในวันนี้<br/>จะนำมาสู่ความคาดหวัง (จากคนอื่น) ที่เพิ่มขึ้น<br/>ในระดับที่ “เกินมนุษย์” มากขึ้นเรื่อยๆ<br/>.<br/>จนกระทั่งวันหนึ่ง ความคาดหวังนั้นก็จะสูงลิ่ว<br/>จนพวกเขาไม่มีทางที่จะ “ตอบโจทย์” ความหวังดังกล่าวได้<br/>.<br/>มันจะกลายเป็นวันที่คนอื่นๆรู้สึกผิดหวังกับพวกเขา<br/>.<br/>พูดง่ายๆก็คือ พวกเขาแคร์คนอื่นมากๆ <br/>พวกเขาจึงกลัวว่าตัวเองจะไม่สามารถ<br/>ตอบสนองต่อความคาดหวังที่คนอื่นมี <br/>(ในระดับที่สูงเสียดฟ้า) ในอนาคตได้นั่นเอง<br/>.<br/>แต่ข้อสังเกตข้อหนึ่งก็คือ <br/>การที่พวกเขาแคร์คนอื่นมากๆนี้ <br/>มันกำลัง “ขวางทาง” ไม่ให้พวกเขา<br/>มีชีวิตที่ประสบความสำเร็จได้<br/>เต็มตามศักยภาพของตัวเอง<br/>.<br/>พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ <br/>พวกเขาแคร์คนอื่นมาก<br/>จนละเลยการแคร์ตัวเอง<br/>.<br/>ถ้าพวกเขาไม่ได้สนใจเรื่องการพยายาม <br/>“ตอบโจทย์” ความคาดหวังของคนอื่นที่สูงลิ่ว <br/>พวกเขาก็คงจะหยุดผัดวันประกันพรุ่ง <br/>และมีชีวิตที่ประสบความสำเร็จ<br/>เต็มศักยภาพของตัวเองได้มากกว่านี้<br/>.<br/>แต่ทีนี้ พวกเขาจะเริ่มต้นโอเค<br/>กับการ “ทำให้คนอื่นผิดหวัง” ยังไงดี?<br/>.<br/>เริ่มจากการ “ทำให้คนอื่นผิดหวัง” ในเรื่องเล็กๆน้อยๆ <br/>(ที่ไม่ได้ “ขวางทาง” ความสำเร็จของตัวเอง) ก่อนครับ<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>เริ่มปฏิเสธที่จะช่วยคนอื่นทำงานเล็กๆน้อยๆ<br/>บางงานในช่วงเวลาที่ตัวเอง “งานล้นมือ” <br/>(จากที่ก่อนหน้านี้เคยตอบตกลง<br/>ให้ความช่วยเหลือกับทุกๆงาน <br/>ไม่ว่าจะงานเล็กหรืองานใหญ่ก็ตาม)<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ช่วงแรกๆที่พวกเขาเริ่มต้น “ทำให้คนอื่นผิดหวัง” <br/>มันอาจจะรู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่นัก <br/>(ต่อให้มันจะเป็นการ “ทำให้คนอื่นผิดหวัง” ในเรื่องเล็กๆก็ตาม)<br/>.<br/>แต่หากพวกเขายังคงเดินหน้า “ทำให้คนอื่นผิดหวัง” <br/>ในเรื่องเล็กๆอย่างต่อเนื่องไปสักพัก พวกเขาจะเริ่มค้นพบว่า <br/>ความรู้สึกไม่สบายใจนั้น มันค่อยๆลดระดับความเข้มข้นลงเรื่อยๆ<br/>.<br/>ถ้าพวกเขารักษา momentum นี้ต่อไปได้เรื่อยๆ <br/>วันหนึ่ง พวกเขาก็จะตื่นขึ้นมา และพบว่าปัญหา<br/>การผัดวันประกันพรุ่งของตัวเองได้หายไปแล้ว<br/>.<br/>เพราะพวกเขาไม่ได้ “แคร์คนอื่นจนขวางทางตัวเอง” อีกต่อไปแล้วครับ!<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1207/s15327752jpa4701_4">https://doi.org/10.1207/s15327752jpa4701_4</a><br/><a href="https://doi.org/10.1007/s10942-012-0153-9">https://doi.org/10.1007/s10942-012-0153-9</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2013.04.384">https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2013.04.384</a><br/><a href="https://awspntest.apa.org/doi/10.24193/jebp.2023.2.11">https://awspntest.apa.org/doi/10.24193/jebp.2023.2.11</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-23T02:53:43+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqs8f76dm2qnvuvxhdsczyx2u8cnm5sscugs3kvugrkts0zvn7e7h6gzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7x4rccl <img src="https://image.nostr.build/d8827e61e5123f0913194ef498fc3c29fa117cc89e44033a4af8689c7f595472.jpg"> <br/><br/>หลายคนกลัวการมาพูดคุยกับนักจิตวิทยา<br/>.<br/>พวกเขาไม่ได้กลัวว่าจะถูกคนอื่นมองว่า “บ้า”<br/>พวกเขาไม่ได้กลัวว่าจะถูกนักจิตวิทยาตัดสิน<br/>.<br/>แต่พวกเขากลัวว่า <br/>การมาคุยกับนักจิตวิทยา<br/>จะเหนี่ยวนำให้พวกเขาสัมผัสกับ<br/>อารมณ์ความรู้สึกในใจอย่างเข้มข้น <br/>.<br/>…และพวกเขาไม่มั่นใจว่า <br/>พวกเขาจะรับมือกับคลื่น<br/>อารมณ์ความรู้สึกที่เข้มข้นนั้นได้<br/>.<br/>พวกเขามองว่าคลื่นอารมณ์ความรู้สึกนั้น<br/>มันเปรียบได้กับน้ำปริมาณมหาศาลที่ถูกกักเก็บไว้ในเขื่อน <br/>.<br/>ทันทีที่เขื่อนถูกเปิด <br/>น้ำภายในเขื่อนก็จะไหลทะลักออกมา <br/>ส่งผลให้พวกเขา “จมน้ำ” อย่างรวดเร็ว<br/>.<br/>ยิ่งพวกเขาหลีกเลี่ยงอารมณ์<br/>ความรู้สึกดังกล่าวนานเท่าไหร่<br/>พวกเขายิ่งกลัวที่จะเผชิญกับมัน<br/>ตอนที่คุยกับนักจิตวิทยามากเท่านั้น<br/>.<br/>ตั้งแต่สมัยที่ผมยังเป็นนักจิตวิทยาฝึกหัดจนถึงวันนี้ <br/>ผมได้มีโอกาสพบผู้รับบริการจำนวนมาก<br/>ที่มีความกลัวในเรื่องที่ผมกล่าวถึงในข้างต้นนี้<br/>.<br/>สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตเห็นก็คือ <br/>หากผู้รับบริการตั้งใจที่จะเผชิญหน้า<br/>กับอารมณ์ความรู้สึกของตัวเอง <br/>(พร้อมกับ “ให้เวลา” กับการทำสิ่งนี้อย่างเพียงพอ) <br/>.<br/>…ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ “จมน้ำ” ครับ!<br/>. <br/>อันที่จริง ผู้รับบริการหลายคน<br/>ถึงกับเอ่ยปากออกมาด้วยซ้ำว่า <br/>“มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดเลยนะ!”<br/>.<br/>เพราะอะไร?<br/>.<br/>เพราะโดยทั่วไปแล้ว ความกลัวมักจะไม่ได้ <br/>“ฉายภาพ” สิ่งที่จะเกิดขึ้นจริงๆให้เราเห็น<br/>.<br/>ความกลัวมักจะ “ฉายภาพ” worst-case scenario แบบสุดขั้วให้เราเห็น<br/>.<br/>แน่นอนครับว่า worst-case scenario มันสามารถเกิดขึ้นได้จริง<br/>.<br/>(เช่น กลัวว่าจะสอบตกและก็สอบตกจริงๆ <br/>กลัวว่าแฟนจะนอกใจและแฟนก็นอกใจจริงๆ <br/>กลัวว่าจะถูกไล่ออกและก็ถูกไล่ออกจริงๆ เป็นต้น)<br/>.<br/>แต่สำหรับกรณีที่เราจะ “จมน้ำ” <br/>เพราะถูกคลื่นอารมณ์ความรู้สึกที่เข้มข้น<br/>ถาโถมเข้ามาจน “ท่วม” นั้น<br/>.<br/>…ผมยังไม่เคยเห็นว่ามันเกิดขึ้นจริงๆเลยครับ<br/>.<br/>ยิ่งถ้าเราค่อยๆเผชิญหน้ากับอารมณ์<br/>ความรู้สึกของตัวเองแบบทีละนิดๆๆด้วยล่ะก็ <br/>แทบจะเรียกได้ว่าตัดโอกาส<br/>สำหรับ worst-case scenario ไปได้โดยสมบูรณ์<br/>.<br/>และสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ <br/>ไม่ว่าคลื่นอารมณ์ความรู้สึกในใจเราจะรุนแรงแค่ไหน <br/>การที่เราสามารถทำหน้าที่เป็น “เขื่อน” ที่กักเก็บ<br/>มันไว้ได้มาโดยตลอดคือหลักฐานที่สะท้อนให้เห็นว่า <br/>เรา “แข็งแกร่ง” เพียงพอสำหรับอารมณ์ความรู้สึกในใจเรา <br/>.<br/>มันจึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลยครับ<br/>ที่พอผู้รับบริการของผมได้หันมาเผชิญหน้า<br/>กับอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองเต็มๆแล้ว <br/>พวกเขาก็จะได้ค้นพบว่าตัวเอง “เอาอยู่” กันทุกคนเลยครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1037/ccp0000315">https://doi.org/10.1037/ccp0000315</a><br/><a href="https://doi.org/10.1348/135910707x251180">https://doi.org/10.1348/135910707x251180</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.brat.2014.04.006">https://doi.org/10.1016/j.brat.2014.04.006</a><br/><a href="https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/20723886/">https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/20723886/</a><br/><a href="https://doi.org/10.1348/135910702169349">https://doi.org/10.1348/135910702169349</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-22T02:03:30+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsr5a9mgvsz68zl38fgedxfuspj5h87ndfmxym5e9kkcsc203xm4gczyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7kx7nqw <img src="https://image.nostr.build/e9b3a2c1f1a53af6939249a4ddd12c606ab32480051c0b03b2f4304aab8795ac.jpg"> <br/><br/>คู่รักจำนวนมากพบว่า พอพวกเขามีลูก <br/>ความรักที่พวกเขามีให้กันก็ดูจะลดน้อยถอยลงไป<br/>.<br/>ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น?<br/>.<br/>เพราะเมื่อพวกเขาเป็นพ่อแม่ <br/>พวกเขาก็เปรียบเหมือนกับคน<br/>ที่มีงาน full time เพิ่มขึ้นมาเต็มๆ<br/>.<br/>(โดยเฉพาะในช่วงที่ลูกยังเล็กมากๆ)<br/>.<br/>ไม่ว่าจะเป็นการหาอาหารให้ลูกกิน<br/>การอาบน้ำให้กับลูก<br/>การสอนการบ้านให้กับลูก<br/>การดูแลลูกในยามเจ็บป่วย<br/>การรับมือกับลูกตอนที่ลูกงอแง<br/>ฯลฯ<br/>.<br/>พ่อแม่จำนวนมากพบว่า <br/>หลังจากที่พวกเขาจัดการ “เรื่องของลูก” เสร็จ <br/>พวกเขาก็แทบจะไม่เหลือเวลาและพลังงาน<br/>สำหรับ “กันและกัน” อีกแล้ว<br/>.<br/>หลายคนจึงอยู่ในจุดที่ “ยอมรับสภาพ”<br/>.<br/>กล่าวคือ พวกเขาทำใจยอมรับแล้วว่า <br/>ความรักระหว่างกันคือ “ราคาที่ต้องจ่าย” <br/>เพื่อแลกมากับการมีลูกน้อย<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม มันไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้นเสมอไป <br/>.<br/>เพราะข่าวดีก็คือ <br/>การรักษา connection ระหว่างคู่รักให้คงอยู่ <br/>ไม่ใช่สิ่งที่ต้องใช้เวลาหรือพลังงานจำนวนมากเลยครับ<br/>.<br/>เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆไม่กี่นาทีในแต่ละวัน<br/>ก็เพียงพอที่จะช่วยให้สายสัมพันธ์ระหว่างคู่รักไม่ขาดสะบั้นแล้ว<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>การโอบกอดกันก่อนที่จะแยกกันไปทำงาน<br/>การเขียนโน้ตน่ารักๆบนกระดาษ post-it ที่แปะให้อีกฝ่ายเห็น<br/>การนั่งชงเครื่องดื่มร้อนๆกินด้วยกันหลังจากที่ลูกเข้านอน<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>คู่รักจำนวนมากพบว่า สิ่งเล็กๆน้อยๆเหล่านี้ <br/>ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาต้องคิดขึ้นมาใหม่ให้ปวดหัวเลยด้วยซ้ำ<br/>.<br/>เพราะหลายอย่างเป็นสิ่งที่พวกเขาเคยทำในอดีต (ก่อนมีลูก) อยู่แล้ว<br/>.<br/>เพียงแค่ว่า พอพวกเขามีลูก <br/>พวกเขาก็หยุดทำสิ่งเหล่านี้ไปหมด <br/>เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่มีเวลาและพลังงาน<br/>สำหรับ “ความ romantic” เหล่านี้อีกแล้ว<br/>.<br/>ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้นะครับ <br/>เพราะการดูแลลูกคือสิ่งที่กิน<br/>เวลาและพลังงานมหาศาลจริงๆ<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม มันมีความแตกต่างระหว่าง <br/>“ไม่มีเวลาสำหรับความ romantic อีกแล้ว” กับ <br/>“ไม่มีเวลาสำหรับความ romantic มากเท่าอดีต” <br/>.<br/>สำหรับพ่อแม่หลายคน <br/>พวกเขายังพอจะมีเวลาให้ “กันและกัน” ในปัจจุบัน <br/>แต่พวกเขาอาจจะมี “ภาพจำ” ของการทำ<br/>สิ่งใหญ่ๆที่ romantic ให้ “กันและกัน” ในอดีตอยู่ <br/>(เช่น วางแผน surprise วันเกิดให้แฟนแบบใหญ่โต)<br/>.<br/>พวกเขาจึงอาจจะมองข้ามการทำ<br/>สิ่งเล็กๆน้อยๆให้ “กันและกัน” ไป <br/>ส่งผลให้ความ romantic ที่มีกับแฟน<br/>แห้งเหือดไปโดยสมบูรณ์ <br/>(ทั้งๆที่มันไม่จำเป็นต้องเหือดแห้งถึงเพียงนั้น)<br/>.<br/>ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า <br/>สิ่งที่ผมได้หยิบมานำเสนอในวันนี้ <br/>จะเป็นส่วนเล็กๆที่ช่วยให้คู่รัก<br/>หันมาใส่ใจ (ไม่ใช่มองข้าม) <br/>ในสิ่งเล็กๆน้อยๆกันมากขึ้นนะครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1111/j.1475-6811.2009.01230.x">https://doi.org/10.1111/j.1475-6811.2009.01230.x</a><br/><a href="https://doi.org/10.1111/jmft.70051">https://doi.org/10.1111/jmft.70051</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.midw.2018.02.022">https://doi.org/10.1016/j.midw.2018.02.022</a><br/><a href="https://doi.org/10.1177/0146167212454548">https://doi.org/10.1177/0146167212454548</a><br/><a href="https://doi.org/10.1037/a0013969">https://doi.org/10.1037/a0013969</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-20T04:58:43+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsv9klfqwuy9pfnrlvtndz2qp59ctuzc92ap8eehgg05aw7e524kaszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7e43fzh <img src="https://image.nostr.build/74ff657cace85ec1482bca63b52483833a10740e6cfe116b4794a276039541fb.jpg"> <br/><br/>หลายคนมองว่าตัวเอง “ดีไม่พอ”<br/>.<br/>“ดีไม่พอ” ในเรื่องรูปร่างหน้าตา<br/>“ดีไม่พอ” ในเรื่องความสามารถ<br/>“ดีไม่พอ” ในเรื่องนิสัยใจคอ<br/>.<br/>พวกเขาหวังว่า สักวันหนึ่ง <br/>พวกเขาจะเจอใครสักคน<br/>ที่รักพวกเขาอย่างที่พวกเขาเป็น<br/>.<br/>…และวันนั้น พวกเขาก็จะ “ดีพอ”<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่พวกเขา<br/>ยังมองว่าตัวเอง “ดีไม่พอ” <br/>มันยากจริงๆครับที่คนอื่น<br/>จะรู้สึก “ดึงดูด” กับพวกเขาได้<br/>.<br/>พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ <br/>การหวังว่าคนอื่นจะเข้ามาในชีวิต<br/>และช่วยให้เรา “ดีพอ” นั้น<br/>มันไม่ใช่หนทางที่ “ได้ผล” เท่าไหร่นัก<br/>.<br/>หนทางที่ดีกว่าคือการ “ดีพอ” ให้ได้โดยไม่ต้องพึ่งคนอื่น<br/>.<br/>แต่หลายคนก็จะเกิดคำถามขึ้นมาในใจว่า <br/>.<br/>“แล้วฉันจะดีพอด้วยตัวเองได้ยังไงล่ะ? <br/>ฉันรู้นะว่าจริงๆแล้ว ตัวฉันไม่ได้แย่ขนาดนั้น <br/>แต่ทำไงได้ล่ะ ก็ใจฉันยังคงคอยส่งเสียง<br/>บอกว่าฉันยังดีไม่พอ ดีไม่พอ และก็ดีไม่พอไม่หยุดเลย!”<br/>.<br/>ในกรณีเช่นนี้ เราจะรับมือกับเสียงในใจที่คอย “ถ่มถุยตัวเอง” ยังไงดี?<br/>.<br/>บางคนมองว่า เราจะต้องโต้เถียงกับ<br/>เสียงที่คอย “ถ่มถุยตัวเอง” เหล่านี้<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>ทุกครั้งที่เสียงในใจส่งเสียงบอกว่าเรา “ดีไม่พอ” <br/>เราก็จะแย้งกลับทันทีทันใดว่าเรา “ดีพอ”<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>บางคนมองว่า ยิ่งเราโต้เถียงในลักษณะนี้มากเท่าไหร่ <br/>เสียงที่คอย “ถ่มถุยตัวเอง” ก็จะอ่อนกำลังลงมากเท่านั้น<br/>.<br/>แต่หลายคนที่เคยทดลองโต้เถียงกับใจตัวเองพบว่า <br/>ไม่ว่าพวกเขาจะโต้เถียงขนาดไหน <br/>เสียงที่ “ถ่มถุยตัวเอง” ก็ไม่อ่อนกำลังลงเสียที<br/>.<br/>วันนี้ ผมจึงอยากนำเสนออีกหนึ่งแนวทาง<br/>ในการรับมือกับเสียงที่ “ถ่มถุยตัวเอง” ครับ<br/>.<br/>แนวทางที่ว่านี้คือการ “ดื้อ” กับเสียงที่ “ถ่มถุยตัวเอง”<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>เรากำลังนั่งอยู่ในห้องประชุม <br/>และเรามีไอเดียที่จะนำเสนอต่อที่ประชุม<br/>.<br/>ตอนนั้นเองที่เสียงในใจเริ่ม “ถ่มถุย” เรา <br/>บอกว่าไอเดียของเรา “ห่วยแตก” เกินไป <br/>มันจะทำให้คนในที่ประชุมต้องเสียเวลาเปล่าๆ<br/>ฉะนั้น เราควรที่จะนั่งเงียบๆต่อไป…จะดีที่สุด<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม <br/>หากเราคิดที่จะ “ดื้อ” เราก็จะไม่นั่งเงียบๆ <br/>แต่เราจะอ้าปากนำเสนอไอเดียของเราทันที <br/>(ไม่ว่าเสียงในใจเราจะพยายาม “ปิดปาก” เราขนาดไหนก็ตาม)<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ตอนแรก เราอาจจะ “ดื้อ” กับเรื่องเล็กๆก่อน <br/>และพอเราเริ่ม “ปีกกล้าขาแข็ง” มากขึ้น <br/>เราก็จะ “ดื้อ” กับเรื่องใหญ่ๆมากขึ้น<br/>.<br/>แนวทางนี้อาจจะไม่ทำให้เสียงที่ <br/>“ถ่มถุยตัวเอง” หายไปได้แบบสมบูรณ์ก็จริง<br/>แต่เสียงดังกล่าวจะค่อยๆอ่อนกำลังลงเรื่อยๆ<br/>.<br/>จนกระทั่งวันหนึ่ง เราก็จะตื่นขึ้นมาและพบว่า<br/>เสียงที่เคย “ถ่มถุยตัวเอง” ดังๆในอดีตนั้น <br/>มันได้กลายเป็นเสียงที่ไม่มี power ต่อใจเราอีกต่อไปแล้วครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.cpr.2019.101808">https://doi.org/10.1016/j.cpr.2019.101808</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/a0032355">https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/a0032355</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-18T02:28:05+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsfnsafuc9eqr3yxq02ea5xv0cggl3wh4f3jlqrltku4pnp6apem6gzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7qvk2e2 <img src="https://image.nostr.build/a4dcade5cc5bb2651f22fc15501eafa367cccf64fa2a6874a5e0e202b3766b67.jpg"> <br/><br/>เคยไหมครับ?<br/>.<br/>คุณเป็นคนที่ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอทุกวัน<br/>.<br/>แต่พอคุณเปลี่ยนมาทำงานกับองค์กรแห่งใหม่<br/>และคุณย้ายที่อยู่ (เช่น จากเชียงใหม่มากรุงเทพฯ) <br/>คุณพบว่าการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ<br/>ไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่ายๆอีกแล้ว<br/>.<br/>ทั้งๆที่คุณใช้เวลาทำงานน้อยลง<br/>แถมยังมีฟิตเนสอยู่ใกล้ที่พักใหม่ของคุณอีกด้วย!<br/>.<br/>ในสถานการณ์เช่นนี้ <br/>การออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ<br/>ควรจะเป็นเรื่องที่ทำได้ง่ายขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ <br/>แต่พอถึงเวลาจริงๆ คุณกลับรู้สึก “ฝืด” <br/>กับการออกกำลังกายซะอย่างนั้น<br/>.<br/>มันเกิดอะไรขึ้น?<br/>.<br/>ผมขออธิบายผ่านคำเปรียบเปรยดังต่อไปนี้ครับ<br/>.<br/>สมมติว่าเราปลูกต้นไม้อยู่ต้นหนึ่ง<br/>และต้นไม้ต้นนี้ก็เติบโตได้งามดีมาก<br/>.<br/>แต่แล้ววันหนึ่ง เพื่อนเรามาเห็นต้นไม้ต้นนี้เข้าและรู้สึกชอบใจขึ้นมา<br/>.<br/>เพื่อนเราเอ่ยปากขอต้นไม้ต้นนี้ <br/>และเราก็ตอบตกลงแต่โดยดี<br/>.<br/>เพื่อนเราเอาต้นไม้ไปเลี้ยงไว้ในกระถาง<br/>ภายในบ้านของเพื่อนเป็นเวลา 1 เดือน<br/>.<br/>ตอนนั้นเองที่เพื่อนเราเห็นว่าต้นไม้ต้นนี้ <br/>(ซึ่งเคยเติบโตได้งามมากที่ยังอยู่กับเรา) <br/>ดูจะไม่งามมากเท่ากับตอนที่เราเลี้ยงอยู่<br/>.<br/>ทำไมน่ะหรือ?<br/>.<br/>เพราะดินที่อยู่ในกระถางบ้านเพื่อนไม่เหมือนกับดินในบ้านเรา<br/>เพราะปริมาณน้ำที่เพื่อนรดไม่เหมือนกับตอนที่เรารดน้ำ<br/>เพราะแสงแดดในบ้านเพื่อนไม่เหมือนกับแสงแดดในบ้านเรา<br/>เพราะความชื้นในบ้านเพื่อนไม่เหมือนกับความชื้นในบ้านเรา<br/>ฯลฯ<br/>.<br/>เรื่องการออกกำลังกายในข้างต้นก็เช่นกันครับ<br/>.<br/>มันเป็นเรื่องปกติมากเลยครับ<br/>ที่พอเราย้ายมาอยู่ในสภาพแวดล้อมแห่งใหม่ <br/>(แม้จะเป็นสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการออกกำลังกายก็ตาม) <br/>เราอาจจะ “ติดขัด” อยู่บ้าง (อย่างน้อยก็ในช่วงแรกๆ)<br/>.<br/>การ “ติดขัด” นี้ไม่ได้หมายความว่าเรา “ไม่ได้เรื่อง” แต่อย่างใด<br/>.<br/>เราแค่กำลังอยู่ในช่วง “ปรับตัว” <br/>ให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่เท่านั้น<br/>.<br/>แน่นอนครับว่า หลายคนจะอยากเห็นตัวเอง “ปรับตัว” <br/>กับสภาพแวดล้อมใหม่ได้รวดเร็วจนสามารถ<br/>กลับไปออกกำลังกายได้อย่างสม่ำเสมอทันทีทันใด<br/>.<br/>…ซึ่งบางคนก็ “ปรับตัว” ได้เร็วแบบนั้นจริงๆนะครับ<br/>แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะ “ปรับตัว” ได้เร็วเช่นนั้น<br/>.<br/>ฉะนั้น หากเราไม่ใช่คนที่ “ปรับตัว” ได้เร็วล่ะก็ <br/>ผมขอเชิญชวนให้เราใจเย็นๆกับตัวเองสักหน่อยครับ<br/>.<br/>อย่าเพิ่งรีบต่อว่าตัวเอง<br/>อย่าเพิ่งด่วนตัดสินว่าตัวเอง “ไม่ได้เรื่อง”<br/>.<br/>เพราะนอกจากมันจะไม่ได้ช่วยให้เรา “ปรับตัว” ได้เร็วขึ้นแล้ว <br/>การทำเช่นนี้ยังอาจทำให้เรา “ปรับตัว” ได้ช้าขึ้นอีกด้วย!<br/>.<br/>แทนที่จะ “ใจร้าย” กับตัวเองแบบนั้น <br/>ทางเลือกที่น่าจะดีกว่าคือการค่อยๆพาตัวเอง<br/>กลับมาออกกำลังกายทีละนิดทีละน้อยก่อนครับ <br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>ก่อนย้ายงาน <br/>เราอาจจะเคยออกกำลังกายวันละ 1 ชั่วโมง <br/>ตอนนี้ <br/>เราอาจจะเริ่มออกกำลังกายวันละ 10 นาทีดูก่อน <br/>เป็นต้น<br/>.<br/>พอเราเริ่มคุ้นชินกับสภาพแวดล้อมใหม่ <br/>เราก็ค่อยๆเพิ่มปริมาณการออกกำลังกายมากขึ้น<br/>.<br/>จนกระทั่งเราสามารถกลับไปออกกำลังกาย<br/>อย่างสม่ำเสมอเหมือนเมื่อก่อนได้ในท้ายที่สุด!<br/>.<br/>ทั้งหมดที่ผมเขียนมานี้…ผมอาจจะพูดถึงเรื่องการออกกำลังกาย<br/>.<br/>แต่จริงๆแล้ว <br/>ไม่ว่าจะเป็นการออกกำลังกาย <br/>การอ่านหนังสือ การนั่งสมาธิ <br/>หรือพฤติกรรมดูแลสุขภาพใดก็ตาม<br/>.<br/>…ทั้งหมดล้วนใช้หลักการเดียวกับที่ผมเขียนมาทั้งสิ้น<br/>.<br/>เรามาเป็นต้นไม้ในกระถางใหม่<br/>ที่เริ่มกลับมางอกงามทีละนิด<br/>อย่างมั่นคงกันเถอะครับ!<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1080/08870446.2021.2003362">https://doi.org/10.1080/08870446.2021.2003362</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.peh.2025.100350">https://doi.org/10.1016/j.peh.2025.100350</a><br/><a href="https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.626750">https://doi.org/10.3389/fpsyg.2021.626750</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-17T03:41:19+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqspu369kas8x7aywkcrllnwgsejfn4p62uqktg8x3d3u8z2ncxuk6gzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy760av9r <img src="https://image.nostr.build/ad8af711fc51e8884ba949caf00ddfac137f2969855aa5d3f67bf3418450fd75.jpg"> <br/><br/>เวลาที่หลายคนมีเรื่องขัดแย้งกับแฟน <br/>พวกเขาจะตอบสนองด้วยความเงียบ<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>เดินออกจากห้องโดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม<br/>อ่านข้อความที่แฟนพิมพ์มาหาทางไลน์ แต่ไม่ตอบข้อความนั้น<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ทำไมพวกเขาถึงเลือกที่จะเงียบ?<br/>.<br/>เพราะพวกเขากังวลว่า <br/>หากพวกเขาพูดหรือทำอะไรไปในตอนนี้ <br/>(ซึ่งเป็นช่วงที่อารมณ์ยังคุกกรุ่นอยู่) <br/>มันอาจจะทำให้พวกเขาเสียใจทีหลังได้<br/>.<br/>พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ <br/>ความเงียบของพวกเขา<br/>เกิดจากเจตนาที่ดีครับ<br/>.<br/>แต่ในมุมของแฟน ความเงียบที่เกิดขึ้นนี้<br/>อาจถูกมองว่าเป็น “การลงโทษ” รูปแบบหนึ่งได้<br/>.<br/>ฉะนั้น หากเราตัดสินใจที่จะเงียบ <br/>และไม่ต้องการให้แฟนเข้าใจผิด <br/>สิ่งหนึ่งที่สามารถช่วยได้คือ<br/>การสื่อสารเจตนาของเราก่อนที่เราจะเงียบครับ<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>“ตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกไม่พอใจมากๆ <br/>ฉันขอเวลาไปสงบสติอารมณ์ก่อน <br/>แล้วเดี๋ยวเราค่อยมาคุยกันต่อนะ”<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>มันเป็นการสื่อสารที่สั้น กระชับ ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที <br/>แต่มันช่วยป้องกันความทุกข์ใจจากความเข้าใจผิด <br/>(ซึ่งอาจนำมาสู่ความขัดแย้งเพิ่มเติมในอนาคต) ได้ชะงัดเลยครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1080/03637751.2013.813632">https://doi.org/10.1080/03637751.2013.813632</a><br/><a href="https://doi.org/10.1111/j.1545-5300.2002.40102000083.x">https://doi.org/10.1111/j.1545-5300.2002.40102000083.x</a><br/><a href="https://doi.org/10.1111/j.1468-2958.2002.tb00798.x">https://doi.org/10.1111/j.1468-2958.2002.tb00798.x</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-16T02:39:13+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsgs3h55kgedthp9dsk0px9sztl7330k8kypv8lu6ak7teu7us30fczyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7wrajug <img src="https://image.nostr.build/4ce4ecc599433c4ad726c2bf4134d5e2f4a880ff02a91967b2f1c29bb4dc6808.jpg"> <br/><br/>หลายคนพบว่า…<br/>.<br/>พวกเขารู้จักกับผู้คนมากมาย<br/>พวกเขามีคนห้อมล้อมเต็มไปหมด<br/>มีคนเข้ามามีปฏิสัมพันธ์กับพวกเขาไม่ขาดสาย<br/>.<br/>แต่พวกเขาก็ยังคงรู้สึกเหงาอยู่ดี<br/>.<br/>เพราะอะไร?<br/>.<br/>เพราะไม่มีใครที่รู้จักตัวตนที่แท้จริง<br/>ของพวกเขาเลยแม้แต่คนเดียว<br/>.<br/>หรือถ้าจะพูดกันชัดๆก็คือ <br/>เพราะพวกเขากลัวที่จะเปิดเผย<br/>ตัวตนที่แท้จริงให้คนอื่นได้รู้จัก<br/>.<br/>เพราะในอดีตที่ผ่านมา <br/>พวกเขาเคยลองเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง<br/>ให้ใครบางคนเห็นมาแล้ว <br/>แต่คนๆนั้นแสดงท่าทีชัดเจนว่า<br/>เขาไม่ยอมรับตัวตนดังกล่าว<br/>.<br/>พวกเขารู้สึกเจ็บปวดกับเหตุการณ์ในอดีตนั้นเป็นอย่างมาก<br/>.<br/>…มากจนพวกเขาไม่กล้าที่จะ<br/>เปิดเผยตัวตนนั้นให้ใครได้เห็นอีก<br/>.<br/>…มากจนทำให้พวกเขายอมอยู่กับความเหงา <br/>และไม่ขอเสี่ยงเจอกับการไม่ได้รับการยอมรับจากคนอื่นอีก<br/>.<br/>แต่ถ้าความเหงานั้นมันบีบหัวใจ<br/>มากเกินกว่าที่จะรับได้ขึ้นมาล่ะ?<br/>.<br/>ในกรณีเช่นนี้ พวกเขาจำต้องหันหน้า<br/>มาเผชิญกับความกลัวของตัวเอง <br/>และเริ่มต้นเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงให้คนอื่นได้เห็น<br/>.<br/>ไม่จำเป็นต้องเริ่มต้นเปิดเผยกับทุกคนในชีวิตนะครับ<br/>.<br/>เอาแค่ 1 คนที่รู้สึก “ปลอดภัย” มากที่สุดก่อน<br/>.<br/>และก็ไม่จำเป็นต้องเริ่มต้นเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงแบบ 100% ทันทีนะครับ<br/>.<br/>เอาแค่เปิดเผยมากกว่าเดิมสัก 5% ก่อน<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>ก่อนหน้านี้ เวลาคนที่เรารู้สึกปลอดภัยคนนี้ถามว่า <br/>“เธออยากกินอะไร?” เราจะตอบว่า “อะไรก็ได้” มาตลอด <br/>แต่นับจากนี้ เราจะบอกให้คนๆนี้รู้ว่าเราอยากกินอะไร <br/>(ไม่มีการตอบว่า “อะไรก็ได้” อีกแล้ว) <br/>เป็นต้น<br/>.<br/>เมื่อเริ่มคุ้นเคยกับการเปิดเผยตัวเอง<br/>มากขึ้น 5% กับคนที่รู้สึกปลอดภัยแล้ว <br/>เป้าหมายต่อไปก็คือการเปิดเผยตัวเอง<br/>เพิ่มอีก 5% กับคนที่รู้สึกปลอดภัยคนนั้น<br/>.<br/>หนทางที่ผมกำลังนำเสนอนี้…ฟังดูช้านะครับ<br/>เพราะมันคือการค่อยๆขยับทีละ 5% กับคนเพียง 1 คนไปเรื่อยๆ<br/>จนกระทั่งคนๆนี้รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเรามากระดับหนึ่ง <br/>เราจึงค่อยเริ่มต้นเปิดเผยตัวของเราทีละ 5% กับคนที่เรารู้สึกปลอดภัยคนถัดไป<br/>.<br/>มันคือความตั้งใจของผมเองครับที่จะนำเสนอแนวทางที่ช้าเช่นนี้<br/>.<br/>เพราะผมเข้าใจว่า การเผชิญหน้ากับความกลัว <br/>(ที่เกิดจากประสบการณ์จริงอันเจ็บปวดในอดีต) มันไม่ใช่เรื่องง่าย<br/>.<br/>แนวทางที่ผมนำเสนอนั้น…ผมจึงตั้งใจให้ “เอื้อมถึง” ให้ง่ายที่สุด <br/>.<br/>ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า สิ่งที่ผมแบ่งปันในวันนี้<br/>จะช่วยให้คนที่กำลังเจ็บปวดกับความเหงา <br/>สามารถเริ่มต้นพาตัวเองก้าวออกมาจากเงามืดของความกลัวได้<br/>.<br/>ผมไม่อยากเห็นใครต้องทรมานกับความเหงาเพราะความกลัวอีกแล้วครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://psycnet.apa.org/record/1974-22306-000">https://psycnet.apa.org/record/1974-22306-000</a><br/><a href="https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/32604416/">https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/32604416/</a><br/><a href="https://doi.org/10.1186/s12888-018-1736-5">https://doi.org/10.1186/s12888-018-1736-5</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-15T03:24:00+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsd4073rq4fxht0n365g0gtgwejkphzj846ghw8plvng23a7s2el9qzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7qm25f6 <img src="https://image.nostr.build/f7ff0fb25e43aca1fcd765e4d1b1a1503d54b97643da03aec8ca74216c81e895.jpg"> <br/><br/>หลายคนเลือกที่จะตามใจคนอื่น <br/>(แม้การตามใจคนอื่นจะขัดใจตัวเองก็ตาม) <br/>เพราะพวกเขาเชื่อว่า การตามใจคนอื่น<br/>จะช่วยให้พวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับคนอื่นได้<br/>.<br/>แต่ความเชื่อนี้เป็นความจริงหรือเปล่า?<br/>.<br/>ถ้า “ความสัมพันธ์ที่ดี” คือ<br/>ความสัมพันธ์ที่ไม่มีความขัดแย้ง <br/>ความเชื่อดังกล่าวอาจเป็นจริงได้<br/>(หากเรามีความอดทนมากพอ)<br/>.<br/>แต่ถ้า “ความสัมพันธ์ที่ดี” คือ<br/>ความสัมพันธ์ที่ทุกฝ่าย win-win <br/>หรือความสัมพันธ์ที่ทุกฝ่ายรู้สึกปลอดภัย<br/>มากพอที่จะเป็นตัวของตัวเองได้เต็มที่ <br/>หรือความสัมพันธ์ที่ทุกฝ่ายชอบ<br/>ที่จะได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกันล่ะก็ <br/>ความเชื่อดังกล่าวจะไม่มีทางเป็นจริง <br/>(ต่อให้เราจะมีความอดทนมหาศาลก็ตาม)<br/>.<br/>เพราะการตามใจคนอื่นตลอดเวลา<br/>คือการส่งสัญญาณว่าความรู้สึกและ<br/>ความต้องการของคนอื่นสำคัญมากกว่า<br/>ความรู้สึกและความต้องการของตัวเรา<br/>.<br/>ยิ่งเราส่งสัญญาณในลักษณะนี้ออกไปบ่อยเท่าไหร่ <br/>“ตาชั่งความสัมพันธ์” ที่เรามีกับคนอื่น<br/>ก็จะเริ่มเอียงไปหาคนอื่นมากขึ้นเท่านั้น<br/>.<br/>หาก “ตาชั่ง” ยังคงเอียงเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ <br/>วันหนึ่ง เราก็จะตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเอง<br/>เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ความอึดอัด <br/>และคำถามในใจว่า “ตัวฉันที่แท้จริงหายไปไหน?”<br/>.<br/>มันจะกลายเป็นวันที่เรารู้สึกราวกับกำลังตกนรกทั้งเป็นได้เลยครับ<br/>.<br/>ข่าวดีก็คือเราสามารถป้องกันตัวเอง<br/>ไม่ให้ถล้ำลึกลงไปอยู่ในขุมนรกนั้นได้ <br/>แต่เราจะต้องทำสิ่งที่หลายคนรู้สึกไม่สบายใจที่จะทำ<br/>.<br/>สิ่งนั้นคือการเลิกตามใจคนอื่นตลอดเวลา<br/>.<br/>ผมไม่ได้กำลังเสนอให้เราเลิกตามใจ<br/>คนอื่นในทุกๆเรื่องทันทีนะครับ แต่ผมกำลังเสนอ<br/>ให้เราเริ่มต้นด้วยการเลือกเรื่องเล็กๆมา 1 เรื่อง<br/>และตั้งใจหยุดตามใจในเรื่องนั้นก่อน <br/>(เอาเรื่องที่การหยุดตามใจของเรา<br/>จะไม่กระตุ้น reaction ที่รุนแรงจากอีกฝ่ายมากนัก)<br/>.<br/>ต่อให้เรื่องดังกล่าวจะเป็นเรื่องที่เล็ก <br/>แต่สำหรับคนที่คุ้นชินกับการตามใจคนอื่นมาตลอด <br/>ช่วงแรกของการตั้งใจหยุดตามใจคนอื่น 1 เรื่องนี้<br/>จะไม่ใช่ช่วงเวลาที่ง่ายเลยครับ<br/>.<br/>แต่ “ไม่ง่าย” ไม่ได้หมายความว่า “เป็นไปไม่ได้”<br/>.<br/>เมื่อเราเริ่ม “คล่อง” กับการ<br/>หยุดตามใจใน 1 เรื่องเล็กๆนั้นแล้ว <br/>ต่อไป ผมขอเสนอให้เราหยิบอีกหนึ่งเรื่องเล็กๆ<br/>และตั้งใจหยุดตามใจในเรื่องนั้นต่อ<br/>.<br/>และเมื่อเราเริ่ม “คล่อง” กับการ<br/>หยุดตามใจในเรื่องดังกล่าว <br/>ผมก็ขอเสนอให้เราหยิบอีกหนึ่งเรื่องเล็กๆ<br/>และตั้งใจหยุดตามใจในเรื่องนั้นต่อไปอีก!<br/>.<br/>การทำเช่นนี้จะช่วยให้ “ตาชั่ง” <br/>(ที่เคยเอียงมากๆในอดีต) <br/>ค่อยๆกลับมาสมดุลมากขึ้น<br/>.<br/>เมื่อไหร่ก็ตามที่เรารู้สึกพอใจกับ “ตาชั่ง” ดังกล่าว <br/>(ต่อให้ “ตาชั่ง” นั้นจะไม่ได้สมดุลเป๊ะๆก็ตาม) <br/>นั่นคือสัญญาณว่าเราไม่จำเป็น<br/>ต้องหยุดตามใจคนอื่นเพิ่มไปมากกว่านี้แล้ว<br/>.<br/>ผมขอเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้คุณผู้อ่าน<br/>เริ่มต้นเดินทางมาสู่จุดที่คุณผู้อ่านพอใจ<br/>กับ “ตาชั่ง” ของตัวเองได้ในท้ายที่สุดนะครับ!<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1002/pchj.70016">https://doi.org/10.1002/pchj.70016</a><br/><a href="https://doi.org/10.3390/bs14010077">https://doi.org/10.3390/bs14010077</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1017/jrr.2017.17">https://psycnet.apa.org/doi/10.1017/jrr.2017.17</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-14T03:40:29+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsqr6m95xq08lvda9fazeazaatgfpzp72x0fjtekg7sf7f3tg9emsczyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7ux8xfq <img src="https://image.nostr.build/b18e4cec95c3c0f72b3b3b37ff546a1a220e376b071a29ae730a8042df8bcb46.jpg"> <br/><br/>“อย่าคิดมากเลย”<br/>“มองแง่บวกดูสิ”<br/>“ช่างมันเถอะ”<br/>.<br/>นี่คือตัวอย่างคำพูดที่หลายคนใช้<br/>เมื่อคนใกล้ตัวพวกเขากำลังทุกข์ใจ<br/>.<br/>มันเป็นคำพูดที่แฝงไปด้วยความหวังดีนะครับ<br/>.<br/>แต่สำหรับคนที่กำลังทุกข์ใจอยู่นั้น<br/>นี่อาจจะไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาต้องการมากที่สุด ณ วินาทีนี้<br/>.<br/>สิ่งที่พวกเขาต้องการมากกว่า ณ ตอนนี้คือ…<br/>.<br/>…การมีคนที่ “มองเห็น” ความเจ็บปวดของพวกเขา<br/>…การไม่ถูกตัดสินว่าพวกเขา “อ่อนแอ” เพียงเพราะพวกเขากำลังทุกข์ใจ<br/>…การไม่ต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดดังกล่าว “คนเดียว”<br/>.<br/>ฉะนั้น <br/>แทนที่เราจะให้คำแนะนำหรือ<br/>พูดกระตุ้นให้พวกเขารู้สึกดีขึ้น <br/>สิ่งที่เป็นประโยชน์มากกว่าคือ…<br/>.<br/>…การนั่งอยู่เป็นเพื่อนข้างๆพวกเขา<br/>…การสื่อสารให้พวกเขารับรู้ว่า<br/>เราเข้าใจและยอมรับสิ่งที่พวกเขากำลังรู้สึกอยู่<br/>…การใช้คำถามเปิดช่องให้พวกเขาบอกเราว่า<br/>อะไรคือสิ่งที่พวกเขาอยากให้เราทำให้พวกเขาในตอนนี้บ้าง<br/>.<br/>ทั้งหมดนี้อาจจะไม่สามารถช่วยปัดเป่า<br/>ความทุกข์ในใจพวกเขาให้หายไปได้หรอกนะครับ<br/>.<br/>แต่มันจะช่วยให้พวกเขารับมือกับ<br/>ความทุกข์ใจของพวกเขาได้ดีขึ้นอย่างชัดเจนเลยครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/h0045357">https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/h0045357</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/record/1991-98405-000">https://psycnet.apa.org/record/1991-98405-000</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0033-2909.101.1.91">https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0033-2909.101.1.91</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-13T04:26:27+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqspghaykpl2cudn4nk946ldh43dcann6kwvp7flyvnas04hj95c39gzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7gdg0c9 <img src="https://image.nostr.build/bb21684c8de42c03ffad474c8b4e2e951b7d4a55d0664fa443bf3a6a9daf7960.jpg"> <br/><br/>หลายคนบอกผมว่า <br/>หากพวกเขาแก่ตัวไป <br/>พวกเขารับได้หากตัวเอง<br/>จะไม่สามารถยกของหนักๆ<br/>หรือไม่สามารถเดินเหินได้<br/>คล่องแคล่วเหมือนตอนหนุ่มสาว<br/>.<br/>แต่พวกเขาจะรับไม่ได้สุดๆ<br/>หากสมองของพวกเขาไม่ได้ <br/>sharp เหมือนกับตอนหนุ่มสาว<br/>.<br/>วันนี้ผมจึงอยากจะนำเสนอแนวทาง<br/>ที่เรียบง่าย (แต่ได้ผล) ในการรักษา<br/>ความแหลมคมของสมองเราดังนี้ครับ<br/>.<br/>.<br/>.<br/># 1 ถ้าสมองเราคือเครื่องยนต์ อาหารที่เราทานก็คือน้ำมัน<br/>.<br/>ถ้าเราทานอาหารที่ “คุณภาพต่ำ” <br/>มันก็เหมือนกับเราเติม<br/>น้ำมัน “คุณภาพต่ำ” เข้าไปในเครื่องยนต์ <br/>ส่งผลให้เครื่องยนต์สึกหรอได้ง่ายขึ้น<br/>.<br/>ฉะนั้น เราควรจำกัดการทานน้ำตาล อาหารทอด <br/>รวมถึงอาหารแปรรูปให้น้อยที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ครับ<br/>.<br/># 2 อย่าลืมออกกำลังกาย<br/>.<br/>เวลาที่เราออกกำลังกาย <br/>หัวใจเราจะสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงสมองมากขึ้น <br/>oxygen และสารอาหารจะไหลเข้าสู่เซลล์สมองมากขึ้น<br/>.<br/>และที่สำคัญก็คือ เราไม่จำเป็นใช้เวลา<br/>ออกกำลังกายเยอะด้วยครับ เพียงแค่<br/>การออกกำลังกายครั้งละ 20 นาที<br/>สัปดาห์ละ 3 ครั้งก็ช่วยสร้าง<br/>ความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดแล้วครับ<br/>.<br/># 3 หมั่นเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>การเรียนรู้ภาษาใหม่ <br/>การเล่นเครื่องดนตรีชนิดใหม่ <br/>หรือแม้กระทั่งการเล่นเกมใหม่ๆ<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>เพราะเวลาที่เราเจอกับสิ่งใหม่ๆ <br/>สมองเราก็จะทำงานหนักกว่าปกติ <br/>มันจึงให้ผลลัพธ์คล้ายๆกับการ “ออกกำลังสมอง” <br/>และทำให้สมองแข็งแรงขึ้นนั่นเอง <br/>.<br/># 4 อย่าใช้ชีวิตเป็น “หมาป่าเดียวดาย”<br/>.<br/>เราไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่มีเพื่อนเยอะก็จริง <br/>แต่ชีวิตเรามีควรที่จะมีเพื่อนที่เราใช้เวลา<br/>พูดคุยและมีปฏิสัมพันธ์ด้วยเป็นระยะๆ <br/>.<br/>มันจะช่วยให้สมองเรา active ได้ดีเลยทีเดียวครับ<br/>.<br/>.<br/>.<br/>ผมหวังว่าสิ่งที่ผมได้นำเสนอในวันนี้<br/>จะเป็นประโยชน์กับทุกๆคน (ในทุกช่วงวัย) <br/>ที่ต้องการรักษาสมองตัวเองให้ sharp ตลอดชีวิตนะครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1001/jama.2025.12923">https://doi.org/10.1001/jama.2025.12923</a><br/><a href="https://doi.org/10.1056/nejmoa2302368">https://doi.org/10.1056/nejmoa2302368</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.jalz.2015.04.011">https://doi.org/10.1016/j.jalz.2015.04.011</a><br/><a href="https://doi.org/10.1001/jamainternmed.2015.1668">https://doi.org/10.1001/jamainternmed.2015.1668</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-10T02:04:35+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqstltr25lj4msupkkuqu75yh695jrylgee7859fhya3fzayc22rfuqzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7p4e9td <img src="https://image.nostr.build/436d6b8e1b5a1bebcedcb6635d9a1f62aa93cedec23ad9651a5eedfc1960909f.jpg"> <br/><br/>ตอนที่ผมยังเป็นนักเรียน <br/>ผมโตมาในยุคที่ไม่มี tablet <br/>.<br/>นั่นหมายความว่า <br/>เวลาที่ผมฟัง lecture อาจารย์ <br/>หรือทบทวนเนื้อหาบทเรียนก่อนสอบ <br/>การจด note ของผมจะเป็นการใช้มือ<br/>เขียนตัวอักษรทีละตัวลงบนกระดาษ<br/>.<br/>หรือเวลาที่ผมจะต้องเขียนเรียงความ <br/>ผมก็ต้องร่าง outline ด้วยการ<br/>ใช้ปากกาเขียนลงในกระดาษเช่นกัน<br/>.<br/>ทุกวันนี้ ผมสังเกตเห็นว่า <br/>นักเรียนหลายคนไม่ได้ทำแบบนั้นแล้ว<br/>.<br/>เพราะพวกเขาจะจด note หรือร่าง outline <br/>ด้วยการพิมพ์มันลงใน tablet หรือ laptop แทน<br/>.<br/>ซึ่งแน่นอนครับว่า การพิมพ์มันคือวิธีที่รวดเร็วกว่าอย่างชัดเจน<br/>.<br/>แต่ในกรณีที่เราไม่ได้จำเป็นต้องใช้ความเร็ว <br/>ในกรณีที่เราเน้นเรื่องของความเข้าใจ<br/>หรือความคิดสร้างสรรค์เป็นหลักนั้น <br/>ผมอยากเชียร์ให้เราหยุดพิมพ์และหันมาเขียนดีกว่าครับ<br/>.<br/>เพราะเวลาที่เราพิมพ์ <br/>มันเป็นแค่การเอานิ้วกดลงไปที่ปุ่มๆหนึ่ง <br/>แต่เวลาที่เราเขียน <br/>มันคือการที่เราเอาดินสอหรือปากกา<br/>ลากเส้นโค้งงอตามตัวอักษรต่างๆ<br/>.<br/>การเขียนจึงกระตุ้นการทำงานของสมองได้มากกว่าการพิมพ์<br/>.<br/>และเนื่องจากสมองเราได้รับการกระตุ้นมากกว่า<br/>เราจึง “หัวแล่น” มากกว่า ส่งผลให้เรามีแนวโน้ม<br/>ที่จะเรียนรู้หรือปิ๊งไอเดียใหม่ๆได้ง่ายขึ้นตามลำดับ<br/>.<br/>ฉะนั้น <br/>ไม่ว่าเราจะเป็นนักเรียน นิสิตนักศึกษา หรือคนวัยทำงาน <br/>เมื่อไหร่ก็ตามที่เราต้องการความเร็วเป็นหลัก <br/>การพิมพ์จะสามารถตอบโจทย์ได้ดี <br/>แต่เมื่อไหร่ที่เราอยากจะเน้นการเรียนรู้หรือความคิดสร้างสรรค์เป็นหลัก <br/>เราน่าจะลองเปลี่ยนมาเขียนแทนครับ<br/><br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.cortex.2013.05.011">https://doi.org/10.1016/j.cortex.2013.05.011</a><br/><a href="https://doi.org/10.3390/brainsci12121724">https://doi.org/10.3390/brainsci12121724</a><br/><a href="https://doi.org/10.3390/life15030345">https://doi.org/10.3390/life15030345</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-09T05:00:13+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsqj8vu3ayspe9q9tahzt8saruycswhgg8a6y8ypym8jdrnxzy5z7qzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7l2w0xk <img src="https://image.nostr.build/1afb65bb7539b7201ade3103620e9ed5dda86adedb64c5920e859c89abf30430.jpg"> <br/><br/>มีคนเคยบอกผมว่า <br/>ตั้งแต่เขาเลี้ยงน้องหมา <br/>ชีวิตเขาก็มีความสุขมากขึ้น<br/>.<br/>คนที่ไม่ได้เลี้ยงสุนัข (หรือมีสัตว์เลี้ยง) <br/>อาจมองว่านี่เป็นการ “คิดไปเอง”<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม การศึกษาล่าสุดพบว่า <br/>การเลี้ยงสุนัขสามารถส่งผลทางบวกต่อสุขภาพจิตของเราได้<br/>.<br/>เพราะอะไรน่ะหรือ?<br/>.<br/># 1 <br/>การเป็นเจ้าของสุนัขทำให้ชีวิตเรามี routine มากขึ้น <br/>(เช่น มีเวลาให้อาหาร เวลาพาไปเดินเล่น) <br/>ส่งผลให้เรารู้สึกว่าชีวิตแต่ละวันมีความมั่นคงแน่นอนมากขึ้นตามไปด้วย <br/>.<br/># 2<br/>เพียงแค่ได้มีเวลาเอามือลูบตัวน้องหมา <br/>มันก็ช่วยให้ลมหายใจและหัวใจเราเต้นช้าลง <br/>แถมยังทำให้ฮอร์โมนความเครียดลดลงอีกด้วย<br/>.<br/># 3 <br/>ไม่ว่าเราจะหงุดหงิด ล้มเหลว หรืออะไรก็ตามแต่ <br/>น้องหมาจะยังคงนั่งอยู่ข้างๆเราด้วยความภักดีเสมอ<br/>.<br/># 4 <br/>การเป็นเจ้าของสุนัขช่วยให้เรา connect กับคนอื่น <br/>(ที่เลี้ยงน้องหมาเหมือนกัน) ได้ง่ายขึ้น <br/>ส่งผลให้เรา make friends ได้ง่ายขึ้นตามไปด้วย<br/>.<br/># 5<br/>การเลี้ยงน้องหมาทำให้ชีวิตเรามีความหมายมากขึ้น <br/>เพราะเราไม่ได้มีชีวิตเพื่อตัวเองอย่างเดียวอีกต่อไป <br/>เรากำลังมีชีวิตเพื่อดูแลอีกหนึ่งชีวิตด้วย<br/>.<br/>แล้วคุณผู้อ่านล่ะครับ?<br/>.<br/>ประสบการณ์การเลี้ยงน้องหมาของคุณผู้อ่าน<br/>สอดคล้องกับสิ่งที่ผมได้นำเสนอไว้ข้างต้น<br/>มากน้อยแค่ไหนหรือครับ?<br/>.<br/>คุณผู้อ่านสามารถแชร์มาได้ที่ช่อง comment ด้านล่างได้เลยนะครับ!<br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-08T03:30:59+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsw7fhncfcan0geuhvl0ppedu6t3qhhpll65mut2q9peygjgshzetszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy77m9crv <img src="https://image.nostr.build/49f4533c9885e4a138a0c75df62dea3bb93d31e8d720d1c000dd9dcdc8a3e475.jpg"> <br/><br/>คุณกำลังอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนหรือเปล่าครับ?<br/>.<br/>คุณใช้เวลาอยู่กับ “คนพิเศษ” คนนี้<br/>ราวกับว่าเขาเป็นแฟนของคุณมาเป็นปี <br/>.<br/>คุณไปกินข้าวด้วยกัน ไปดูหนังด้วยกัน มีเซ็กส์กัน<br/>.<br/>แต่ในขณะเดียวกัน คุณก็ไม่สามารถเรียกเขา<br/>ได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่านี่คือแฟนของคุณ<br/>.<br/>และที่สำคัญก็คือ <br/>คุณไม่ได้ต้องการความสัมพันธ์<br/>แบบ friends with benefits<br/>.<br/>คุณต้องการความสัมพันธ์แบบแฟน<br/>.<br/>แต่คุณกลับโอเคกับความสัมพันธ์ ณ ปัจจุบันที่ไม่ชัดเจนนี้<br/>.<br/>เพราะอะไร?<br/>.<br/>ต่อไปนี้คือ 2 เหตุผลที่พบได้บ่อยๆครับ<br/>.<br/># 1 <br/>คุณอาจจะลงทุนเวลาและพลังงานชีวิตกับความสัมพันธ์นี้มาเยอะ <br/>คุณเสียดายเวลาและพลังงานที่ได้ลงทุนไป <br/>คุณเลยเลือกที่จะไม่หันหลังให้กับความสัมพันธ์นี้<br/>.<br/># 2<br/>แม้ความสัมพันธ์นี้จะไม่ได้เป็นอย่างที่คุณต้องการ <br/>แต่มันก็มีช่วงเวลาดีๆในความสัมพันธ์มากพอ<br/>ที่จะทำให้คุณตัดสินใจว่า “โอเค ฉันอยู่ต่อก็แล้วกัน” <br/>.<br/>แต่เหตุผลเหล่านี้มันคุ้มค่ากับหัวใจของคุณหรือเปล่า?<br/>.<br/>คุณมองว่าตัวคุณเองคู่ควรกับความสัมพันธ์แบบนี้จริงๆหรือ?<br/>.<br/>ถ้าคำตอบของคุณคือ “ไม่ใช่” <br/>ผมก็อยากจะขอเชิญชวน<br/>ให้คุณก้าวออกมาดีกว่าครับ<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/21339829/">https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/21339829/</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0022-3514.45.1.101">https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0022-3514.45.1.101</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1016/0022-1031(80)90007-4">https://psycnet.apa.org/doi/10.1016/0022-1031(80)90007-4</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-07T02:50:07+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsd9axhywl5u9e6a2femhwv5e873gkat0573w8yuv3zmtmfcdqez8szyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7qal5yr <img src="https://image.nostr.build/8f60c451bd56a41ed460270dda439472953e67c653ae3c3c429de7b185d8c782.jpg"> <br/><br/>ความยากอย่างหนึ่งของการใช้ dating app <br/>คือการคัดกรองว่าคำอธิบาย profile <br/>ของแต่ละคนเป็นความจริงมากน้อยแค่ไหน<br/>.<br/>เพราะเวลาหลายคนเขียน profile ตัวเอง <br/>พวกเขาก็จะมีการโกหก <br/>(หรือถ้าในกรณีที่น่าเกลียดน้อยหน่อย <br/>พวกเขาก็จะมีการกล่าวอ้างเกินจริง)<br/>.<br/>ซึ่งมันเป็นการตัดสินใจที่เข้าใจได้นะครับ <br/>เพราะเวลาที่เรานำเสนอตัวเองบน dating app <br/>เราย่อมอยากดูดีให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้<br/>.<br/>แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้จริงๆครับว่า <br/>การทำเช่นนี้สร้างปัญหาให้กับ<br/>ผู้ใช้ dating app จำนวนไม่น้อย<br/>.<br/>เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่พวกเขาอ่าน profile ของคนๆหนึ่ง <br/>พวกเขาก็จะเกิดคำถามขึ้นมาในใจว่า <br/>“สิ่งที่ฉันกำลังอ่านนี้คือความจริงหรือคำโกหกบิดเบือนกันแน่?”<br/>.<br/>มันเป็นคำถามที่ชวนสับสนและตอบยากจริงๆครับ <br/>.<br/>แต่ในเบื้องต้น หาก profile ของคนๆหนึ่ง<br/>มีลักษณะดังต่อไปนี้ มันอาจเป็นสัญญาณว่า <br/>เจ้าของ profile กำลังโกหกหรือบิดเบือนความจริงอยู่ครับ<br/>.<br/># 1<br/>ใช้คำที่คลุมเครือในการอธิบายตัวเอง <br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>เจ้าของ profile บอกว่า<br/>ตัวเองเป็นคนตัวค่อนข้างสูง <br/>แต่ไม่ได้บอกว่าสูงกี่เซนติเมตร <br/>เป็นต้น<br/>.<br/># 2 <br/>ใช้คำที่ “ฟังแล้วใครๆก็ต้องชอบ” ใน profile <br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>อธิบายว่าตัวเองมี growth mindset <br/>เป็นต้น<br/>.<br/># 3<br/>มีความย้อนแย้งปรากฎให้เห็น <br/>ยกตัวอย่างเช่น <br/>บอกว่าตัวเองชอบการ์ตูนญี่ปุ่นใน profile <br/>แต่พอคุยเรื่องตัวละครหลักใน One Piece <br/>เจ้าตัวกลับ “ไปไม่เป็น” <br/>เป็นต้น<br/>.<br/># 4 <br/>มีความพยายามในการ “ขายตัวเอง” <br/>ด้วยการบอกว่าตัวเองดีอย่างนู้นอย่างนี้ซ้ำๆบ่อยๆ <br/>.<br/>ทั้ง 4 ข้อนี้อาจจะไม่ได้ทำให้เรา “จับโกหก” <br/>ได้แม่นยำแบบ 100% ก็จริง แต่มันจะช่วยให้เรา<br/>เข้าใจคนที่เรากำลังคุยด้วยมากขึ้นว่า<br/>เขากำลังนำเสนอตัวตนแบบไหนให้เราเห็นใน dating app นี้ครับ<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1177/0146167208318067">https://psycnet.apa.org/doi/10.1177/0146167208318067</a><br/><a href="https://doi.org/10.1111/j.1083-6101.2006.00020.x">https://doi.org/10.1111/j.1083-6101.2006.00020.x</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1093/joc/jqy019">https://psycnet.apa.org/doi/10.1093/joc/jqy019</a><br/><a href="https://doi.org/10.1108/INTR-03-2019-0095">https://doi.org/10.1108/INTR-03-2019-0095</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1177/0093650209356437">https://psycnet.apa.org/doi/10.1177/0093650209356437</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-06T04:22:57+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsxfzhhe77thgl66zaem3zruzteae5pz4u60lnfuweayzvw4ps7tugzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy765wfgd <img src="https://image.nostr.build/af36e389fa801bdf8a7c29ef3789b113e7aa9abb9fd8c08e0ef68164dd753f9a.jpg"> <br/><br/>คุณผู้อ่านคุ้นเคยกับความรัก<br/>ของ perfectionist ไหมครับ?<br/>.<br/>มันคือความรักที่เต็มไปด้วย<br/>คำถามในใจเต็มไปหมด<br/>.<br/>คำถามเช่น…<br/>.<br/>“เขารู้สึกผิดหวังกับฉันไหมนะ?”<br/>“สิ่งที่ฉันพูดไปเมื่อกี้มันดีหรือเปล่า?”<br/>“ฉันทำแบบนี้มันโอเคใช่ไหม?”<br/>.<br/>มันคือความรักที่เจ้าตัวพยายาม<br/>เป็นแฟนที่สมบูรณ์แบบและไร้ที่ติ<br/>ในทุกๆคำพูดและการกระทำ<br/>.<br/>ชาว perfectionist เชื่อว่า <br/>หากเขาทำทุกอย่างได้ “ถูกต้อง” <br/>ความรักของเขาก็จะปลอดภัย<br/>.<br/>ปัญหาก็คือ ความเชื่อนี้จะทำให้<br/>ชาว perfectionist รู้สึกเหงาอยู่ในใจครับ<br/>.<br/>เพราะยิ่งเขาพยายามที่จะ “เป๊ะ” มากเท่าไหร่ <br/>แฟนก็ยิ่งรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาน้อยลงเท่านั้น<br/>.<br/>อันที่จริง <br/>มันอาจส่งผลให้ชาว perfectionist <br/>เกิดอีกหนึ่งคำถามขึ้นมาในใจด้วยครับ<br/>.<br/>คำถามนั้นก็คือ…<br/>.<br/>“ตกลงแล้ว แฟนรักฉันจริงๆ <br/>หรือรักตัวตนอันสมบูรณ์แบบ<br/>ที่ฉันพยายามแสดงออกกันแน่?”<br/>.<br/>ฉะนั้น <br/>หากชาว perfectionist ต้องการความรักที่แท้จริง <br/>เขาก็ต้องมีความกล้าที่จะเป็นตัวของตัวเองกับแฟน <br/>(แม้ตัวตนดังกล่าวจะเต็มไปด้วยข้อบกพร่อง ความกลัว และความยุ่งเหยิงก็ตาม)<br/>.<br/>แน่นอนครับว่า ความกล้านั้นอาจไม่ได้<br/>นำมาสู่ผลลัพธ์ที่สวยงามเหมือนตอนจบเทพนิยายเสมอไป<br/>.<br/>บางครั้ง <br/>พอแฟนที่เรากำลังคบอยู่ ณ ปัจจุบัน<br/>ได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของเรา <br/>แฟนก็อาจจะตัดสินใจเลิกกับเรา<br/>ส่งผลให้เรารู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสได้<br/>.<br/>ประสบการณ์เช่นนี้อาจทำให้<br/>ชาว perfectionist มองว่าตัวเองคิดผิด <br/>(ที่เปิดเผยด้านที่ไม่ perfect ของตัวเองให้แฟนรับรู้)<br/>.<br/>แต่การอยู่ในความสัมพันธ์<br/>ที่แฟนรู้จักเพียงแค่เสี้ยวเดียวของเรา <br/>(แทนที่จะรู้จักทั้งหมดของเรา) <br/>คือทางเลือกที่ดีกว่าจริงๆหรือ?<br/>.<br/>แน่ใจหรือว่าการอยู่ในความรัก<br/>ที่ปฏิเสธตัวตนของเรา<br/>มันเจ็บปวดน้อยกว่าการอยู่เป็นโสด?<br/>.<br/>หากชาว perfectionist สามารถ<br/>ตอบคำถามเหล่านี้ได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า “ใช่”<br/>เขาก็คงเลือกที่จะเก็บซ่อนตัวตนที่ “ขี้เหร่” ของตัวเองต่อไป<br/>.<br/>แต่ถ้าชาว perfectionist ไม่สามารถ<br/>ตอบคำถามเหล่านี้ได้อย่างชัดเจนว่า “ใช่” <br/>มันอาจจะเป็นสัญญาณว่า <br/>การกล้าที่จะเปิดเผยตัวตนของตัวเองทั้งหมด<br/>คือทางเลือกที่ตอบโจทย์มากกว่า…ก็เป็นได้ครับ<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1177/1066480704267279">https://doi.org/10.1177/1066480704267279</a><br/><a href="https://doi.org/10.1007/s12144-001-1013-4">https://doi.org/10.1007/s12144-001-1013-4</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.paid.2012.04.002">https://doi.org/10.1016/j.paid.2012.04.002</a><br/><a href="https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/37159636/">https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/37159636/</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-05T02:43:49+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsyk9egvjmdmrj9tfxhszudxcqw5fdl8awtnqagvvsdesznvmuuedgzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7uqrrwl <img src="https://image.nostr.build/81e626b34b8e099ae15e6197dc030dd3b9fc9a4653b789801337ee5de0a55d80.jpg"> <br/><br/>เพื่อนที่ดีคือเพื่อนที่ทั้ง give และ take <br/>(ไม่ใช่ take อย่างเดียว)<br/>.<br/>ผมเชื่อว่าทุกคนคงจะเห็นด้วยกับประโยคข้างต้น<br/>.<br/>แต่เราจะรู้ (ในทางปฏิบัติ) ได้ยังไงว่า<br/>เพื่อนเราไม่ได้ take อย่างเดียว?<br/>.<br/>ต่อไปนี้คือตัวอย่างของการ take <br/>อย่างเดียวที่พบเจอได้บ่อยๆครับ<br/>.<br/>(ผมเชื่อว่าคุณผู้อ่านหลายคนคงจะ<br/>คุ้นเคยกับตัวอย่างต่อไปนี้อยู่เหมือนกันครับ)<br/>.<br/># 1<br/>เพื่อนเป็นฝ่ายติดต่อมาหาเรา<br/>ก็ต่อเมื่อเพื่อนต้องการความช่วยเหลือ <br/>(เช่น ยืมเงิน ขอคำปรึกษา) จากเราเท่านั้น <br/>ถ้าเพื่อนไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือ <br/>ก็จะมีแต่เราที่เป็นฝ่ายติดต่อไปก่อนเสมอ<br/>.<br/># 2<br/>เวลาที่เพื่อนคุยกับเรา บทสนทนาที่เกิดขึ้น<br/>จะกลายเป็นเวทีให้เพื่อนระบายอารมณ์ประจำ <br/>แต่เมื่อไหร่ที่เราอยากแชร์ความรู้สึกของเราบ้าง <br/>เพื่อนก็ดูไม่พร้อมที่จะรับฟังแม้แต่ครั้งเดียว<br/>.<br/># 3<br/>ไม่ว่าเรากำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่ <br/>เพื่อนก็จะดึงบทสนทนาให้กลับมาที่<br/>ประสบการณ์หรือความรู้สึกของตัวเพื่อนเสมอ<br/>.<br/>หากเราพบว่าเพื่อนเราเป็นแบบนี้ <br/>และถ้าเราเคยคุยกับเพื่อนแล้วว่าเราไม่โอเคกับจุดนี้ <br/>แต่เพื่อนก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงล่ะก็ <br/>นี่อาจเป็นสัญญาณให้เราทิ้งระยะห่างกับเพื่อนคนนี้มากขึ้น…ก็เป็นได้ครับ<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.4992/jjpsy.67.33">https://doi.org/10.4992/jjpsy.67.33</a><br/><a href="https://doi.org/10.1080/00224549709595483">https://doi.org/10.1080/00224549709595483</a><br/><a href="https://doi.org/10.1111/jora.12501">https://doi.org/10.1111/jora.12501</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-04T04:38:34+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsp54r5gu0yqa9qmnct5a6pasfu293qsr5lwds9ryww0lj5evmdmmgzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7q2nas9 <img src="https://image.nostr.build/f15ae87d88feee11dfc81656cb705e36fd29773d254fe75345dfcb898694793d.jpg"> <br/><br/>ตอนที่ผมยังเป็นนักเรียน <br/>ผมเคยอ่านหนังสืออยู่หน้าหนึ่ง<br/>.<br/>ผมอ่านหน้านั้นซ้ำๆติดกัน 3-4 รอบ <br/>แต่เนื้อหาของหน้านั้นกลับไม่เข้าหัวผมเลยแม้แต่นิดเดียว!<br/>.<br/>ทำไมมันถึงเป็นแบบนั้น?<br/>.<br/>สาเหตุข้อหนึ่งก็คือ <br/>วิธีการเรียนรู้ของผมในตอนนั้น <br/>มันเป็นวิธีการเรียนรู้ที่ไม่เอื้อ<br/>ต่อการทำงานของสมองเท่าไหร่นัก<br/>.<br/>ถ้าผมย้อนเวลากลับไปได้ <br/>ต่อไปนี้คือสิ่งที่ผมจะทำครับ<br/>.<br/># 1<br/>ผมจะขยับร่างกายเล็กๆน้อยๆก่อนอ่านหนังสือ <br/>(เช่น เดินเล่นสักนิด ยืดเหยียดแขนขาสักหน่อย)<br/>.<br/># 2<br/>ผมจะไม่อ่านหนังสือครั้งละ 2-3 ชั่วโมง <br/>ผมจะอ่านหนังสือ 20-30 นาที พักสัก 5-10 นาที <br/>และกลับมาอ่านหนังสือต่ออีก 20-30 นาทีแทน<br/>.<br/># 3 <br/>ผมจะเก็บเนื้อหาที่สำคัญที่สุดมาอ่านทวนก่อนเข้านอน<br/>.<br/># 4 <br/>ผมจะไม่เพียงแค่หยิบหนังสือมาอ่านในใจอย่างเดียว <br/>แต่ผมจะทั้งอ่านในใจ ทั้งอ่านออกเสียง ทั้งเขียน ทั้งวาดผสมกันไป<br/>.<br/># 5<br/>ผมจะไม่อ่านหนังสือแต่ละบทซ้ำๆกันหลายรอบ <br/>แต่ทุกครั้งที่ผมอ่านหนังสือจบแต่ละบท <br/>ผมจะเขียนสรุปเนื้อหาสำคัญของบทนั้น <br/>พักผ่อนสักระยะหนึ่ง และทดสอบตัวเองว่า<br/>จดจำและเข้าใจเนื้อหาในบทนั้นมากแค่ไหน<br/>ถ้าผลการทดสอบออกมาดี ผมก็จะขยับไปที่บทต่อไป<br/>แต่ถ้าผลการทดสอบยังออกมาไม่ดี ผมก็จะอ่านบทนั้นซ้ำ <br/>ตามด้วยการเขียนสรุปเนื้อหาสำคัญของบทนั้น <br/>พักผ่อนสักระยะ และทดสอบตัวเองอีกรอบ<br/>.<br/>ทั้งหมดนี้จะช่วยให้สมองของผมเรียนรู้ได้ง่ายขึ้นเยอะครับ<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/25206041/">https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/25206041/</a><br/><a href="https://doi.org/10.1111/j.1467-9280.2006.01693.x">https://doi.org/10.1111/j.1467-9280.2006.01693.x</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1017/CBO9781139164603">https://psycnet.apa.org/doi/10.1017/CBO9781139164603</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-03T01:53:25+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsf09whmmacn8a5jlayt7y83hsg6rhyyamry286umhwhq6m2ccywjqzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy74pe56h <img src="https://image.nostr.build/54a73cd5b5ec085fe205aec912262201ca90083201014b885123e6e0b9cd1d42.jpg"> <br/><br/>หลายคนรู้สึกผิดเวลาที่พวกเขาพักผ่อน<br/>.<br/>เพราะพวกเขามองว่า <br/>เวลาที่พวกเขาใช้พักผ่อนนั้น <br/>ควรถูกนำเอาไปใช้ทำอย่างอื่น<br/>ที่ “เป็นประโยชน์” มากกว่า<br/>.<br/>พวกเขาจะยิ่งรู้สึกผิดเป็นพิเศษ<br/>หากพวกเขาเป็นคนที่แคร์คนอื่นเป็นอย่างมาก<br/>.<br/>เพราะพวกเขาจะมองว่าช่วงเวลาพักผ่อนนั้น<br/>มันคือช่วงเวลาที่พวกเขาเอาไปช่วยเหลือคนอื่นได้<br/>.<br/>มันทำให้การพักผ่อนของพวกเขา<br/>ดูเป็นการกระทำที่ “เห็นแก่ตัว” ขึ้นมาทันที<br/>.<br/>แต่ในความเป็นจริงแล้ว <br/>แม้กระทั่งรถยนต์ก็ยังต้องมีเวลา<br/>แวะเติมน้ำมัน แวะเข้าศูนย์เป็นระยะๆ <br/>.<br/>การตัดสินใจเอารถยนต์ไปแวะเข้า<br/>ศูนย์หรือปั้มน้ำมันไม่ใช่สิ่งที่ “เห็นแก่ตัว” <br/>แต่มันเป็นสิ่งที่ “จำเป็น” ต่อการที่รถยนต์<br/>จะทำหน้าที่พาผู้คนและสิ่งของไปส่ง<br/>ตามที่ต่างๆได้อย่างมีประสิทธิภาพ<br/>.<br/>การพักผ่อนของคนเราก็เช่นเดียวครับ<br/>.<br/>มันไม่ใช่การตัดสินใจที่ “เห็นแก่ตัว” <br/>แต่มันคือสิ่งที่เรา “จำเป็น” ต้องทำ<br/>หากเราต้องการให้ตัวเองช่วยเหลือคนอื่นได้ยาวๆครับ<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://www.researchgate.net/publication/245720535_Compassion_fatigue_as_secondary_traumatic_stress_disorder_An_overview">https://www.researchgate.net/publication/245720535_Compassion_fatigue_as_secondary_traumatic_stress_disorder_An_overview</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/record/1997-36453-000">https://psycnet.apa.org/record/1997-36453-000</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/record/1998-06505-001">https://psycnet.apa.org/record/1998-06505-001</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-11-02T01:38:05+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqs2txf65l3syles7gc8hsgtl6gqmrusp3je7k24nfcvu6mwevl32tczyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7rq9vl5 <img src="https://image.nostr.build/d2ad3aa82b6a3127b9edf2b9399caf92857ed66e9630e0d1a19ebfaaff44d723.jpg"> <br/><br/>พวกเราคงจะคุ้นเคยกับ<br/>เรื่องราวของหลายคน<br/>ที่ตัดสินใจ drop out <br/>จากมหาวิทยาลัย<br/>เพื่อมาทำธุรกิจของตัวเอง<br/>.<br/>ไม่ว่าจะเป็น Bill Gates (Microsoft)<br/>Steve Jobs (Apple)<br/>หรือ Mark Zuckerberg (Facebook)<br/>.<br/>คำถามคือ…นี่เป็นการตัดสินใจที่ดีหรือไม่?<br/>.<br/>หลายคนจะตอบอย่างไม่ลังเลเลยครับว่า “ดี” <br/>เพราะธุรกิจของบุคคลในข้างต้น<br/>คือธุรกิจที่ประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงระดับโลก<br/>.<br/>แต่ถ้าธุรกิจของพวกเขาไม่ประสบความสำเร็จล่ะ? <br/>.<br/>หลายคนก็จะตอบทันทีว่า ในกรณีแบบนี้ <br/>การตัดสินใจ drop out นั้นคือการตัดสินใจที่ไม่ดี<br/>.<br/>พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ หลายคนใช้ “ผลลัพธ์” <br/>เป็นตัวประเมินคุณภาพของการตัดสินใจ<br/>.<br/>แต่ในความเป็นจริงแล้ว <br/>การตัดสินใจที่ดีไม่ได้นำมาสู่ <br/>“ผลลัพธ์” ที่ดีเสมอไป<br/>.<br/>และเช่นเดียวกัน การตัดสินใจที่แย่<br/>ก็ไม่ได้นำมาสู่ “ผลลัพธ์” ที่แย่เสมอไปด้วย<br/>.<br/>เราลองนึกถึงเรื่องราวของคนที่ลาออกจากงาน <br/>เอาเงินก้อนทั้งหมดที่มีไปซื้อหวย และเกิดถูกหวยก็ได้ครับ<br/>.<br/>ผมเชื่อว่าพวกเราทุกคน<br/>น่าจะเห็นตรงกันว่า <br/>นี่คือการตัดสินใจที่แย่มากๆ<br/>.<br/>แต่การตัดสินใจที่แย่นี้กลับทำให้<br/>เจ้าตัวกลายเป็นเศรษฐีเงินล้านไปเรียบร้อย!<br/>.<br/>หรืออีกหนึ่งตัวอย่างที่เห็นได้ชัดก็คือ<br/>การที่เราตัดสินใจที่จะคบกับแฟนเก่าของเรา<br/>.<br/>สุดท้ายแล้ว <br/>แม้แฟนเก่ากับเราจะไม่สามารถไปด้วยกันได้ <br/>แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า <br/>เราตัดสินใจผิดที่คบกับแฟนเก่าของเราเสมอไป<br/>.<br/>ผมมองว่า หากเราตัดสินใจ<br/>ด้วยข้อมูลทั้งหมดที่เรามี ณ เวลานั้น <br/>และเราได้พิจารณาไตร่ตรองดีแล้ว <br/>(ไม่ได้ตัดสินใจแบบหุนหันผันแล่น) <br/>ต่อให้ “ผลลัพธ์” จะออกมาดีหรือไม่ดี <br/>ผมก็นับว่านั่นคือการตัดสินใจที่ดีแล้วแหละครับ<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1007/s11238-020-09773-1">https://doi.org/10.1007/s11238-020-09773-1</a><br/><a href="https://doi.org/10.1177/0956797619828724">https://doi.org/10.1177/0956797619828724</a><br/><a href="https://doi.org/10.1037//0022-3514.54.4.569">https://doi.org/10.1037//0022-3514.54.4.569</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-10-31T01:48:33+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsx6h46su4lqm6a5ajufua5nc9mxd20vsm63g8prv7eyh2g2z6y9pgzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy77kv9ef <img src="https://image.nostr.build/094f6ea5ed2ee53cf88dfd3488193ac6ad8f4a14222f97729bcceacabcc224e6.jpg"> <br/><br/>เคยไหมครับ?<br/>.<br/>เราพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้น<br/>แต่เสียงในหัวกลับคอยบอกว่า…<br/>.<br/>“ฉันเปลี่ยนไม่ได้หรอก”<br/>“มันยากเกินไป มันสายเกินไป”<br/>“พยายามไปเดี๋ยวก็ล้มเหลวอีกอยู่ดี”<br/>ฯลฯ<br/>.<br/>สิ่งหนึ่งที่ทำให้เสียงเหล่านี้มีพลังก็คือ <br/>มันมีความจริงที่แอบซ่อนอยู่ในนั้น<br/>.<br/>แต่มันเป็นความจริงที่ถูกหยิบมาบิดเบือน<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>เวลาที่เสียงในหัวเราบอกว่า <br/>“พยายามไปเดี๋ยวก็ล้มเหลวอีกอยู่ดี”<br/>.<br/>ความจริงที่แอบซ่อนอยู่ก็คือ<br/>ในอดีตที่ผ่านมา เราได้เคย<br/>พยายามและล้มเหลวมาแล้ว<br/>.<br/>เสียงในหัวเราหยิบเอาความจริงข้อนี้<br/>มาบิดเบือนจนกลายเป็นคำตัดสินที่ฟังดูเด็ดขาดว่า…<br/>. <br/>เนื่องจากเราเคยพยายาม<br/>และล้มเหลวมาก่อนในอดีต <br/>การพยายามครั้งต่อไป<br/>ก็จะต้องจบลงด้วยความล้มเหลวแน่นอน<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ฉะนั้น กุญแจสำคัญในการรับมือ<br/>กับเสียงในหัวเหล่านี้คือการไม่ปล่อย<br/>ให้ตัวเอง “ไหลตามน้ำ” ไปกับความจริงที่บิดเบือน<br/>.<br/>เราจะต้อง “ยืนหยัด” ให้มั่นคง<br/>ว่าความจริง (จริงๆ) คืออะไรกันแน่<br/>.<br/>และอาศัยความจริง (ที่ไม่บิดเบือน) <br/>มาใช้รับมือกับเสียงในหัวเหล่านั้น<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>.<br/>เวลาที่เสียงในหัวบอกเราว่า <br/>“พยายามไปเดี๋ยวก็ล้มเหลวอีกอยู่ดี”<br/>.<br/>สิ่งหนึ่งที่เราสามารถทำได้<br/>คือการต่อสู้กับเสียงดังกล่าวว่า<br/>.<br/>“ใช่ ที่ผ่านมา ฉันเคยพยายามและก็ล้มเหลวมาแล้วหลายรอบ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าความพยายามครั้งนี้จะล้มเหลวเหมือนเก่า มันอาจจะสำเร็จก็ได้ หรือถ้ามันจะล้มเหลวอีก อย่างน้อย ฉันก็ได้ก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว แทนที่จะยืนอยู่ที่เดิมและยกธงขาวยอมแพ้ตั้งแต่แรก”<br/>.<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ผมหวังว่าสิ่งที่ผมได้หยิบมานำเสนอในวันนี้<br/>จะเป็นประโยชน์กับทุกๆคนที่กำลังเผชิญหน้า<br/>กับเสียงในหัวที่ขัดขวางไม่ให้ตัวเองกลายเป็นคนที่ดีขึ้นนะครับ<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1111/jopy.12005">https://doi.org/10.1111/jopy.12005</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/record/1999-02577-000">https://psycnet.apa.org/record/1999-02577-000</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-10-30T01:55:27+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsyrtgqyxx0dug2jax6yz2hhd72exzuh9z9650pqyvr3hm90x6vsrczyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7uu2562 <img src="https://image.nostr.build/c56315fbf389d93c889d208644e2933be2281d90a17718b9c0a431565ac12012.jpg"> <br/><br/>เวลาที่เราพูดถึง self-care <br/>หลายคนจะนึกถึงการปรนเปรอตัวเองในรูปแบบต่างๆ<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>การดูซีรี่ย์แบบมาราธอนข้ามคืน<br/>การทานขนมตามใจปากแบบจัดเต็ม<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>ผมมองว่าการปรนเปรอตัวเองเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่ “ผิด” นะครับ<br/>.<br/>แต่ถ้าเราปรนเปรอตัวเองแบบนี้บ่อยๆ <br/>เราจะไม่สามารถเรียกสิ่งนี้ว่า self-care ได้<br/>.<br/>เพราะเมื่อเราพูดถึง self <br/>มันไม่ใช่แค่ตัวเราในวันนี้ <br/>แต่ยังรวมถึงตัวเราในวันพรุ่งนี้ด้วย <br/>.<br/>ฉะนั้น เวลาที่เราปรนเปรอตัวเองถี่ๆ <br/>นั่นคือการที่เรากำลังตอบโจทย์ self ในปัจจุบัน<br/>โดยที่เรากำลังละเลย self ในอนาคต<br/>.<br/>มันไม่ต่างอะไรกับการให้รางวัลตัวเองในวันนี้ <br/>พร้อมๆกับส่งบิลเก็บเงินตัวเราในวันหน้า<br/>.<br/>self-care ที่แท้จริงจะเกิดขึ้นได้<br/>ก็ต่อเมื่อเราได้คำนึงถึงความรู้สึกและ<br/>ความต้องการของ self ทั้ง 2 ช่วงเวลาเท่านั้น<br/>.<br/>พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ <br/>การปรนเปรอตัวเองนั้น<br/>ยังถือว่าเป็น self-care อยู่…<br/>. <br/>…หากมันมันยังไม่ทำให้ตัวเราในอนาคตต้องลำบากอย่างแรงนะครับ!<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.jebo.2019.08.016">https://doi.org/10.1016/j.jebo.2019.08.016</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.ijnss.2021.08.007">https://doi.org/10.1016/j.ijnss.2021.08.007</a><br/><a href="https://doi.org/10.1093/scan/nsq081">https://doi.org/10.1093/scan/nsq081</a><br/><a href="https://doi.org/10.1177/1745691617690880">https://doi.org/10.1177/1745691617690880</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-10-29T03:28:24+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsf4g9wc8ax8mgm37atsrcv9y2ljtjq4lwngucfy3yjxzyl7zktyvszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy79tws89 <img src="https://image.nostr.build/c1ebc5d8618218924ebe51f324094536273a0ca465a47b1eaa03bfc1cdd2dbeb.jpg"> <br/><br/>เราจะรู้ได้ยังไงว่าเรารักใครสักคนจริงๆ?<br/>.<br/>การที่เรารู้สึกใจเต้นแรงเวลามองตาเขา<br/>มันสะท้อนว่าเรารักเขาจริงๆใช่ไหม?<br/>.<br/>หรือการที่เราบอกรักเขาทุกคืนก่อนนอน<br/>คือสิ่งที่แสดงให้เห็นว่าเรารักเขาจริงๆ?<br/>.<br/>สิ่งหนึ่งที่หลายคนอาจมองข้ามก็คือ<br/>ท่าทีของเราที่มีต่อแฟนในช่วงเวลาที่เรา<br/>กำลังเหนื่อย เครียด หรือหงุดหงิดครับ<br/>.<br/>เพราะในช่วงเวลาดังกล่าว <br/>มันง่ายมากที่เราจะ…<br/>.<br/>…ชี้นิ้วกล่าวโทษแฟน <br/>…ไม่คุยกับแฟน<br/>…หรือแม้กระทั่งไม่อยากอยู่ในห้องเดียวกันกับแฟน<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม ถ้าเรากำลังเหนื่อย เครียด หงุดหงิด…<br/>.<br/>…และเรายังคงเปิดใจฟังสิ่งที่แฟนพูด<br/>.<br/>…และเรายังคงรับผิดชอบในส่วนของเรา <br/>(กรณีที่เกิดความขัดแย้งกับแฟน)<br/>.<br/>…และเรายังคงมีการแสดงออกเล็กๆน้อยๆ<br/>ให้แฟนมั่นใจว่าเรายังให้ความสำคัญกับเขาอยู่<br/>(เช่น จับมือ กอด ส่งข้อความ)<br/>.<br/>ผมมองว่าสิ่งนี้คือ “ตัวชี้วัด” ชั้นดี<br/>ว่าเรารักคนๆนี้อย่างชัดเจนครับ<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1007/s12110-024-09482-6">https://doi.org/10.1007/s12110-024-09482-6</a><br/><a href="https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/21339829/">https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/21339829/</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-10-28T03:45:19+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsydxzfzjjn6tnrhuwkq7krjzcpn804d7addrr5wc6f8p6xksjvgxgzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7u4hdxh <img src="https://image.nostr.build/265828488c8d3a6b89b18c3042de6e8b5703e6a9aefa7c469b52615fadd2e472.jpg"> <br/><br/>การมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคนอื่น<br/>(ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นครอบครัว แฟน เพื่อน หรือใครก็ตาม)<br/>คือกุญแจสำคัญของการมีชีวิตที่มีความสุข<br/>.<br/>แต่ทำยังไงเราจึงจะพัฒนาความสัมพันธ์ให้ดีได้ล่ะ?<br/>.<br/>หลายคนมองว่าการ “จัดหนักจัดเต็ม” คือคำตอบ<br/>.<br/>ยกตัวอย่างเช่น<br/>การพาแฟนไปเที่ยวทริปสุดหรู<br/>การจัดเซอร์ไพรส์วันเกิดอลังการให้กับแม่<br/>เป็นต้น<br/>.<br/>การ “จัดหนักจัดเต็ม” เช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่แย่นะครับ<br/>.<br/>แต่งานวิจัยพบว่า <br/>การสร้างความสัมพันธ์ที่ดี <br/>ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเรื่องใหญ่โต <br/>แต่ขึ้นอยู่กับสิ่ง “เล็กๆน้อยๆ” <br/>ที่เราทำในทุกๆวันมากกว่าครับ<br/>.<br/># 1 สังเกตสิ่งดีๆที่เขาทำและชื่นชมมัน<br/># 2 อยู่ข้างเขาและรับฟังอย่างตั้งใจ<br/># 3 ให้อภัยในสิ่งที่เขาทำพลาด (โดยเฉพาะสิ่งเล็กๆ)<br/># 4 ติดต่อเพื่อถามไถ่ว่า “ชีวิตช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง” เป็นระยะๆ<br/># 5 สนับสนุนการเติบโตของเขา (ไม่อิจฉาและ “ขัดแข้งขัดขา”)<br/>.<br/>หากเราสม่ำเสมอกับสิ่ง “เล็กๆน้อยๆ” เหล่านี้ <br/>ต่อให้เราจะไม่ได้ “จัดหนักจัดเต็ม” <br/>แต่เชื่อได้เลยว่าความสัมพันธ์ของเรา<br/>จะเป็นความสัมพันธ์ที่มีคุณภาพแน่นอนครับ<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1177/0146167211412196">https://doi.org/10.1177/0146167211412196</a><br/><a href="https://doi.org/10.1080/17439760.2015.1117131">https://doi.org/10.1080/17439760.2015.1117131</a><br/><a href="https://doi.org/10.1037/1528-3542.8.3.425">https://doi.org/10.1037/1528-3542.8.3.425</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-10-27T04:51:22+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsfzjqt7z63l9eratasvh8c3jj2ph0kfpfmrm4mhhrd4usjdnxyngszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7tzlhcu <img src="https://image.nostr.build/1bdfeb8a9d1d43da0823481e7d09f862698a11c6ebf1c0cdf5436bc2960b3736.jpg"> <br/><br/>คุณผู้อ่านเคยตั้งใจทำอะไรบางอย่างมาก<br/>จนแทบจะหายใจไม่ออกไหมครับ?<br/>.<br/>มันทำให้เราไม่สามารถดึงเอาศักยภาพ<br/>ของตัวเองออกมาใช้ได้อย่างเต็มที่<br/>.<br/>…ทำให้ผลงานของเราแย่กว่าที่ควรจะเป็นได้<br/>.<br/>เราจะรับมือกับแรงกดดันนี้ยังไงดี?<br/>วันนี้ ผมมีแนวทางในเบื้องต้นมานำเสนอครับ<br/>.<br/>.<br/>.<br/># 1<br/>อย่าปล่อยให้ผลงานของเรา<br/>มาตัดสินคุณค่าของตัวเรา<br/>.<br/>ไม่ว่าผลงานจะออกมาดีหรือไม่ดี<br/>เราก็มีคุณค่าในตัวเองเสมอ<br/>.<br/># 2<br/>อย่าตั้งเงื่อนไขกับตัวเองว่า <br/>เราต้องทำงานให้หนักก่อน <br/>เราถึงจะพักผ่อนได้<br/>.<br/>ต่อให้เราจะไม่ได้ทำงานแบบทุ่มสุดตัวในวันนี้<br/>เราก็ยังสามารถ “อนุญาต” ให้ตัวเองพักได้ครับ<br/>.<br/># 3<br/>หากเรามีแรงกดดันในระดับที่พอดีได้จริงๆ<br/>เราจะพูดกับตัวเองว่าอะไร?<br/>เราจะปฏิบัติต่อตัวเองอย่างไร?<br/>.<br/>ขอให้เราหยิบคำตอบที่มีต่อคำถามด้านบน<br/>มา “ลงมือทำ” ตั้งแต่ตอนนี้เลยครับ<br/>.<br/>.<br/>.<br/>ผมหวังว่าสิ่งที่ผมหยิบมาแบ่งปันในวันนี้<br/>จะเป็นประโยชน์กับทุกๆคนที่กำลัง<br/>เผชิญกับความกดดันในชีวิตนะครับ<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1111/j.1469-8986.2011.01175.x">https://doi.org/10.1111/j.1469-8986.2011.01175.x</a><br/><a href="https://doi.org/10.1177/0146167207305538">https://doi.org/10.1177/0146167207305538</a><br/><a href="https://doi.org/10.3758/PBR.16.2.344">https://doi.org/10.3758/PBR.16.2.344</a><br/><a href="https://doi.org/10.1080/02640414.2016.1265661">https://doi.org/10.1080/02640414.2016.1265661</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-10-26T02:50:30+01:00 https://nostr.ae/nevent1qqsqxtz4x3253777qd035nq0d39vvmf44xaydkf3j84htr0vuuvzl9gzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7rq6lmj <img src="https://image.nostr.build/192fbe6bc78798cb699b47107a15e73c5ace6e4a3ecff46065e62e311542d4c2.jpg"> <br/><br/>คุณกลัวตายไหมครับ?<br/>.<br/>ผมกลัวครับ…กลัวมากเสียด้วย<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม หากว่าวันหนึ่ง ผมตื่นขึ้นมา <br/>และผมมีพลังวิเศษที่สามารถลบ<br/>ความกลัวตายให้หายไปจากใจผมได้<br/>.<br/>ผมก็จะไม่ใช้พลังนั้นอยู่ดี<br/>.<br/>เพราะผมมองว่าความกลัวตาย<br/>เป็นเหมือน “นาฬิกา” คอยย้ำเตือน<br/>ไม่ให้ผมลืมว่าชีวิตผมมีจำกัด<br/>.<br/>มันกระตุ้นให้ผมถามตัวเองเป็นระยะๆว่า <br/>“ชีวิตของฉันจะต้องมีรูปร่างหน้าตาแบบไหน <br/>ฉันถึงจะสามารถพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า <br/>‘ฉันพร้อมต้อนรับความตายเพราะฉันได้ชีวิตอย่างเต็มที่แล้ว’?”<br/>.<br/>มันเป็นคำถามที่ช่วยให้ผมพยายาม<br/>ใช้ชีวิตในแต่ละวันให้มีคุณค่ามากที่สุด<br/>.<br/>ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า หากผมใช้ประโยชน์<br/>จากความกลัวตายของผมแบบนี้ได้เรื่อยๆ <br/>วันหนึ่ง ผมก็จะอยู่ในจุดที่สามารถพูดได้อย่างจริงใจว่า <br/>.<br/>“หากฉันต้องตายในวันนี้ ฉันก็จะตายได้อย่างไม่มีอะไรค้างคาแล้ว”<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1007/978-1-4613-9564-5_10">https://doi.org/10.1007/978-1-4613-9564-5_10</a><br/><a href="https://psycnet.apa.org/record/2013-04278-000">https://psycnet.apa.org/record/2013-04278-000</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-10-25T04:10:28+02:00 https://nostr.ae/nevent1qqs0zkxzvxytarr56nlvmarvyqxhcv9y2rgykwj8255vcwqqs749m6czyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy76xn3c0 <img src="https://image.nostr.build/8906ee1f72939fdc0c839bd0ea84ccbf3353044cbac9f14365ebfe4d6d5293b8.jpg"> <br/><br/>“จงเลือกคนที่ ‘ต่ำกว่า’ เป็นแฟน <br/>เพราะมันจะช่วยการันตีว่า<br/>เราจะไม่เป็นฝ่ายถูกทิ้งอย่างแน่นอน”<br/>.<br/>คุณผู้อ่านคุ้นเคยกับแนวคิดข้างต้นไหมครับ?<br/>.<br/>ทุกวันนี้ หลายคนใช้แนวคิดดังกล่าว<br/>เป็น guideline ในเรื่องความรักความสัมพันธ์<br/>.<br/>กล่าวคือ พวกเขาจะเลือกคบเป็นแฟนกับคนที่…<br/>.<br/>หล่อ/สวยไม่เท่าตัวเอง<br/>มีรายได้น้อยกว่า <br/>มีสถานะทางสังคมที่ต่ำกว่า<br/>ฯลฯ<br/>.<br/>ต่อให้พวกเขาจะเจอคนที่ถูกใจ <br/>แต่หากคนๆนั้น ‘เหนือกว่า’ <br/>พวกเขาก็จะตัดสินใจไม่สานสัมพันธ์ต่อทันที<br/>.<br/>ซึ่งหากมองในแง่หนึ่ง <br/>ผมก็เข้าใจคนที่มีแนวคิดนี้นะครับ<br/>.<br/>พวกเขาต้องการปกป้องตัวเอง<br/>จากความเจ็บปวดในเรื่องความรัก<br/>.<br/>พวกเขามองว่า หากตัวเองคบกับคนที่ ‘ต่ำกว่า’ <br/>ตัวเองก็จะเป็นฝ่ายที่ ‘มีอำนาจ’ ในความสัมพันธ์<br/>.<br/>ส่งผลให้โอกาสที่พวกเขาจะอกหัก ถูกเมินเฉย โดนทำร้าย ฯลฯ…ลดน้อยลงได้<br/>.<br/>แต่ในความเป็นจริง <br/>มันอาจไม่ได้เป็นแบบนั้นก็ได้ครับ<br/>.<br/>เพราะคนเราเปลี่ยนแปลงกันได้<br/>.<br/>ตอนที่เริ่มต้นคบกัน <br/>แฟนอาจจะ ‘ต่ำกว่า’ <br/>แฟนอาจจะยอมอยู่ ‘ใต้อำนาจ’ <br/>.<br/>แต่พอคบกันไปเรื่อยๆ <br/>แฟนก็อาจจะ upgrade ตัวเองขึ้นมา<br/>หรือไม่แฟนก็อาจจะถึงขีดจำกัดความอดทน<br/>และไม่ยอมอยู่ ‘ใต้อำนาจ’ อีกต่อไป<br/>.<br/>ส่งผลให้แฟนกลายเป็นฝ่ายที่เดินจากไปได้<br/>.<br/>นี่คือสิ่งที่สามารถเกิดขึ้นได้<br/>เมื่อเรายึด ‘ความปลอดภัย’ เป็นหลัก<br/>ในการตัดสินใจเรื่องความรัก<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากนำเสนอว่า <br/>แทนที่เราจะตัดสินใจเรื่องความรัก<br/>โดยยึดเอา ‘ความปลอดภัย’ เป็นสำคัญ <br/>.<br/>ทางเลือกที่น่าจะดีกว่า<br/>คือการตัดสินใจเรื่องความรัก<br/>โดยยึดเอา ‘ความเคารพซึ่งกันและกัน’ <br/>และ ‘การมีค่านิยมร่วมกัน’ เป็นสำคัญครับ<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1177/02654075211017670">https://doi.org/10.1177/02654075211017670</a><br/><a href="https://doi.org/10.1177/19485506241234391">https://doi.org/10.1177/19485506241234391</a><br/><a href="https://doi.org/10.3390/ijerph18041914">https://doi.org/10.3390/ijerph18041914</a><br/><a href="https://doi.org/10.1007/BF00287608">https://doi.org/10.1007/BF00287608</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-10-24T08:51:02+02:00 https://nostr.ae/nevent1qqszrx7j5vnt37kf6c6gza2se6nuvg2tnktgt4dqa2ne2e386l5fayszyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7au7uw5 <img src="https://image.nostr.build/8906ee1f72939fdc0c839bd0ea84ccbf3353044cbac9f14365ebfe4d6d5293b8.jpg"> <br/><br/>“จงเลือกคนที่ ‘ต่ำกว่า’ เป็นแฟน <br/>เพราะมันจะช่วยการันตีว่า<br/>เราจะไม่เป็นฝ่ายถูกทิ้งอย่างแน่นอน”<br/>.<br/>คุณผู้อ่านคุ้นเคยกับแนวคิดข้างต้นไหมครับ?<br/>.<br/>ทุกวันนี้ หลายคนใช้แนวคิดดังกล่าว<br/>เป็น guideline ในเรื่องความรักความสัมพันธ์<br/>.<br/>กล่าวคือ พวกเขาจะเลือกคบเป็นแฟนกับคนที่…<br/>.<br/>หล่อ/สวยไม่เท่าตัวเอง<br/>มีรายได้น้อยกว่า <br/>มีสถานะทางสังคมที่ต่ำกว่า<br/>ฯลฯ<br/>.<br/>ต่อให้พวกเขาจะเจอคนที่ถูกใจ <br/>แต่หากคนๆนั้น ‘เหนือกว่า’ <br/>พวกเขาก็จะตัดสินใจไม่สานสัมพันธ์ต่อทันที<br/>.<br/>ซึ่งหากมองในแง่หนึ่ง <br/>ผมก็เข้าใจคนที่มีแนวคิดนี้นะครับ<br/>.<br/>พวกเขาต้องการปกป้องตัวเอง<br/>จากความเจ็บปวดในเรื่องความรัก<br/>.<br/>พวกเขามองว่า หากตัวเองคบกับคนที่ ‘ต่ำกว่า’ <br/>ตัวเองก็จะเป็นฝ่ายที่ ‘มีอำนาจ’ ในความสัมพันธ์<br/>.<br/>ส่งผลให้โอกาสที่พวกเขาจะอกหัก ถูกเมินเฉย โดนทำร้าย ฯลฯ…ลดน้อยลงได้<br/>.<br/>แต่ในความเป็นจริง <br/>มันอาจไม่ได้เป็นแบบนั้นก็ได้ครับ<br/>.<br/>เพราะคนเราเปลี่ยนแปลงกันได้<br/>.<br/>ตอนที่เริ่มต้นคบกัน <br/>แฟนอาจจะ ‘ต่ำกว่า’ <br/>แฟนอาจจะยอมอยู่ ‘ใต้อำนาจ’ <br/>.<br/>แต่พอคบกันไปเรื่อยๆ <br/>แฟนก็อาจจะ upgrade ตัวเองขึ้นมา<br/>หรือไม่แฟนก็อาจจะถึงขีดจำกัดความอดทน<br/>และไม่ยอมอยู่ ‘ใต้อำนาจ’ อีกต่อไป<br/>.<br/>ส่งผลให้แฟนกลายเป็นฝ่ายที่เดินจากไปได้<br/>.<br/>นี่คือสิ่งที่สามารถเกิดขึ้นได้<br/>เมื่อเรายึด ‘ความปลอดภัย’ เป็นหลัก<br/>ในการตัดสินใจเรื่องความรัก<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากนำเสนอว่า <br/>แทนที่เราจะตัดสินใจเรื่องความรัก<br/>โดยยึดเอา ‘ความปลอดภัย’ เป็นสำคัญ <br/>.<br/>ทางเลือกที่น่าจะดีกว่า<br/>คือการตัดสินใจเรื่องความรัก<br/>โดยยึดเอา ‘ความเคารพซึ่งกันและกัน’ <br/>และ ‘การมีค่านิยมร่วมกัน’ เป็นสำคัญครับ<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1177/02654075211017670">https://doi.org/10.1177/02654075211017670</a><br/><a href="https://doi.org/10.1177/19485506241234391">https://doi.org/10.1177/19485506241234391</a><br/><a href="https://doi.org/10.3390/ijerph18041914">https://doi.org/10.3390/ijerph18041914</a><br/><a href="https://doi.org/10.1007/BF00287608">https://doi.org/10.1007/BF00287608</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-10-23T03:13:43+02:00 https://nostr.ae/nevent1qqs9e62nfjlk535zhumpulvejk29ms83lcf23tj90t608x8l2lj5wpgzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7kzqrxx <img src="https://image.nostr.build/180e7b9df53d5fa9ea11ca6f281d242b89a87537ac303c7cda6ca020c112850a.jpg"> <br/><br/>เวลาที่เรารู้จักใครสักคนในระดับหนึ่ง <br/>หลายคนจะเริ่มมีการสัมผัสตัว <br/>(เช่น ตบบ่า จับมือ กอด)<br/>.<br/>เพราะพวกเขามองว่า <br/>การสัมผัส = ความสนิทสนม ความห่วงใย<br/>.<br/>(แน่นอนครับว่า <br/>การสัมผัสตัวด้วยเจตนาร้ายนั้นมีอยู่จริง <br/>แต่สำหรับวันนี้ <br/>ผมขอพูดถึงเฉพาะการสัมผัสที่ไม่มีเจตนาร้ายครับ)<br/>.<br/>อย่างไรก็ตาม บางคนไม่ชอบการสัมผัสตัว <br/>.<br/>ไม่ว่าเขาจะเป็นฝ่ายสัมผัสคนอื่น<br/>หรือคนอื่นจะเป็นฝ่ายสัมผัสเขาก็ตาม<br/>.<br/>(และไม่ว่าคนอื่นจะเป็นคนที่สนิทหรือไม่สนิท…ก็ไม่ชอบเหมือนกันหมด)<br/>.<br/>ฉะนั้น <br/>เมื่อฝ่ายหนึ่งชอบที่สัมผัส (แบบไม่มีเจตนาร้าย) <br/>ในขณะที่อีกฝ่ายไม่ชอบการสัมผัส <br/>มันก็อาจส่งผลให้เกิดจังหวะที่เข้าใจผิดกันได้<br/>.<br/>เข้าใจผิดว่า… <br/>.<br/>“การที่เธอไม่อยากให้ฉันสัมผัสนี้ <br/>แสดงว่าฉันคิดไปเองสินะ <br/>ฉันเข้าใจว่าเราสนิทกัน <br/>แต่จริงๆแล้วเธออาจไม่ได้รู้สึกสนิทกับฉันขนาดนั้น”<br/>.<br/>ทั้งๆที่ในความเป็นจริงแล้ว <br/>ฝ่ายที่ปฏิเสธการสัมผัสเขาอาจจะรู้สึกสนิท <br/>เพียงแค่เขาไม่ได้สะดวกใจหรือ<br/>สบายใจกับการสัมผัสเท่านั้น<br/>.<br/>ผมจึงอยากจะขอนำเสนอว่า <br/>เวลาเราเจอคนที่มีท่าที “ถอยห่าง” จากการสัมผัสนั้น <br/>เราอย่าเพิ่งด่วนสรุปว่า <br/>เขาไม่สนิทกับ (หรือไม่ชอบขี้หน้า) เราเลยครับ<br/>.<br/>เขาอาจจะเพียงแค่ไม่สบายใจกับการสัมผัสตัว…ก็เป็นได้ครับ<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1097/anc.0b013e3181fd2263">https://doi.org/10.1097/anc.0b013e3181fd2263</a><br/><a href="https://doi.org/10.1098/rstb.2016.0009">https://doi.org/10.1098/rstb.2016.0009</a><br/><a href="https://doi.org/10.1177/0146167220977709">https://doi.org/10.1177/0146167220977709</a><br/><a href="https://doi.org/10.1371/journal.pone.0241041">https://doi.org/10.1371/journal.pone.0241041</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-10-22T04:15:53+02:00 https://nostr.ae/nevent1qqs9rr9vvzaxpd9lgdy3tpw0trznfxnkrpkrm8hykxs9lup8p4afqugzyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy79nnndj <img src="https://image.nostr.build/b82b8885b32944595bbed5071cb9b2aab4e4e5da68016c452e26256a71a8f311.jpg"> <br/><br/>เป็นที่รู้กันว่าคนที่เป็น perfectionist <br/>มีแนวโน้มที่จะกลัวความล้มเหลวหรือข้อบกพร่อง<br/>.<br/>แต่เชื่อไหมครับว่า <br/>อีกหนึ่งสิ่งที่ชาว perfectionist กลัว…ก็คือความสำเร็จ!<br/>.<br/>เพราะ perfectionist มีความเชื่อว่า <br/>คนที่จะ “คู่ควร” กับความสำเร็จ…จะต้องเป็นคนที่ “ไร้ที่ติ” <br/>.<br/>และเนื่องจากชาว perfectionist <br/>เขามองดูตัวเองด้วยสายตาที่คมกริบ <br/>เขาจึงเห็น “ข้อบกพร่อง” ของตัวเองเป็นจำนวนมาก<br/>.<br/>มันทำให้เขาตัดสินตัวเองอยู่ในใจว่า<br/>“คนอย่างฉันน่ะ…ทำไม่สำเร็จหรอก”<br/>.<br/>ฉะนั้น เมื่อไหร่ก็ตามที่โอกาสผ่านเข้ามาในชีวิต <br/>คนที่เป็น perfectionist ก็มักกลัวที่จะคว้าโอกาสนั้นไว้<br/>.<br/>หรือต่อให้เขาจะทำอะไรบางอย่างได้สำเร็จมาแล้ว <br/>เขาก็มีแนวโน้มที่จะลดทอนความสำเร็จของตัวเอง <br/>เพราะมันทำให้เขารู้สึก “ปลอดภัย”<br/>.<br/>ทั้งหมดนี้ทำให้ชาว perfectionist <br/>ประสบความสำเร็จในชีวิตได้น้อยกว่าที่ “ควรจะเป็น”<br/>.<br/>…ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเสียดายมากเลยครับ<br/>.<br/>เพราะความสำเร็จเป็นเรื่องของ<br/>การเรียนรู้และการเติบโตมากกว่าความเป๊ะ<br/>.<br/>สังเกตได้จากผู้คนที่ “ประสบความสำเร็จ” ในด้านต่างๆ <br/>(ไม่ว่าจะเป็นด้านธุรกิจ กีฬา ครอบครัว หรือด้านไหนก็ตาม)<br/>.<br/>ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่สมบูรณ์แบบ<br/>(โดยเฉพาะในช่วงแรกๆ)<br/>.<br/>แต่ทุกคนล้วนอ้าแขนต้อนรับการเรียนรู้และการเติบโต<br/>จนทำให้พวกเขาดู “perfect” ในวันที่พวกเขา “สำเร็จ” <br/>.<br/>(แต่ถึงกระนั้น แม้ในวันที่พวกเขาถึง “ปลายทาง” <br/>ของความสำเร็จแล้ว หลายคนก็ยังไม่ได้ดู “ไร้ที่ติ” อยู่ดี!)<br/>.<br/>ด้วยเหตุนี้ ผมจึงอยากที่จะนำเสนอว่า <br/>แทนที่เราจะมองว่า “ความสำเร็จ” คือสิ่งที่อยู่คู่กับ “ความสมบูรณ์”<br/>.<br/>เราหันมาตระหนักถึงข้อเท็จจริงที่ว่า <br/>“การเติบโต” (ไม่ใช่ “ความสมบูรณ์”) <br/>คือกุญแจสำคัญของ “ความสำเร็จ” กันดีกว่าครับ<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://doi.org/10.1123/jsep.31.5.602">https://doi.org/10.1123/jsep.31.5.602</a><br/><a href="https://doi.org/10.1177/07342829241249784">https://doi.org/10.1177/07342829241249784</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-10-21T15:21:29+02:00 https://nostr.ae/nevent1qqsvju79lxlgjxzc5rv85a9w4qn0xklvrhs5g7ua7x2c0dd07c7qkmczyzm0n5clyfrn9gggughwuxfqwsc7xs74z3yrurux4f757ly2kzgy7wnj0a4 <img src="https://image.nostr.build/db409201aea011ba21f4dedd199c056ec2380aac7647176c74d4f3411bc2a978.jpg"> <br/><br/>เวลาที่ทุกอย่างในชีวิตถล่มลงมา <br/>.<br/>สิ่งหนึ่งที่ช่วยให้หลายคน<br/>พอจะประคองตัวเองผ่าน<br/>ช่วงเวลาดังกล่าวมาได้<br/>คือการมีความหวัง<br/>.<br/>มันไม่ใช่การปฏิเสธความจริงที่โหดร้าย<br/>มันไม่ใช่การฝืนดันทุรังให้ตัวเอง positive<br/>.<br/>แต่มันคือการยอมรับกับตัวเองอย่างตรงไปตรงมาว่า <br/>“ใช่ ตอนนี้ ฉันกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่ย่ำแย่อยู่”<br/>.<br/>เพียงแต่ว่า <br/>แม้ชีวิตพวกเขากำลังยากลำบาก <br/>พวกเขาก็ยังคงเลือกที่จะไม่ยอมแพ้<br/>.<br/>เพราะพวกเขาเชื่อว่า <br/>สิ่งต่างๆมันจะดีขึ้นในอนาคตได้<br/>.<br/>พวกเขายังไม่รู้หรอกครับว่า<br/>สถานการณ์ของตัวเองจะดีขึ้นได้ยังไง <br/>.<br/>แต่พวกเขาตัดสินใจว่า <br/>ตราบใดที่พวกเขาทำให้ดีที่สุดในทุกๆวัน <br/>ไม่ช้าก็เร็ว พวกเขาก็จะเจอกับ “จุดเปลี่ยน” <br/>ที่พลิกให้ชีวิตพวกเขากลับมาดีขึ้นได้แน่นอน<br/>.<br/>นี่คือความหมายของ “การมีความหวัง” สำหรับหลายๆคนครับ<br/>.<br/>อ้างอิง<br/><a href="https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0022-3514.60.4.570">https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0022-3514.60.4.570</a><br/><a href="http://dx.doi.org/10.1521/jscp.2000.19.1.11">http://dx.doi.org/10.1521/jscp.2000.19.1.11</a><br/><a href="https://doi.org/10.1016/j.pec.2021.07.029">https://doi.org/10.1016/j.pec.2021.07.029</a><br/><a href="https://doi.org/10.1521/jscp.24.3.401.65616">https://doi.org/10.1521/jscp.24.3.401.65616</a><br/><br/>#จิตวิทยา #siamstr 2025-10-20T03:02:21+02:00