Nostr notes by Right Shift Curation

Nostr event nevent1qqswehqq5wry6egn5jsm73xuf8k6g53dttwh7pxzar0hrzphvh6ehkqzyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6skxmzr

2024-11-24T04:00:25Z

"บทความนี้มันกำลังบอกเราว่า.. ประโยชน์ที่แท้จริงของคนที่สร้างระบบเงินเฟียตมันไม่ใช่แค่การพิมพ์เงินหรือทำให้ของแพงขึ้นแล้วใช้เงินกันตามใจชอบเท่านั้นนะ

แต่เขาสามารถใช้มันเพื่อสร้างระบบ ที่ทำให้แต่ละประเทศต้องตกเป็นทาสในระบบเงินของพวกเขาได้

คุณต้องทำงาน ส่งรายได้ ดอกเบี้ยหรือแม้กระทั่งทรัพยากรในประเทศให้กับเขา โดยที่เขาก็สร้างมันมาจากระบบเงินเฟียตที่เสกขึ้นง่ายๆ นี่แหละ

มันเปิดหูเปิดตามาก.. มันทำให้เราเข้าใจเลยว่า นี่คือเหตุผลว่าทำไมคนในระบบเฟียตเขาจึงไม่อยากสละอำนาจนี้

เพราะมันไม่ใช่แค่อำนาจที่จะสามารถเปิดเครื่องพิมพ์เงินได้ตามใจชอบ แต่มันคือการที่.. ใช้เงินที่พิมพ์ได้ตามใจชอบมาสร้างระบบที่ค้ำยันตัวเอง โดยการดูดเอาทรัพยากรจากประเทศลูกหนี้ต่างๆ

คำถามสำคัญก็คือ..

ทำไมองค์กรที่จะช่วยเหลือผู้คนถึงตั้งขึ้นมาในรูปแบบหากำไร?
เพราะจุดประสงค์สุดท้ายมันไม่ใช่การช่วยเหลือจริงๆ หรือเปล่า?

ถ้าคุณมีความตั้งใจที่จะช่วยคนจริงๆ คุณก็ไม่จำเป็นต้องตั้งเป็นองค์กรหากำไรนะ แต่นี่คุณมีทั้งผู้ถือหุ้น คุณมีอัตราเงินทุนสำรอง คุณมีอัตราดอกเบี้ย ฯลฯ

เวลาที่คุณพยายามจะช่วยแต่บอกว่าเป็นการปล่อยกู้น่ะ.. มันแปลว่าอะไร? ก็แปลว่าสิ่งที่ผมให้คุณไป อย่างน้อยๆ คุณต้องคืนกลับมาพร้อมดอกเบี้ยนะ

นั่นคือความคิดหลักที่อยากจะช่วยคนอื่นให้พ้นจากความยากจนจริงๆ เหรอ?"

ท้ายที่สุด...

"เงินเฟียตไม่ใช่แค่เครื่องพิมพ์เงิน แต่คือเครื่องมือดูดทรัพยากรจากประเทศลูกหนี้ทั่วโลก"

— ปกป้อง Thairatel pk (nprofile…vxeq)
#RightTalk อีพี 3: กับดักหนี้ จากผู้หวังดีนาม IMF

อย่าปล่อยให้ความหวังดีปลอมๆ ล่ามเราไว้ในโซ่ตรวนเศรษฐกิจ..

รับชมรายการสุดเดือดย้อนหลังได้ที่นี่ 🔥
https://www.youtube.com/live/SxJCSE01Z7I?si=JPkxIbjON5n2Hu04

อ่านบทความทั้งหมด 18 ตอนได้ที่นี่ครับ 😍

https://yakihonne.com/curations/naddr1qqgrserxxqurxv3kvgcr2cnzvf3kvq3ql2cp3t052ljhqnt2emsq5py30qqppj3pytprppc4ygjznhv6lzwsxpqqqp6ngv8seww

#Siamstr #RightTalk #RightShift #FuckIMF

Nostr event nevent1qqs04aefl5jpqe2lwqcd7czd5l52qqyy89slml3ll4yr7naztzmqwaszyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6tu47gs

2023-11-25T04:40:47Z

5 วันสุดท้ายแล้วกับกิจกรรม #FuckIMF
ลุยกันได้เลยชาว #siamstr 🔥

quoting
nevent1q…gkeg

## บทความ #FuckIMF ฉบับสมบูรณ์ครบ 18 ตอน
>- มาถึงทุ่งม่วง #siamstr แล้ว!
>- พร้อมกิจกรรมแจกของรางวัลโคตรพรีเมียม!!

➡️อ่านตอน 18 (อวสาน) ได้ที่
YakiHonne (npub1yzv…rf8q) https://w3.do/DiAjzBi3
#Habla https://w3.do/CDkPzU36

⏩อ่านแบบเต็มอิ่ม Complete Series ได้ที่
https://w3.do/WniO_WHr

## กิจกรรมลุ้นรางวัล
1. แค่โน้ตว่าชื่นชอบบทความนี้ตอนไหน (หรือเนื้อหาไหน) เพราะอะไร พร้อมติดแท็ก #FuckIMF #siamstr ในโน้ตนั้น
2. ทุกโน้ตที่ร่วมกิจกรรมมีลุ้นรับของรางวัล
3. ร่วมกิจกรรมได้ถึง 30 พ.ย. 66
4. คัดเลือกและประกาศผู้ได้รางวัลในงานมีตอัพ #East101 วันที่ 2 ธ.ค. 66

## ของรางวัล
ตอนแรกจะแจกรางวัลเดียว แต่ตอนนี้ใจดี ขอแยกแจกไปเลย 4 รางวัลสุดพรีเมียมจากชาว Right Shift (npub1ejn…97a5) วิธีเลือกผู้ชนะเดี๋ยวคุยกับประธานซุปอีกที 5555 แต่มาร่วมสนุกกันเถอะ อยากแจกจริง ๆ

🏆รางวัลที่ 1 : หนังสือนิยายภาพ 1984 ของ Jingjo (npub15l5…7rgk)

🥈รางวัลที่ 2 : หนังสือปรัชญาในนิทานเต๋า ของ Khing_T21 (npub1a8w…kavy)

🥉รางวัลที่ 3 : หนังสือเศรษฐศาสตร์การเมืองฉบับการ์ตูน ของ soup (npub16hp…tu5f)

🏅รางวัลพิเศษ : ชุดดินสอ Study Bitcoin ของ Jakk Goodday (npub1mqc…nz85)
nevent1q…y9nh

naddr1qq…vut2

#เวลามีค่าศึกษาบิตคอยน์
#ไรท์ชิฟต์รักคุณ

#siamstrOG

## บทความ #FuckIMF ...

2023-11-14T06:03:57Z

## บทความ #FuckIMF ฉบับสมบูรณ์ครบ 18 ตอน
>- มาถึงทุ่งม่วง #siamstr แล้ว!
>- พร้อมกิจกรรมแจกของรางวัลโคตรพรีเมียม!!

➡️อ่านตอน 18 (อวสาน) ได้ที่
YakiHonne (npub1yzv…rf8q) https://w3.do/DiAjzBi3
#Habla https://w3.do/CDkPzU36

⏩อ่านแบบเต็มอิ่ม Complete Series ได้ที่
https://w3.do/WniO_WHr

## กิจกรรมลุ้นรางวัล
1. แค่โน้ตว่าชื่นชอบบทความนี้ตอนไหน (หรือเนื้อหาไหน) เพราะอะไร พร้อมติดแท็ก #FuckIMF #siamstr ในโน้ตนั้น
2. ทุกโน้ตที่ร่วมกิจกรรมมีลุ้นรับของรางวัล
3. ร่วมกิจกรรมได้ถึง 30 พ.ย. 66
4. คัดเลือกและประกาศผู้ได้รางวัลในงานมีตอัพ #East101 วันที่ 2 ธ.ค. 66

## ของรางวัล
ตอนแรกจะแจกรางวัลเดียว แต่ตอนนี้ใจดี ขอแยกแจกไปเลย 4 รางวัลสุดพรีเมียมจากชาว Right Shift (npub1ejn…97a5) วิธีเลือกผู้ชนะเดี๋ยวคุยกับประธานซุปอีกที 5555 แต่มาร่วมสนุกกันเถอะ อยากแจกจริง ๆ

🏆รางวัลที่ 1 : หนังสือนิยายภาพ 1984 ของ Jingjo (npub15l5…7rgk)

🥈รางวัลที่ 2 : หนังสือปรัชญาในนิทานเต๋า ของ Khing_T21 (npub1a8w…kavy)

🥉รางวัลที่ 3 : หนังสือเศรษฐศาสตร์การเมืองฉบับการ์ตูน ของ soup (npub16hp…tu5f)

🏅รางวัลพิเศษ : ชุดดินสอ Study Bitcoin ของ Jakk Goodday (npub1mqc…nz85)

quoting
nevent1q…y9nh

## Which one?
- Reward for those who won #FuckIMF next round.
- Choose one
- Are you ready, guys?
#siamstr

quoting
naddr1qq…vut2

18. แสงแห่งความหวัง

"ปัญหาพื้นฐานของระบบสกุลเงินปกติ อยู่ที่การยังจำเป็นต้องใช้ความเชื่อใจเพื่อให้มันทำงานได้ โดยธนาคารกลางนั้นจำเป็นต้องได้รับความเชื่อใจว่าจะไม่ทำเงินให้เสื่อมค่า แต่ในประวัติศาสตร์ของสกุลเงินเฟียตกลับเต็มไปด้วยการละเมิดความเชื่อใจนั้น”

–ซาโตชิ นากาโมโตะ

ไม่ว่าคำตอบของความยากจนในประเทศโลกที่สามจะเป็นอะไรก็ตาม เราก็แน่ใจว่ามันต้องไม่ใช่การก่อหนี้เพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน “คนจนบนโลกนี้นั้น” คุณ Payer ได้สรุปไว้ว่า “ไม่ได้ต้องการธนาคารแบบธนาคารโลกเพิ่มขึ้นมาอีก ไม่ว่าธนาคารนั้นจะจิตใจดีมีเมตตาแค่ไหนก็ตาม สิ่งที่คนจนต้องการคืองานที่จ่ายค่าตอบแทนอย่างเหมาะสม รัฐบาลที่มีความรับผิดชอบ การมอบสิทธิมนุษยชนคืนให้พวกเขา และความเป็นเอกเทศในการบริหารประเทศโดยไม่ถูกต่างชาติแทรกแซง”

แต่เป็นเวลากว่า 7 ทศวรรษแล้วที่ธนาคารโลกและกองทุน IMF กลับตั้งตัวเป็นศัตรูกับทั้ง 4 สิ่งนี้

เมื่อมองไปในอนาคตข้างหน้านั้น คุณ Payer กล่าวว่า “ภารกิจที่สำคัญที่สุดสำหรับเหล่าประเทศร่ำรวยที่กังวลเรื่องความเป็นปึกแผ่นระหว่างประเทศอื่น ๆ คือการเดินหน้าอย่างจริงจังในการระงับการไหลของเงินให้ความช่วยเหลือไปสู่ต่างประเทศ” แต่ปัญหาคือระบบในปัจจุบันถูกออกแบบและสร้างแรงจูงใจให้การไหลของเงินแบบนี้ยังมีต่อไปได้ ทางเดียวที่จะสร้างการเปลี่ยนแปลงได้คือการปรับเปลี่ยนกระบวนทัศน์ใหม่ทั้งหมด โดยเรารู้กันอยู่แล้วว่าบิตคอยน์สามารถช่วยให้ประชาชนทั่วไปในประเทศกำลังพัฒนานั้นได้รับอิสรภาพทางการเงิน ช่วยให้พวกเขาหนีออกจากระบบเงินซึ่งล่มสลาย แต่ถูกผู้นำฉ้อฉลและสถาบันการเงินระหว่างประเทศบังคับให้พวกเขาต้องใช้ ประเด็นเหล่านี้ถูกเร่งความเร็วขึ้นในการประชุมที่เมืองอักกราเมื่อปลายปี 2022 ที่ผ่านมา

บิตคอยน์เป็นสิ่งที่อยู่ตรงข้ามกับระบบเดิมที่ถูกออกแบบโดยธนาคารโลกและกองทุน IMF แต่ทว่าบิตคอยน์จะสามารถเปลี่ยนพลวัตในโครงสร้างอำนาจและโครงสร้างทรัพยากรของโลกระหว่างประเทศแกนกลางและประเทศชายขอบได้จริงหรือ?

คุณ Nabourema นั้นเต็มไปด้วยความหวัง และไม่เข้าใจว่าทำไมฝ่ายซ้ายโดยทั่วไปมักประณามหรือไม่สนใจบิตคอยน์

“เครื่องมือที่สามารถทำให้ผู้คนสร้างและเข้าถึงความมั่งคั่งได้อย่างเป็นอิสระจากองค์กรที่มีอำนาจควบคุมนั้น สามารถที่จะมองว่ามันเป็นเครื่องมือของฝ่ายซ้ายได้เลยด้วยซ้ำ” เธอกล่าว “ในฐานะนักเคลื่อนไหวที่เชื่อว่าประชาชนควรได้รับเงินสกุลที่ให้ค่าต่อชีวิตและการเสียสละของพวกเขาแล้ว"

"บิตคอยน์คือเป็นการปฏิวัติของประชาชน”

“ฉันว่ามันเจ็บปวด” เธอกล่าว” ที่ชาวไร่ในเขตแอฟริกาบริเวณพื้นที่ใต้ทะเลทรายสะฮาราได้รับเงินแค่ร้อยละ 1 ของราคากาแฟในตลาดโลก ถ้าเราสามารถไปถึงขั้นที่ชาวไร่เหล่านั้นสามารถขายกาแฟของพวกเขาได้โดยตรงถึงผู้ซื้อ โดยไม่ต้องมีสถาบันตัวกลางใด ๆ มาแทรกแซง พร้อมทั้งรับเงินค่ากาแฟเป็นบิตคอยน์ คุณลองนึกดูสิว่ามันจะทำให้ชีวิตของพวกเขาเปลี่ยนไปมากแค่ไหน”

“ทุกวันนี้” เธอกล่าว “เหล่าประเทศกำลังพัฒนาอย่างพวกเรายังต้องกู้เงินในสกุลดอลลาร์สหรัฐ แต่เมื่อเวลาผ่านไปค่าเงินของเราเสื่อมค่าลงเรื่อย ๆ และต้องลงเอยด้วยการต้องหาเงินมาจ่ายเพิ่มขึ้นมากกว่า 2-3 เท่าของหนี้ในตอนแรก”

“ที่นี้คุณลองนึกภาพ” เธอกล่าว “ถ้าเราไปถึงขั้นที่ในอีก 10-20 ปีข้างหน้าที่บิตคอยน์เป็นสกุลเงินหลักของโลกและถูกใช้ในธุรกิจทั่วโลก ชาติต่าง ๆ ต้องกู้ยืมเป็นสกุลบิตคอยน์และใช้จ่ายในสกุลบิตคอยน์ ทุกชาติต้องจ่ายหนี้ของพวกเขาคืนในสกุลบิตคอยน์ ในโลกแบบนั้นรัฐบาลต่างชาติจะไม่สามารถเรียกร้องให้เราใช้คืนหนี้ในสกุลเงินของพวกเขา ซึ่งเป็นสกุลที่พวกเราต้องทำงานหนักเพื่อหามา แต่พวกเขาสามารถพิมพ์เพิ่มจากอากาศได้ง่าย ๆ และหากพวกเขาอยากที่จะเพิ่มอัตราดอกเบี้ยในประเทศตัวเอง มันก็ไม่ได้จะทำให้ชีวิตผู้คนนับล้าน ๆ ในประเทศของเราต้องตกอยู่ในอันตรายในทันทีเหมือนแต่ก่อน”

“มันแน่นอนว่า” คุณ Nabourema กล่าว “บิตคอยน์จะมาพร้อมปัญหาเหมือนนวัตกรรมอื่น ๆ ในอดีต แต่ความสวยงามของมันคือปัญหาเหล่านี้สามารถแก้ไขและพัฒนาขึ้นไปได้ด้วยความร่วมมือระดับนานาชาติอย่างสันติ ย้อนดูเมื่อ 20 ปีก่อน ไม่มีใครรู้หรอกว่าอินเทอร์เน็ตจะสามารถทำให้เราทำสิ่งมหัศจรรย์ที่เราทำอยู่ในทุกวันนี้ได้ และคงไม่มีใครบอกได้หรอกว่าในอีก 20 ปีข้างหน้า บิตคอยน์จะช่วยให้เราทำสิ่งมหัศจรรย์อะไรได้อีกบ้าง”

“หนทางข้างหน้าต่อจากนี้” เธอกล่าว “คือการตื่นรู้ของมวลชน พวกเขาจะเข้าใจว่าระบบการเงินในปัจจุบันทำงานอย่างไรได้แบบทะลุปรุโปร่ง และพวกเขาจะเข้าใจว่ามันมีทางเลือกอื่นอยู่ เราต้องไปอยู่ในจุดที่ผู้คนสามารถทวงคืนเสรีภาพให้ตัวเองได้ โดยที่ชีวิตของพวกเขาไม่ได้ถูกควบคุมโดยอำนาจรัฐที่สามารถยึดอิสรภาพของพวกเขาไปตอนไหนก็ได้โดยไม่ต้องรับผลกระทบใด ๆ ที่ตามมา พวกเรากำลังค่อย ๆ ไปถึงเป้าหมายนั้นด้วยบิตคอยน์”

“เนื่องจากเงินคือศูนย์กลางของทุกอย่างในโลกของเรา” คุณ Nabourema กล่าว “ความจริงที่ว่า ณ ตอนนี้เราสามารถมีอิสรภาพทางการเงินได้ถือเป็นสิ่งสำคัญต่อประชาชน และพวกเราก็กำลังพยายามทวงคืนสิทธิของเราเองในทุก ๆ พื้นที่และทุก ๆ อุตสาหกรรม”

ในการสัมภาษณ์สำหรับบทความนี้ ผู้สนับสนุนนโยบายเงินฝืด (Deflation) อย่างคุณ Jeff Booth ได้อธิบายว่าในขณะที่โลกยิ่งเดินเข้าสู่ระบบมาตรฐานบิตคอยน์ ธนาคารโลกและกองทุน IMF จะยิ่งไม่อยากเป็นเจ้าหนี้ และน่าจะอยากไปเป็นผู้ลงทุนร่วม เป็นหุ้นส่วน หรืออาจเป็นแค่ผู้จัดตั้งกองทรัสต์มากกว่า เนื่องจากในขณะที่ราคาของสิ่งต่าง ๆ เริ่มปรับตัวลง มันหมายถึงหนี้สินจะมีมูลค่าที่มากขึ้น และจะเป็นเรื่องยากขึ้นสำหรับลูกหนี้ที่จะหาเงินมาจ่ายคืนได้ และเมื่อเครื่องพิมพ์เงินของสหรัฐอเมริกาถูกปิดไป ก็จะไม่มีเงินให้กู้เพื่อมาช่วยเหลืออีก และเขายังชี้ว่าในช่วงแรกนั้นธนาคารโลกและกองทุน IMF จะยังพยายามที่จะปล่อยกู้เหมือนเดิม แต่มันจะเป็นครั้งแรกที่พวกเขาจะสูญเงินก้อนใหญ่นั้นไปจริง ๆ เพราะประเทศต่าง ๆ จะเริ่มผิดนัดชำระหนี้กันมากขึ้นในระหว่างที่โลกกำลังขยับเข้าสู่ระบบมาตรฐานบิตคอยน์

ดังนั้นพวกเขาอาจจะเริ่มพิจารณาการเป็นผู้ลงทุนร่วมมากกว่าจะเป็นผู้ปล่อยกู้ แปลว่าพวกเขาจะต้องสนใจความยั่งยืนและความสำเร็จที่แท้จริงของโครงการที่พวกเขาสนับสนุนมากขึ้น เนื่องจากพวกเขาต้องรับความเสี่ยงในการลงทุนนั้น

การขุดบิตคอยน์เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่สามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงได้

ถ้าชาติที่ยากจนสามารถเปลี่ยนทรัพยากรธรรมชาติของพวกเขาเป็นเงินได้ โดยไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับเหล่าผู้มีอำนาจจากต่างประเทศ บางทีอธิปไตยของพวกเขาอาจจะแข็งแกร่งขึ้น แทนที่จะถูกบ่อนทำลายลงเหมือนแต่ก่อน การขุดบิตคอยน์นั้นใช้ได้ทั้งพลังงานจากแม่น้ำ เชื้อเพลิงไฮโดรคาร์บอน แสงอาทิตย์ ลม ความร้อนใต้พิภพ หรือแม้แต่พลังงานจากความแตกต่างของอุณหภูมิน้ำทะเลนอกชายฝั่ง (OTEC) ที่มีอยู่มากมายในเขตตลาดเกิดใหม่ พลังงานเหล่านี้สามารถถูกเปลี่ยนเป็นสกุลเงินสำรองของโลกได้โดยตรง โดยไม่ต้องขออนุญาตใคร เรื่องนี้ไม่เคยเป็นไปได้มาก่อน ซึ่งสำหรับเหล่าประเทศที่ยากจนแล้วกับดักหนี้ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่หนีออกมาไม่ได้ แถมมันยังขยายขนาดขึ้นทุกปี

บางทีการลงทุนเพื่อเก็บออมบิตคอยน์เป็นเงินสำรอง และเพื่อใช้งานโครงสร้างพื้นฐานของบิตคอยน์ (ซึ่งโดยเนื้อแท้แล้วมันเป็นสิ่งที่ต่อต้านระบบเงินเฟียต) น่าจะเป็นทางออกและเป็นเส้นทางสู่การเอาคืนระบบเดิมที่กดขี่พวกเขามายาวนาน

คุณ Booth กล่าวว่าบิตคอยน์สามารถทำให้ระบบเก่าที่เอื้อประโยชน์แก่ประเทศร่ำรวยด้วยการปล้นค่าแรงของประเทศยากจนนั้นเกิดอาการลัดวงจรจนพังได้ เพราะในระบบเก่า กลุ่มประเทศชายขอบต้องถูกสังเวยเพื่อปกป้องประเทศแกนกลาง แต่ในระบบใหม่ ประเทศชายขอบและประเทศแกนกลางจะสามารถทำงานร่วมกันได้ เขากล่าวว่า ณ ตอนนี้ระบบเงินดอลลาร์สหรัฐกดคนให้จนลงด้วยการกดค่าแรงในประเทศชายขอบ แต่เมื่อเงินถูกปรับให้มีความเท่าเทียมด้วยระบบที่เป็นมาตรฐานและเป็นกลาง พลวัตใหม่จะถูกสร้างขึ้น การที่มีมาตรฐานทางการเงินเพียงหนึ่งเดียวจะส่งผลให้อัตราค่าแรงถูกดึงมาให้อยู่ในระดับใกล้เคียงกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ แทนที่มันจะถูกทำให้ห่างออกจากกันแบบที่แล้วมา คุณ Booth ยังกล่าวอีกว่าเราไม่มีคำที่ใช้เรียกสำหรับพลวัตนี้ เพราะมันเป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน โดยเขาแนะนำให้ใช้คำว่า “ความร่วมมือเชิงบังคับ”

คุณ Booth อธิบายถึงความสามารถของสหรัฐฯ ในการสร้างหนี้จำนวนเท่าไรก็ได้ตามต้องการว่าเป็น “การโจรกรรมในระดับฐานเงิน” คุณผู้อ่านคงอาจจะคุ้นเคยกับปรากฏการณ์แคนทิลอน (Cantillon Effect) ที่ผู้อยู่ใกล้แหล่งการผลิตเงินนั้นจะได้ประโยชน์จากเงินผลิตใหม่ ในขณะคนที่อยู่ห่างออกไปนั้นต้องทนทุกข์ใช่ไหมครับ ปรากฏการณ์แคนทิลอนในระดับโลกนั้นคือการที่ประเทศสหรัฐอเมริกาได้ประโยชน์จากการพิมพ์เงินสกุลสำรองของโลก ในขณะที่ประเทศยากจนต้องทนทุกข์กันทั้งโลก

“แต่มาตรฐานบิตคอยน์” คุณ Booth กล่าว “จะหยุดสิ่งนี้”

มีหนี้สินบนโลกมากแค่ไหนที่เป็นหนี้ที่ชั่วร้าย (Odious Debt) คำตอบคือมีเงินกู้นับล้านล้านดอลลาร์สหรัฐที่ถูกสร้างขึ้นตามอำเภอใจของผู้นำเผด็จการกับสถาบันการเงินที่อยู่เหนือประเทศชาติ และไม่มีใครเลือกตั้งพวกเขามาขึ้นมา หนี้ชั่วร้ายถูกสร้างขึ้นโดยไม่เคยถามความเห็นชอบของประชาชนในฝั่งของผู้กู้เลย สิ่งมีศีลธรรมที่ควรกระทำคือยกเลิกหนี้สินพวกนี้ให้หมด แน่นอนว่ามันจะไม่มีทางจะเกิดขึ้น เพราะสุดท้ายแล้วเงินให้กู้เหล่านี้ก็ถือเป็นทรัพย์สินบนงบดุลของผู้ที่เป็นเจ้าหนี้ของธนาคารโลกและกองทุน IMF ซึ่งพวกเขาอยากให้ทรัพย์สินพวกนั้นยังคงอยู่ และขอแค่ลูกหนี้ก่อหนี้ใหม่ไปชำระหนี้เก่าก็พอ

“พุทออปชั่น (Put Option)” ของ IMF ในหนี้ภาครัฐนั้นสร้างฟองสบู่ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา มันใหญ่กว่าฟองสบู่ดอตคอม ฟองสบู่สินเชื่อซับไพรม์ และใหญ่กว่าฟองสบู่ที่เกิดจากเงินกระตุ้นเศรษฐกิจช่วง COVID-19 การจะรื้อระบบเก่านี้เป็นงานที่เจ็บปวดมาก แต่มันก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่ควรทำ ถ้าเปรียบว่าหนี้สินคือยาเสพติด ธนาคารโลกและกองทุน IMF คือพ่อค้ายา และรัฐบาลของประเทศที่กำลังพัฒนาคือคนที่ติดยา ก็คงเห็นว่าไม่น่าจะมีฝ่ายไหนที่อยากให้อีกฝ่ายนึงหยุด แต่ที่การจะรักษาผู้ติดยานั้น เราต้องนำผู้ติดยาเข้ารับการบำบัด ระบบเงินเฟียตไม่อนุญาตให้ทำให้สิ่งนี้ได้ แต่ระบบการเงินมาตรฐานบิตคอยน์จะบังคับให้ผู้ป่วยติดยาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากการเลิกยา

หมายเหตุผู้แปล : - ฟองสบู่ดอตคอม (Dot-com Bubble) เป็นฟองสบู่จากการเก็งกำไรในตลาดหลักทรัพย์ภาคเทคโนโลยีของสหรัฐอเมริกา ในช่วงปี 1997-2000

- ฟองสบู่สินเชื่อซับไพรม์ (Subprime Mortgage Bubble) เป็นฟองสบู่จากเกิดจากการปล่อยกู้ในภาคอสังหาริมทรัพย์ของของสหรัฐอเมริกาซึ่งกลายเป็นวิกฤติการเงิน ในช่วงปี 2008

อย่างที่อาจารย์เซเฟดีน อัมมูสกล่าวในการสัมภาษณ์สำหรับบทความนี้ ว่าทุกวันนี้หากผู้ปกครองของบราซิลต้องการกู้เงินจำนวน 30,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และรัฐสภาของสหรัฐฯ อนุมัติเงินกู้ดังกล่าวแล้ว ทางสหรัฐฯ ก็สามารถดีดนิ้วเสกเงินขึ้นมาและส่งให้ได้เลยผ่าน IMF แปลว่าระบบการเงินทุกวันนี้เป็นเรื่องของการตัดสินใจทางการเมืองเป็นหลัก แต่ถ้าเรากำจัดเครื่องพิมพ์เงินออกไปได้ การตัดสินใจเหล่านี้จะเป็นเรื่องการเมืองน้อยลง และจะเริ่มเป็นการตัดสินใจอย่างรอบคอบ แบบเดียวกับธนาคาร “ที่สำเหนียกว่าจะไม่มีใครมาอุ้มพวกเขาได้อีกแล้ว” จะพึงกระทำ

ในช่วง 60 ปีที่ผ่านมาของการครอบงำโดยธนาคารโลกและกองทุน IMF เหล่าทรราชและเครือข่ายที่ยักยอกความมั่งคั่งของประเทศจำนวนนับไม่ถ้วน ต่างก็ได้รับเงินให้กู้เพื่อการช่วยเหลือ (ซึ่งเป็นสิ่งที่ขัดกับสามัญสำนึกทางการเงิน) เพื่อให้เหล่าประเทศแกนกลางสามารถเข้าฉกฉวยทรัพยากรธรรมชาติและแรงงานของประเทศเหล่านั้นได้ต่อไป สิ่งเหล่านี้เป็นไปได้เพราะรัฐบาลซึ่งเป็นหัวใจของระบบเฟียตสามารถพิมพ์เงินที่เป็นสกุลเงินสำรองได้ แต่ในระบบมาตรฐานบิตคอยน์นั้น คุณเซเฟดีน อัมมูสตั้งคำถามว่าใครกันที่จะปล่อยเงินกู้ความเสี่ยงสูงมูลค่านับพันล้านดอลลาร์ เพียงเพื่อจะแลกกับการให้ลูกหนี้เข้ามาขอปรับโครงสร้างเพื่อยืดหนี้เก่าโปะหนี้ใหม่ในภายหลัง

“เป็นคุณจะปล่อยกู้งั้นเหรอ?” เขาถาม “แล้วจะเอาบิตคอยน์ของใครไปปล่อยกู้ล่ะ?”

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

#เวลามีค่าศึกษาบิตคอยน์
#ไรท์ชิฟต์รักคุณ

#FuckIMF ตอน 17 ...

2023-11-02T03:22:37Z

#FuckIMF ตอน 17 โค้งสุดท้ายก่อนจบซีรีส์ พวกเรายังมีความหวังจะรอดพ้นองค์กรชั่วพวกนี้มั้ย?

"ยากจนและล้มตายอย่างเท่าเทียมทุกหัวระแหง ด้วยกลไกสุดต่ำช้าของสององค์กรชั่ว แต่เหมือนโลกอาจยังมีความหวัง..."

ไม่ได้ใช้แอป #Amethyst ?
✅อ่านแบบฟอแมตสวย YakiHonne (npub1yzv…rf8q)
https://w3.do/Soq9_21r
✅อ่านแบบฟอนต์สบายตา #Habla
https://w3.do/B-NXtuNM
🔥หรืออ่านรวดเดียวครบทุกตอน (ที่ปล่อยออกมาตอนนี้) ได้ที่ https://w3.do/Jl5-b4uq

quoting
naddr1qq…2uep

17. จากอารูชา ถึงอักกรา

“ผู้ใดกุมอำนาจ ผู้นั้นคุมเงินตรา"

–ผู้แทนของอารูชา ปี 1979

ในปี 1979 เหล่าประเทศกำลังพัฒนาได้มารวมตัวกันที่เมืองอารูชา ประเทศแทนซาเนีย เพื่อคิดแผนทางเลือกในการรับมือโครงการปรับโครงสร้างของธนาคารโลกและ IMF โครงการซึ่งทิ้งพวกเขาให้จมอยู่ในกองหนี้สินมหาศาล และแทบไม่มีปากเสียงเรื่องอนาคตของระบบเศรษฐกิจโลก

“ผู้ใดกุมอำนาจ ผู้นั้นคุมเงินตรา” ผู้แทนของอารูชาได้เขียนไว้ และผู้ที่ควบคุมเงินตราก็จะได้กุมอำนาจเช่นกัน ซึ่งระบบการเงินระหว่างประเทศเป็นทั้งกลไกและเครื่องมือของโครงสร้างอำนาจที่เหนือชั้น

อย่างที่คุณ Stefan Eich เขียนในหนังสือ “The Currency Of Politics” ว่า “การที่โครงการริเริ่มแห่งอารูชาเน้นความสำคัญของปัญหาที่เกิดขึ้นจากความไม่สมดุลของชนชั้นในระบบการเงินระหว่างประเทศ ถือเป็นความพยายามอันทรงพลังในการยืนยันถึงการมีอยู่จริง ๆ ของการเมืองเรื่องเงินตรา โครงการแห่งอารูชานี้โต้แย้งข้อกล่าวอ้างที่ว่าเหล่าที่ปรึกษาด้านการเงินของกองทุน IMF มีการประเมินนโยบายด้านเทคนิคอย่างเป็นกลางต่อทุกฝ่าย”

“IMF อาจจะอ้างว่ายืนอยู่บนหลักวิทยาศาสตร์และมีความเป็นกลาง” คุณ Eich เขียน “แต่จากหลักฐานทางวิชาการ รวมถึงเอกสารภายในของ IMF เองกลับชี้ไปอีกทางเลย โดย IMF ยึดมั่นในอุดมการณ์มาก ดูได้จากวิธีการที่พวกเขาจำกัดความคำว่า “การด้อยพัฒนาคือการขาดตลาดเสรี” แต่พวกเขากลับปฏิบัติสองมาตรฐานด้วยการไม่สนใจมาตรการควบคุมและแทรกแซงตลาดที่มีอยู่เต็มไปหมดใน “เหล่าประเทศที่พัฒนาแล้ว”

สิ่งนี้สอดคล้องกับที่คุณ Cheryl Payer ตั้งข้อสังเกตว่านักเศรษฐศาสตร์ของธนาคารโลกและกองทุน IMF “จะเอาความลึกลับซับซ้อนมาใช้ล้อมกรอบประเด็นที่จะสื่อ เพื่อให้เนื้อหานั้นฟังดูขู่ขวัญแม้กระทั่งกับนักเศรษฐศาสตร์คนอื่น ๆ”

“พวกเขาแสดงตัวเอง” เธอกล่าว “ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคที่สามารถประเมินได้ว่าอัตราแลกเปลี่ยนที่ ‘ถูกต้อง’ และปริมาณการพิมพ์เงินที่ ‘เหมาะสม’ นั้นควรอยู่ที่เท่าไร โดยการใช้สมการที่ซับซ้อนเข้าใจยาก แต่พวกเขากลับปฏิเสธนัยยะทางการเมืองที่มีส่วนสำคัญต่องานของพวกเขา”

เช่นเดียวกับกลุ่มฝ่ายซ้ายทั่วไป เมื่อมีการสนทนาเกี่ยวกับธนาคารโลกและกองทุน IMF คำวิจารณ์ส่วนมากในที่ประชุมเมืองอารูชานั้นถือว่าตรงประเด็น นั่นคือสถาบันเหล่านี้เป็นพวกฉวยโอกาส และทำให้ชาติเจ้าหนี้ร่ำรวยด้วยการทำให้ประเทศที่ยากจนต้องรับเคราะห์ แต่ทางแก้ที่การประชุมเมืองอารูชานำเสนอนั้นกลับพลาดเป้าไปไกล เพราะพวกเขาเสนอให้มีการวางแผนเศรษฐกิจจากส่วนกลาง รวมทั้งการทำวิศวกรรมทางสังคม และการยึดกิจการเอกชนมาเป็นของรัฐ

เหล่าผู้แทนในการประชุมที่อารูชาต่างก็สนับสนุนให้ล้มล้างธนาคารโลกและกองทุน IMF เพื่อให้หนี้ที่ชั่วร้าย (Odious Debt) ถูกยกเลิก แผนการนี้ดูเป็นเป้าหมายที่สูงส่ง แต่ก็ไม่สามารถเป็นจริงได้ ซ้ำร้ายกว่านั้น แผนการที่ดีที่สุดที่พวกเขาคิดได้คือ “การย้ายอำนาจเข้ามาอยู่ในมือของรัฐบาลในพื้นที่แทน” ซึ่งเป็นทางออกที่แย่มาก เมื่อคำนึงถึงว่ารัฐบาลส่วนใหญ่ในประเทศโลกที่สามนั้นเป็นรัฐบาลเผด็จการ

นับเป็นเวลาหลายทศวรรษที่ผู้คนในประเทศกำลังพัฒนานั้นต้องทนทุกข์จากผู้นำเลว ๆ ที่มีตั้งแต่พวกยอมขายประเทศตัวเองให้กับบริษัทข้ามชาติ ไปจนถึงผู้นำเผด็จการสังคมนิยม

ซึ่งทั้งสองทางเลือกนี้ชั่วช้าไม่ต่างกัน

นี่คือกับดักที่ประเทศกานาต้องติดอยู่นับตั้งแต่การประกาศอิสรภาพจากจักรวรรดิอังกฤษ โดยบ่อยครั้งที่ทางการของกานาเลือกที่จะกู้เงินจากต่างชาติ ไม่ว่าอุดมการณ์ของพวกเขาจะเป็นอะไรก็ตาม

ประเทศกานามีประวัติศาสตร์กับธนาคารโลกและกองทุน IMF เหมือนประเทศลูกหนี้ทั่วไป ผู้นำทหารของกานาทำรัฐประหารยึดอำนาจเพียงเพื่อจะบังคับใช้นโยบายการปรับโครงสร้างของ IMF ทำให้ประเทศเจอปัญหา โดยในช่วงปี 1971 ถึง 1982 ตัวเลขค่าแรงที่แท้จริงลดลงกว่าร้อยละ 82 รายจ่ายด้านสาธารณสุขลดลงกว่าร้อยละ 90 และราคาเนื้อสัตว์พุ่งขึ้นกว่า 4 เท่าในช่วงเวลาเดียวกัน

นอกจากนี้ยังมีการกู้เงินเพื่อนำไปใช้สร้างโครงการช้างเผือกขนาดใหญ่ เช่น เขื่อน Akosombo เพื่อผลิตพลังงานป้อนให้โรงงานผลิตอลูมิเนียมที่ประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นเจ้าของ โดยให้ผู้คนกว่า 150,000 คนต้องรับเคราะห์จากโรคตาบอดแถบแม่น้ำ (River Blindness) และต้องป่วยเป็นอัมพาตจากทะเลสาบมนุษย์สร้างที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก รวมทั้งยังมีการผลาญผืนป่าฝนกว่าร้อยละ 75 จากการที่อุตสาหกรรมไม้ซุง โกโก้ และสินแร่เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ในขณะที่การผลิตอาหารภายในประเทศกลับตกต่ำลงอย่างมาก ตัวเลขในปี 2022 พบว่าแม้จะมีเงินช่วยเหลือกว่า 2,200 ล้านดอลลาร์สหรัฐไหลเข้าสู่ประเทศกานา แต่หนี้สินก็อยู่ในระดับที่สูงที่สุดเท่าที่เคยมีมา โดยพุ่งไปแตะที่ระดับ 31,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเพิ่มขึ้นมหาศาลเมื่อเทียบกับ 50 ปีก่อน ที่มีเพียง 750 ล้านเหรียญสหรัฐ

หมายเหตุผู้แปล : โรคตาบอดแถบแม่น้ำ (River Blindness) หรือโรคพยาธิตาบอด (Onchocerciasis) เป็นโรคที่มีสาเหตุการติดเชื้อจากพยาธิปรสิตที่เรียกว่า Onchocerca volvulus โดยมีอาการคันอย่างรุนแรงจากตุ่มใต้ผิวหนัง และตาบอด

นับตั้งแต่ปี 1982 ภายใต้ “คำแนะนำ” ของ IMF เงินเซดีของประเทศกานาลดมูลค่าลงไปกว่าร้อยละ 38,000 โดยผลลัพธ์ที่หนักที่สุดที่เกิดจากการปรับโครงสร้างนั้นก็เหมือนอย่างที่เจอกันมาแล้วทุกที่ทั่วโลก นั่นคือการสูบเอาทรัพยากรธรรมชาติออกจากประเทศกานาอย่างรวดเร็ว เช่น ในช่วงระหว่างปี 1990 และ 2002 รัฐบาลกานาได้รับเงินเพียง 87.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐจากทองคำมูลค่า 5,200 ล้านดอลลาร์สหรัฐที่ถูกขุดออกไปจากแผ่นดินของกานา

พูดอีกนัยหนึ่งคือกำไรจากการขุดทองคำในประเทศกานากว่าร้อยละ 98.4 ตกอยู่ในเงื้อมมือของชาวต่างชาติ

ผู้ประท้วงชาวกานาอย่างคุณ Lyle Pratt กล่าวไว้ว่า “กองทุน IMF ไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำให้ราคาข้าวของลดลง พวกเขามาที่นี่เพื่อให้แน่ใจว่าพวกเรายังคงสร้างถนนเหมือนเก่า เพราะเรื่องคุณภาพชีวิตของคนไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกเขา พวกเขาไม่แคร์... สิ่งเดียวที่ IMF แคร์ก็คือการทำให้แน่ใจว่าจะยังมีการสร้างสิ่งต่าง ๆ เพื่อให้เรายังมีความสามารถที่จะจ่ายหนี้ได้ ไม่ใช่การสร้างเพื่อพัฒนาประเทศ”

ตลอดปี 2022 นั้นก็เหมือนหนังม้วนเก่า สกุลเงินเซดีของกานาอยู่ในกลุ่มสกุลเงินที่อ่อนค่ามากที่สุดโลก เงินเซดีสูญเสียมูลค่าไปราว ๆ ร้อยละ 48.5 นับตั้งแต่มกราคมปี 2022 กานากำลังเผชิญกับวิกฤตหนี้สิน และสถานการณ์ก็เหมือนในช่วงทศวรรษที่ผ่าน ๆ มาที่พวกเขาถูกบีบให้เน้นความสำคัญกับการจ่ายหนี้คืนมากกว่าการใช้จ่ายเพื่อลงทุนให้ประชาชนของประเทศตัวเอง

ในเดือนตุลาคม 2022 ประเทศกานาเพิ่งได้รับการเยี่ยมเยือนจาก IMF ซึ่งหากข้อตกลงเงินกู้ครั้งนี้เสร็จสิ้น ก็จะถือเป็นเงินกู้จาก IMF ครั้งที่ 17 ของประเทศ นับตั้งแต่การรัฐประหารที่สนับสนุนโดย CIA ในปี 1966 นี่แปลว่าพวกเขาตกอยู่ภายใต้เงื่อนไขการปรับโครงสร้างที่มีการซ้อนกันอยู่ถึง 17 ชั้น

หมายเหตุผู้แปล : สำนักข่าวกรองกลางสหรัฐ (Central Intelligence Agency: CIA) เป็นหน่วยงานข่าวกรองฝ่ายพลเรือนของรัฐบาลกลางสหรัฐ

การเยี่ยมเยือนจาก IMF นั้นคล้ายกับการเยี่ยมเยือนจากมัจจุราช เพราะมันหมายถึงการตัดค่าใช้จ่ายเพื่อประชาชน ความเจ็บปวด และอีกสิ่ง ซึ่งไม่ได้พูดเกินจริงเลย นั่นคือ “ความตาย”

ผู้คนที่ร่ำรวยและมีเส้นสายอาจจะหนีรอดได้โดยไม่ได้รับผลกระทบ หรือแม้กระทั่งอาจจะรวยขึ้นกว่าเดิมได้ด้วยซ้ำ แต่สำหรับคนยากจนและชนชั้นแรงงานแล้ว การลดค่าเงิน การปรับอัตราดอกเบี้ยที่สูงขึ้น และการที่ธนาคารไม่มีเงินให้กู้ถือเป็นหายนะ นี่ไม่ใช่ประเทศกานาที่คุณ Cheryl Payer แรกเริ่มเดิมทีได้กล่าวถึงในหนังสือ “กับดักหนี้” (The Debt Trap) เมื่อปี 1973 ที่เพิ่งจะเริ่มติดกับดักหนี้ แต่นี่คือประเทศกานาที่ถูกกล่าวถึงในอีกเกือบ 50 ปีหลังจากนั้น นี่คือกานาที่มีกับดักหนี้มหาศาลกว่าเดิม 40 เท่า

แต่บางที่อาจจะยังมีแสงแห่งความหวังอยู่

ในช่วงวันที่ 5-7 ธันวาคม 2022 ณ กรุงอักกรา เมืองหลวงของประเทศกานา มี “การไปเยี่ยมเยือน” ในรูปแบบที่ต่างไปจากเดิม เพราะแทนที่จะเป็นการมาเยือนของเหล่าเจ้าหนี้ที่คอยจะเก็บดอกเบี้ยกับชาวกานาและบงการอุตสาหกรรมของพวกเขา แต่กลับเป็นเหล่าวิทยากรและผู้จัดงานสัมมนาบิตคอยน์แห่งแอฟริกา (Africa Bitcoin Conference) ที่เดินทางมารวมตัวกัน เพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลเกี่ยวกับเครื่องมือทางการเงินแบบโอเพ่นซอร์ส (Opensource) และยุทธวิธีแบบกระจายศูนย์ (Decentralized) ในการสร้างกิจกรรมทางเศรษฐกิจให้อยู่นอกเหนือการควบคุมของรัฐบาลที่ฉ้อฉลและบริษัทข้ามชาติ โดยมีคุณ Farida Nabourema เป็นผู้จัดงานหลัก เธออยู่ฝ่ายสนับสนุนประชาธิปไตย สนับสนุนการช่วยเหลือคนยากจน ต่อต้านธนาคารโลกและกองทุน IMF เธอต่อต้านระบอบเผด็จการ และที่สำคัญที่สุด เธอสนับสนุนบิตคอยน์

“ประเด็นที่แท้จริงก็คือ” คุณ Cheryl Payer ได้เคยเขียนไว้ครั้งนึงว่า “ใครคือคนที่ควบคุมเงินและเทคโนโลยีที่ส่งออกไปยังกลุ่มประเทศที่ยากจนกว่า”

เราสามารถถกเถียงกันได้ว่าบิตคอยน์นั้นก็ถือเป็น “เงิน” และ “เทคโนโลยี” ที่ถูกส่งออกไปยังประเทศกานาและประเทศโตโก เพราะมันไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นมาจากประเทศเหล่านี้ อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่เป็นที่แน่ชัดว่าบิตคอยน์ถือกำเนิดขึ้นที่ไหนกันแน่ ไม่มีใครรู้ว่าใครคือผู้ที่สร้างมัน และไม่มีรัฐบาลหรือบริษัทไหนที่สามารถควบคุมมันได้

คำอธิบายแผนภูมิ : การเป็นเจ้าของบิตคอยน์และสกุลเงินคริปโทฯ ต่อประชากร โดยประเทศที่เคยมีประวัติการปรับโครงสร้างกับ IMF นั้นมีแนวโน้มที่จะอยู่ในลำดับที่สูงมาก แสดงผลในหน่วยร้อยละของผู้ที่ใช้อินเทอร์เน็ตระหว่างอายุ 16-64 ปีที่ครอบครองบิตคอยน์หรือสกุลเงินคริปโทฯ ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง

- ที่มา : Data Reportal: 2022 Global Overview Report

ในช่วงที่โลกยังใช้มาตรฐานทองคำ (The Gold Standard) ความโหดร้ายจากลัทธิล่าอาณานิคมทำให้มาตรฐานระบบการเงินที่เป็นกลางนั้นล้มหายตายจากไป ในขณะที่โลกหลังยุคอาณานิคมซึ่งใช้มาตรฐานระบบเงินเฟียต (The Fiat Standard) ที่สนับสนุนโดยธนาคารโลกและกองทุน IMF นั้นส่งผลให้โครงสร้างอำนาจหลังยุคล่าอาณานิคมเปลี่ยนไปในทางเสื่อมอำนาจลง บางทีสำหรับประเทศโลกที่สามแล้ว โลกหลังยุคล่าอาณานิคมและหลังยุคเงินเฟียตตาย อาจจะเป็นส่วนผสมที่ลงตัว

ผู้บุกเบิกทฤษฎีพึ่งพิง (Dependency Theory) อย่างคุณ Samir Amin เดินทางมาร่วมการประชุมลักษณะเดียวกับที่เคยเกิดขึ้นในเมืองอารูชา เพื่อเรียกร้องให้มีการ “แยกการเชื่อมต่อ” ระหว่างประเทศที่ยากจนกับประเทศที่ร่ำรวย โดยแนวคิดคือความมั่งคั่งของประเทศร่ำรวยไม่ได้เกิดจากการมีองค์ประกอบต่าง ๆ เช่น การปกครองระบอบประชาธิปไตยแบบเสรีนิยม การมีสิทธิในการครอบครองสินทรัพย์ และสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวยต่อผู้ประกอบการ เท่านั้น แต่ยังรวมถึงการปล้นทรัพยากรและแรงงานมาจากประเทศยากจนด้วย ดังนั้นหากตัดการถูกสูบทรัพยากรออกไป ประเทศยากจนก็จะเริ่มก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาได้

หมายเหตุผู้แปล : ทฤษฎีพึ่งพิง (Dependency Theory) คือทฤษฎีที่อธิบายว่ามีการทำให้ทรัพยากรไหลจากประเทศที่ยากจน หรือเรียกว่า "ประเทศชายขอบ (Periphery)" ไปยังประเทศที่ร่ำรวย หรือ "ประเทศแกนกลาง (Core)" ทำให้ประเทศแกนกลางร่ำรวยขึ้น ในขณะที่ประเทศชายขอบยากจนลงและต้องพึ่งพาประเทศที่ร่ำรวยมากขึ้นในด้านต่าง ๆ

โดยคุณ Armin ทำนายว่า “การสร้างระบบใหม่ที่จะก้าวผ่านระบบทุนนิยมเดิมจำเป็นต้องเริ่มขึ้นจากประเทศที่อยู่ชายขอบ” ซึ่งถ้าเราเห็นด้วยกับคุณ Allen Farrington ที่ว่าระบบเงินเฟียตในทุกวันนี้ไม่ได้เป็นระบบทุนนิยมที่แท้จริง และระบบเงินดอลลาร์ในเวลานี้มีจุดบกพร่องอย่างใหญ่หลวง บางทีคุณ Armin อาจพูดถูกในประเด็นที่ว่าระบบการเงินแบบใหม่นั้นน่าจะเกิดขึ้นในเมืองอย่างอักกรา ไม่ใช่ในสถานที่อย่างกรุงวอชิงตัน ดีซี หรือกรุงลอนดอนแน่ ๆ

อาจารย์เซเฟดีน อัมมูสได้เขียนไว้ว่า “กลุ่มประเทศกำลังพัฒนานั้นประกอบไปด้วยประเทศที่ไม่ได้ใช้เทคโนโลยีอุตสาหกรรมยุคใหม่ในช่วงเวลาเดียวกับที่ระบบการเงินโลก (ที่เน้นการสร้างเงินเฟ้อ) ได้เข้ามาแทนที่ระบบเงินแบบเดิมที่มั่นคงกว่าตั้งแต่ในปี 1914 ซึ่งระบบการเงินที่วิปลาสนี้บั่นทอนการพัฒนาของประเทศกำลังพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ด้วยการอนุญาตให้รัฐบาลท้องถิ่นและรัฐบาลต่างชาติสามารถเข้ายึดความมั่งคั่งที่ประชาชนของประเทศเหล่านั้นสร้างขึ้น”

พูดอีกนัยหนึ่งคือประเทศที่ร่ำรวยเปลี่ยนเข้าสู่เศรษฐกิจอุตสาหกรรมก่อนที่จะต้องใช้ระบบเงินเฟียต ส่วนประเทศที่ยากจนต้องใช้ระบบเงินเฟียตก่อนที่จะได้เปลี่ยนเข้าสู่เศรษฐกิจอุตสาหกรรม และจากที่คุณ Nabourema ร่วมกับผู้จัดงานท่านอื่นได้พูดไว้ในงานสัมมนาบิตคอยน์แห่งแอฟริกา ว่าหนทางเดียวที่จะทำลายวังวนของการพึ่งพิงนี้ได้อาจต้องเป็นการก้าวออกไปจากระบบเงินเฟียต

ไม่มีวิธีอื่น...

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

#siamstr #asksiam

## Which one? - Reward for those who won #FuckIMF next round. - ...

2023-10-31T07:42:08Z

## Which one?
- Reward for those who won #FuckIMF next round.
- Choose one
- Are you ready, guys?
#siamstr

บทความ #FuckIMF ตอน 16 ...

2023-10-28T00:36:11Z

บทความ #FuckIMF ตอน 16 พบกับนรกหน้าใหม่ที่จะเข้ามาร่วมปล้นคนทั้งโลก

"ภูเขาหนี้กองมหึมาแผ่ขยายไปทั่วโลก เมื่อมีผู้เล่นใหม่เข้ามาร่วมสูบทรัพยากรชาติด้อยพัฒนาเพิ่มอีกราย"

ไม่ได้ใช้แอป #Amethyst ?
✅อ่านแบบฟอแมตสวย YakiHonne (npub1yzv…rf8q)
https://w3.do/yoZOdI_p
✅อ่านแบบฟอนต์สบายตา #Habla
https://w3.do/Q0xsMgCY
⚡อ่านรวดเดียวครบทุกตอน (ที่ปล่อยออกมาตอนนี้) ได้ที่ https://w3.do/SIXxxFBS

quoting
naddr1qq…pgjj

16. เงินล้านล้านดอลลาร์ของธนาคารโลกและ IMF ในโลกหลังโควิด

“พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว"

–คริสตีน ลาการ์ด อดีตกรรมการผู้จัดการกองทุน IMF

นโยบายของธนาคารโลกและกองทุน IMF ที่มีต่อประเทศกำลังพัฒนาในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมานั้นแทบไม่ได้เปลี่ยนไปเลย แน่นอนว่าดูเหมือนจะมีการปรับเปลี่ยนไปบ้างในระดับผิวเผิน เช่น โครงการริเริ่มในการช่วยเหลือประเทศยากจนที่มีหนี้สินสูง (Highly-Indebted Poor Countries (HIPC) Initiative) ซึ่งรัฐบาลบางประเทศสามารถเข้ารับการผ่อนปรนหนี้ได้ แต่ภายใต้คำที่คิดขึ้นมาใหม่นี้ แม้แต่ประเทศที่จนที่สุดในกลุ่มประเทศยากจนก็ยังต้องเข้ารับการปรับโครงสร้างเหมือนเดิม

มันแค่ถูกเรียกในชื่อใหม่ว่า “ยุทธศาสตร์การลดความยากจน”

กฎที่ใช้ก็ยังเหมือนเดิม เช่น ในประเทศกายอานา “ในช่วงต้นปี 2000 รัฐบาลตัดสินใจจะประกาศขึ้นเงินเดือนข้าราชการร้อยละ 3.5 หลังจากที่อำนาจจับจ่ายใช้สอยร่วงลงกว่าร้อยละ 30 ในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา” ทำให้ IMF ออกมาขู่ทันทีว่าจะเอาประเทศกายอานาออกจากรายชื่อของประเทศยากจนที่มีหนี้สินสูง (HPIC) ที่จัดอันดับขึ้นใหม่

หลังจากนั้นไม่กี่เดือนทางรัฐบาลของกายอานาก็ยอมถอย แต่การทำลายล้างในสเกลใหญ่ก็ยังเกิดเหมือนเดิม โดยตัวอย่างเช่นในปี 2015 รายงานจากเครือข่ายผู้สื่อข่าวสืบสวนนานาชาติ (The International Consortium of Investigative Journalists: ICIJ) ระบุว่าผู้คนประมาณ 3,400,000 คนในช่วงทศวรรษที่ผ่านมาต้องกลายเป็นคนพลัดถิ่นสืบเนื่องจากโครงการที่ทางธนาคารโลกให้การสนับสนุน ในส่วนของการเล่นเกมทางบัญชีแบบเดิมที่ทำไปเพื่อสร้างภาพความดีงามปลอม ๆ ของการยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือชาติยากจน ก็ได้ถูกรวมเข้าไปอยู่กับการเล่นเกมทางบัญชีรูปแบบใหม่

รัฐบาลสหรัฐฯ ให้ส่วนลดในหนี้สินถึงร้อยละ 92 แก่กลุ่มประเทศยากจนที่มีหนี้สินสูง แต่ถึงอย่างนั้นทางการสหรัฐฯ ก็บันทึกรวมเอา “มูลค่าที่เป็นตัวเงิน” ของหนี้สินที่พวกเขายอมผ่อนปรนลงในตัวเลข ODA ซึ่งคือ “ความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาอย่างเป็นทางการ (Official Development Assistance) นั่นหมายความว่าพวกเขาอวดอ้างจำนวนเงินช่วยเหลือเกินความเป็นจริง โดยสำนักพิมพ์ The Financial Times วิจารณ์ว่านี่คือ “ความช่วยเหลือที่ไม่ได้ช่วยเหลือ” และยังวิจารณ์เพิ่มอีกว่า “การตัดหนี้สูญในหนี้ที่องค์กรใด ๆ กู้ไปไม่ควรจะถูกนับว่าเป็นความช่วยเหลือ”

ถึงแม้จะเป็นเรื่องจริงที่ธนาคารโลกและกองทุน IMF มีการเปลี่ยนแปลงในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ไม่ได้เป็นไปในรูปแบบที่พวกเขาพยายามเข้าไปฟื้นฟูเศรษฐกิจของเหล่าประเทศผู้กู้ แต่กลับเป็นรูปแบบที่พวกเขาทุ่มความพยายามไปยังเหล่าประเทศที่อยู่ใกล้แหล่งเศรษฐกิจหลักของโลก

งานวิจัยจากสำนักวิจัยเศรษฐกิจแห่งชาติ (National Bureau of Economic Research: NBER) ได้ตั้งข้อสังเกตไว้ว่า “ไม่ว่าจะใช้มาตรวัตรแบบไหนก็ตาม โครงการของ IMF ในช่วงหลังปี 2008 ที่ทำต่อเศรษฐกิจในหลายประเทศแถบยุโรปนั้นถือว่ามีขนาดใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ตลอด 70 ปีของ IMF”

คำอธิบายชาร์ต : โครงการให้กู้เงินช่วยเหลือที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของ IMF - หัวข้อในแต่ละแถวเรียงจากซ้ายไปขวา : ชื่อประเทศและปีของโครงการ, จำนวนเงินหน่วยล้านดอลลาร์สหรัฐในมูลค่าของปี 2009, ร้อยละต่อ GDP, ร้อยละต่อโควตา

- ที่มา : The IMF: 70 Years of Reinvention

มีการอธิบายในงานวิจัยว่า “เงินที่ IMF ทุ่มลงไป เมื่อคิดเป็นอัตราส่วนต่อ GDP โลกนั้นแตะระดับสูงที่สุดเท่าที่เคยมีมาในช่วงเวลาเดียวกับที่วิกฤตหนี้สินในยุโรปเริ่มแสดงตัวออกมา” โดยประเทศไอซ์แลนด์เริ่มเข้าโครงการของ IMF ในปี 2008 ตามด้วยประเทศกรีซ ไอร์แลนด์ และโปรตุเกส

เงินให้กู้เพื่อการช่วยเหลือที่ IMF เป็นผู้ปล่อยกู้รายใหญ่ของประเทศกรีซนั้นมีมูลค่าที่น่าตกใจถึง 375,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยในเดือนกรกฎาคม ปี 2015 “ความไม่พอใจในหมู่ประชาชนนำไปสู่การลงคะแนนโหวต ‘ไม่เห็นด้วย’ ในการทำประชามติเพื่อตัดสินใจว่าจะรับเงื่อนไขเงินกู้ของ IMF หรือไม่ ซึ่งเงื่อนไขดังกล่าวมีเรื่องการเพิ่มภาษี การลดเงินบำนาญ การลดรายจ่ายรัฐบาลในด้านต่าง ๆ รวมถึงการแปรรูปกิจการของรัฐ”

แต่ในท้ายที่สุดเสียงของประชาชนชาวกรีกก็ถูกเพิกเฉย เนื่องจาก “สุดท้ายรัฐบาลก็ไม่สนใจผลประชามติ และตัดสินใจเข้ารับเงินกู้จาก IMF อยู่ดี”

ธนาคารโลกเองก็ทำกับประเทศกรีซและกลุ่มประเทศยุโรปที่มีรายได้ต่ำแบบเดียวกับที่เคยทำกับประเทศกำลังพัฒนามาหลายทศวรรษ ด้วยการทำลายระบอบประชาธิปไตยเพื่อมอบเงินให้ชนชั้นปกครองเป็นจำนวนหลายพันล้านดอลลาร์สหรัฐ และบังคับใช้มาตรการลดค่าใช้จ่ายในสิ่งที่มีประโยชน์ต่อประชาชน

ในช่วง 2 ปีที่ผ่านมาธนาคารโลกและกองทุน IMF อัดเงินจำนวนนับแสนล้านดอลลาร์สหรัฐให้กับประเทศที่ใช้มาตรการล็อกดาวน์และมาตรการข้อจำกัดต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับโรคระบาด COVID-19 โดยเพียงช่วงระยะเวลาสั้น ๆ มีการปล่อยกู้เงินมากขึ้นแบบที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์

แม้ช่วงปลายปี 2022 ที่อัตราดอกเบี้ยมีการปรับเพิ่มขึ้น หนี้สินของประเทศยากจนก็ยังเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมทั้งปริมาณหนี้สินที่พวกเขาติดหนี้ประเทศร่ำรวยก็เติบโตขึ้นเช่นกัน มันดูเหมือนประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอย เพราะ IMF เริ่มเดินทางไปเยี่ยมเยือนหลายประเทศ มันช่างเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เราย้อนนึกถึงช่วงต้นทศวรรษ 1980 ที่ฟองสบู่หนี้ก้อนโตแตกเพราะผลจากนโยบายของธนาคารกลางสหรัฐฯ โดยสิ่งที่ตามมาก็คือภาวะเศรษฐกิจตกต่ำในประเทศโลกที่สามครั้งที่ใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่ทศวรรษ 1930

เราก็ได้แต่หวังว่าสิ่งนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก แต่หากดูจากการที่ธนาคารโลกและกองทุน IMF พยายามทำให้ประเทศยากจนสร้างหนี้มากขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ประกอบกับต้นทุนในการกู้ยืมที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างเป็นประวัติการณ์แล้ว เราก็คาดการณ์ได้ว่า...

ประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเดิมอย่างแน่นอน

และแม้ในช่วงเวลาที่อิทธิพลของธนาคารโลกและกองทุน IMF เริ่มลดลง ก็กลายเป็นพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีน (Chinese Communist Party: CCP) ที่เริ่มเข้ามามีบทบาทในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา ประเทศจีนพยายามเลียนแบบพลวัตที่ธนาคารโลกและ IMF เคยทำเอาไว้ ด้วยการดำเนินการผ่านสถาบันการเงินเพื่อการพัฒนาของตนเองและโครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง (Belt and Road Initiative: BRI)

นักภูมิยุทธศาสตร์ชาวอินเดียอย่างคุณ Brahma Chellaney ได้เขียนไว้ว่า “ด้วยโครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทางมูลค่า 1 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐนั้น ประเทศจีนได้เข้าไปสนับสนุนโครงสร้างพื้นฐานในกลุ่มประเทศกำลังพัฒนาที่ตั้งอยู่ในจุดยุทธศาสตร์หลายจุด ซึ่งบ่อยครั้งเป็นการปล่อยเงินกู้ก้อนยักษ์ให้แก่รัฐบาล

ผลคือประเทศเหล่านี้ติดกับดักหนี้จนต้องมีนโยบายระหว่างประเทศที่อ่อนไหวต่ออิทธิพลของประเทศจีน... โครงการที่จีนจะสนับสนุนมักเป็นโครงการที่ไม่ได้มีเพื่อสนับสนุนเศรษฐกิจในท้องถิ่น แต่มีเพื่ออำนวยความสะดวกให้ชาวจีนสามารถเข้าถึงทรัพยากรธรรมชาติในท้องถิ่นนั้นได้ หรือไม่ก็เพื่อเปิดตลาดให้สินค้าส่งออกราคาถูกและคุณภาพต่ำจากจีนสามารถเข้าไปจำหน่ายได้ ซึ่งในหลายกรณีนั้นประเทศจีนทำกระทั่งส่งคนงานก่อสร้างของตัวเองเข้าไป ส่งผลให้เกิดการลดจำนวนการจ้างงานในท้องถิ่นของประเทศนั้น”

สิ่งสุดท้ายที่โลกต้องการคือการมีอีกพลวัตใหม่ในการสูบทรัพยากรชาติอื่นแบบที่ธนาคารโลกและกองทุน IMF ทำอยู่แล้วเพิ่มขึ้นมาอีก เพราะสิ่งที่จีนทำนั้นก็เพื่อสูบเอาทรัพยากรจากประเทศที่ยากจนไปสู่มือผู้นำเผด็จการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในปักกิ่ง

มันจึงเป็นการดีที่เราได้เห็นว่าพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีน (CCP) กำลังประสบปัญหาในเรื่องนี้ เพราะหลังจากที่พยายามทำให้ธนาคารเพื่อการลงทุนโครงสร้างพื้นฐานแห่งเอเชีย (Asian Infrastructure Investment Bank: AIIB) เติบโตขึ้นกว่า 10,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี แต่จีนกลับเจอปัญหามากมายในโครงการที่พวกเขาให้เงินสนับสนุนแก่กลุ่มประเทศกำลังพัฒนา โดยรัฐบาลบางประเทศ เช่น ศรีลังกา ไม่มีเงินที่จะจ่ายหนี้คืน และด้วยการที่พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนไม่สามารถผลิตเงินสกุลสำรองของโลกได้ พวกเขาเลยต้องยอมรับผลการขาดทุนไปจริง ๆ

ด้วยเหตุนี้จีนจึงไม่น่าที่จะปล่อยเงินกู้ได้ใกล้เคียงกับมูลค่าที่ของเงินกู้จากระบบที่มีประเทศอย่างสหรัฐฯ กลุ่มประเทศยุโรป และประเทศญี่ปุ่นร่วมกันเป็นผู้นำ

นี่ถือเป็นสิ่งที่ดี เพราะถึงแม้ว่าเงินปล่อยกู้ของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนจะไม่ได้มีเงื่อนไขในการปรับโครงสร้างที่เป็นภาระต่อผู้กู้ แต่ก็แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้สนใจเรื่องสิทธิมนุษยชนแม้แต่น้อย ซึ่งอันที่จริงแล้วพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนทำกระทั่งการช่วยปกป้องลูกค้าในโครงการหนึ่งแถบหนึ่งเส้นทาง เช่น การช่วยเหลือประธานาธิบดีศรีลังกาอย่างคุณมหินทา ราชปักษา (Mahinda Rajapaksa) จากข้อกล่าวหาด้านอาชญากรรมสงครามจากสหประชาติ

โดยเมื่อเรามองดูโครงการของจีนในเขตเอเชีย (ที่พวกเขากำลังสูบเอาสินแร่และไม้ซุงออกไปจากพม่าจนกว่าจะหมดเกลี้ยง หรือการบ่อนทำลายอธิปไตยของปากีสถาน) และโครงการในประเทศเขตแอฟริกาที่อยู่ใต้ทะเลทรายสะฮารา (ที่พวกเขากำลังสูบเอาแร่ธาตุหายากจำนวนมหาศาลออกมา) จะเห็นว่าส่วนใหญ่แล้วสิ่งที่จีนทำเป็นการขโมยทรัพยากรท้องถิ่น และเป็นยุทธวิธีในการควบคุมด้านภูมิรัฐศาสตร์ ในรูปแบบเดียวกับที่ชาติเจ้าอาณานิคมทั้งหลายเคยทำมานับศตวรรษแล้ว

มันแค่มีรูปโฉมใหม่ก็เท่านั้น

ตอนนี้ยังไม่แน่ชัดว่าธนาคารโลกและกองทุน IMF จะมองว่าพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนนั้นอยู่ในฐานะผู้ร้ายหรือเปล่า เพราะอย่างไรก็ตาม เหล่านักธุรกิจการเงินในวอลล์สตรีทและนักธุรกิจไอทีในซิลิคอนวัลเลย์มักจะเป็นมิตรต่อชาติเผด็จการที่บัดซบที่สุดในโลก แถมประเทศจีนเองก็ยังเป็นประเทศเจ้าหนี้ต่อธนาคารโลกและกองทุน IMF ทำให้สถานะความเป็นสมาชิกของจีนก็ไม่เคยถูกตั้งคำถาม แม้ว่าจะมีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอุยกูร์ก็ตาม โดยตราบใดที่พรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศจีนไม่เข้าไปขัดขวางเป้าหมายในภาพใหญ่ของพวกเขาแล้ว ธนาคารโลกและกองทุน IMF ก็คงยังไม่สนใจอะไร

เหตุผลน่ะเหรอ? ก็เพราะยังมีทรัพยากรเหลือมากพอให้ทุกคนปล้นได้...

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

#siamstr #asksiam

มีทั้งหมด 18 ตอน ...

2023-10-25T03:43:33Z

In reply to nevent1q…h3zw
_________________________

มีทั้งหมด 18 ตอน จะไล่ลงจนครบภายในสัปดาห์หน้า พร้อมแจกรายละเอียดกิจกรรมชิงรางวัลใหญ่สำหรับผู้อ่านทุกท่านด้วยครับ

Great idea krub.

2023-10-21T04:42:53Z

In reply to nevent1q…ct8f
_________________________

Great idea krub.

บทความ #FuckIMF ตอน 15 ...

2023-10-21T04:41:19Z

บทความ #FuckIMF ตอน 15 ฝ่ารถติดมาถึงทุ่งม่วงแล้ว

"กรณีศึกษาสุดวิปริต เมื่อ IMF และธนาคารโลกคร่าชีวิตคนหลายร้อยล้านคนทั่วทุกมุมโลก"

ไม่ได้ใช้แอป #Amethyst ?
✅อ่านแบบฟอแมตสวย YakiHonne (npub1yzv…rf8q)
https://w3.do/CauDE1EQ
✅อ่านแบบฟอนต์สบายตา #Habla
https://w3.do/daEhzd1i

⚡อ่านรวดเดียวครบทุกตอน (ที่ปล่อยออกมาตอนนี้) ได้ที่ https://w3.do/liLaA9_Y

quoting
naddr1qq…52zv

15. จำนวนคนที่ต้องตายจากการปรับโครงสร้าง

“สำหรับธนาคารโลกแล้ว การพัฒนาหมายถึงการเติบโต... แต่การเติบโตที่ไม่มีควบคุมนั้นคืออุดมการณ์ของเซลล์มะเร็ง

–Mohammed Yunus

ผลกระทบทางสังคมจากการปรับโครงสร้างนั้นมหาศาล และแทบไม่ถูกพูดถึงในการวิเคราะห์นโยบายธนาคารโลกและกองทุน IMF พวกเขามีงานวิจัยมากมายที่ศึกษาผลกระทบด้านเศรษฐกิจอย่างละเอียดถี่ถ้วน แต่กลับมีการศึกษาด้านผลกระทบต่อสุขภาพระดับโลกน้อยมาก

นักวิจัยอย่างคุณ Ayittey คุณ Hancock และคุณ Payer ได้ยกตัวอย่างที่น่าตกใจระหว่างช่วงยุค 1970 ถึง 1980 ดังนี้ :

ในช่วงระหว่างปี 1977 และ 1985 ประเทศเปรูได้ดำเนินการปรับโครงสร้างตามที่ IMF กำหนด จนรายได้เฉลี่ยต่อประชากรของชาวเปรูลดลงกว่าร้อยละ 20 และเงินเฟ้อพุ่งขึ้นจากร้อยละ 30 เป็นร้อยละ 160 และเมื่อถึงปี 1985 ค่าแรงลดเหลือเพียงร้อยละ 64 เทียบกับค่าแรงในปี 1979 และเหลือเพียงร้อยละ 44 เมื่อเทียบกับปี 1973 นอกจากนี้ยังมีสัดส่วนของเด็กที่ขาดสารอาหารเพิ่มขึ้นจากเดิมร้อยละ 42 ของประชากร กลายเป็นร้อยละ 68 ของประชากร

ในช่วงระหว่างปี 1984 และ 1985 ประเทศฟิลิปปินส์ภายใต้การปกครองของมากอสทำการปรับโครงสร้างตาม IMF อีกครั้ง หลังจากนั้น 1 ปีระดับผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติ (Gross National Product: GNP) ต่อประชากร ถดถอยลงไปอยู่ในระดับเดียวกับปี 1975 ในขณะที่รายได้ที่แท้จริงของพนักงานงานในเขตเมืองปรับตัวลดลงร้อยละ 46

ในประเทศศรีลังกา ผู้คนที่จนที่สุดกว่าร้อยละ 30 ต้องทนทุกข์จากการปรับตัวลงอย่างต่อเนื่องของปริมาณแคลอรีที่พวกเขาได้รับต่อวัน หลังจากประเทศเข้ารับการปรับโครงสร้างมาเป็นเวลานานกว่าทศวรรษ

ในประเทศบราซิล จำนวนประชากรที่ขาดสารอาหารพุ่งขึ้นจากเดิม 27 ล้านคน (ซึ่งถือเป็น 1 ใน 3 ของประชากร) ในปี 1961 สู่ระดับ 86 ล้านคน (ซึ่งถือเป็น 2 ใน 3 ของประชากร) ในปี 1985 หลังจากการเข้ารับการปรับโครงสร้างกว่า 10 ครั้ง

ในช่วงระหว่างปี 1975 ถึง 1984 ประเทศโบลิเวียซึ่งทำตามคำแนะนำของ IMF พบว่าประชาชนทั่วไปต้องใช้ชั่วโมงทำงานมากขึ้นโดยเฉลี่ยถึง 5 เท่า เพื่อหาซื้ออาหารให้ได้พลังงาน 1,000 แคลอรี เช่น ขนมปัง ถั่ว ข้าวโพด ข้าวสาลี น้ำตาล มันฝรั่ง นม หรือคีนัว

หลังจากการปรับโครงสร้างในประเทศจาเมกาในปี 1984 อำนาจการซื้อของเงินจำนวน 1 จาเมกาดอลลาร์เพื่อให้ได้รับอาหารที่มีพลังงานเพียงพอ ร่วงลงภายในระยะเวลาเพียง 14 เดือน จากที่เคยซื้อแป้งได้พลังงาน 2,232 แคลอรี ลดเหลือเพียง 1,443 แคลอรี จากที่เคยซื้อข้าวได้พลังงาน 1,649 แคลอรี เหลือเพียง 905 แคลอรี จากที่เคยซื้อนมข้นจืดได้พลังงาน 1,037 แคลอรี เหลือเพียง 508 แคลอรี และจากที่เคยซื้อเนื้อไก่ได้พลังงาน 220 แคลอรี กลับเหลือเพียง 178 แคลอรี

การปรับโครงสร้างส่งผลให้ค่าแรงที่แท้จริงของชาวเม็กซิกันในช่วงทศวรรษ 1980 ลดลงมากกว่าร้อยละ 75 โดยในปี 1986 จำนวนชาวเม็กซิกันผู้มีรายได้น้อยประมาณร้อยละ 70 “แทบจะต้องเลิกกินข้าว ไข่ ผลไม้ ผัก และนม (ไม่ต้องพูดถึงเนื้อวัวหรือปลา) แต่ในช่วงเวลาเดียวกัน รัฐบาลของพวกเขาต้องจ่ายเงิน 27 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อวัน หรือเท่ากับ 18,750 ดอลลาร์สหรัฐต่อนาที เพื่อจ่ายดอกเบี้ยเงินกู้ให้แก่เจ้าหนี้ พอถึงทศวรรษ 1990 “ครอบครัวที่มีสมาชิก 4 คนที่หาเลี้ยงตัวเองได้ด้วยค่าแรงขั้นต่ำนั้นมีปัญญาหาซื้อสิ่งของจำเป็นได้เพียงร้อยละ 25”

ระดับผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติ (Gross National Product: GNP) ต่อประชากรของประเทศในเขตแอฟริกาทางตอนใต้ของทะเลทรายซาฮารา ( Sub-Saharan Africa) ลดลงอย่างต่อเนื่องจาก 624 ดอลลาร์สหรัฐในปี 1980 เหลือเพียง 513 ดอลลาร์สหรัฐในปี 1998 การผลิตอาหารต่อประชากรก็ลดลง โดยดัชนีการผลิตอาหารลดจาก 105 จุดในปี 1980 ลงสู่ 92 จุดในปี 1997 และมีการนำเข้าอาหารเพิ่มสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ โดยเพิ่มขึ้นกว่าร้อยละ 65 ในช่วงระหว่างปี 1988 ถึง 1997

ตัวอย่างเหล่านี้ ถึงแม้จะน่าเศร้า แต่ก็แสดงให้เห็นได้แค่ภาพเล็ก ๆ ที่ปะติดปะต่อกันของผลกระทบใหญ่หลวงจากนโยบายธนาคารโลกและ IMF ที่ทำร้ายสุขภาพของคนยากจนบนโลก

ในช่วงปี 1980 ถึง 1985 นั้น โดยเฉลี่ยแล้วแต่ละปีจะมีประเทศโลกที่สามประมาณ 47 ประเทศเข้ารับการปรับโครงสร้างกับ IMF และประเทศกำลังพัฒนา 21 ประเทศเข้ารับเงินเพื่อปรับโครงสร้างทางเศรษฐกิจหรือในภาคอุตสาหกรรมจากธนาคารโลก และในช่วงเวลาเดียวกันนี้มีถึงร้อยละ 75 ของประเทศในเขตลาตินอเมริกาและแอฟริกาที่รายได้ต่อประชากรและสภาพความเป็นอยู่ของเด็กย่ำแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด

มาตรฐานการใช้ชีวิตที่ลดต่ำลงนั้นดูสมเหตุสมผล เมื่อเราพิจารณาว่านโยบายของธนาคารโลกและ IMF ได้หล่อหลอมสังคมให้สนใจแต่การส่งออกสินค้าที่ต้องแลกมาด้วยความถดถอยของการบริโภคภายในประเทศ และในขณะเดียวกันก็ทำลายความมั่นคงทางอาหารและบริการสาธารณสุขของตนเองอีกด้วย

ในช่วงระหว่างการเข้ารับการปรับโครงสร้างจาก IMF ค่าแรงที่แท้จริงในประเทศอย่าง เคนยาร่วงลงมากกว่าร้อยละ 40 และหลังจากที่กู้เงินธนาคารโลกและ IMF ไปกว่าพันล้านดอลลาร์สหรัฐ อัตราการผลิตอาหารต่อประชากรของเคนยาลดลงไปเกือบร้อยละ 20 ในช่วงระหว่างปี 1960 ถึง 1994 ในขณะเดียวกันรายจ่ายด้านสาธารณสุขใน “ประเทศที่เข้าร่วมโครงการของ IMF และธนาคารโลก” นั้นลดลงไปกว่าร้อยละ 50 ในช่วงทศวรรษ 1980

เมื่อใดที่ความมั่นคงทางอาหารและระบบสาธารณสุขพังทลาย เมื่อนั้นจะมีคนที่ต้องตาย

รายงานจากปี 2011 และ 2013 แสดงให้เห็นว่าประเทศที่เข้ารับเงินกู้เพื่อการปรับโครงสร้างมีอัตราการตายในเด็กสูงกว่าประเทศที่ไม่ได้เข้าร่วม และบทวิเคราะห์ในปี 2017 “แสดงความเกี่ยวข้องระหว่างการปรับโครงสร้าง และผลกระทบที่เลวร้ายต่อสุขภาพของแม่และเด็กได้อย่างชัดเจนไร้ข้อโต้แย้ง” ในขณะที่งานวิจัยปี 2020 ซึ่งพิจารณาข้อมูลจากประเทศกำลังพัฒนาจำนวน 137 ประเทศ ในช่วงระหว่างปี 1980 ถึง 2014 พบว่า “การปรับโครงสร้างนั้นทำให้ระบบสาธารณสุขแย่ลง และมีส่วนในการเพิ่มอัตราการตายของทารกแรกเกิด” นอกจากนี้ในงานวิจัยปี 2021 ยังได้ข้อสรุปว่าการปรับโครงสร้างนั้น “มีส่วนสำคัญที่ทำให้ความพิการและการตายเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทั้งที่จริงแล้วเป็นเรื่องสามารถป้องกันได้ด้วยซ้ำ”

มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เราจะรู้ว่ามีผู้หญิง ผู้ชาย และเด็กจำนวนมากแค่ไหนที่ถูกฆ่าจากผลของนโยบายการลดค่าใช้จ่ายของธนาคารโลกและกองทุน IMF

นักสนับสนุนด้านความมั่นคงทางอาหารอย่างคุณ Davidson Budhoo กล่าวว่าเด็กกว่า 6,000,000 คนเสียชีวิตทุกปีในแอฟริกา เอเชีย และลาตินอเมริกาในช่วงระหว่างปี 1982 ถึง 1994 สาเหตุเพราะประเทศเหล่านี้เข้ารับการปรับโครงสร้างกับธนาคารโลกและ IMF ส่งผลให้ตัวเลขยอดคนตายจากน้ำมือของธนาคารโลกและ IMF นั้นใกล้เคียงกับจำนวนคนตายจากน้ำมือของโจเซฟ สตาลิน และเหมา เจ๋อตงทั้งหมดรวมกัน

หมายเหตุผู้แปล : - โจเซฟ สตาลิน (Joseph Stalin) เป็นผู้นำของอดีตสหภาพโซเวียตซึ่งปกครองตั้งแต่ช่วงปี 1924-1953

- เหมา เจ๋อตง (Mao Tse-tung) เป็นผู้ก่อตั้งและดำรงตำแหน่งผู้นำของสาธารณรัฐประชาชนจีนระหว่างปี 1949-1976

มันเป็นไปได้จริง ๆ หรือที่จะมีจำนวนคนตายมากมายขนาดนั้น..

พวกเราคงจะไม่มีวันรู้คำตอบ แต่หากเราดูจากข้อมูลแล้ว เราอาจจะเริ่มเห็นอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ เช่น ในงานวิจัยจากประเทศเม็กซิโก ซึ่งก็เหมือนประเทศอื่น ๆ ที่มีประวัติเกี่ยวข้องกับธนาคารโลกและ IMF มาโดยตลอด ได้แสดงให้เห็นความเชื่อมโยงว่าการลดลงของ GDP ในทุก ๆ ร้อยละ 2 จะส่งผลให้มีอัตราการตายเพิ่มขึ้นร้อยละ 1

ทีนี้เมื่อเราพิจารณาผลลัพธ์ของการปรับโครงสร้าง GDP ของประเทศโลกที่สามหลายประเทศในระหว่างทศวรรษ 1960 ถึง 1990 ซึ่งตัวเลข GDP ลดฮวบลงในระดับเลขสองหลัก ทั้งที่มีการเติบโตของจำนวนประชากรในระดับสูง แต่ทำไมเศรษฐกิจของประเทศเหล่านี้กลับชะลอตัวและหดตัวลงในช่วงระยะเวลา 15-20 ปี ซึ่งหมายความว่านโยบายของธนาคารโลกและ IMF น่าจะคร่าชีวิตคนไปนับหลายสิบล้านคนในช่วงเวลานั้น

ไม่ว่าสุดท้ายแล้วจำนวนคนที่ตายจะเป็นเท่าไรก็ตาม จะมีสิ่งที่แน่นอนอยู่ 2 สิ่ง คือ :

สิ่งที่เกิดขึ้นคืออาชญากรรมต่อมนุษยชาติ

จะไม่มีผู้ปฏิบัติงานของธนาคารโลกและกองทุน IMF คนไหนที่จะถูกจับเข้าคุก เพราะความยุติธรรมและความรับผิดชอบต่อสิ่งเหล่านี้จะไม่มีวันเกิดขึ้น

ความจริงที่ไม่อาจหลีกหนีได้คือคนหลายล้านคนในพื้นที่หนึ่งต้องล้มตาย เพื่อทำให้ชีวิตของผู้คนอีกหลายล้านคนในอีกพื้นที่หนึ่งมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น มันคือความเป็นจริงที่ว่าความเจริญของชาติตะวันตกนั้นเป็นผลจากค่านิยมที่เกิดจากการตื่นรู้ เช่น หลักนิติธรรม เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น หลักประชาธิปไตยแบบเสรีนิยม และการเคารพสิทธิมนุษยชนภายในประเทศ

แต่ความเป็นจริงอีกด้านที่ไม่ถูกกล่าวถึง คือความเจริญเหล่านั้นก็คือผลจากการขโมยทรัพยากรและเวลามาจากประเทศที่ยากจนเช่นกัน

การขโมยความมั่งคั่งและแรงงานไปจากประเทศโลกที่สามจะเป็นสิ่งที่ถูกปล่อยให้ลอยนวลไปตลอดกาล แต่ถึงอย่างไรเราก็ยังคงเห็นผลของมันได้จนถึงทุกวันนี้ มันยังคงฝังรากอยู่ในสถาปัตยกรรม วัฒนธรรม วิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และคุณภาพของชีวิตของชาติที่พัฒนาแล้ว ฉะนั้นครั้งถัดไปที่คุณเดินทางไปยังเมืองอย่างลอนดอน นิวยอร์ก ปารีส อัมสเตอร์ดัม หรือเบอร์ลิน ผู้เขียนขอแนะนำให้คุณลองออกไปเดินเล่นและหาสถานที่สักจุดเพื่อหยุดชมทิวทัศน์ของเมืองที่งดงามน่าประทับใจ พร้อมตริตรองเรื่องราวเหล่านี้ดูอีกครั้ง

เหมือนดังคำโบราณที่ว่าไว้ “เราต้องผ่านความมืดมิดเสียก่อน ก่อนที่จะไปสู่แสงสว่าง”

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

#siamstr #asksiam

#nevent1q…je6e

2023-10-20T15:49:55Z

In reply to nevent1q…xdnd
_________________________

quoting nevent1q…je6e
#Badge "บั้ง" สำหรับนักอ่านบทความของเรา (ที่จะเผยแพร่ในอนาคต) RS Curation จะเป็นบัญชีเผยแพร่บทความภาษาไทยโดย Right Shift 📚🇹🇭 ควบคู่ไปกับที่เดิมบนเว็บไซต์ (ไม่ต้อง #Zap เอาบั้ง - Proof-of-Work เท่านั้น! รายละเอียดใต้ภาพจ้า)

1) RS-Library Follower| บั้งสำหรับทุกคนที่กดติดตามบัญชี Right Shift Curation (หากกดติดตามแล้วยังไม่ได้ badge เม้นบอกแอดมินด้วยจ้า)

(2) Respondent reader | บั้งสำหรับนักอ่านตัวยง ที่นอกจากจะอ่านบทความของเราแล้ว ยังคอมเม้นท์ตอบโต้ มีปฏิสัมพันธ์ เสนอแนะต่อบทความที่เราเผยแพร่อีกด้วย

(3) Disseminator| บั้งสำหรับนักปราชญ์ผู้ชอบแพร่กระจายความรู้ เมื่อเขาทำการ repost เผื่อแผ่ไปยังคนอื่น บอกสิ่งดีๆ แก่ผู้คน หรือแชร์ URL บทความไปสู่สายตาชาวโลก (แคปมาบอกด้วย แอดไม่เห็น) เขาคู่ควรกับ Badge นี้

(4) V4V ⚡ Zapper| #Zap โดยตรงให้กับ Right Shift Curation หรือ #Zap ที่ลิงก์ด้านล่างส่วนท้ายของแต่ละบทความ (แคปมาบอกด้วย) ซึ่งจะเป็นการ Split value ให้กับ Contributors เมื่อคุณให้ Value มา คุณจะได้รับ Value ตอบกลับไป

#zap ให้ RS Curation โดยตรงได้ที่:
⚡ rscuration@getalby.com

หรือคลิกไปที่ Alby page:
https://getalby.com/p/rscuration

(5) The Professor| คุณมีส่วนร่วมในการเผยแพร่บทความ ไม่ว่าด้วยการ 'เขียนเอง' / 'แปลเอง' แล้วส่งมาที่กอง บก. เพื่อเผยแพร่บน RS Curation หรือคุณเขียนดี เจ๋งมากจน Curation ไปเจอแล้ว แชร์/รีโพสต์มา เราจะเรียกคุณว่า 'ศาสตราจารย์ผู้ถ่ายทอดองค์ความรู้' ผู้มีส่วนผลักดันคอมมูนิตี้ด้วยงานเขียน (Long-form content)

ขอให้สนุกกับการอ่าน และฝากติดตามแอคนี้เอาไว้ด้วยครับ (บทความแปล IMF จะลงเป็นซีรีย์แรกที่นี่ เร็วๆ นี้)

#ThaiNostrich #Siamstr #RightShift #RightShiftCuration

ขอบคุณที่ติดตามคร้าบ🫂

2023-10-18T08:21:11Z

In reply to nevent1q…ndhv
_________________________

ขอบคุณที่ติดตามคร้าบ🫂

บทความ #FuckIMF ตอน 14 ...

2023-10-18T05:34:29Z

บทความ #FuckIMF ตอน 14 เดือดต่อเนื่องเข้าโค้งสุดท้าย!

"กลไกชั่วช้าห้ามชาติไหนเจริญ ด้วยการบีบให้ประเทศด้อยพัฒนาต้องใช้พลังงานทดแทนราคาแพงและคุณภาพสารเลว"

ไม่ได้ใช้แอป #Amethyst ?
✅อ่านแบบฟอแมตสวย YakiHonne (npub1yzv…rf8q) https://w3.do/rwRTdYyL
✅อ่านแบบฟอนต์สบายตา #Habla https://w3.do/FG5pVNVA

quoting
naddr1qq…u8wy

14. การล่าอาณานิคมแบบรักษ์โลก

“ถ้าคุณตัดไฟฟ้าในชาติตะวันตกที่พัฒนาแล้วแค่ไม่กี่เดือน สิ่งที่ดูเหมือนพัฒนาการด้านสิทธิมนุษยชนและสิทธิส่วนบุคคลตลอด 500 ปีที่ผ่านมานั้น จะอันตรธานหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่”

–Murtaza Hussain

ในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา การปฏิบัติแบบสองมาตรฐานรูปแบบใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้น มันคือการล่าอาณานิคมแบบรักษ์โลก อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่ผู้ประกอบการชาวเซเนกัลอย่างคุณ Magatte Wade ใช้เรียกความเสแสร้งของชาติตะวันตกต่อประเด็นการใช้พลังงานตลอดการสัมภาษณ์สำหรับบทความนี้

คุณ Wade ย้ำกับเราว่าเหล่าประเทศอุตสาหกรรมพัฒนาอารยธรรมของตัวเองจากการใช้ประโยชน์จากเชื้อเพลิงไฮโดรคาร์บอน (ซึ่งส่วนใหญ่ก็ขโมยหรือซื้อมาในราคาแสนถูกจากประเทศที่ยากจน หรือไม่ก็ไปปล้นมาจากประเทศใต้อาณานิคม) แต่ทุกวันนี้ธนาคารโลกและกองทุน IMF กลับพยายามจะผลักดันนโยบายห้ามไม่ให้ประเทศกำลังพัฒนาทำแบบเดียวกัน

หมายเหตุผู้แปล : เชื้อเพลิงไฮโดรคาร์บอน (Hydrocarbons) หรือที่รู้จักในอีกชื่อคือเชื้อเพลิงฟอสซิล (Fossil Fuel) โดยตัวอย่างของเชื้อเพลิงนี้ อาทิ น้ำมัน ถ่านหิน และก๊าซธรรมชาติ เป็นต้น

ในขณะที่สหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรเคยใช้ถ่านหินและน้ำมันจากประเทศโลกที่สามได้เต็มที่ แต่ธนาคารโลกและกองทุน IMF กลับกดดันให้ชาติในแอฟริกาใช้พลังงานแสงอาทิตย์และพลังงานลม ซึ่งถูกผลิตและได้รับการสนับสนุนเงินทุนจากชาติตะวันตก

ความเสแสร้งนี้แสดงออกมาให้เห็นชัดในช่วงต้นเดือนพฤศจิกายน 2022 ที่ประเทศอียิปต์ เหล่าผู้นำโลกมารวมตัวกันในการประชุม COP27 (การประชุมเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ณ เมือง Sharm el-Sheikh) เพื่อหารือถึงวิธีลดการใช้พลังงาน การเลือกสถานที่ประชุมในแอฟริกานั้นก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เหล่าผู้นำชาติตะวันตกซึ่งกำลังวิ่งเต้นหาซื้อเชื้อเพลิงฟอสซิลมากขึ้น เพราะไม่สามารถเข้าถึงเชื้อเพลิงไฮโดรคาร์บอนจากประเทศรัสเซียได้อีกแล้ว ต่างก็เดินทางมาร่วมงานนี้ด้วยเครื่องบินส่วนตัวที่ซดน้ำมันเป็นว่าเล่น เพื่อไปเรียกร้องให้เหล่าประเทศที่ยากจนต้องทำการลดรอยเท้าคาร์บอน (Carbon Footprint) การประชุมนี้ถูกจัดโดยผู้นำเผด็จการทหารในประเทศ ซึ่งก็เป็นไปตามธรรมเนียมปกติของธนาคารและกองทุน IMF อย่างที่เป็นมาตลอด

โดยระหว่างงานเทศกาลของการประชุมนี้ คุณ Alaa Abd Al Fattah นักเคลื่อนไหวด้านสิทธิมนุษยชนที่มีชื่อเสียงของอียิปต์กำลังเหนื่อยล้าสิ้นแรงจากการอดอาหารประท้วงอยู่ในคุก

นายกรัฐมนตรีอังกฤษ ริชี ซูแน็ก (Rishi Sunak) เดินทางมาถึงการประชุม COP27 ด้วยเครื่องบินส่วนตัว

“ช่างเหมือนช่วงเวลาในอดีตที่เรายังเป็นอาณานิคม และมีเจ้าอาณานิคมคอยกำหนดกฎเกณฑ์ว่าสังคมของเราควรจะเดินไปอย่างไร” คุณ Wade กล่าว “ไอ้เรื่องวาระรักษ์โลกนี้คือวิธีรูปแบบใหม่ที่ใช้ปกครองพวกเรานี่แหละ นี่คือเหล่าเจ้านายที่กำลังสั่งว่าเราควรจัดการอย่างไรกับพลังงาน สั่งเราว่าพลังงานอะไรที่ควรใช้และจะใช้ได้ตอนไหน น้ำมันที่เรามีก็อยู่ในดินของเรา มันเป็นส่วนหนึ่งของอธิปไตยของเรา แต่ตอนนี้พวกเขากำลังบอกเราว่าห้ามใช้น้ำมันของเราเนี่ยนะ? ทั้งที่พวกเขาเคยปล้นน้ำมันจากแผ่นดินเราไปเป็นของตัวเองมาแล้วนับไม่ถ้วนอย่างนั้นเหรอ?”

คุณ Wade ชี้ให้เห็นว่าเมื่อประเทศมหาอำนาจเผชิญปัญหาวิกฤติเศรษฐกิจ (อย่างที่เจอในหน้าหนาวปี 2022) พวกเขาก็จะกลับไปใช้เชื้อเพลิงฟอสซิลทันที ในขณะที่ประเทศยากจนกลับไม่ได้รับอนุญาตให้พัฒนาพลังงานนิวเคลียร์ และเธอยังชี้ว่าในอดีตเมื่อมีผู้นำประเทศโลกที่สามพยายามจะผลักดันการพัฒนาพลังงานไปในทิศทางดังกล่าว ผู้นำบางคนที่โดดเด่น เช่น ในปากีสถานและบราซิล ลงเอยด้วยการถูกลอบสังหาร

คุณ Wade กล่าวว่าภารกิจในชีวิตของเธอคือการสร้างความเจริญรุ่งเรืองให้แก่ทวีปแอฟริกา ตัวเธอเองเกิดที่ประเทศเซเนกัล ก่อนจะย้ายไปอยู่ประเทศเยอรมนีตอนอายุ 7 ขวบ เธอยังจำวันแรกของเธอในยุโรปได้เป็นอย่างดี เธอเคยชินว่าการอาบน้ำเป็นสิ่งที่ต้องใช้เวลาอย่างน้อย 30 นาที เพราะต้องมีการจุดเตาถ่าน ต้มน้ำให้ร้อน ผสมน้ำเย็นเพื่อลดความร้อนลง และลากถังน้ำไปยังจุดอาบน้ำ แต่ในประเทศเยอรมนี สิ่งที่เธอต้องทำก็มีแค่การหมุนคันโยกเปิดน้ำ

“ตอนนั้นฉันทึ่งมาก” เธอกล่าว “และคำถามนี้จะกลายเป็นสิ่งที่เปลี่ยนชะตาชีวิตของฉันไปตลอดกาล คำถามที่ว่าคือทำไมพวกเขาถึงมีสิ่งนี้ที่นี่ แต่เรากลับไม่มีบ้างที่โน่น”

เมื่อเวลาผ่านไปคุณ Wade เรียนรู้ว่าสาเหตุที่ชาติตะวันตกเจริญได้ก็เพราะการมีหลักนิติธรรม การมีสิทธิในการครอบครองสินทรัพย์ที่มีความชัดเจนและเปลี่ยนมือได้ และการมีสกุลเงินที่แข็งแกร่ง รวมถึงการเข้าถึงแหล่งพลังงานที่มั่นคงและเชื่อถือได้

“เราไม่ควรมีข้อจำกัดในด้านใช้พลังงานแบบที่ยอมให้ผู้อื่นมาบังคับเราได้” คุณ Wade กล่าว แต่ถึงอย่างนั้นทางธนาคารโลกและกองทุน IMF ก็ยังคงกดดันประเทศยากจนเรื่องนโยบายพลังงานต่อไป โดยเมื่อช่วงกันยายน ปี 2022 ประเทศเฮติยอมจำนนต่อแรงกดดันจากธนาคารโลกและกองทุน IMF ที่จะหยุดเงินอุดหนุนด้านเชื้อเพลิง “ผลลัพธ์นั้น” คุณ Michael Schellenberger นักข่าวด้านพลังงานได้เขียนไว้ว่า “คือการจลาจล การปล้นสะดม และความโกลาหล”

ในปี 2018 คุณ Schellenberger กล่าวว่า “รัฐบาลเฮติเห็นชอบต่อข้อเรียกร้องของ IMF ที่จะตัดเงินอุดหนุนด้านเชื้อเพลิง ซึ่งเป็นข้อกำหนดเบื้องต้นสำหรับการเข้ารับเงินกู้ 96 ล้านดอลลาร์สหรัฐจากธนาคารโลก สหภาพยุโรป และธนาคารเพื่อการพัฒนาระหว่างทวีปอเมริกา (Inter-American Development Bank) การที่รัฐบาลตัดสินใจแบบนั้นกระตุ้นให้เกิดการประท้วงที่ส่งผลให้นายกรัฐมนตรีต้องลาออกในท้ายที่สุด

“มากกว่า 40 ประเทศ นับตั้งแต่ปี 2005” เขากล่าว “มีการจลาจลที่ปะทุขึ้นหลังจากมีการตัดเงินอุดหนุนด้านเชื้อเพลิง หรือไม่ก็การเพิ่มขึ้นของราคาพลังงาน”

นี่ถือเป็นจุดสูงสุดในความเสแสร้ง เพราะชาติตะวันตกเจริญขึ้นได้โดยมีพื้นฐานจากการบริโภคพลังงานที่แข็งแกร่งและการที่รัฐจ่ายเงินอุดหนุนค่าพลังงาน แต่พวกเขากลับพยายามเข้ามาแทรกแซงเพื่อจำกัดรูปแบบและปริมาณของพลังงานที่ประเทศยากจนจะสามารถใช้ได้ การกระทำนี้ส่งผลให้ราคาพลังงานที่ประเทศยากจนต้องใช้มีราคาที่แพงขึ้น แผนการที่มีแนวความคิดแบบมาลธูเซียนนี้ตรงกับความเชื่อของอดีตประธานธนาคาร อย่างคุณโรเบิร์ต แม็กนามาราที่ได้มีการเก็บบันทึกไว้ นั่นคือการเติบโตของจำนวนประชากรถือเป็นภัยต่อมนุษยชาติ และแน่นอนว่าทางแก้ปัญหานั้นจะต้องเป็นการลดจำนวนประชากรในประเทศที่ยากจน ไม่ใช่การลดจำนวนประชากรของประเทศที่ร่ำรวย

หมายเหตุผู้แปล : แนวความคิดแบบมาลธูเซียน (Malthusian) คือแนวคิดที่อยู่บนทฤษฎีของทอมัส โรเบิร์ต มาลธัส (Thomas Robert Malthus) นักวิชาการชาวอังกฤษในช่วงศตวรรษที่ 18-19 โดยมีทฤษฎีว่าประชากรโลกจะเพิ่มขึ้นรวดเร็วมากกว่าปริมาณอาหารหรือทรัพยากรอื่น ๆ ทำให้มีความจำเป็นที่จะต้องมีมาตรการควบคุมจำนวนประชากร

“พวกเขาทำเหมือนกับพวกเราเป็นการทดลองเล็ก ๆ” คุณ Wade กล่าว “โดยที่พวกชาติตะวันตกนั้นคิดว่า โอเค.. อาจจะต้องมีคนตายระหว่างทางบ้าง แต่เรามาทดลองดูกันเถอะว่าพวกประเทศยากจนเหล่านี้จะพัฒนาตัวเองได้ โดยไม่ต้องพึ่งพลังงานแบบที่พวกเราใช้ได้หรือเปล่านะ”

“นี่” เธอกล่าว “พวกเราไม่ใช่หนูทดลองนะ!”

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

⚡อ่านรวดเดียวครบทุกตอน (ที่ปล่อยออกมาตอนนี้) ได้ที่ https://w3.do/liLaA9_Y
#siamstr #asksiam

จงใจปล่อยเงียบ ๆ ก่อน ...

2023-10-17T10:56:56Z

In reply to nevent1q…dc2w
_________________________

จงใจปล่อยเงียบ ๆ ก่อน แล้วค่อยโควทแบบฟอแมตเต็มครับ

เป็นประเพณีที่สวยงาม

2023-10-13T05:43:53Z

In reply to nevent1q…elk4
_________________________

เป็นประเพณีที่สวยงาม

Great longform content yet again. Bravo🫂

2023-10-13T05:42:39Z

In reply to naddr1qq…fmge
_________________________

Great longform content yet again. Bravo🫂

Beautiful nature

2023-10-13T05:41:58Z

In reply to nevent1q…g565
_________________________

Beautiful nature

Nostr event nevent1qqs0eu0dw2keqkrnf92qqfkwjhmznv8jfd728cstr3fxrzkvk5cu40qzyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6h0pwq7

2023-10-13T05:41:25Z

In reply to nevent1q…0ax0
_________________________

เราต้องแยกอำนาจทางการเงินออกจากมือเมีย🫣

บทความ #FuckIMF ตอน 13 ...

2023-10-13T05:38:01Z

บทความ #FuckIMF ตอน 13 เอาใจคนหาอะไรอ่านวันหยุดยาว!🔥

"เมื่อชาติอีลีทเจ้าหนี้ IMF และธนาคารโลกจะทำอะไรก็ได้ตามใจ แต่ชาติด้อยพัฒนาโดนสั่งห้ามทำเด็ดขาด"

ไม่ได้ใช้แอป #Amethyst ?
✅อ่านแบบฟอแมตสวย YakiHonne (npub1yzv…rf8q) https://w3.do/-vf67cc-
✅อ่านแบบฟอนต์สบายตา #Habla https://w3.do/4xHQ1pot

quoting
nevent1q…0al8

13. ทำอย่างที่ฉันพูด ไม่ใช่ทำอย่างที่ฉันทำ

“วิถีชีวิตของพวกเรานั้นไม่ได้มีไว้ต่อรอง”

–George H.W. Bush

หมายเหตุผู้แปล : จอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช (George H.W. Bush) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 41 ของสหรัฐอเมริกาในช่วงระหว่างปี 1989-1993

ในโลกที่มีระบบตลาดเสรีอย่างแท้จริง นโยบายที่ธนาคารโลกและกองทุน IMF บังคับใช้ต่อประเทศยากจนอาจจะเป็นเรื่องสมเหตุสมผล เพราะจากประวัติศาสตร์แล้ว ผลลัพธ์ของระบอบสังคมนิยมและการยึดกิจการเอกชนให้กลายเป็นของรัฐนั้นคือความหายนะ แต่ทว่าปัญหาคือโลกไม่ได้เป็นระบบตลาดเสรีที่แท้จริง และการปฏิบัติแบบสองมาตรฐานก็มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง

การให้เงินอุดหนุนต่าง ๆ ถือเป็นตัวอย่างที่ดี โครงการข้าวสารฟรีในประเทศศรีลังกา หรือส่วนลดราคาเชื้อเพลิงในประเทศไนจีเรียถูก IMF สั่งให้ยกเลิก แต่ชาติผู้ปล่อยเงินกู้อย่างสหราชอาณาจักรและสหรัฐอเมริกากลับหยิบยื่นสวัสดิการการรักษาพยาบาลจากภาครัฐและเงินอุดหนุนพืชผลให้แก่ประชาชนของพวกเขาเองเสียอย่างนั้น

ไม่ว่าคุณจะมองจากมุมมองแบบอิสรนิยมหรือมุมมองแบบมาร์กซิสม์ คุณก็จะได้ข้อสรุปเดียวกันว่านี่คือการปฏิบัติสองมาตรฐานที่ทำให้บางประเทศร่ำรวย และปล่อยให้ประเทศอื่นเป็นผู้รับเคราะห์แทน ซึ่งประชาชนของประเทศที่ร่ำรวยส่วนใหญ่ไม่ได้รับรู้อะไรเลย และต่างก็ใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสำราญ

ในการช่วยให้ชาติต่าง ๆ ฟื้นตัวจากเศษซากของสงครามโลกครั้งที่สอง ประเทศเจ้าหนี้ของ IMF พึ่งพิงการวางแผนจากส่วนกลางและนโยบายต่อต้านตลาดเสรีอย่างหนักในช่วงไม่กี่ทศวรรษแรกหลังการประชุมที่เบรตตัน วูดส์ เช่น การจำกัดการนำเข้า การจำกัดการไหลออกของเงินทุน การตั้งเพดานอัตราแลกเปลี่ยนเงินตรา และการให้เงินอุดหนุนสินค้าการเกษตร ซึ่งมาตรการเหล่านี้ช่วยปกป้องเศรษฐกิจของชาติอุตสาหกรรมเอาไว้ในช่วงที่กำลังอ่อนแอที่สุด

ตัวอย่างเช่นในสหรัฐอเมริกามีพรบ. การปรับดอกเบี้ยให้เท่าเทียม (Interest Equalization Act) ซึ่งออกในสมัยของประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี เพื่อหยุดชาวอเมริกันจากการซื้อหลักทรัพย์ต่างประเทศ และกระตุ้นให้หันมาสนใจการลงทุนในประเทศ นี่ถือเป็นหนึ่งในหลาย ๆ มาตรการที่ออกมาเพื่อควบคุมเงินทุน แต่ธนาคารโลกและกองทุน IMF กลับมีประวัติในการกีดกันไม่ให้ประเทศที่ยากจนสามารถใช้มาตรการเดียวกันนี้เพื่อปกป้องประเทศตัวเองได้บ้าง

หมายเหตุผู้แปล : จอห์น เอฟ. เคนเนดี (John F. Kennedy) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 35 ของสหรัฐอเมริกา ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1961 จนกระทั่งถูกลอบสังหารในปี 1963

อย่างที่คุณ Payer ตั้งข้อสังเกตว่า “IMF ไม่เคยไปยุ่งเกี่ยวกับการตัดสินใจเรื่องการปรับอัตราแลกเปลี่ยนและนโยบายการค้าของประเทศพัฒนาแล้วที่ร่ำรวย... แต่กลุ่มชาติที่อ่อนแอต่างหากที่ต้องตกอยู่ภายใต้การบังคับใช้หลักการของ IMF อย่างเต็มสูบ... ความไม่เท่าเทียมในความสัมพันธ์ทางอำนาจนี้แปลว่ากองทุน IMF จงใจมองไม่เห็นการ 'บิดเบือนกลไกตลาด' เช่น การกีดกันทางการค้า ซึ่งเป็นสิ่งที่ชาติที่ร่ำรวยทำกันเป็นเรื่องปกติ”

คุณ Vásquez และคุณ Bandow จากสถาบัน Cato ก็ได้ข้อสรุปคล้าย ๆ กัน โดยชี้ว่า “ชาติอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ยังคงแนวความคิดของการเป็นผู้อุปถัมภ์ต่อประเทศด้อยพัฒนา แต่มันเหมือนเป็นการเสแสร้งชัด ๆ เพราะพวกเขานี่แหละที่คอยกีดกันการส่งออกของประเทศเหล่านั้น”

ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 ในขณะที่สหรัฐอเมริกาเน้นย้ำถึงความสำคัญของการค้าเสรี แต่ทางสหรัฐฯ กลับเสมือน “ตั้งม่านเหล็กขัดขวางการส่งออกของชาติในยุโรปตะวันออก สินค้าที่ได้รับผลกระทบนั้นรวมไปถึงสิ่งทอ เหล็ก และผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร” โดยประเทศโปแลนด์ เชโกสโลวาเกีย ฮังการี โรมาเนีย บอสเนีย โครเอเชีย สโลวีเนีย อาเซอร์ไบจาน เบลารุส จอร์เจีย คาซัคสถาน คีร์กีซสถาน มอลโดวา รัสเซีย ทาจิกิสถาน เติร์กเมนิสถาน ยูเครน และอุซเบกิสถานนั้นต่างก็ตกเป็นเป้าหมายการกีดกันทางการค้าจากสหรัฐอเมริกาที่ไม่ต้องการให้ประเทศในยุโรปตะวันออก “ขายเนย นมผง หรือไอศกรีมแม้แต่กิโลกรัมเดียวในสหรัฐฯ” คณะรัฐบาลของประธานาธิบดีบุช และคณะรัฐบาลของประธานาธิบดีคลินตัน นั้นต่างก็ตั้งข้อจำกัดที่แข็งกร้าวต่อประเทศในพื้นที่แถบนั้นในการนำเข้าสารเคมีและสินค้าเภสัชกรรม

หมายเหตุผู้แปล : - จอร์จ เฮอร์เบิร์ต วอล์กเกอร์ บุช (George Herbert Walker Bush) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 41 ของสหรัฐอเมริกา โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1989-1993

- วิลเลียม เจฟเฟอร์สัน คลินตัน (William Jefferson Clinton) หรือรู้จักในนามบิล คลินตัน (Bill Clinton) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 42 ของสหรัฐอเมริกา โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1993-2001

มีการประมาณการว่าลัทธิการคุ้มครองทางการค้าโดยประเทศอุตสาหกรรมนั้น “ทำให้รายได้ของประเทศกำลังพัฒนาลดลงไปมากกว่า 2 เท่าของตัวเลขความช่วยเหลือที่ได้รับ” พูดอีกนัยหนึ่ง ถ้าชาติตะวันตกเปิดเศรษฐกิจให้เสรี พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องให้ความช่วยเหลือใด ๆ ต่อชาติยากจนด้วยซ้ำ

ข้อตกลงเงินกู้ยังมีจุดหักมุมที่บัดซบอยู่อีกด้วย นั่นคือในยามที่ชาติตะวันตก (เช่น สหรัฐอเมริกา) เจอปัญหาวิกฤตเงินเฟ้อแบบที่กำลังเจออยู่ในทุกวันนี้ และถูกบีบให้ต้องใช้นโยบายการเงินที่รัดกุมมากขึ้น พวกเขากลับได้อำนาจเพิ่มขึ้นในการควบคุมประเทศและทรัพยากรของประเทศกำลังพัฒนาเหล่านี้ เพราะหนี้ของประเทศกำลังพัฒนาที่อยู่ในสกุลเงินดอลลาร์เริ่มจะหามาชำระคืนได้ยากกว่าเดิม พวกเขาเลยต้องติดกับดักหนี้ที่ลึกกว่าเก่า จนต้องทำตามเงื่อนไขของธนาคารโลกและกองทุน IMF มากขึ้นไปอีก

ในปี 2008 ช่วงระหว่างวิกฤตทางการเงินครั้งใหญ่ ทางการสหรัฐอเมริกาและทางการยุโรปปรับลดอัตราดอกเบี้ยและอัดฉีดเงินพิเศษเพิ่มให้กับธนาคารในประเทศ แต่ในช่วงที่เกิดวิกฤตหนี้สินในประเทศโลกที่สาม ธนาคารโลกและกองทุน IMF ไม่ยินยอมให้ชาติเหล่านี้ทำพฤติกรรมแบบเดียวกัน แต่กลับแนะนำประเทศที่ได้รับผลกระทบว่าควรจะใช้มาตรการลดค่าใช้จ่ายในประเทศ และควรกู้เงินจากต่างประเทศเพิ่ม

ในเดือนกันยายน 2022 ข่าวพาดหัวหนังสือพิมพ์ระบุว่า IMF “มีความกังวล” เกี่ยวกับเงินเฟ้อในสหราชอาณาจักร ในขณะที่ตลาดพันธบัตรของพวกเขาค่อย ๆ เดินเข้าใกล้การล่มสลาย นี่แสดงให้เห็นถึงความเสแสร้งอีกครั้ง เพราะเมื่อพิจารณาจากการที่ IMF ดูจะไม่เคยเป็นห่วงเกี่ยวกับเงินเฟ้อเลยทุกครั้งที่สั่งให้ลดค่าเงินของคนหลายพันล้านคนทั่วโลกตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา ชาติผู้ให้กู้นั้นดูจะเล่นอยู่บนกติกาที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ในกรณีตัวอย่างสุดท้ายของการ “ทำอย่างที่ฉันพูด ไม่ใช่ทำอย่างที่ฉันทำ” คือการที่ IMF ยังคงถือทองคำจำนวนมหาศาลถึง 90.5 ล้านออนซ์ หรือประมาณ 2,814 เมตริกตัน โดยส่วนใหญ่สะสมมาจากช่วงทศวรรษ 1940 ที่ตอนนั้นชาติสมาชิกถูกบังคับให้ชำระเงินด้วยทองคำจำนวนร้อยละ 25 ของโควตาที่ได้รับ ซึ่งจริง ๆ แล้วจนกระทั่งถึงปี 1970 นั้นถือเป็นเรื่องปกติมาก ๆ ที่ชาติสมาชิก “จะชำระดอกเบี้ยเงินกู้ IMF ด้วยทองคำ”

เมื่อประธานาธิบดีริชาร์ด นิกสันยุติการใช้มาตรฐานทองคำอย่างเป็นทางการในปี 1971 ทาง IMF ก็ไม่ได้ขายทองคำสำรองของพวกเขาออกไป แต่ถึงกระนั้น การพยายามจะตรึงค่าเงินเข้ากับทองคำของชาติสมาชิกใด ๆ กลับถูกสั่งห้ามเสียอย่างนั้น...

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

#siamstr

@npub1pry…2xcv Is that you?

2023-10-10T03:44:48Z

In reply to nevent1q…09xq
_________________________

Piriya ⚡🟧 (npub1pry…2xcv) Is that you?

Nostr event nevent1qqsvjwzu79rjny2del93fpg52qduapawh4afvwd60v0rfkxc06uvu2qzyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf60ezkvu

2023-10-10T03:42:45Z

In reply to nevent1q…ra3t
_________________________

มีคู่มือที่จารย์อาร์ม Notoshi⚡ (npub1qd6…e0mj) เขียนแบบจับมือทำให้อ่านอยู่นะ ทำตามทีละขั้นตอนได้เลย สงสัยตรงไหน ชูมือถามได้
https://rightshift.to/2023/notoshi/14155/

Yo, GM!

2023-10-10T03:41:14Z

In reply to nevent1q…g98u
_________________________

Yo, GM!

GM. Nicely shot coffee!

2023-10-10T03:40:59Z

In reply to nevent1q…twn3
_________________________

GM. Nicely shot coffee!

Nostr event nevent1qqszlhwsl7mj855ztcfr6064vjkh2cw978cf083hy2mu06rvycsfklgzyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6vuglwu

2023-10-10T03:40:31Z

In reply to nevent1q…4hjq
_________________________

โลกนั้นไร้พรมแดนมานานแล้วจนกระทั่งรัฐชาติเรืองอำนาจและแบ่งแยกผู้คนออกเป็นเสี่ยง ๆ

ฉ่ำทั่วไทยเลยวันนี้

2023-10-10T03:39:21Z

In reply to nevent1q…6v9l
_________________________

ฉ่ำทั่วไทยเลยวันนี้

GM krub 🙏

2023-10-10T03:39:06Z

In reply to nevent1q…2lw8
_________________________

GM krub 🙏

อยากให้ Documentary Club ...

2023-10-10T03:38:08Z

In reply to nevent1q…dma4
_________________________

อยากให้ Documentary Club สตรีมหนังแบบสตรีมแซตดู ไม่อยากใช้ payment rail ของระบบเฟียต

Nostr event nevent1qqs0jfwfjqpsjqn7gjp6e9ljj6ty6rmt98mh7xj3h0lg4826nam0crgzyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf67z27qn

2023-10-10T03:36:50Z

In reply to nevent1q…92yn
_________________________

เริ่มต้นจากกดติดตาม Piriya ⚡🟧 (npub1pry…2xcv) Right Shift (npub1ejn…97a5) Right Shift Curation (npub1l2c…ye04) Jakk Goodday (npub1mqc…nz85) และ #Siamstr แล้วค่อย ๆ ออกผจญภัยในโลกทุ่งม่วงอันไพศาลภายหลัง

Nice shot.

2023-10-10T03:35:22Z

In reply to nevent1q…jpgs
_________________________

Nice shot.

Hate will lose. Love and Bitcoin win.

2023-10-10T03:34:45Z

In reply to nevent1q…nq58
_________________________

Hate will lose. Love and Bitcoin win.

What film camera did you shoot this pic with?

2023-10-10T03:34:21Z

In reply to nevent1q…n7mp
_________________________

What film camera did you shoot this pic with?

peace🫂

2023-10-10T03:33:39Z

In reply to nevent1q…rzk2
_________________________

peace🫂

Fiat!

2023-10-10T03:33:25Z

In reply to nevent1q…mjrz
_________________________

Fiat!

Nostr event nevent1qqsfgkk5m375lcq29vt4klr8rytn9u4pf8wgx9p4mmxqzfkkkhhkrfczyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6s83h5x

2023-10-10T03:31:53Z

In reply to nevent1q…yz9m
_________________________

กลับมาทยอยลงต่อเนื่องละ🫂

บทความ #FuckIMF ตอน 12 ...

2023-10-10T03:30:42Z

บทความ #FuckIMF ตอน 12 เลือดเดือดต่อเนื่อง

"วังวนหนี้ที่ไม่จบสิ้น กับดักหายนะที่ไม่มีทางหลุดพ้นตลอดกาล"

ไม่ได้ใช้แอป #Amethyst ?
✅อ่านแบบฟอแมตสวย #YakiHonne https://w3.do/JnHLYPmd
✅อ่านแบบฟอนต์สบายตา #Habla https://w3.do/-D523JN1

quoting
naddr1qq…l2qz

12. แชร์ลูกโซ่ที่ใหญ่ที่สุดในโลก

“ประเทศต่าง ๆ นั้นไม่มีทางจะล้มละลาย”

–Walter Wriston อดีตประธานกรรมการของธนาคารซิตี้แบงค์

อาจจะถือได้ว่ากระบวนการล้มละลายเป็นส่วนสำคัญและจำเป็นในระบบทุนนิยม แต่เหตุผลที่ IMF มีตัวตนอยู่ก็เพื่อป้องกันไม่ให้กลไกตลาดเสรีทำงานได้อย่างที่มันควรจะเป็น นั่นคือ IMF จะคอยให้เงินกู้ช่วยเหลือประเทศที่ปกติแล้วควรจะล้มละลาย เพื่อบีบให้พวกเขาติดหนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ

IMF ทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้ ประเทศยากจนเล็ก ๆ ต้องมีหนี้มหาศาลถึงขั้นที่ไม่มีวันจะใช้คืนได้ เงินให้กู้เพื่อการช่วยเหลือเหล่านี้ได้เปลี่ยนแรงจูงใจในระบบการเงินโลกไปในทิศทางที่เลวร้าย เพราะในระบบตลาดเสรีที่แท้จริง การปล่อยกู้ที่มีความเสี่ยงสูงมากจะมีผลลัพธ์ที่ร้ายแรงตามมา นั่นคือธนาคารผู้ปล่อยกู้อาจจะสูญเสียเงินทั้งหมดได้

คำอธิบายชาร์ต : ร้อยละของหนี้ต่อ GDP ในเศรษฐกิจของประเทศกำลังพัฒนาในช่วงปี 1970–2020 - เส้นสีเหลือง : หนี้ของภาครัฐ - เส้นสีส้ม : หนี้ของภาคเอกชน - เส้นสีดำ : หนี้รวม

- ที่มา : UNCTAD (United Nations Conference on Trade and Development: การประชุมสหประชาชาติว่าด้วยการค้าและการพัฒนา)

ในยามที่สหรัฐอเมริกา ชาติยุโรป หรือญี่ปุ่นฝากเงินของพวกเขาเข้าธนาคารโลกและกองทุน IMF นั้นจะคล้ายกับการที่พวกเขาซื้อประกันเพื่อการันตีความสามารถที่จะสูบเอาความมั่งคั่งออกจากประเทศกำลังพัฒนาได้ และเพื่อให้ธนาคารเอกชนกับบริษัทข้ามชาติของพวกเขายังได้รับความคุ้มครองจากแผนการให้กู้เพื่อการช่วยเหลือต่อไปอีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังได้รับดอกเบี้ยอย่างงามและอย่างต่อเนื่อง (จากเหล่าประเทศที่ยากจน) แต่ผู้คนส่วนมากกลับมองว่าสิ่งที่พวกเขาทำคือการให้ความช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม

อย่างที่คุณ David Graeber เขียนในหนังสือ “หนี้ (Debt)” เอาไว้ว่าเมื่อธนาคารเอกชนต่าง ๆ “ปล่อยเงินกู้ให้ผู้นำเผด็จการในประเทศโบลิเวียและประเทศกาบองในช่วงปลายยุค 1970 พวกเขารู้อยู่เต็มอกว่านี่คือการปล่อยเงินกู้แบบไร้ความรับผิดชอบอย่างมาก แต่เมื่อมีการรับรู้โดยทั่วกันว่าธนาคารเอกชนกระทำการเช่นนี้ เหล่านักการเมืองและข้าราชการทั้งหลายจะต้องวิ่งเต้นเพื่อให้แน่ใจว่าธนาคารเหล่านั้นจะต้องได้เงินคืนแน่ ๆ ไม่ว่าจะต้องทำลายชีวิตผู้คนอีกมากแค่ไหนก็ตาม”

คุณ Kevin Danaher บรรยายถึงความตึงเครียดที่เริ่มก่อตัวขึ้นในช่วงยุค 1960 ซึ่งคือ “ผู้กู้เริ่มที่จะจ่ายเงินกู้คืนรายปีมากกว่าจำนวนเงินกู้ที่เบิกใหม่จากธนาคารโลก โดยในปี 1963, 1964 และ 1969 ประเทศอินเดียโอนเงินคืนให้ธนาคารโลกมากกว่าเงินที่เบิกออกมาใหม่” ซึ่งถ้าดูตามความเป็นจริงแล้ว ประเทศอินเดียกำลังจ่ายหนี้คืนพร้อมดอกเบี้ย เพื่อปลดหนี้สินให้หมด แต่ผู้บริหารของธนาคารโลกกลับมองว่าสิ่งนี้เป็นวิกฤติ

“เพื่อแก้ปัญหานี้” คุณ Danaher อธิบายต่อ “ประธานธนาคารโลกได้เพิ่มการปล่อยกู้ในระดับที่เป็นปรากฏการณ์ โดยเพิ่มจาก 953 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 1968 ขึ้นสู่ระดับ 12,400 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 1981” จำนวนเงินปล่อยกู้ของ IMF เองก็เพิ่มขึ้นมากกว่า 2 เท่าในระหว่างช่วงปี 1976 ถึง 1983 โดยส่วนมากเป็นการปล่อยกู้ให้ประเทศที่ยากจน ซึ่งการแสดงความมั่นใจของธนาคารโลกและกองทุน IMF ถือเป็นแรงกระตุ้นให้ธนาคารในศูนย์กลางการเงินขนาดใหญ่ยักษ์ ธนาคารระดับภูมิภาค และธนาคารท้องถิ่นในประเทศสหรัฐอเมริกาและชาติยุโรปนับร้อยแห่ง “ที่ส่วนใหญ่แทบไม่เคยปล่อยกู้ไปต่างประเทศมาก่อน” เร่งทำการปล่อยกู้แบบไม่ยั้งคิด ชนิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

สุดท้ายแล้วฟองสบู่หนี้สินของประเทศโลกที่สามก็แตกในปี 1982 เมื่อประเทศเม็กซิโกประกาศผิดนัดชำระหนี้

โดยในบันทึกอย่างเป็นทางการของ IMF ระบุว่า “เหล่านายธนาคารเอกชนได้เห็นภาพความเป็นไปได้ที่น่าสะพรึงของการผิดชำระหนี้ที่จะเกิดในวงกว้าง เหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วในช่วงทศวรรษ 1930 ซึ่งตอนนั้นหนี้สินของประเทศลูกหนี้ต่อประเทศอุตสาหกรรมยังอยู่ในรูปแบบหลักทรัพย์ที่ออกโดยประเทศลูกหนี้ในตลาดสหรัฐฯ และหนี้บางส่วนยังอยู่ในรูปแบบพันธบัตรระยะยาวที่ขายในต่างประเทศ มันแตกต่างจากในช่วงยุค 1980 ที่หนี้เกือบทั้งหมดอยู่ในรูปแบบเงินให้กู้ระยะสั้นและเงินให้กู้ระยะกลาง ซึ่งปล่อยกู้โดยธนาคารพาณิชย์ของประเทศกลุ่มอุตสาหกรรม ส่งผลให้องค์กรกำกับดูแลทางการเงินของประเทศกลุ่มอุตสาหกรรมมองเห็นถึงปัญหาที่จะเกิดขึ้นกับระบบธนาคารโลกได้ทันที”

พูดอีกนัยคือการที่จู่ ๆ กลุ่มธนาคารของชาติตะวันตกจะมีงบการเงินที่ขาดทุนนั้นถือเป็นเรื่องอันตรายมาก และอันตรายที่ว่าไม่ใช่การที่ผู้คนนับล้านจะต้องมาตายจากมาตรการลดค่าใช้จ่ายในประเทศยากจนอีกด้วย โดยในหนังสือของเธอเรื่อง “A Fate Worse Than Debt” นักวิเคราะห์ด้านการพัฒนาอย่างคุณ Susan George แสดงให้เห็นภาพว่าธนาคารที่ใหญ่ที่สุด 9 อันดับแรกของสหรัฐอเมริกา “ได้ทำการปล่อยเงินกู้ให้กับเม็กซิโก บราซิล อาร์เจนติน่า และเวเนซูเอลา” ไปมากกว่าเงินทุนทั้งหมดที่มีในส่วนของผู้ถือหุ้นของพวกเขา

แต่อย่างไรก็ตาม วิกฤติก็ถูกเลี่ยงไปได้จากการที่ IMF ยังสนับสนุนให้เงินกู้ไหลไปสู่ประเทศโลกที่สามอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้ว่าประเทศนั้นควรที่จะต้องล้มละลายก็ตาม

“สรุปง่าย ๆ คือ” จากการวิเคราะห์ทางเทคนิคต่อกองทุน IMF นั้นโครงการของพวกเขา “จะมอบเงินกู้ช่วยเหลือให้กับเอกชนที่ปล่อยเงินกู้ในตลาดเกิดใหม่ ทำให้ผู้ปล่อยกู้ข้ามชาติได้รับประโยชน์จากการปล่อยเงินกู้ไปยังต่างประเทศโดยที่ไม่ต้องรับความเสี่ยงเองทั้งหมด เหล่าธนาคารจะเก็บเกี่ยวผลกำไรก้อนใหญ่ในกรณีผู้กู้จ่ายหนี้คืน และยังสามารถหลีกเลี่ยงการขาดทุนได้อีกด้วย หากเกิดวิกฤติทางการเงินขึ้น”

ประชาชนในเขตลาตินอเมริกานั้นต้องทนทุกข์ภายใต้การปรับโครงสร้างมาโดยตลอด แต่ในช่วงระหว่างปี 1982-1985 นั้นคุณ George ได้รายงานไว้ว่า “ถึงแม้ว่าจะต้องเผชิญความเสี่ยงที่จะขาดทุนจากการปล่อยกู้ในเขตลาตินอเมริกามากเกินไปก็ตาม แต่ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น การจ่ายเงินปันผลที่ธนาคารยักษ์ใหญ่ทั้ง 9 แห่งประกาศกลับเพิ่มขึ้นมากกว่าหนึ่งในสาม” โดยกำไรในช่วงเวลานั้นของธนาคารเชส แมนฮัตตัน (Chase Manhattan) เพิ่มขึ้นกว่าร้อยละ 84 และกำไรของธนาคารแบงก์เกอร์ส ทรัสต์ (Banker’s Trust) เพิ่มขึ้นกว่าร้อยละ 66 ราคาหุ้นของเชส แมนฮัตตันเพิ่มขึ้นกว่าร้อยละ 86 ส่วนราคาหุ้นของซิตี้คอร์ป (Citicorp) เพิ่มขึ้นกว่าร้อยละ 83

“เห็นได้ชัดว่า” เธอเขียน “การลดค่าใช้จ่ายคงไม่ใช่คำอธิบายประสบการณ์ที่กลุ่มชนชั้นนำของประเทศโลกที่สามหรือธนาคารข้ามชาติได้กระทำนับตั้งแต่ปี 1982 ทั้งที่พวกเขาคือฝ่ายทำข้อตกลงเงินกู้ตั้งแต่แรก”

ความ “เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่” ของชาติตะวันตกนี้ทำให้ผู้นำประเทศที่ขาดความรับผิดชอบ สามารถนำชาติจมดิ่งลงในหนี้สินได้อย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน อย่างที่คุณ Payer เขียนในหนังสือ “Lent And Lost” ว่าระบบนี้ไม่ต่างอะไรจากแชร์ลูกโซ่ที่เงินให้กู้ก้อนใหม่จะถูกนำไปเพื่อชำระหนี้เงินกู้ก้อนเก่าทันที โดยระบบนี้จำเป็นต้องโตขึ้นสถานเดียว เพื่อไม่ให้ทั้งระบบล้ม

หากอ้างอิงจากคุณ Payer จะพบว่ากรรมการบริหารของ IMF เคยกล่าวไว้ว่า “ด้วยการรักษาระดับการสนับสนุนทางการเงินเอาไว้” เงินให้กู้เพื่อการปรับโครงสร้าง “ได้เปิดโอกาสให้เกิดการค้าขายแลกเปลี่ยนที่คงเกิดขึ้นไม่ได้หากไม่มีเงินให้กู้เหล่านี้”

เมื่อเห็นว่าจะมีธนาคารโลกและกองทุน IMF คอยปกป้องไม่ให้รัฐบาลที่ฉ้อฉลและใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายอย่างบ้าคลั่งเดินเข้าสู่การล้มละลายแล้ว เหล่าเอกชนเองก็ปรับพฤติกรรมตามทันที โดยตัวอย่างที่ดีคือประเทศอาร์เจนติน่าที่ได้รับเงินกู้จาก IMF กว่า 22 ครั้งนับตั้งแต่ปี 1959 และเคยกระทั่งพยายามที่จะผิดนัดชำระหนี้ในปี 2001 ซึ่งเราอาจคิดว่าผู้ให้กู้คงจะเลิกปล่อยเงินกู้ให้กับลูกหนี้ที่สุรุ่ยสุร่ายเยี่ยงนี้ แต่ในความเป็นจริงคือเมื่อ 4 ปีก่อนบทความนี้เผยแพร่ ประเทศอาร์เจนติน่าเคยได้รับเงินกู้จาก IMF ด้วยมูลค่าสูงที่สุดในประวัติศาสตร์ของ IMF อย่างน่าตกใจ โดยได้เงินกู้เป็นจำนวนเงินถึง 57,100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

คุณ Payer เขียนสรุปในหนังสือ “The Debt Trap” ว่าข้อคิดที่ได้จากงานของเธอนั้น “ช่างเรียบง่ายและยังคงใช้ได้เสมอไม่ว่าจะผ่านมากี่ยุคสมัย นั่นคือประเทศไม่สามารถใช้เงินเยอะกว่าที่หามาได้ ยกเว้นจะต้องติดหนี้เท่านั้น ซึ่งก็ไม่ได้ต่างอะไรจากคนปกติทั่วไปเลย นอกจากนี้การมีภาระหนี้สินก้อนโตยังบีบให้คุณไม่สามารถทำอะไรได้อย่างอิสระด้วย”

แต่ตัวระบบเองกลับมอบข้อเสนอที่เกินห้ามใจให้กับผู้ปล่อยกู้ นั่นคือกำไรที่ได้ก็ไม่ต้องแบ่งใคร แต่ถ้าขาดทุนก็แบ่งให้ทุกคนช่วยรับเคราะห์ไป

ขนาดคุณ Payer ยังรับรู้ถึงสิ่งนี้ตั้งแต่ปี 1974 ซึ่งผ่านมาจะ 50 ปีแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงได้ข้อสรุปว่า “ในระยะยาวนั้น ทางเลือกที่ดูจะยึดความเป็นจริงมากที่สุดคือการถอนตัวออกจากระบบที่เอารัดเอาเปรียบ และยอมเจ็บตัวจากการปรับสมดุล ดีกว่าที่จะร้องขอให้พวกที่เอารัดเอาเปรียบเราช่วยเหลืออะไรเราแค่เพียงเล็กน้อย”

และนั่นอาจเป็นทางเลือกเดียวที่พวกเขามี...

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

#siamstr

กลับมาทยอยปล่อยจนจบ 18 ...

2023-10-09T12:00:50Z

In reply to nevent1q…psg6
_________________________

กลับมาทยอยปล่อยจนจบ 18 ตอนตามเสียงเรียกร้อง

พักเบรกให้ชาว #siamstr ...

2023-10-09T11:20:07Z

In reply to nevent1q…293a
_________________________

พักเบรกให้ชาว #siamstr ได้ทยอยอ่านตอนเก่า ๆ ให้ครบอยู่ล่ะ เดี๋ยววี้กนี้กลับมาทยอยปล่อยต่อ ไม่อั้นละ

Nostr event nevent1qqsfngz302wghfqekhd8nj6mwjqqkkx0ay8wm4v7uaa6wemmve35deczyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6q6wqvh

2023-09-30T11:34:32Z

ตอนที่ 11 ของบทความ #FuckIMF | รื้อประวัติศาสตร์ของธนาคารโลกและกองทุน IMF ที่กระทำต่อประเทศอินโดนีเซีย อันสุดแสนอุบาทว์เกินจะรับได้ #Siamstr

quoting
naddr1qq…dmu2

11. ดาวแพนดอร่าในโลกจริง : มหกรรมกอบโกยในปาปัวตะวันตก

“คุณอยากได้ข้อตกลงที่ยุติธรรมงั้นหรอ คุณอยู่ผิดดาวแล้วล่ะ”

–Jake Sully

*หมายเหตุผู้แปล : "ดาวแพนดอร่า" เป็นการอ้างอิงถึงภาพยนตร์อวตาร (Avatar) ที่ออกฉายเมื่อปี 2009 โดยผู้กำกับอเมริกัน เจมส์ คาเมรอน (James Cameron) เนื้อหาเกี่ยวกับมนุษย์ในโลกอนาคตที่เดินทางไปยังดาวแพนดอร่าที่อุดมไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติ เพื่อตักตวงทรัพยากรและนำกลับมายังโลก โดยมีตัวละครหลักคือ Jake Sully

ยอดเขาปุนจักจายา

เกาะนิวกินีนั้นมีทรัพยากรล้ำค่ามากมายเหลือคณานับ เกาะแห่งนี้มีผืนป่าฝนเขตร้อนที่ใหญ่เป็นอันดับสามของโลก เป็นรองแค่แอมะซอนและคองโก เกาะนี้มีเหมืองแร่ทองคำและแร่ทองแดงที่ใหญ่ที่สุดในโลก ณ กราสเบิร์กภายใต้ร่มเงาของภูเขาที่สูงกว่า 4,800 เมตร ซึ่งเป็น 1 ใน “ยอดเขาแห่งทวีปทั้ง 7* (Seven Summit)” อย่างยอดเขาปุนจักจายา และที่นอกชายฝั่งก็มีสามเหลี่ยมปะการังซึ่งเป็นทะเลเขตร้อนที่ขึ้นชื่อในเรื่องความหลากหลายของปะการังที่ “ไม่มีที่ใดเทียบได้”

หมายเหตุผู้แปล : ยอดเขาแห่งทวีปทั้ง 7 (Seven Summit) คือยอดเขาที่สูงที่สุด 7 แห่งใน 7 ทวีป โดยยอดเขาปุนจักจายาเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในทวีปออสเตรเลียโอเชียเนีย

แต่ถึงอย่างนั้น ผู้คนบนเกาะนี้ โดยเฉพาะผู้ที่อยู่ในซีกตะวันตกของเกาะที่มีขนาดเทียบเท่ารัฐแคลิฟอร์เนียและอยู่ภายใต้การปกครองของประเทศอินโดนีเซีย กลับเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่ยากจนที่สุดของโลก การล่าอาณานิคมเพื่อยึดทรัพยากรถือเป็นคำสาปต่อผู้ที่อยู่อาศัยในดินแดนที่เรียกว่า “ปาปัวตะวันตก” มาช้านาน เพราะไม่ว่าการปล้นนั้นจะกระทำโดยชาวดัตช์หรือจะเป็นการกระทำโดยรัฐบาลอินโดนีเซียเองในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมา พวกลัทธิล่าอาณานิคมเหล่านี้ก็ได้รับการสนับสนุนที่โอบอ้อมอารีจากธนาคารโลกและกองทุน IMF มาโดยตลอด

ตามที่บทความนี้ได้กล่าวถึงไปแล้วว่าทำไมหนึ่งในข้อตกลงการปล่อยเงินกู้ก้อนแรก ๆ ของธนาคารโลกนั้นถึงเป็นประเทศเนเธอแลนด์ ซึ่งก็คือเพื่อใช้ประคับประคองจักรวรรดิที่ยังต้องปกครองอาณานิคมของพวกเขาในอินโดนิเชีย ซึ่งในปี 1962 จักรวรรดิดัตช์ก็พ่ายแพ้ และยอมยกอำนาจการปกครองปาปัวตะวันตกให้กับรัฐบาลของนายซูการ์โน ในวันที่อินโดนีเซียกลายเป็นประเทศเอกราช แต่ชาวปาปัวเอง (ซึ่งเป็นที่รู้จักในอีกชื่อว่าชาวอีเรียน) ก็ต้องการมีอิสรภาพเป็นของตัวเองเช่นกัน

หมายเหตุผู้แปล : ซูการ์โน (Sukarno) เป็นประธานาธิบดีคนแรกของอินโดนีเซีย และดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีระหว่างปี 1945-1967

ตลอดช่วงทศวรรษดังกล่าว IMF ปล่อยเงินกู้ให้แก่รัฐบาลอินโดนีเซียมากกว่า 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยที่ชาวปาปัวเริ่มถูกเขี่ยออกจากตำแหน่งในระดับผู้นำทางการเมือง และเหตุการณ์ในปี 1969 นั้นคงจะทำให้ประเทศ "โอเชียเนีย" ในนิยาย 1984 ของคุณจอร์จ ออร์เวลล์ปลื้มปิติได้เลย นั่นคือทางรัฐบาลในกรุงจาการ์ตาได้จัดให้มี “การตัดสินใจในทางเลือกแบบเสรี” มันคือการลงประชามติที่ประชาชน 1,025 คนถูกต้อนมาอยู่รวมกัน และบังคับให้ลงคะแนนต่อหน้ากองกำลังทหารติดอาวุธ ผลลัพธ์ก็คือการลงมติเห็นชอบให้ปาปัวเข้าร่วมกับประเทศอินโดนีเซียอย่างเป็นเอกฉันท์ และผลการลงคะแนนก็ได้รับการรับรองจากที่ประชุมสามัญของสหประชาชาติ หลังจากนั้นผู้คนในท้องถิ่นก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจด้วยซ้ำว่าโครงการ “การพัฒนา” โครงการไหนที่ควรดำเนินการ ส่งผลให้ในช่วงหลายทศวรรษที่ตามมา น้ำมัน ทองแดง และท่อนซุงมหาศาลถูกเก็บเกี่ยวและนำออกไปจากเกาะ โดยที่ชาวปาปัวไม่ได้มีส่วนร่วมในผลประโยชน์ใด ๆ ยกเว้นการถูกบังคับใช้แรงงาน

หมายเหตุผู้แปล : นิยาย 1984 เขียนโดยผู้ประพันธ์ชาวอังกฤษ จอร์จ ออร์เวลล์ (George Orwell) เล่าเรื่องราวของตัวละครหลักที่อยู่ในประเทศสมมติที่มีนามว่าโอเชียเนีย ซึ่งผู้คนในประเทศนี้ถูกปกครองด้วยระบอบเผด็จการเบ็ดเสร็จ

การก่อสร้างเหมือง ถนนทางหลวง และท่าเรือในปาปัวตะวันตกไม่ได้ถูกออกแบบขึ้นมาโดยคำนึงถึงสภาพความเป็นอยู่ของประชากรในเกาะ แต่ทำเพื่อให้การปล้นเกาะนี้ทำได้อย่างมีประสิทธิภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่างที่คุณ Payer สังเกตเห็นตั้งแต่ปี 1974 ว่ากองทุน IMF ช่วยเปลี่ยนทรัพยากรธรรมชาติที่มีอยู่อย่างมหาศาลของประเทศอินโดนีเซียให้กลายเป็น “ทรัพย์สินจำนองสำหรับใช้เป็นหลักประกันในการกู้เงินไปเรื่อย ๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด เพื่อที่จะช่วยสนับสนุนเผด็จการทหารผู้กดขี่ และเพื่อจ่ายค่านำเข้าสินค้าอุดหนุนการใช้ชีวิตที่ฟุ่มเฟือยของเหล่านายพลในในกรุงจาการ์ตา”

บทความในปี 1959 ที่เล่าถึงการค้นพบแร่ทองคำในพื้นที่นั้น ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ต่อมาทำให้เกิดเหมืองกราสเบิร์กซึ่งเป็นผู้ผลิตทองแดงและทองคำต้นทุนต่ำที่สุดและมีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก โดยในปี 1972 บริษัท Freeport ที่มีฐานอยู่ในเมืองฟีนิกซ์ได้ลงนามข้อตกลงกับนายซูฮาร์โต ผู้นำเผด็จการของอินโดนีเซีย ในการขุดทองคำและทองแดงในปาปัวตะวันตก โดยไม่ได้รับความยินยอมจากชนพื้นเมือง จนกระทั่งปี 2017 บริษัท Freeport มีส่วนแบ่งในโครงการนี้ถึงร้อยละ 90 และอีกร้อยละ 10 อยู่ในมือรัฐบาลอินโดนีเซีย ในขณะที่ชาวเผ่า Amungme และ Kamoro ซึ่งอยู่อาศัยในพื้นที่นั้นมีส่วนแบ่งเท่ากับ 0

หมายเหตุผู้แปล : ซูฮาร์โต (Suharto) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 2 ของประเทศอินโดนีเซีย โดยดำรงตำแหน่งช่วงปี 1967–1998

เหมืองกราสเบิร์ก

คาดกันว่าเมื่อถึงวันที่ขุมทรัพย์ในกราสเบิร์กถูกขุดออกไปจนหมดโดยบริษัท Freeport โครงการนี้จะสร้างขยะมากกว่า 6,000 ล้านตัน ซึ่งมากกว่าปริมาณหินที่ถูกขุดเพื่อสร้างคลองปานามาถึง 2 เท่า ระบบนิเวศที่ปลายแม่น้ำต่ำลงไปจากเหมืองนั้นถูกทำลายจนไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต อันเป็นผลจากของเสียหลายพันล้านตันที่ถูก “ทิ้งลงไปในแม่น้ำของผืนป่าโดยตรง ซึ่งคือสถานที่ที่ได้ชื่อว่าเป็นภูมิประเทศที่ยังไม่มีใครแตะต้องแห่งสุดท้ายของโลก” แต่จากรายงานภาพถ่ายดาวเทียมแสดงให้เห็นถึงความเสียหายที่เกิดขึ้นจากการทิ้งหางแร่ที่เป็นพิษมากกว่า 200,000 ชิ้นทุกวันในพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติ Lorentz ซึ่งเป็นแหล่งมรดกโลก บริษัท Freeport ยังคงเป็นผู้เสียภาษีจากต่างชาติรายใหญ่ที่สุดในประเทศอินโดนีเซีย และผู้ว่าจ้างงานรายใหญ่ที่สุดในปาปัวตะวันตก พวกเขามีแผนที่จะอยู่ที่นี่ถึงปี 2040 ซึ่งเป็นวันที่คาดการณ์ว่าทองคำนั้นจะถูกขุดจนหมด

ธนาคารโลกเขียนอย่างตรงไปตรงมาในรายงานของพวกเขาเองเกี่ยวกับพื้นที่เขตนี้ว่า “ธุรกิจข้ามชาตินั้นมีความต้องการด้านโครงสร้างพื้นฐานที่ดีขึ้น เพื่อที่จะขุดและส่งออกทรัพยากรที่ใช้แล้วหมดไป (Non-renewable) อย่างสินแร่และทรัพยากรจากผืนป่า”

โครงการที่ธนาคารโลกให้เงินสนับสนุนในปาปัวตะวันตกที่น่าตกตะลึงที่สุดคือ “การโยกย้ายถิ่นฐาน” ซึ่งเป็นคำสุภาพของการยึดครองดินแดนโดยผู้รุกราน นับเป็นเวลากว่าศตวรรษที่ผู้มีอำนาจบนเกาะชวา (ซึ่งเป็นที่อยู่ของประชาชนส่วนใหญ่ของอินโดนีเซีย) ใฝ่ฝันถึงการเคลื่อนย้ายชาวเกาะชวาไปสู่พื้นที่ห่างไกลในเขตหมู่เกาะนี้ โดยไม่ใช่แค่กระจายคนออกไป แต่เพื่อรวบรวมดินแดนทั้งหมดให้อยู่ภายใต้อุดมการณ์เพียงหนึ่งเดียว โดยในสุนทรพจน์ปี 1985 รัฐมนตรีกระทรวงโยกย้ายถิ่นฐานกล่าวว่า “ด้วยการโยกย้ายถิ่นฐาน เราพยายามที่จะผสานกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ให้กลายเป็นประเทศที่เป็นหนึ่งเดียว นั่นคือประเทศอินโดนีเซีย... ในระยะยาวแล้วความแตกต่างระหว่างกลุ่มชาติพันธุ์จะหายไปด้วยการผสานเข้ากันนี้... เราจะมีผู้คนแค่ชาติพันธุ์เดียว”

ความพยายามที่จะย้ายชาวเกาะชวา ซึ่งรู้จักในนาม “Transmigrasi” เริ่มขึ้นในช่วงยุคอาณานิคม จนกระทั่งในช่วงยุค 1970 และยุค 1980 ธนาคารโลกเริ่มให้เงินสนับสนุนกิจกรรมเหล่านี้อย่างแข็งขัน ธนาคารโลกจัดสรรเงินนับร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐให้แก่รัฐบาลเผด็จการของซูฮาร์โตเพื่อให้สามารถทำ “การย้ายถิ่นฐาน” ผู้คนนับล้านไปสู่สถานที่อย่างติมอร์ตะวันออกและปาปัวตะวันตก นี่คือการกระทำที่ถือว่าเป็น “การเคลื่อนย้ายผู้คนที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่โลกเคยมีมา” พอถึงปี 1986 ธนาคารโลกได้ลงเงินสนับสนุนการโยกย้ายถิ่นฐานไปไม่น้อยกว่า 600 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

เงินก้อนนี้นำมาซึ่งการละเมิดสิทธิมนุษยชนและการทำลายสิ่งแวดล้อมที่น่าสะพรึง

เมื่อพิจารณาจากเรื่องของต้นสาคู ซึ่งเป็นส่วนประกอบหลักในอาหารดั้งเดิมของชาวปาปัว ต้นสาคูเพียง 1 ต้นสามารถเลี้ยงครอบครัวขนาด 1 คนได้นาน 6 ถึง 12 เดือน แต่เนื่องด้วยการส่งเสริมของธนาคารโลก รัฐบาลอินโดนีเซียสั่งชาวบ้านว่ากินแบบนี้ไม่ดีหรอก พวกคุณต้องกินข้าว จากนั้นต้นสาคูในสวนก็ถูกโค่นทั้งหมด และเริ่มมีการปลูกข้าวเพื่อการส่งออก จนในที่สุดชาวบ้านในพื้นที่ก็ถูกบีบให้ต้องไปซื้อข้าวที่ตลาด ซึ่งทำให้พวกเขาต้องพึ่งพาอาหารจากกรุงจาร์กาตามากขึ้นกว่าเดิม

การต่อต้านใด ๆ ก็ตามจะถูกปราบปรามอย่างรุนแรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้การปกครองของซูฮาร์โตที่มีการกักขังนักโทษการเมืองในคุกมากกว่า 100,000 คน แต่แม้กระทั่งในปี 2022 ปาปัวตะวันตกก็ยังคงเป็นรัฐตำรวจแบบที่ไม่มีที่ไหนเทียบได้ นักข่าวต่างชาตินั้นแทบจะเรียกได้ว่าถูกแบน เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นนั้นไม่มีอยู่จริง กองทัพสามารถปฏิบัติการใด ๆ ได้เลยโดยไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งสิ้น องค์กรนอกภาครัฐ (Non-Government Organization: NGO) อย่าง Tapol ได้บันทึกเหตุการณ์ละเมิดสิทธิมนุษยชนเอาไว้มากมายหลายกรณี อาทิ มีการแอบสอดแนมอุปกรณ์ส่วนตัวของประชากรในวงกว้าง มีการเคอร์ฟิวเพื่อจำกัดเวลาและเหตุผลในการออกจากบ้าน และมีกระทั่งการกำหนดว่าประชาชนจะต้องตัดผมทรงอะไร

ในช่วงระหว่างปี 1979 และ 1984 ชาวบ้านที่ต้องโยกย้ายถิ่นฐานกว่า 59,700 คนถูกพาตัวไปยังปาปัวตะวันตกด้วยการสนับสนุน “ขนาดใหญ่” จากธนาคารโลก ชาวปาปัวมากกว่า 20,000 คนต้องหนีความรุนแรงไปยังประเทศเพื่อนบ้านอย่างปาปัวนิวกินี ผู้ลี้ภัยได้รายงานต่อสื่อต่างชาติว่า “หมู่บ้านของพวกเขาถูกระเบิดทิ้งไม่เหลือซาก ที่อยู่อาศัยของพวกเขาถูกเผาจนหมด ผู้หญิงถูกข่มขืน ปศุสัตว์ถูกฆ่า ผู้คนถูกยิงทิ้งอย่างไม่เลือกหน้า ส่วนคนอื่น ๆ ที่เหลือถูกจับขังและทรมานร่างกาย”

โครงการต่อเนื่องที่ธนาคารโลกให้เงินกู้สนับสนุนกว่า 160 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 1985 ชื่อว่า “โครงการโยกย้ายถิ่นฐานหมายเลข 5 (Transmigration V)” คือโครงการสนับสนุนการยึดครองดินแดนโดยชาวต่างชาติ ซึ่งธนาคารโลกให้เงินสนับสนุนเป็นครั้งที่ 7 ด้วยการตั้งเป้าสนับสนุนการโยกย้ายผู้คนกว่า 300,000 ครอบครัวระหว่างปี 1986 ถึง 1992 ผู้ว่าการของเขตปาปัวตะวันตก ณ ช่วงเวลานั้นได้บรรยายถึงชนพื้นเมืองว่า “พวกเขายังคงอยู่ในยุคหิน” และเรียกร้องให้มีการส่งผู้อพยพชาวเกาะชวามาที่เกาะนี้อีกสองล้านคนเพื่อที่จะให้ “ชาวท้องถิ่นที่ยังล้าหลังแต่งงานกับผู้ที่มาใหม่ และให้กำเนิดคนรุ่นใหม่ที่ผมไม่หยิก”

เอกสารของสัญญาเงินกู้โครงการโยกย้ายถิ่นฐานหมายเลข 5 นั้นรั่วไหลออกมาสู่องค์กร Survival International โดยในเอกสารเวอร์ชันเดิมนั้น “มีการอ้างอิงถึงนโยบายของธนาคารโลกที่มีต่อผู้คนชาวเผ่า และได้ให้รายละเอียดของมาตรการที่จำเป็นต้องทำตามอย่างครอบคลุม” แต่ในเอกสารเวอร์ชันสุดท้ายนั้น “กลับไม่มีการอ้างถึงนโยบายของธนาคารโลก”

หมายเหตุผู้แปล : Survival International เป็นองค์กรสิทธิมนุษยชนที่คอยเก็บข้อมูลประจักษ์พยาน และรวบรวมรายงานที่สำคัญเกี่ยวกับการละเมิดสิทธิมนุษยชนต่อชนพื้นเมืองในเขตอนุรักษ์ธรรมชาติหรืออุทยานแห่งชาติ

คำอธิบายชาร์ต : รายละเอียดข้อมูลอัตราส่วนประชากรในปาปัวตะวันตก - ซ้าย : ชาวปาปัว - ขวา : ผู้ที่ไม่ใช่ชาวปาปัว

- ที่มา : The Guardian

โครงการโยกย้ายถิ่นฐานหมายเลข 5 เจอปัญหางบประมาณไม่พอ และจำเป็นต้องยุติก่อนกำหนด แต่ท้ายที่สุดแล้วผู้คนกว่า 161,600 ครอบครัวต้องถูกย้ายถิ่นอาศัย โดยแลกกับงานที่ธนาคารโลกต้องทำจำนวน 14,146 คน-เดือน เป็นที่ชัดเจนว่าธนาคารโลกให้เงินสนับสนุนการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ทางวัฒนธรรม โดยทุกวันนี้คนชาติพันธุ์ปาปัวมีไม่ถึงร้อยละ 30 ของประชากรในพื้นที่ แต่การออกแบบทางสังคมไม่ใช่แค่เป้าหมายเดียวของการที่รัฐบาลไปเอาเงินมาจากธนาคารโลก เพราะร้อยละ 17 ของเงินทุนในโครงการโยกย้ายถิ่นฐานนั้นถูกขโมยไปโดยเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเอง

หมายเหตุผู้แปล : คน-เดือน (person-month) เป็นหน่วยวัดเพื่อบอกปริมาณของงานที่บุคคลทำตลอดระยะเวลา 1 เดือน ตัวอย่างเช่น 5 คน-เดือน คือปริมาณงานที่คน 5 คนทำได้ในช่วงตลอด 1 เดือน หรืองานที่คน 1 คนทำได้ในช่วงตลอด 5 เดือน

15 ปีต่อมา ณ วันที่ 11 ธันวาคม 2001 ธนาคารโลกอนุมัติเงินกู้ 200 ล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อ “ปรับปรุงสภาพถนน” ในปาปัวตะวันตกและส่วนอื่น ๆ ในทางตะวันออกของอินโดนีเซีย โครงการซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม EIRTP ตั้งเป้าที่จะ “ปรับปรุงสภาพถนนในประเทศและถนนเส้นหลักที่เป็นเส้นยุทธศาสตร์ เพื่อลดค่าขนส่งและช่วยให้ประชาชนสามารถเข้าถึงเขตใจกลางจังหวัด การพัฒนาท้องถิ่น เขตการผลิต และสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการขนส่งได้มากขึ้นและมั่นคงขึ้น ซึ่งการลดลงของค่าขนส่งทางถนนนั้น” ธนาคารโลกกล่าว “จะช่วยลดต้นทุนวัตถุดิบ เพิ่มราคาขาย และเพิ่มขีดความสามารถทางการแข่งขันของสินค้าในท้องถิ่นที่ถนนสามารถเข้าถึงได้”

พูดอีกอย่างหนึ่งคือธนาคารโลกกำลังช่วยให้การดูดเอาทรัพยากรท้องถิ่นออกมานั้นมีประสิทธิภาพมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ประวัติของธนาคารโลกและกองทุน IMF ที่กระทำต่อประเทศอินโดนีเซียนั้นช่างเป็นสิ่งสุดอุบาทว์เกินจะรับได้ มันแทบดูเหมือนกับเหตุการณ์ที่หลุดมาจากยุคโบราณ นอกจากนี้ในระหว่างปี 2003-2008 ธนาคารโลกยังให้เงินสนับสนุนการพัฒนาน้ำมันปาล์มในประเทศอินโดนีเซียด้วยจำนวนเงินเกือบ 200 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และจ้างบริษัทเอกชนที่ถูกกล่าวหาว่า “ใช้ไฟเพื่อเผาป่าปฐมภูมิและยึดที่ดินของชนพื้นเมือง โดยไม่ได้ปฏิบัติตามกระบวนการทางกฎหมายที่ชอบธรรม”

ทุกวันนี้รัฐบาลอินโดนีเซียก็ยังคงมีพันธะกับเงินกู้โครงการ EIRTP อยู่เช่นเดิม โดยในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา ธนาคารโลกได้รับเงินดอกเบี้ยกว่า 70 ล้านดอลลาร์สหรัฐจากทั้งรัฐบาลอินโดนีเซียและผู้เสียภาษี สำหรับความพยายามของพวกเขาที่จะเร่งการสูบเอาทรัพยากรจากเกาะอย่างปาปัวตะวันตกออกมาให้หมดสิ้น...

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

อ่านในรูปแบบสบายตาได้ที่
Habla | https://w3.do/cmHQ036u
Yakihonne| https://w3.do/DA1kSNtM

#IMF #worldbank #RightShift #RightShiftCuration 🇹🇭

Nostr event nevent1qqsyegfhgvgrmvm8zq6env8kac3ncm0f3dgrqfcwd3djjjkew3y6gvgzyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6kz84ch

2023-09-29T06:41:12Z

ตอนที่ 10 ของบทความ #FuckIMF | โครงการเมกะโปรเจกต์ผลาญเงิน ขโมยทรัพยากร และปล้นผู้คนให้สิ้นชาติ #Siamstr

quoting
naddr1qq…m8wc

10. ช้างเผือก

“สิ่งที่แอฟริกาต้องทำคือการเติบโต เติบโตโดยไม่ต้องพึ่งพาการสร้างหนี้”

–George Ayittey

ในช่วงกลางทศวรรษ 1970 ผู้กำหนดนโยบายจากชาติตะวันตก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับประธานธนาคารโลกอย่างคุณ Robert McNamara ได้มองเห็นภาพอย่างชัดเจนว่าหนทางเดียวที่เหล่าประเทศยากจนจะสามารถจ่ายหนี้คืนได้ มีเพียงการก่อหนี้เพิ่ม

IMF มักจะพ่วงเงื่อนไขการปรับโครงสร้างควบคู่มากับการปล่อยเงินกู้ตลอด แต่จริง ๆ แล้วในช่วงไม่กี่ทศวรรษแรกนั้น ธนาคารโลกจะปล่อยกู้เฉพาะรายโครงการหรือรายภาคอุตสาหกรรมไป ไม่ได้มีการพ่วงเงื่อนไขใด ๆ เพิ่มเติม แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปในช่วงที่คุณ Robert McNamara เข้ามาดำรงตำแหน่ง การปล่อยสินเชื่อเพื่อการปรับโครงสร้างแบบหว่านไปทั่วกลายเป็นที่นิยม และหลังจากนั้นมันก็กลายเป็นวิธีการปล่อยกู้ที่มีบทบาทสำคัญของธนาคารโลกในยุค 1980

เหตุผลนั้นก็ง่าย ๆ คือนายธนาคารเหล่านี้มีเงินให้ปล่อยกู้จำนวนมหาศาล และมันง่ายที่จะปล่อยเงินกู้ก้อนใหญ่ ๆ ออกไป ถ้าเงินก้อนนั้นไม่ต้องผูกติดกับโครงการใดโครงการหนึ่ง และอย่างที่คุณ Payer ชี้ว่า “เจ้าหน้าที่ธนาคารโลกสามารถปล่อยเงินกู้ได้เพิ่มขึ้นถึง 2 เท่าใน 1 สัปดาห์” เมื่อเป็นการปล่อยกู้ในรูปแบบเงินกู้เพื่อการปรับโครงสร้าง

“ส่วนผู้ที่มากู้นั้นก็ดีใจเป็นที่สุด” คุณ Hancock ได้กล่าว “รัฐมนตรีกระทรวงการคลังที่ฉ้อฉลและประธานาธิบดีเผด็จการจากประเทศแถบเอเชีย แอฟริกา และลาตินอเมริกา แทบจะสะดุดล้มบนรองเท้าราคาแพงของพวกเขา เพราะรีบร้อนแห่กันวิ่งเข้ามาเพื่อรับการปรับโครงสร้างในแบบที่แทบไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะสำหรับคนเหล่านี้ นี่คือเงินที่ได้มาง่ายที่สุดในชีวิต ไม่ต้องมีโครงการซับซ้อนให้ต้องบริหารจัดการ และไม่มีบัญชียุ่งเหยิงให้ต้องดูแล เหล่าคนที่ต่ำทราม โหดเหี้ยม และน่าขยะแขยงเหล่านี้แทบจะหัวเราะร่าตลอดการเดินทางไปยังธนาคารโลก สำหรับพวกเขาแล้วการปรับโครงสร้างนั้นเหมือนฝันที่เป็นจริง เพราะพวกเขาไม่จำเป็นต้องทำตามข้อเรียกร้องใด ๆ ของประชาชนหรือเสียสละอะไรเป็นการส่วนตัวเลย สิ่งเดียวที่พวกเขาต้องทำ ซึ่งฟังแล้วน่าตกใจแต่มันเป็นความจริง ก็คือการปล้นคนจน”

นอกเหนือจากการปล่อยเงินกู้เพื่อการปรับโครงสร้าง “สำหรับใช้เป็นการทั่วไป” อีกหนึ่งวิธีที่จะผลาญเงินจำนวนมากคือการให้เงินสนับสนุนโครงการที่เป็นเมกะโปรเจกต์ ซึ่งโครงการเหล่านี้จะเป็นที่รู้จักกันในนาม “ช้างเผือก (White Elephants)” ทุกวันนี้เศษซากแห่งความล้มเหลวของโครงการช้างเผือกยังคงกระจัดกระจายอยู่ทั้งในทะเลทราย ในหุบเขา และในผืนป่าของประเทศกำลังพัฒนา สิ่งก่อสร้างใหญ่ขนาดยักษ์เหล่านี้ยังเป็นที่อื้อฉาวในเรื่องการสร้างหายนะต่อทั้งสิ่งแวดล้อมและสุขภาพของผู้คน

ตัวอย่างที่ดีคงจะเป็นเขื่อน Inga โครงการมูลค่านับพันล้านดอลลาร์สหรัฐที่สร้างในประเทศชาอีร์ (หมายเหตุผู้แปล : ปัจจุบันคือสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก) ในปี 1972 ซึ่งสิ่งปลูกสร้างที่ธนาคารโลกให้เงินทุนสนับสนุนนี้ได้ป้อนพลังงานไฟฟ้าที่ใช้ในการกอบโกยผลประโยชน์จากจังหวัด Katanga ที่อุดมไปด้วยสินแร่ โดยไม่คิดแม้แต่จะติดตั้งหม้อแปลงไฟฟ้าตามเส้นทางสายส่งไฟฟ้า เพื่อช่วยเหลือชาวบ้านจำนวนมากในหลาย ๆ หมู่บ้านที่ยังต้องใช้ตะเกียงน้ำมันอยู่ด้วยซ้ำ

หรือจะเป็นโครงการท่อส่งน้ำมันระหว่างประเทศชาดกับประเทศแคเมอรูนในช่วงทศวรรษ 1990 โครงการที่ธนาคารโลกให้เงินสนับสนุนมูลค่า 3,700 ล้านดอลลาร์สหรัฐนี้ถูกสร้างขึ้นสำหรับสูบเอาทรัพยากรทั้งหมดจากผืนดิน เพื่อสร้างความร่ำรวยให้แก่ผู้นำเผด็จการ อีดริส เดบี และผู้ร่วมขบวนการจากต่างชาติ ในขณะที่ประชาชนไม่ได้รับประโยชน์อะไรเลย โดยในช่วงระหว่างปี 1979 ถึง 1983 บรรดาโครงการเขื่อนโรงฟ้าพลังน้ำที่ธนาคารโลกให้เงินทุนสนับสนุน “บีบให้ผู้คนอย่างน้อย 400,000 ถึง 450,000 คนใน 4 ทวีปต้องย้ายถิ่นฐานอย่างไม่เต็มใจ”

หมายเหตุผู้แปล : อีดริส เดบี (Idriss Déby) เป็นประธานาธิบดีของประเทศชาด โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1990–2021

คุณ Hancock ได้ให้รายละเอียดเกี่ยวกับเหล่าโครงการช้างเผือกนี้ไว้ในหนังสือ “Lords Of Poverty” ยกตัวอย่าง เช่น โครงการโรงไฟฟ้าและเหมืองถ่านหินสิงคราอุลี ในรัฐอุตตรประเทศของอินเดีย ซึ่งได้รับเงินสนับสนุนจากธนาคารโลกเกือบพันล้านดอลลาร์สหรัฐ

เหมืองถ่านหินที่สิงคราอุลี

“ณ ที่แห่งนี้” คุณ Hancock เขียน “ด้วยการอ้างว่ากระทำไปเพื่อการพัฒนานั้น ทำให้คนยากจนในชนบทกว่า 300,000 คนต้องเผชิญกับการถูกบังคับให้ย้ายถิ่นฐานทุกครั้งที่มีการเปิดเหมืองหรือโรงไฟฟ้าแห่งใหม่... แผ่นดินถูกทำลายจนราบคาบราวกับหลุดมาจากฉากก้นบึ้งขุมนรกในนิยายเรื่องนรกของดันเต (Dante’s Inferno) มันถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นละอองและมลพิษแทบทุกชนิดที่เป็นไปได้ในปริมาณมหาศาล สารพิษปนเปื้อนทั้งในน้ำและในอากาศจนสร้างปัญหาด้านสาธารณะสุขให้ผู้คนอย่างใหญ่หลวง วัณโรคระบาดไปทั่ว แหล่งน้ำสะอาดถูกทำลาย และโรคมาลาเรียชนิดที่ดื้อต่อยาคลอโรควิน (Chloroquine) ก็สร้างความเจ็บป่วยแก่คนในพื้นที่ จากเหล่าหมู่บ้านที่เคยมีความเจริญรุ่งเรือง ตอนนี้กลับเหลือเพียงกระท่อมและเพิงกระต๊อบพัง ๆ ที่มีสภาพความเป็นอยู่สุดเลวร้ายในบริเวณพื้นที่โดยรอบของโครงการโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่...

ชาวบ้านบางคนต้องใช้ชีวิตอยู่ภายในบ่อเปิดของเหมือง ชาวไร่กว่า 70,000 คนที่ก่อนหน้านี้สามารถหาเลี้ยงตัวเองได้กลับถูกพรากจากทุกสิ่งที่เป็นโอกาสในการสร้างรายได้ พวกเขาจึงไม่เหลือทางเลือกอื่น นอกจากจะกล้ำกลืนความขุ่นเคืองไว้ในใจ และจำยอมเป็นแรงงานรายวันในสิงคราอุลี สถานที่ซึ่งไม่ได้มีงานให้ทำทุกวัน เพื่อแลกค่าแรงต่ำต้อยเพียงวันละ 70 เซ็นต์ ถือเป็นระดับค่าแรงที่ต่ำเกินกว่าจะดำรงชีวิตอยู่ได้แม้กระทั่งในประเทศอย่างอินเดียก็ตาม”

หมายเหตุผู้แปล : นรก (Inferno) เป็นงานเขียนในบทแรกของมหากาพย์ The Divine Comedy โดยดันเต อาลีเกียรี (Dante Alighieri) ซึ่งเป็นกวี นักเขียน และนักปราชญ์ของฟลอเรนซ์ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 13 และ 14

ในประเทศกัวเตมาลานั้นคุณ Hancock อธิบายถึงเขื่อนผลิตพลังไฟฟ้าขนาดใหญ่ชื่อ Chixoy ที่สร้างด้วยเงินทุนสนับสนุนของธนาคารโลกบนที่ราบสูงมายันว่า

“จากเดิมที่ถูกวางงบประมาณไว้ 340 ล้านดอลลาร์สหรัฐ” เขาเขียน “แต่กว่าจะถึงปี 1985 ที่เขื่อนได้เริ่มเปิดทำการ ค่าก่อสร้างก็ได้พุ่งสูงขึ้นเป็น 1,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ... เงินกู้ถูกปล่อยให้กับรัฐบาลกัวเตมาลาผ่านกลุ่มเงินทุนซึ่งถูกชักนำโดยธนาคารโลก... รัฐบาลทหารของนายพล โรมิโอ ลูคัส การ์เซีย ซึ่งครองอำนาจเกือบตลอดช่วงการก่อสร้างเขื่อน และเป็นผู้ที่ลงนามข้อตกลงนั้น เป็นที่โจษจันในหมู่นักวิเคราะห์ทางการเมืองว่าเป็นรัฐบาลที่ฉ้อฉลที่สุดในประวัติศาตร์ของประเทศในเขตอเมริกากลาง ซึ่งถือเป็นเขตปกครองที่ขึ้นชื่อเรื่องการใช้ความรุนแรงโดยรัฐที่โหดเหี้ยมและคอรัปชันมากอยู่แล้ว เหล่าสมาชิกของระบอบทหารนี้ยักยอกเงินเข้ากระเป๋าตัวเองกว่า 350 ล้านดอลลาร์สหรัฐจากงบ 1,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐที่กู้มาเพื่อสร้างเขื่อน Chixoy”

หมายเหตุผู้แปล : เฟร์นันโด โรมิโอ ลูคัส การ์เซีย (Fernando Romeo Lucas García) ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีของประเทศกัวเตมาลาในช่วงปี 1978-1982

และตัวอย่างสุดท้ายคือประเทศบราซิล... คุณ Hancock ได้อธิบายถึงหนึ่งในโครงการของธนาคารโลกที่ร้ายกาจที่สุด นั่นคือ “แผนการครอบครองดินแดนและโยกย้ายถิ่นฐานขนาดมโหฬาร” เป็นที่รู้จักในนาม “Polonoroeste” ธนาคารโลกได้ลงเงินเพื่อริเริ่มโครงการนี้จนถึงปี 1985 ไปแล้วกว่า 434.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งลงเอยด้วยการเปลี่ยน “กลุ่มคนยากจนให้กลายเป็นผู้ลี้ภัยในที่ดินของพวกเขาเอง”

แผนการนี้ “หลอกผู้คนที่ยากไร้นับแสนรายให้อพยพจากจังหวัดทางตอนกลางและตอนใต้ของบราซิล ไปตั้งรกรากใหม่เป็นชาวไร่ในเขตลุ่มแม่น้ำแอมะซอน” เพื่อปลูกพืชเศรษฐกิจ “ในขณะที่เงินกู้จากธนาคารโลกนั้น” คุณ Hancock เขียน “ถูกใช้จ่ายเป็นค่าก่อสร้างทางหลวง BR-346 อย่างรวดเร็ว ถนนเส้นนี้วิ่งผ่านใจกลางจังหวัด Rondonia ที่อยู่ในเขตตะวันตกเฉียงเหนือของบราซิล โดยเหล่ากลุ่มคนต่างชาติที่เข้ามายึดครองที่ดินใช้เส้นทางตามถนนนี้ เพื่อเดินทางไปยังไร่ที่พวกเขาตัดต้นไม้และเผาป่าจนราบหมดแล้ว...

ในปี 1982 มีป่าถูกทำลายไปแล้วถึงร้อยละ 4 และเมื่อถึงปี 1985 จังหวัด Rondonia มีป่าถูกทำลายไปกว่าร้อยละ 11 ของพื้นที่ ภาพถ่ายสำรวจทางอวกาศโดย NASA แสดงให้เห็นว่าพื้นที่ป่าที่ถูกทำลายนั้นเพิ่มขึ้นประมาณ 2 เท่าในทุก 2 ปี

ผลลัพธ์ของโครงการนี้คือในปี 1988 “พื้นที่ของป่าเขตร้อนที่มีขนาดใหญ่กว่าประเทศเบลเยี่ยมถูกเผาโดยกลุ่มผู้ที่เข้ามายึดครองที่ดิน” คุณ Hancock ยังชี้ด้วยว่า “มีการประมาณการว่ากลุ่มผู้ที่เข้ามายึดครองที่ดินราว 200,000 คนติดโรคมาลาเรียสายพันธุ์ร้ายแรง ซึ่งเป็นสายพันธุ์เฉพาะถิ่นในเขตตะวันตกเฉียงเหนือที่พวกเขาไม่มีภูมิคุ้มกัน

โครงการที่น่ารังเกียจเหล่านี้เป็นผลมาจากการเติบโตอย่างมหาศาลของสถาบันการเงินที่ปล่อยเงินกู้ และจากการที่ผู้ปล่อยกู้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับพื้นที่ที่พวกเขาเข้าไปปล่อยกู้ รวมถึงการบริหารของข้าราชการท้องถิ่นที่ไม่ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำใด ๆ และยังฉวยโอกาสยักยอกเงินเข้ากระเป๋าตัวเองนับพันล้านดอลลาร์สหรัฐตลอดระยะเวลาที่อยู่ในอำนาจ ทั้งหมดล้วนเป็นผลลัพธ์มาจากนโยบายที่พยายามปล่อยเงินกู้แก่ประเทศโลกที่สามให้มากที่สุด เพื่อให้วงแชร์ลูกโซ่ของหนี้สินยังไปต่อได้ และเพื่อให้การไหลของทรัพยากรจากประเทศกำลังพัฒนาไปยังประเทศที่พัฒนาแล้วยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง

โดยตัวอย่างที่น่ากลัวที่สุดนั้นอาจจะอยู่ที่ประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งเราจะพูดถึงในตอนต่อไป...

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

อ่านในรูปแบบสบายตาได้ที่
Habla | https://w3.do/bGu1pvSQ

#IMF #worldbank #RightShift #RightShiftCuration 🇹🇭

#naddr1qq…2533

2023-09-25T12:22:45Z

In reply to nevent1q…jzsf
_________________________

quoting naddr1qq…2533

9. กลุ่มผู้พัฒนา

ขอตัวนะพวก ฉันต้องไปขึ้นเครื่องเหินเวหา ฉันจะไปเข้าร่วมกับกลุ่มผู้พัฒนา

กระเป๋าก็จัดแล้ว วัคซีนก็ฉีดมา เช็คเดินทางพร้อม ท้องเสียก็มียา

กลุ่มผู้พัฒนานั้นช่างฉลาดและดีงาม ลึกล้ำความคิด มองไกลทั่วเขตคาม

แม้กายอยู่กับอีลีทชนบนหอคอยงาช้าง แต่ใจเรานั้นเฝ้าคิดถึงประชาชนไม่ห่าง

จากโรงแรมเชอราตันในชาติที่แตกสลาย เราสาปแช่งพวกบรรษัทข้ามชาติให้ไปตาย

การต่อสู้ความอยุติธรรมนั้นแสนง่ายดาย จากสถานที่พักผ่อนอันแสนสุขสบาย

คุยเรื่องอาหารขาดแคลนระหว่างกินสเต๊ก คุยเรื่องความหิวโหยตอนพักดื่มกาแฟเล็ก ๆ

ไม่ว่าจะน้ำท่วมที่เอเชียหรือน้ำแล้งที่แอฟริกา เราเผชิญหน้ามันด้วยความตื่นเต้นหนักหนา

และนั่นคือบทกลอนเรื่อง “กลุ่มผู้พัฒนา (The Development Set)” จากปี 1976 เขียนโดยคุณ Ross Coggins ที่ตรงเข้าเล่นงานหัวใจสำคัญเรื่องสันดานหยาบของธนาคารโลกและกองทุน IMF ที่เน้นดำเนินนโยบายบีบบังคับและจำกัดทางเลือกของชาติที่ด้อยกว่า โดยที่ไม่เคยต้องรับผิดชอบใด ๆ ต่อผลของนโยบายตัวเองเลย

งานในธนาคารโลกนั้นมีเงินเดือนที่สูง ปลอดภาษี และยังมีสวัสดิการที่ดีเยี่ยม ยิ่งถ้าเป็นเจ้าหน้าที่กองทุน IMF เงินเดือนก็จะยิ่งดีขึ้นไปอีก และโดยปกติแล้วพวกเขาบินด้วยตั๋วที่นั่งระดับ First Class หรือ Business Class (ขึ้นอยู่กับระยะทาง) ไม่เคยบินด้วยที่นั่งระดับ Economy พวกเขาพักในโรงแรมหรูห้าดาว และมีกระทั่งสิทธิพิเศษในการอัปเกรดฟรีเพื่อนั่งเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงอย่างคองคอร์ด เงินเดือนของพวกเขานั้นแตกต่างจากค่าแรงของผู้คนในประเทศที่เข้ารับการปรับโครงสร้างราวฟ้ากับเหว ซึ่งคือไม่มีเพดานเงินเดือน แถมมีการปรับเงินเดือนเพิ่มขึ้นเร็วกว่าอัตราเงินเฟ้อเสียอีก

กระทั่งถึงช่วงกลางยุค 1990 ภารโรงที่ทำความสะอาดสำนักงานใหญ่ของธนาคารโลกในวอชิงตัน ซึ่งส่วนใหญ่คือผู้อพยพจากประเทศที่ถูกธนาคารโลกและกองทุน IMF “เข้าไปปรับโครงสร้าง” นั้นจะไม่ได้รับอนุญาตให้แม้กระทั่งรวมกลุ่มกันเพื่อจัดตั้งสหภาพแรงงาน แต่ในขณะเดียวกัน เงินเดือนของคุณคริสติน ลาการ์ดในฐานะหัวหน้ากองทุน IMF ที่ไม่ต้องเสียภาษีนั้นอยู่ที่ 467,940 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี และมีเบี้ยเลี้ยงอีกกว่า 83,760 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี และแน่นอนว่าในสมัยที่เธอดำรงตำแหน่งระหว่างปี 2011-2019 นั้น เธอดูแลการปรับโครงสร้างของประเทศที่ยากจนหลากหลายโครงการ ซึ่งอัตราภาษีในบรรดากลุ่มประเทศที่อ่อนแอที่สุดนั้นมักจะมีการถูกปรับให้สูงขึ้นอยู่ตลอดเวลา

หมายเหตุผู้แปล : คริสติน ลาการ์ด (Christine Lagarde) เคยดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการกองทุนIMF ช่วงปี 2011-2019 และตั้งแต่ปี 2019 จนถึงปัจจุบันได้ดำรงตำแหน่งประธานธนาคารกลางของยุโรป (European Central Bank ECB)

คุณ Graham Hancock ได้ชี้ให้เห็นถึงการจ่ายค่าตอบแทนในธนาคารโลกที่ฟุ่มเฟือยสุด ๆ ในยุค 1980 ซึ่ง “โดยเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 250,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อคนต่อปี” และเขาชี้ว่าเมื่อผู้บริหารกว่า 700 คนต้องออกจากงานในปี 1987 เงินค่าชดเชยที่พวกเขาได้รับซึ่งมีมูลค่ากว่า 175 ล้านดอลลาร์สหรัฐนั้นมากเกินพอ “ที่จะจ่ายให้เด็ก 63,000 คนจากครอบครัวที่ยากจนในลาตินอเมริกาหรือในแอฟริกา สำหรับการศึกษาตั้งแต่ระดับประถมจนเรียนจบ”

คุณ James Wolfensohn อดีตประธานธนาคารโลกในช่วงปี 1995-2005 ได้กล่าวไว้ว่าธนาคารโลกมีโครงการมากกว่า 63,000 โครงการในประเทศกำลังพัฒนา ซึ่งแค่ค่าใช้จ่ายในการ “ศึกษาความเป็นไปได้” รวมถึงค่าเดินทางและที่พักของเหล่าผู้เชี่ยวชาญจากประเทศอุตสาหกรรมอย่างเดียวก็กินไปกว่าร้อยละ 25 ของเงินช่วยเหลือแล้ว

50 ปีหลังการก่อตั้งธนาคารโลกและกองทุน IMF “ร้อยละ 90 ของเงินกว่า 12,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ที่ใช้เป็นค่าความช่วยเหลือด้านเทคนิค ถูกนำไปใช้จ่ายให้ผู้เชี่ยวชาญจากต่างชาติ” คุณ George Ayittey ยังชี้ให้เห็นอีกว่าแค่ในปี 1994 มีที่ปรึกษาของธนาคารโลกมากกว่า 80,000 คนที่ทำงานในส่วนที่เกี่ยวข้องกับแอฟริกา แต่มีคนทำงานที่เป็นชาวแอฟริกันไม่ถึงร้อยละ 0.01

คุณ Hancock เขียนว่า “การที่ธนาคารโลกทุ่มเงินให้กับโครงการต่าง ๆ ในประเทศกำลังพัฒนามากกว่าสถาบันการเงินใด ๆ นั้น พวกเขาอ้างเหตุผลว่า ‘ต้องการให้ผู้ที่ยากจนที่สุด ได้รับในสิ่งที่จำเป็น’ แต่ไม่มีขั้นตอนไหนเลยในสิ่งที่ถูกเรียกว่า ‘วัฏจักรของโครงการ (Project Cycle)’ ที่พวกเขาจะใช้เวลาเพื่อสอบถามคนยากจนว่าจริง ๆ แล้วนี่คือสิ่งที่คนจนเหล่านั้นต้องการจริงหรือไม่.. คนจนถูกตัดออกจากกระบวนการตัดสินใจทั้งหมด ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้มีตัวตน”

นโยบายของธนาคารโลกและกองทุน IMF ถูกสร้างขึ้นจากการประชุมในโรงแรมที่หรูหรา โดยผู้คนที่จะไม่มีวันได้สัมผัสการใช้ชีวิตที่ยากจนแม้แต่วันเดียว อย่างที่คุณ Joseph Stiglitz ยกประเด็นไว้ในการวิพากษ์วิจารณ์ธนาคารโลกและกองทุน IMF ว่า “สงครามสมัยใหม่ที่ใช้เทคโนโลยีชั้นสูงถูกออกแบบมาให้ขจัดการปะทะกันเชิงกายภาพ การทิ้งระเบิดจากความสูง 50,000 ฟุตนั้นทำให้มั่นใจได้ว่าคนที่กดปุ่มจะไม่ ‘รู้สึกผิดอะไร’ แบบที่มนุษย์ควรจะรู้สึก การบริหารเศรษฐกิจสมัยใหม่ก็คล้ายกัน นั่นคือ ณ โรงแรมหรูหราสักแห่งหนึ่ง ใครสักคนสามารถที่จะวางนโยบายที่โหดเหี้ยมได้ นโยบายที่พวกเขาต้องลังเลที่จะทำแน่นอน หากได้รู้จักกับเหล่าผู้คนที่ชีวิตกำลังจะถูกทำลาย”

และที่น่าทึ่งคือในบางครั้งผู้นำของธนาคารโลกและกองทุน IMF ก็คือคนเดียวกันกับคนที่สั่งทิ้งระเบิดอีกด้วย

ตัวอย่างเช่นคุณ Robert McNamara ซึ่งอาจถือว่าเป็นผู้ที่สร้างความเปลี่ยนแปลงมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของธนาคารโลก เขาโด่งดังจากการขยายวงเงินการปล่อยกู้อย่างมหาศาล และทำให้ประเทศที่ยากจนต้องจมลงไปด้วยหนี้ที่ไม่มีทางออก เขาเคยเป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารคนแรกของฟอร์ด (Ford Corporation) ก่อนที่จะมาเป็นรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมของสหรัฐอเมริกา ซึ่งเขาได้ส่งทหารอเมริกันกว่า 500,000 นายไปสู้รบที่เวียดนาม และหลังออกจากตำแหน่งในธนาคารโลกแล้ว เขาก็ไปรับตำแหน่งกรรมการในบริษัท รอยัลดัตช์เชลล์ (Royal Dutch Shell)

นอกจากนี้ บุคคลที่เป็นผู้นำของธนาคารโลกในช่วงก่อนหน้านี้ไม่นานคือคุณ Paul Wolfowitz ซึ่งเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการทำสงครามในอิรัก

กลุ่มผู้พัฒนานั้นทำการตัดสินใจในสถานที่ที่ห่างไกลจากผู้คนที่ต้องรับผลกระทบจริง และพวกเขาซ่อนรายละเอียดทุกอย่างไว้ภายใต้งานเอกสาร รายงาน และคำศัพท์สละสลวยที่มีอยู่เป็นกองเท่าภูเขา เช่นเดียวกันกับสำนักงานของเจ้าอาณานิคมยุคเก่าอย่างอังกฤษ ที่ทางคณะทำงานเองก็ปกปิดตัวเอง “แบบเดียวกับที่หมึกกระดองซ่อนตัวในเมฆหมอกของน้ำหมึก”

ประวัติศาสตร์มากมายที่ถูกเขียนขึ้นโดยกลุ่มผู้พัฒนาเป็นเพียงการเชิดชูบางอย่างให้เกินจริง แต่ประสบการณ์ที่ผู้คนได้เผชิญจริง ๆ นั้นกลับถูกลบออกไป

ตัวอย่างที่ดีคืองานวิจัยที่ชื่อว่า “การปรับดุลการชำระเงินช่วงปี 1945 ถึง 1986 : ประสบการณ์ IMF (Balance of Payments Adjustment, 1945 to 1986: The IMF Experience)” ซึ่งการอ่านวิจัยทั้งเล่มนี้มอบประสบการณ์อันแสนน่าเบื่อให้กับผู้เขียน เพราะมันละเลยในส่วนผลประโยชน์ตกทอดจากยุคล่าอาณานิคม ในขณะที่เรื่องราวของบุคคลแต่ของละคนและประสบการณ์ของผู้คนที่ต้องทนทุกข์จากนโยบายของธนาคารโลกและกองทุน IMF กลับไม่ถูกพูดถึงเลย ความยากลำบากต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นถูกฝังไว้ใต้แผนภูมิและสถิติจำนวนนับไม่ถ้วน งานวิจัยเหล่านี้กลายเป็นสิ่งที่ครอบงำบทสนทนาและการถกเถียงถึงสิ่งพวกนั้น ดูเหมือนความสำคัญหลักของมันคือการหลีกเลี่ยงที่จะดูหมิ่นเหล่าเจ้าหน้าที่ของธนาคารโลกและกองทุน IMF แม้จะจริงอยู่ที่ว่าในงานวิจัยนี้มีบางส่วนที่สื่อไปในทิศทางว่ามันอาจจะมีความผิดพลาดของนโยบายเกิดขึ้น แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นจริง ธนาคารโลกและกองทุน IMF ก็มีเจตนาที่ดี เพราะพวกเขายื่นมือเข้ามาเพื่อช่วยเหลือ

อีกตัวอย่างจากงานวิจัยที่ได้กล่าวไว้ข้างต้น การปรับโครงสร้างในประเทศอาร์เจนตินาในช่วงปี 1959 และ 1960 ถูกบรรยายในทำนองที่ว่า “ถึงแม้ว่าในตอนแรกมาตรการเหล่านี้ได้ทำให้ระดับคุณภาพความเป็นอยู่ของประชาชนในอาร์เจนติน่าหลายภาคส่วนลดต่ำลง แต่เพียงในช่วงระยะเวลาอันสั้นนั้น มาตรการเหล่านี้ได้ส่งผลที่เป็นบวกต่อดุลการค้าและดุลการชำระเงิน และมีการเพิ่มขึ้นของเงินทุนสำรองต่างประเทศ อัตราการขยายตัวของค่าครองชีพลดลงอย่างมาก มีอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราที่คงที่ และมีการลงทุนจากทั้งในประเทศและต่างประเทศเพิ่มขึ้น” หรือถ้าจะพูดเป็นภาษาชาวบ้านก็คือ

“ก็จริงอยู่นะที่คนทั้งประเทศถูกทำให้จนลงอย่างมหาศาล แต่ว่างบการเงินของเราก็ดีขึ้นนะ รัฐบาลมีเงินมากขึ้น แถมพวกบริษัทระดับโลกยังสนใจเข้ามาทำธุรกิจร่วมกับเรามากขึ้นด้วย”

คำพูดที่สละสลวยแบบนี้ยังมีมาอยู่เรื่อย ๆ เช่น ชาติที่ยากจนมักถูกอ้างอยู่เสมอว่าเป็น “กรณีทดสอบ” เหล่าศัพท์เฉพาะ ถ้อยคำสุดซับซ้อน และภาษาที่ใช้ในด้านเศรษฐศาสตร์การพัฒนาเหล่านี้ถูกออกแบบมาเพื่อที่จะซ่อนสิ่งที่เกิดขึ้นจริง มันถูกใช้อำพรางความจริงที่โหดเหี้ยม ด้วยข้อบังคับ ด้วยกระบวนการ และด้วยทฤษฎีต่าง ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการแสดงให้เห็นถึงกลไกเบื้องหลังที่ช่วยให้ประเทศร่ำรวยสามารถสูบทรัพยากรออกไปจากประเทศที่ยากจน และสนุกกับการปฏิบัติแบบสองมาตรฐานที่ส่งผลให้ประชาชนของพวกเขาร่ำรวยขึ้น ในขณะที่ทำให้ประชาชนของชาติอื่น ๆ นั้นยากจนลงอย่างรุนแรง

ณ จุดสูงสุดในความสัมพันธ์ของธนาคารโลกและกองทุน IMF กับกลุ่มประเทศกำลังพัฒนานั้นคืองานประชุมประจำปีของพวกเขาในเมืองวอชิงตัน ดีซี ซึ่งเป็นงานเลี้ยงสุดยิ่งใหญ่ในหัวข้อ “ความยากจน” แต่จัดบนแผ่นดินของประเทศที่รวยที่สุดในโลก

“ท่ามกลางอาหารที่ได้จัดเตรียมไว้อย่างสวยงามกองเท่าภูเขา” คุณ Hancock เขียน “ธุรกิจมากมายได้บรรลุข้อตกลงกันที่นี่ ในขณะเดียวกัน การแสดงอำนาจและการโอ้อวดความร่ำรวยอย่างโอ่อ่านี้ ดูช่างเข้ากันได้ดีกับวาทศิลป์ที่ไร้ความหมายและว่างเปล่า สำหรับบทสนทนาเรื่องของความยากลำบากของคนจนทั่วโลก”

“ชายหญิงกว่า 10,000 คนที่เข้าร่วมงานนั้น” เขาเขียน “ดูไม่มีทีท่าว่าจะสามารถทำตามวัตถุประสงค์อันสูงส่งของพวกเขาได้อย่างแน่นอน เพราะถ้าพวกเขาไม่ได้นั่งหาวหรือนั่งหลับอยู่ในช่วงที่มีการประชุม พวกเขาก็จะสนุกกับการกินเลี้ยงในปาร์ตี้ค็อกเทล กินมื้อกลางวัน จิบน้ำชายามบ่าย ดื่มด่ำมื้อค่ำและขนมขบเคี้ยวยามดึกที่หรูหรามากพอจะทำให้เหล่านักกินหน้าใหม่เหล่านี้อิ่มพุงกางได้ ค่าใช้จ่ายรวมสำหรับกิจกรรมทางสังคมกว่า 700 งานของเหล่าผู้แทนจากองค์กรเหล่านี้ในช่วงหนึ่งสัปดาห์ (ในปี 1989) ถูกประมาณการไว้ที่ 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเป็นจำนวนเงินที่น่าจะถูกใช้ในการ ‘ช่วยให้คนจนได้รับในสิ่งที่จำเป็น’ ถ้ามันไม่ได้ถูกนำมาใช้กับสิ่งอื่นแบบนี้”

ซึ่งนั่นคือเมื่อ 33 ปีก่อน ส่วนวันนี้เราก็คงได้แต่จินตนาการว่าค่าใช้จ่ายในการจัดเลี้ยงจะมหาศาลขนาดไหน

ในหนังสือ “The Fiat Standard” โดยคุณเซเฟดีน อัมมูส (Saifedean Ammous) นั้นมีคำเรียกที่ต่างออกไปสำหรับกลุ่มผู้พัฒนา นั่นคือ “อุตสาหกรรมทุกข์ระทม” (Misery Industry) โดยคำอธิบายในหนังสือของเขานั้นคู่ควรแก่การยกมาอ้างอิงแบบเต็ม ๆ ว่า

“เมื่อยามที่แผนการของธนาคารโลกล้มเหลวลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และมีหนี้สินที่ไม่สามารถถูกจ่ายคืนได้แล้ว กองทุน IMF ก็จะเข้ามากรรโชกทรัพย์ประเทศที่เบี้ยวหนี้เหล่านี้ ปล้นสะดมทรัพยากรของพวกเขา และรวมถึงการเข้าควบคุมสถาบันทางการเมือง ซึ่งนี่เป็นความสัมพันธ์แบบซิมไบโอติก สององค์กรนี้เข้าคู่กันทำหน้าที่เป็นปรสิตที่คอยสร้างงาน สร้างรายได้ และสร้างการเดินทางอย่างมหาศาลให้แรงงานในอุตสาหกรรมทุกข์ระทม โดยมีเหล่าประเทศยากจนเป็นผู้รับเคราะห์ในการต้องจ่ายเงินให้กับสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดด้วยเงินที่กู้มา”

หมายเหตุผู้แปล : ซิมไบโอติก (Symbiotic) หมายถึงรูปแบบของปฏิสัมพันธ์ระหว่างสิ่งมีชีวิตต่างชนิดที่มีต่อกันอย่างใกล้ชิดและยาวนาน โดยหนึ่งในรูปแบบของความสัมพันธ์ซิมไบโอติก คือ ภาวะรูปแบบปรสิต (Parasitic) ซึ่งเป็นความสัมพันธ์ระหว่างปรสิต (Parasite) กับร่างที่อยู่อาศัย (Host) โดยในความสัมพันธ์นี้ ฝ่ายปรสิตจะเป็นฝ่ายที่ได้รับประโยชน์จากร่างที่อยู่อาศัยฝ่ายเดียวและในขณะเดียวกันก็ทำอันตรายต่อร่างที่ปรสิตอาศัยอยู่

“ยิ่งเราอ่านเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไร” คุณอัมมูสกล่าว “เราก็ยิ่งตระหนักได้ว่าการมอบอำนาจอันทรงพลังให้กับเหล่าองค์กรของรัฐ ในการปล่อยกู้เงินเฟียตได้อย่างไม่จำกัดแก่เหล่าคนจนบนโลก โดยที่ไม่ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำใด ๆ มันสามารถสร้างความหายนะได้มากขนาดไหน ซึ่งข้อตกลงเหล่านี้ทำให้ชาวต่างชาติที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง และไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับคนในชาติสามารถเข้าควบคุมและวางแผนจัดการเศรษฐกิจของทั้งประเทศจากส่วนกลางได้… ชาวพื้นเมืองถูกขับไล่จากพื้นที่ของพวกเขา ธุรกิจเอกชนถูกปิดเพื่อรักษาอำนาจผูกขาดไว้ อัตราภาษีถูกปรับขึ้น และทรัพย์สินถูกยึด... ข้อตกลงปลอดภาษีถูกมอบให้กับบริษัทข้ามชาติ โดยได้รับการสนับสนุนและช่วยเหลือจากสถาบันการเงินระหว่างประเทศ ในขณะที่ผู้ผลิตในพื้นที่กลับต้องจ่ายภาษีสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์ และต้องทนทุกข์ทรมานจากภาวะเงินเฟ้อ เพียงเพื่อช่วยสนับสนุนการใช้นโยบายการคลังแบบมือเติบของรัฐบาล”

“โดยส่วนหนึ่งของข้อตกลงในการผ่อนปรนหนี้ที่ลงนามกับกลุ่มอุตสาหกรรมทุกข์ระทมนั้น” คุณอัมมูสกล่าวต่อ “คือรัฐบาลถูกกดดันให้ขายทรัพย์สินมีค่าที่สุดของพวกเขาบางส่วน ซึ่งรวมถึงกิจการรัฐวิสาหกิจ แต่ก็ไม่เฉพาะแค่นั้น เพราะยังรวมไปถึงทรัพยากรต่าง ๆ ในประเทศและที่ดินหลายส่วนอีกด้วย ซึ่งโดยปกติแล้ว IMF จะเอาทรัพย์สินเหล่านี้ไปประมูลขายให้กับเหล่าบริษัทข้ามชาติ และช่วยเจรจาเพื่อให้บริษัทเหล่านี้ได้รับข้อยกเว้นทั้งด้านภาษีและด้านกฎหมาย โดยหลังจากหลายทศวรรษแห่งการทำให้โลกอิ่มหนำสำราญกับการปล่อยให้กู้เงินแบบง่าย ๆ เหล่าสถาบันการเงินระหว่างประเทศใช้เวลาในช่วงยุค 1980 ทำหน้าที่เป็นเสมือนเป็นเจ้าหน้าที่ยึดทรัพย์ โดยพวกเขาจะขุดคุ้ยซากปรักหักพังของประเทศโลกที่สามที่ถูกทำลายด้วยนโยบายของพวกเขาเอง และทำการขายอะไรก็ตามที่ยังพอมีค่าอยู่ให้กับเหล่าบริษัทข้ามชาติ และยังจัดหาความคุ้มครองทางกฎหมายให้บริษัทข้ามชาติที่ต้องเข้าไปปฏิบัติการในประเทศที่กลายเป็นซากปรักหักพังเหล่านี้ การจัดสรรทรัพยากรแบบในเรื่องโรบินฮู้ด แต่กลับหัวกลับหางนี้ เป็นผลลัพธ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของพลวัตที่ถูกสร้างขึ้นเพราะองค์กรเหล่านี้ได้รับมอบเงินที่สร้างง่าย”

“เพื่อให้แน่ใจได้ว่าทั้งโลกจะยังคงใช้เงินดอลลาร์สหรัฐเป็นสกุลเงินหลักนั้น” คุณอัมมูสสรุป “IMF ทำให้สหรัฐอเมริกามั่นใจได้ว่าพวกเขาจะยังสามารถใช้นโยบายการเงินแบบเสกเงินได้ไม่อั้น และส่งออกเงินเฟ้อไปให้ทั้งโลกเป็นผู้แบกรับภาระต่อไปได้ ซึ่งสำหรับพวกเราแล้ว เมื่อเข้าใจถึงกลไกหลักของระบบการเงินโลกทุกวันนี้ว่ามันเป็นการโจรกรรมครั้งมโหฬาร เราจึงเข้าใจถึงชะตากรรมอันแสนรันทดของประเทศกำลังพัฒนาได้”

และมันเป็นมาเช่นนี้ยาวนานเกินจะจินตนาการไหว...

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

#naddr1qq…fkhh

2023-09-25T12:22:21Z

In reply to nevent1q…jzsf
_________________________

quoting naddr1qq…fkhh

8. ฝ้ายมันกินไม่ได้

“โครงการพัฒนาชื่นชอบพืชผลที่กินไม่ได้ เพราะจะได้นำไปขายเพื่อใช้จ่ายหนี้แทน”

–Cheryl Payer

ผู้เรียกร้องประชาธิปไตยชาวโตโก คุณ Farida Nabourema ได้เจอประสบการณ์ที่น่าเศร้าด้วยตัวเอง ซึ่งตรงกับภาพรวมที่ทางธนาคารโลกและ IMF ได้วางไว้จนถึง ณ ตอนนี้

เธออธิบายว่าหลังจากช่วงยุคราคาน้ำมันเติบโตในช่วงปี 1970 มีเงินกู้ไหลเข้าประเทศกำลังพัฒนาอย่างประเทศโตโก ซึ่งมีผู้นำที่ไร้ความรับผิดชอบ ที่ไม่แม้แต่จะคิดว่าพวกเขาจะใช้คืนเงินกู้เหล่านั้นอย่างไร เงินกู้ส่วนใหญ่ถูกใช้ไปกับโครงการโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่ที่ไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรต่อผู้คนส่วนใหญ่ และมีเงินจำนวนมากถูกยักยอกออกไปเพื่อใช้ซื้อคฤหาสน์หรู เธอกล่าวว่าประเทศเหล่านี้ส่วนใหญ่ถูกปกครองโดยพรรคการเมืองเดียวหรือครอบครัวเดียว และเมื่ออัตราดอกเบี้ยพุ่งสูงขึ้นจนรัฐบาลเหล่านี้ไม่สามารถจ่ายหนี้ได้ IMF ก็จะเริ่ม “เข้ามาควบคุม” โดยบังคับใช้มาตรการลดค่าใช้จ่าย

“ประเทศเหล่านี้เป็นประเทศเกิดใหม่ที่ยังเปราะบางมาก” คุณ Nabourema ได้พูดไว้ในการสัมภาษณ์สำหรับบทความนี้ “พวกเขาจำเป็นต้องลงทุนอย่างหนักในด้านโครงสร้างพื้นฐานของสังคม แบบเดียวกับที่ประเทศในยุโรปทำหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง แต่กลายเป็นว่าเราเปลี่ยนสภาพจากการมีบริการดูแลสุขภาพและการศึกษาฟรี ไปสู่สถานการณ์ที่แม้แต่ยารักษาโรคขั้นพื้นฐานก็ยังแพงเกินไปสำหรับคนทั่วไป”

ไม่ว่าความเห็นของคุณเกี่ยวกับระบบการแพทย์และการศึกษาที่รัฐแบกภาระค่าใช้จ่ายให้จะเป็นอย่างไรก็ตาม การกำจัดมันทิ้งในชั่วข้ามคืนถือเป็นสิ่งที่สาหัสต่อประเทศที่ยากจน ซึ่งแน่นอนว่าเหล่าเจ้าหน้าที่ของธนาคารโลกและ IMF จะได้รับบริการทางการแพทย์จากสถานพยาบาลเอกชนที่พวกเขาเป็นเจ้าของ และยังมีโรงเรียนเอกชนของพวกเขาเองไว้สำหรับส่งลูกหลานของพวกเขาไปเรียน ในยามที่พวกเขาจำเป็นต้องไปใช้ชีวิต “ในพื้นที่นั้น ๆ”

คุณ Nabourema กล่าวว่าจากการที่ภาครัฐถูกบังคับให้ตัดรายจ่ายของโรงพยาบาลรัฐในประเทศโตโก ทำให้ประเทศตกอยู่ในภาวะที่ “ล่มสลายจนหมดสิ้น” มาจนกระทั่งถึงทุกวันนี้ โดยสิ่งนี้ต่างจากโรงพยาบาลรัฐในเมืองหลวงของอดีตเจ้าอาณานิคม เช่น ที่กรุงลอนดอนหรือกรุงปารีส ที่ภาครัฐเป็นผู้บริหารงานและได้รับการสนับสนุนจากเงินภาษีของประชาชน โดยสิ่งต่าง ๆ ในโลเมซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศโตโกนั้นย่ำแย่มากขนาดที่ว่าน้ำสะอาดยังต้องถูกสั่งจ่ายเหมือนยา

คุณ Nabourema กล่าวว่า “ยังมีกรณีของการแปรรูปกิจการรัฐวิสาหกิจแบบไม่ยั้งคิด” เธออธิบายเกี่ยวกับพ่อของเธอในช่วงที่ยังทำงานอยู่กับรัฐวิสาหกิจการผลิตเหล็กของประเทศโตโก โดยในช่วงระหว่างการแปรรูปนั้น กิจการถูกขายให้กับผู้ซื้อต่างชาติในราคาเพียงครึ่งเดียวของเม็ดเงินที่รัฐลงทุนไปตอนแรก

“มันคือการเลหลังขายชาติดี ๆ นี่เอง” เธอกล่าว

คุณ Nabourema กล่าวว่า ระบบตลาดเสรีและการปฏิรูปแบบเสรีนิยมนั้นเป็นสิ่งที่ดี เมื่อผู้เล่นทุกฝ่ายเล่นบนกติกาเดียวกัน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นกับประเทศโตโกที่ถูกบีบให้เล่นบนกติกาที่ต่างออกไป ซึ่งนั่นก็คือไม่ว่าประเทศของพวกเขาจะเปิดเสรีมากแค่ไหน มันก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงนโยบายที่เข้มงวดของสหรัฐอเมริกาและยุโรปที่อัดเงินสนับสนุนกลุ่มอุตสาหกรรมและกลุ่มเกษตรกรรมของตนเองอย่างหนักได้ คุณ Nabourema ยังยกกรณีตัวอย่าง เช่น การไหลเข้ามาของเสื้อผ้าราคาถูกที่ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐอเมริกานั้นทำลายธุรกิจสิ่งทอท้องถิ่นของโตโกได้อย่างไร

เธอกล่าวว่า “เสื้อผ้าจากตะวันตกเหล่านี้ทำให้เหล่าผู้ประกอบการต้องเลิกกิจการ และทิ้งข้าวของเป็นขยะเกลื่อนชายหาดของเรา” และด้านที่แย่ที่สุดที่เธอได้กล่าวไว้ ก็คือด้านของเกษตรกรชาวไร่ ซึ่งในช่วงยุค 1980 นั้นมีจำนวนมากถึงร้อยละ 60 ของประชากรชาวโตโก โดยความเป็นอยู่ของพวกเขาพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ ระบอบเผด็จการนั้นต้องการเงินสกุลที่แข็งแกร่งเพื่อจ่ายหนี้ของเขา ซึ่งมีอยู่วิธีเดียวคือจากการขายสินค้าส่งออก ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มโครงการขนาดใหญ่เพื่อจะขายพืชส่งออกเพื่อทำเงิน และด้วยความช่วยเหลือจากธนาคารโลก รัฐบาลก็ลงทุนในอุตสาหกรรมปลูกฝ้ายอย่างหนัก ถึงขนาดที่ว่าตอนนี้ฝ้ายได้ครอบครองส่วนแบ่งสินค้าส่งออกของประเทศกว่าร้อยละ 50 และทำลายความมั่นคงทางอาหารของประเทศไปแล้วเรียบร้อย

ในช่วงก่อตั้งประเทศโตโก ธนาคารโลกได้กลายเป็น “ผู้ให้กู้ด้านเกษตรกรรมรายใหญ่ที่สุดรายเดียว” ซึ่งยุทธศาสตร์ในการต่อสู้กับความยากจนของพวกเขาคือการปรับการเกษตรให้เป็นรูปแบบสมัยใหม่ หรือที่จริงก็คือ“การถ่ายโอนเงินทุนมหาศาล ให้ไปอยู่รูปแบบของปุ๋ย ยาฆ่าแมลง อุปกรณ์ไถดิน และที่ปรึกษาต่างชาติค่าตัวแพง”

คุณพ่อของคุณ Nabourema เองคือคนที่บอกเธอว่า พวกปุ๋ยนำเข้าและรถแทรกเตอร์ถูกดึงออกจากมือชาวไร่ที่ปลูกพืชสำหรับเป็นอาหารไว้บริโภค ไปสู่มือชาวไร่ที่ปลูกพืชเศรษฐกิจอย่างฝ้าย กาแฟ โกโก้ และเมล็ดมะม่วงหิมพานต์ โดยถ้ามีใครที่ปลูกข้าวโพด ข้าวฟ่าง หรือข้าวเดือย ซึ่งเป็นอาหารพื้นฐานของชาวโตโก พวกเขาจะเข้าไม่ถึงสินค้าทุนเหล่านั้น

“แต่ฝ้ายมันกินไม่ได้” คุณ Nabourema ย้ำเตือนเรา

เมื่อเวลาผ่านไป เหล่าผู้นำทางการเมืองในประเทศอย่างโตโกและเบนิน (ซึ่งมีผู้นำเผด็จการเป็นเจ้าของธุรกิจฝ้ายขนาดใหญ่ด้วย) กลายเป็นผู้รับซื้อหลักในพืชเศรษฐกิจทั้งหมดจากทุกฟาร์ม คุณ Nabourema เสริมว่าพวกเขาผูกขาดการซื้อขาย และจะรับซื้อในราคาที่ต่ำมากจนชาวบ้านแทบจะไม่ได้กำไร ระบบทั้งหมดที่เรียกว่า ”sotoco” ในประเทศโตโกนี้ตั้งอยู่บนเงินทุนที่ทางธนาคารโลกมอบให้

“ยามที่ชาวไร่ลุกขึ้นประท้วง” เธอกล่าวว่า “พวกเขาจะถูกซ้อมหรือไม่ฟาร์มของพวกเขาก็จะถูกเผาจนเป็นซาก พวกเขาสามารถเลือกที่จะปลูกอาหารแบบปกติและหาเลี้ยงครอบครัวของพวกเขาก็ได้ เหมือนที่ทำกันมาหลายชั่วอายุคน แต่ทว่าตอนนี้พวกเขาไม่มีปัญญาจะหาซื้อที่ดินได้อีกแล้ว เพราะพวกผู้นำทางการเมืองได้กว้านซื้อที่ดินอย่างอุกอาจ บ่อยครั้งด้วยก็ซื้อด้วยวิธีที่ผิดกฎหมาย และดันราคาที่ดินให้พุ่งทะยาน”

คุณ Nabourema ได้อธิบายตัวอย่างเพิ่มว่ารัฐบาลโตโกยึดที่ดินกว่า 2,000 เอเคอร์ได้อย่างไร โดยสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นแตกต่างจากในประเทศที่เป็นประชาธิปไตยเสรี (เช่น ในประเทศฝรั่งเศสที่สร้างอารยธรรมด้วยการปล้นทรัพยากรประเทศโตโก) ที่โตโกกระบวนการยุติธรรมถูกควบคุมโดยรัฐบาล จึงไม่มีทางที่คุณจะต่อสู้กลับได้เลย ดังนั้นชาวไร่ผู้ซึ่งเคยมีอำนาจตัดสินใจในชีวิตของตัวเอง ตอนนี้กลับถูกบีบให้กลายเป็นคนงานในที่ดินของคนอื่น เพื่อช่วยปลูกฝ้ายส่งออกให้กับประเทศร่ำรวยที่อยู่ห่างไกล และเรื่องตลกร้ายที่น่าเศร้าที่สุดคือต้นฝ้ายจำนวนมหาศาลถูกปลูกทางตอนเหนือของประเทศโตโก ซึ่งเป็นเขตที่ยากจนที่สุดของประเทศ

“หากคุณไปถึงที่นั่น” คุณ Nabourema กล่าว “คุณจะเห็นว่าฝ้ายไม่ได้ทำให้ใครรวยขึ้นเลย”

ในขณะเดียวกัน ผู้หญิงก็ต้องทุกข์ทนกับผลกระทบรุนแรงที่สุดของการปรับโครงสร้างนี้ การเหยียดเพศที่อยู่ในนโยบายนี้ “แสดงให้เห็นค่อนข้างชัดในแอฟริกา ซึ่งชาวไร่ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง พวกเธอเป็นผู้หาเชื้อเพลิง ไม้ฟืน และน้ำสะอาด” โดยคุณ Danaher ได้เขียนว่าจากการพิจารณาวิเคราะห์ย้อนหลังเมื่อเร็ว ๆ นี้บ่งชี้ว่า “ธนาคารโลกพร้อมจะกล่าวโทษว่าปัญหาต่าง ๆ มาจากการที่พวกผู้หญิงมีลูกเยอะเกินไป มากกว่าที่จะยินดีตรวจสอบนโยบายของตัวเองเสียใหม่”

อย่างที่คุณ Payer ได้เขียนไว้ คนจนมากมายบนโลกที่ยังจนอยู่นั้น “ไม่ใช่เพราะพวกเขาถูกทิ้งไว้ข้างหลัง หรือถูกลืมจากผลของความก้าวหน้าที่เกิดขึ้นในประเทศ แต่เพราะพวกเขาเป็นเหยื่อของการปรับเข้าสู่ความสมัยใหม่ต่างหาก หลายคนถูกบีบให้ออกจากพื้นที่เกษตรกรรมอันอุดมสมบูรณ์ หลายคนถูกยึดที่ดินโดยเหล่าชนชั้นนำที่ร่ำรวยและโดยกลุ่มนายทุนธุรกิจการเกษตรทั้งจากในประเทศและนอกประเทศ ความยากจนข้นแค้นของพวกเขาไม่ใช่สิ่งที่ผลักไสพวกเขาออกจากกระบวนการพัฒนา แต่กระบวนการพัฒนาต่างหากที่เป็นต้นเหตุของความยากจนข้นแค้นของพวกเขา”

“แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม” คุณ Payer ได้กล่าวว่า “ธนาคารโลกก็ยังมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนแปลง กระบวนการทำการเกษตรของเหล่าฟาร์มขนาดเล็ก โดยนโยบายของธนาคารโลกนั้นชัดเจนมากว่าเป้าหมายหลักคือการนำที่ดินของ ‘ไพร่’ เหล่านี้มายกระดับสู่ภาคการธุรกิจ ด้วยการสร้าง 'ผลผลิตส่วนเกินที่สามารถขายได้' จากการเพาะปลูกเชิงพาณิชย์”

คุณ Payer ได้สังเกตว่าในช่วงระหว่างยุค 1970 และยุค 1980 บรรดาชาวไร่รายย่อยยังสามารถปลูกอาหารเลี้ยงตัวเองได้ และไม่ต้อง “พึ่งพาตลาดเพื่อหาซื้อปัจจัยยังชีพแทบทุกอย่างแบบเดียวกับที่คน ‘สมัยใหม่’ เป็นกัน” แต่อย่างไรก็ตาม คนเหล่านี้กลายเป็นเป้าหมายของนโยบายธนาคารโลกที่ต้องการจะเปลี่ยนสถานภาพพวกเขาให้เป็นผู้ผลิตสินค้าส่วนเกิน และบ่อยครั้งที่การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ถูกบังคับใช้ด้วยวิถีเผด็จการ

ในคำให้การต่อทางรัฐสภาของสหรัฐอเมริกาในช่วงยุค 1990 คุณ George Ayittey ได้เน้นย้ำว่า “ถ้าชาติในแอฟริกาสามารถหาเลี้ยงตัวเองได้ พวกเขาจะสามารถประหยัดเงินได้กว่า 15,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐที่เคยต้องเสียไปกับการนำเข้าอาหาร โดยเงินจำนวนนี้สามารถนำไปเทียบกับเงินช่วยเหลือจากต่างชาติจำนวน 17,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐที่แอฟริกาได้รับจากทุกที่ในปี 1997”

พูดอีกนัยหนึ่ง ถ้าทวีปแอฟริกาสามารถเพาะปลูกอาหารเลี้ยงตัวเองได้แล้ว พวกเขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องรับเงินช่วยเหลือจากต่างประเทศ แต่หากสิ่งนั้นเกิดขึ้นจริง ประเทศยากจนเหล่านี้ก็ไม่ต้องจ่ายเงินหลายพันล้านดอลลาร์ฯ เพื่อซื้ออาหารจากประเทศที่ร่ำรวยอีกต่อไป ซึ่งจะทำเศรษฐกิจของประเทศร่ำรวยพวกนั้นหดตัวลง ดังนั้นชาติตะวันตกจึงต่อต้านการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ที่จะทำให้ชาติยากจนสามารถพึ่งพาตนเองได้

ชาติตะวันตกต้องการเพียงสิ่งเดียวคือกดขี่ชาติยากจนให้เป็นแรงงานทาสของตนต่อไป...

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

#naddr1qq…ztch

2023-09-25T12:22:04Z

In reply to nevent1q…jzsf
_________________________

quoting naddr1qq…ztch

7. สร้างการพึ่งพิงด้านการเกษตร

“ความคิดที่ว่าประเทศกำลังพัฒนาควรจะหาเลี้ยงตัวเองได้ ถือเป็นสิ่งหลงยุคที่ล้าสมัยแล้ว มันจะดีกว่าถ้าความมั่นคงทางอาหารของพวกเขาอยู่ได้ด้วยการพึ่งพิงผลผลิตทางการเกษตรของสหรัฐฯ ซึ่งโดยส่วนใหญ่มักจะมีให้พร้อม ในราคาที่ถูกกว่า”

–อดีตรัฐมนตรีกระทรวงเกษตรสหรัฐฯ จอห์น บล็อค

ผลลัพธ์ของนโยบายธนาคารโลกและกองทุน IMF ทำให้ประเทศทั่วเขตลาตินอเมริกา แอฟริกา ตะวันออกกลาง เอเชียใต้ และเอเชียตะวันออก ที่เคยผลิตอาหารเลี้ยงตัวเองได้ แต่ ณ ตอนนี้กลับต้องนำเข้าอาหารมาจากประเทศที่ร่ำรวย ทั้งที่การผลิตอาหารเลี้ยงตัวเองได้ถือเป็นสิ่งสำคัญมากเมื่อมองย้อนกลับไป เพราะในระบบการเงินโลกหลังปี 1944 เป็นต้นมา ราคาสินค้าโภคภัณฑ์ไม่ได้ถูกตั้งราคาด้วยสกุลเงินท้องถิ่นอีกแล้ว แต่มันถูกตั้งราคาในสกุลดอลลาร์สหรัฐ

โดยดูตัวอย่างจากข้าวสาลีซึ่งมีราคาตั้งแต่ 200 ถึง 300 ดอลลาร์สหรัฐในช่วงระหว่างปี 1996-2006 หลังจากนั้นราคาก็พุ่งทะยานไปแตะจุดสูงสุดที่เกือบ 1,100 ดอลลาร์สหรัฐในปี 2021

ถ้าประเทศของคุณปลูกข้าวสาลีกินเองได้ ก็จะสามารถผ่านวิกฤตด้านราคานี้ไปได้ แต่ถ้าประเทศของคุณต้องนำเข้าข้าวสาลี ประชาชนของคุณก็อาจเสี่ยงอดตาย นี่คือหนึ่งในสาเหตุว่าทำไม ณ ตอนนี้ประเทศอย่างปากีสถาน ศรีลังกา อียิปต์ กานา และบังกลาเทศ ถึงต้องหันไปพึ่ง IMF เพื่อขอเงินกู้ฉุกเฉิน

จากประวัติศาสตร์แล้ว ในยามที่ธนาคารโลกให้เงินกู้นั้น โดยส่วนใหญ่เพื่อให้นำไปใช้ทำการเกษตร “สมัยใหม่” แบบเชิงเดี่ยวขนาดใหญ่ เพื่อดึงทรัพยากรออกมาจากประเทศผู้กู้ ไม่ใช่เพื่อพัฒนาธุรกิจหรืออุตสาหกรรมการผลิตหรือการทำฟาร์มเพื่อการบริโภคภายในท้องถิ่นนั้น ๆ โดยผู้กู้จะถูกผลักดันให้เพ่งความสนใจไปยังการส่งออกวัตถุดิบ (น้ำมัน, แร่, กาแฟ, เมล็ดโกโก้, น้ำมันปาล์ม, ชา, ยางธรรมชาติ, ฝ้าย และอื่น ๆ) และผลักดันการนำเข้าสินค้าที่ผลิตสำเร็จรูป อาหาร และส่วนประกอบสำหรับการเกษตรยุคใหม่ เช่น ปุ๋ย ยาฆ่าแมลง รถแทรกเตอร์ และเครื่องมือทดน้ำ

โดยผลลัพธ์ที่ได้คือสังคมอย่างเช่นประเทศโมร็อกโกที่สุดท้ายแล้วต้องนำเข้าข้าวสาลีและน้ำมันถั่วเหลือง แทนที่จะอยู่ดีกินดีด้วย "กุสกุส" ของท้องถิ่นและน้ำมันมะกอก พวกเขากลายเป็นต้อง “ติดกับดัก” ที่จำเป็นต้องพึ่งพาประเทศอื่น ส่วนรายได้ที่ได้มานั้น โดยปกติแล้วชาวไร่ก็แทบไม่ได้ผลประโยชน์อะไร เพราะมันถูกนำไปเพื่อใช้จ่ายหนี้จากต่างประเทศ เพื่อซื้ออาวุธ เพื่อนำเข้าสินค้าหรูหราฟุ่มเฟือย หรือแม้แต่ไหลเข้าบัญชีธนาคารที่สวิตเซอร์แลนด์ รวมทั้งใช้ปราบปรามความไม่สงบเรียบร้อยจากผู้ไม่เห็นด้วยกับรัฐ

หมายเหตุผู้แปล : กุสกุส (Couscous) เป็นอาหารหลักในเขตแอฟริกาเหนือ ได้จากการนำแป้งเซโมลีนา (แป้งข้าวสาลีบดหยาบ ๆ ให้เป็นเม็ดเล็ก) หรือหญ้าไข่มุก หรือข้าวฟ่าง หรือธัญพืชอื่น ๆ มาผ่านความร้อนด้วยกรรมวิธีต่าง ๆ เช่น แช่น้ำร้อนหรือนึ่ง และโดยปกติแล้วจะมีการราดสตูไว้ด้านบน

ลองดูกลุ่มประเทศที่ยากจนที่สุดในโลกบางประเทศ ซึ่งในปี 2020 หรือหลังจาก 50 ปีของการปฏิบัติตามนโยบายธนาคารโลกและกองทุน IMF สินค้าส่งออกของประเทศต่าง ๆ เป็นดังนี้

ประเทศไนเจอร์ร้อยละ 75 คือแร่ยูเรเนียม

ประเทศมาลี ร้อยละ 72 คือทองคำ

ประเทศแซมเบีย ร้อยละ 70 คือทองแดง

ประเทศบุรุนดี ร้อยละ 69 คือเมล็ดกาแฟ

ประเทศมาลาวี ร้อยละ 55 คือใบยาสูบ

ประเทศโตโก ร้อยละ 50 คือฝ้าย

และยังมีประเทศแบบนี้อีกหลายแห่ง โดยในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา สินค้าชนิดเดียวที่ถูกส่งออกเป็นหลักเหล่านี้แทบจะเรียกได้ว่าเป็นสิ่งเดียวที่ใช้ในการหาสกุลเงินที่แข็งแกร่งเข้าประเทศ

นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่เป็นไปตามกลไกธรรมชาติ เพราะทรัพยากรเหล่านี้ไม่ได้ถูกขุดหรือถูกผลิตขึ้นเพื่อการบริโภคในประเทศ แต่มันกลับถูกใช้ในโรงงานไฟฟ้าพลังนิวเคลียร์ของฝรั่งเศส ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ของจีน ซูเปอร์มาร์เก็ตของเยอรมนี อุตสาหกรรมบุหรี่ของอังกฤษ และอุตสาหกรรมเสื้อผ้าของสหรัฐอเมริกา หรือพูดในอีกแง่หนึ่ง พลังงานของแรงงานในประเทศเหล่านี้ถูกวางโครงสร้างไว้เพื่อนำมาใช้ป้อนและขับเคลื่อนสังคมในประเทศอื่น แทนที่จะถูกใช้เพื่อหล่อเลี้ยงตัวเองและทำให้ประเทศชาติเจริญก้าวหน้ามากขึ้น

คุณ Alicia Koren ซึ่งเป็นนักวิจัยได้เขียนเกี่ยวกับผลกระทบของนโยบายธนาคารโลกต่อเกษตรกรรมโดยทั่วไปในประเทศคอสตาริกาที่ซึ่ง “การปรับโครงสร้างของประเทศทำไปเพื่อการหาสกุลเงินที่แข็งแกร่งเพิ่มขึ้นสำหรับนำมาจ่ายหนี้ต่างประเทศนั้น บังคับให้ชาวไร่ดั้งเดิมที่ปลูกถั่ว ข้าว และข้าวโพดเพื่อการบริโภคภายในประเทศ ต้องหันไปปลูกพืชสำหรับการส่งออกที่ไม่ใช่พืชดั้งเดิมในท้องถิ่น เช่น ไม้ประดับ ดอกไม้ เมล่อน สตรอว์เบอร์รี และพริกยักษ์แดง อุตสาหกรรมที่ส่งออกสินค้าพวกนี้จะได้รับการยกเว้นอากรและภาษี ซึ่งเป็นสิทธิ์ที่ผู้ผลิตสินค้าดั้งเดิมในประเทศไม่ได้รับ”

“ในขณะเดียวกันนั้น” คุณ Koren เขียน “ข้อตกลงในการปรับโครงสร้างยังระบุให้ยุติการสนับสนุนผู้ผลิตสินค้าในประเทศ ในขณะที่ประเทศพัฒนาแล้วทำการกดดันกลุ่มประเทศที่กำลังพัฒนาให้ยกเลิกเงินอุดหนุนการเกษตรดั้งเดิม และยกเลิก ‘กำแพงทางการค้า’ ที่มีอยู่อีกด้วย แต่รัฐบาลของประเทศพัฒนาแล้วกลับอัดเงินนับหลายพันล้านดอลลาร์สหรัฐเข้าสู่ภาคเกษตรกรรมของชาติตนเอง ทำให้เป็นไปไม่ได้เลยที่ชาวไร่ที่ปลูกธัญพืชแบบดั้งเดิมในประเทศกำลังพัฒนา จะไปแข่งกับอุตสาหกรรมการเกษตรที่ได้รับเงินอุดหนุนมหาศาลของประเทศที่พัฒนาแล้ว”

คุณ Koren ได้ขยายความการวิเคราะห์ในกรณีของประเทศคอสตาริกาบ้านเกิดของเธอ เพื่อชี้ให้เห็นประเด็นที่กว้างกว่านั้น นั่นคือ “ข้อตกลงการปรับโครงสร้างได้หันเหค่าใช้จ่ายของรัฐบาล จากการอุดหนุนสิ่งจำเป็นที่คนยากจนและคนชั้นกลางบริโภคทุกวัน ไปสู่การอุดหนุนการส่งออกพืชผลที่ไม่จำเป็น ซึ่งถูกผลิตเพื่อตอบสนองความต้องการของชาติร่ำรวย” ประเทศโลกที่สามเหล่านี้ไม่ได้ถูกมองว่าเป็นประเทศที่มีศักดิ์ศรีเท่าเทียมกัน แต่ถูกมองเหมือนเป็นเพียงบริษัทเอกชนที่จำเป็นต้องเพิ่มรายได้และลดรายจ่ายเท่านั้น

คำให้การของอดีตเจ้าหน้าที่รัฐของประเทศจาเมกานั้นยิ่งบ่งบอกได้ชัดเจน โดยกล่าวไว้ว่า “พวกเราบอกทีมงานของธนาคารโลกแล้วว่า แค่นี้เหล่าชาวไร่ก็แทบจะจ่ายหนี้ไม่ไหวแล้ว และการขึ้นอัตราดอกเบี้ยจะทำให้พวกเขาต้องเลิกกิจการ ทางธนาคารโลกตอบกลับมาในเรื่องนี้ว่า ‘นี่ก็หมายความว่าตลาดกำลังบอกพวกคุณว่าการเกษตรนั้นไม่ใช่สิ่งที่ประเทศจาเมกาควรจะทำ’ พวกเขากำลังบอกว่าพวกเราควรเลิกทำการเกษตรกันทั้งหมด”

“ธนาคารโลกและ IMF” เจ้าหน้าที่รัฐคนเดิมกล่าว “ไม่เคยต้องกังวลเกี่ยวกับเหล่าชาวไร่และบริษัทท้องถิ่นที่จะต้องเลิกกิจการ หรือค่าแรงที่ต่ำจนไม่พอยาไส้ หรือแม้กระทั่งความวุ่นวายในสังคมที่จะตามมา พวกเขาคิดแค่ว่ามันเป็นหน้าที่ของเราที่จะต้องมีกองกำลังรักษาความมั่นคงแห่งชาติที่แข็งแกร่งมากพอที่จะสามารถปราบปรามความไม่สงบใด ๆ ที่จะเกิดขึ้น”

รัฐบาลของประเทศกำลังพัฒนานั้นติดกับดัก เพราะท่ามกลางหนี้สินที่มากเกินจะรับมือได้ สิ่งเดียวที่พวกเขายังสามารถควบคุมได้จริง ๆ เพื่อใช้เพิ่มรายได้ขึ้นมาก็คือการกดค่าแรง ซึ่งหากใช้วิธีการนี้ พวกเขาก็จะต้องจ่ายเงินอุดหนุนในส่วนของปัจจัยพื้นฐานที่จำเป็น ไม่เช่นนั้นแล้วพวกเขาก็จะถูกประชาชนโค่นล้มจากอำนาจ ซึ่งเมื่อใช้วิธีการนี้ก็จะส่งผลให้หนี้สินประเทศโตเพิ่มขึ้นอีก

แม้ในยามที่ประเทศกำลังพัฒนาจะพยายามผลิตอาหารของตัวเอง แต่ถึงกระนั้น พวกเขาก็ถูกบีบให้ออกจากตลาดโดยฝีมือของตลาดการค้าโลกที่ถูกชักใยจากส่วนกลาง ตัวอย่างเช่น โดยทั่วไปเราคงคิดว่าในดินแดนที่มีแรงงานราคาถูกอย่างแอฟริกาตะวันตก จะเป็นผู้ส่งออกถั่วลิสงที่ดีกว่าสหรัฐอเมริกา แต่เนื่องจากประเทศที่พัฒนาแล้วได้จ่ายเงินอุดหนุนกว่า 1,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อวันให้แก่อุตสาหกรรมการเกษตร ประเทศที่กำลังพัฒนาจึงต้องพบเจอกับความลำบากในการแข่งขัน ซ้ำร้ายไปกว่านั้น มีบ่อยครั้งที่กว่า 50 ถึง 60 ประเทศจะถูกสั่งให้เน้นความสำคัญกับการผลิตพืชผลชนิดเดียวกัน ส่งผลให้ต้องมาแข่งขันกันเองในตลาดโลก โดยเฉพาะยางพารา น้ำมันปาล์ม เมล็ดกาแฟ ใบชา และฝ้าย ถือเป็นของโปรดของทางธนาคารโลก เพราะผู้คนที่ยากจนเอามันไปกินไม่ได้

จริงอยู่ที่การปฏิวัติเขียว (Green Revolution) ได้สร้างอาหารขึ้นมามากมายบนโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในจีนและเอเชียตะวันออก แต่ถึงแม้ว่าจะมีความก้าวหน้าในเทคโนโลยีด้านการเกษตร ผลผลิตที่เพิ่มขึ้นนี้กลับถูกใช้เพื่อการส่งออก และดินแดนหลายส่วนของโลกก็ยังคงเต็มไปด้วยผู้คนที่ขาดสารอาหารมาอย่างยาวนานและต้องพึ่งพาชาติอื่นเพื่อความอยู่รอด ตัวอย่างเช่น ทุกวันนี้ร้อยละ 85 ของอาหารทั้งหมดในกลุ่มประเทศแถบแอฟริกามาจากการนำเข้า โดยพวกเขาจ่ายเงินมากกว่า 40,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี ซึ่งคาดการณ์ว่าตัวเลขนี้จะแตะระดับ 110,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปีในปี 2025 ทั้ง ๆ ที่อาหารเหล่านั้นเป็นสิ่งที่สามารถปลูกและผลิตได้เอง ธนาคารโลกและ IMF ได้เปลี่ยนให้ทวีปที่มีความอุดมสมบูรณ์ด้านการเกษตร ต้องกลายเป็นดินแดนแห้งแล้งที่ต้องพึ่งพาโลกภายนอกในการหาอาหารเพื่อเลี้ยงดูผู้คนของพวกเขา

หมายเหตุผู้แปล : การปฏิวัติเขียว (Green Revolution) หรือ การปฏิวัติเกษตรกรรมครั้งที่สาม (Third Agricultural Revolution) เป็นกระบวนการทำเกษตรสมัยใหม่ ที่เน้นไปยังการเพิ่มผลผลิตให้ได้จำนวนมาก โดยใช้เทคโนโลยีและวิธีทางวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ในการเพาะปลูก เช่น ธัญพืชที่ให้ผลผลิตสูง ร่วมกับการใช้ปุ๋ยเคมี สารเคมี และเครื่องจักรทางการเกษตร และการใช้น้ำอย่างมีการควบคุม

เมื่อไตร่ตรองผลลัพธ์จากนโยบายการพึ่งพาต่างชาติแล้ว ทางคุณ Hancock ก็ตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับความเชื่อโดยทั่วไปที่ว่าผู้คนในประเทศโลกที่สามนั้น “โดยพื้นฐานแล้ว ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้”

“เหยื่อของวิกฤต หายนะ และมหันตภัยที่ไร้นามเหล่านี้” เขาได้เขียนว่าต้องทนทุกข์จากความเข้าใจที่ว่า “คนพวกนั้นทำอะไรเองไม่ได้หรอก นอกเสียจากว่าพวกเราผู้ซึ่งร่ำรวยและทรงอำนาจ จะลงไปแทรกแซงเพื่อช่วยเหลือพวกเขาจากตัวของพวกเขาเอง” แต่จากความจริงที่ว่า “ความช่วยเหลือ” ของพวกเรามีแต่จะทำให้พวกเขาต้องพึ่งพาพวกเรามากขึ้น ถือเป็นหลักฐานอย่างชัดเจนที่คุณ Hancock ใช้กระชากหน้ากากของแนวความคิดที่ว่า “มีแต่เราเท่านั้นที่จะช่วยพวกเขาได้” และแสดงให้เห็นว่าภายใต้หน้ากากนั้นมีเพียง “การแสดงที่น่าสมเพชและความหลงผิดครั้งใหญ่หลวง” ได้อย่างชอบธรรม

ถึงแม้ว่ากองทุน IMF จะห่างไกลจากการเล่นบทเป็นคนดีผู้ช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยากอยู่มาก แต่ถึงขนาดนั้น IMF เองก็ยังไม่แม้แต่จะทำตามธรรมเนียมที่ยึดถือกันมานานข้ามผ่านกาลเวลาของมนุษยชาติ ธรรมเนียมซึ่งเริ่มต้นมายาวนานกว่า 4,000 ปีก่อนโดยพระเจ้าฮัมมูราบี ในอาณาจักรโบราณบาบิลอน ในการละเว้นดอกเบี้ยให้หลังจากเจอภัยพิบัติธรรมชาติ โดยในปี 1985 เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในเมืองเม็กซิโกซิตี้ คร่าชีวิตผู้คนไปกว่า 5,000 คน และสร้างความเสียหายกว่า 5,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เจ้าหน้าที่ของกองทุน IMF ที่อ้างตัวเองว่าเป็นผู้กอบกู้และคอยให้ความช่วยเหลือเพื่อกำจัดความยากจนและช่วยประเทศต่าง ๆ ให้ผ่านวิกฤตไปได้นั้น รีบเดินทางมาถึงเม็กซิโกซิตี้ในอีกไม่กี่วันถัดมา และเรียกร้องให้เร่งรัดการจ่ายหนี้สินคืน...

หมายเหตุผู้แปล : พระเจ้าฮัมมูราบี (Hammurabi) เป็นกษัตริย์ชาวอามอไรท์องค์ที่ 6 และเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกแห่งจักรวรรดิบาบิโลน โดยปกครองในช่วงระหว่างช่วง 1792 ปีก่อนคริสต์ศักราช ถึง 1750 ปีก่อนคริสต์ศักราช

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

มัดรวม!! บทความ Long-form ...

2023-09-25T08:27:29Z

มัดรวม!! บทความ Long-form ของเพื่อนๆ #Siamstr หาเวลาตามเก็บกันตามอัธยาศัยนะจ้ะ 😘 | สังคมแห่งการแบ่งปัน-ผลักดัน-มีส่วนร่วม | รีโพสต์/บุ๊คมาร์ค เก็บไว้ เป็นกำลังใจให้ Contributor ทุกท่านกันครับ

เมื่อรัฐคือต้นตอของวิกฤตเศรษฐกิจในประเทศอาร์เจนตินา | โดย Libertarian.realpolitik (npub187f…tz9m)
อ่านที่ Habla | https://w3.do/EqmFhFTg

quoting
naddr1qq…cxsd

ประเทศอาร์เจนตินาประสบกับวิกฤตเรื้อรังทางเศรษฐกิจมาโดยตลอดตั้งแต่ทศวรรษ 1970s เศรษฐกิจเกิดความเสื่อมถอยครั้งใหญ่ทำให้รายได้ต่อหัวของประชากรลดลงมากถึง 20% ภาคการส่งออกและการเติบโตทางเศรษฐกิจก็หยุดชะงักทำให้ช่วงเวลาดังกล่าวต้องหาแนวทางในการแก้ไขอย่างเร่งด่วน (Veigel 2005) โดยการแก้ไขปัญหาก็เลยมาถึงปีทศวรรษ 1990s ของรัฐบาลผู้นิยมลัทธิเปรอน (Peronist) อย่างคาร์ลอส เมเนม (Carlos Menem) ได้รับเลือกเป็นประธานาธิปดีของอาร์เจนตินาในช่วงเดือนพฤษภาคม ค.ศ.1989 เขาดำเนินนโยบาย "การบำบัดด้วยอาการช็อก" ("Shock Theraphy") ตามนโยบายเสรีนิยมใหม่ ทำให้การบริหารภาครัฐเริ่มมีการทรงตัวมากขึ้นจะเห็นได้จากการเริ่มต้นทำให้ภาครัฐมีวินัยทางการคลัง ถึงแม้ว่าการขาดดุลงบประมาณยังคงอยู่ราว ๆ 16% ต่อจีดีพี (de Beaufort Wijnholds, J. Onno 2003) พร้อมกันนั้นภายใต้การบริหารของคาร์ลอส เขาได้ริเริ่มแปรสภาพกิจการรัฐไปเป็นของเอกชน ยกเว้น ธนาคาร ทำให้ผลลิตภาพทางเศรษฐกิจและการลงทุนเริ่มเพิ่มมากขึ้น แต่อาร์เจนตินายังต้องประสบปัญหากับวิกฤตค่าเงินเฟ้อที่ยังคงรุนแรง (hyperinflation)

นับตั้งแต่สังคมอาร์เจนตินากลับเข้าสู่พื้นที่ที่เป็นประชาธิปไตยในปี ค.ศ.1983 ทำให้ประเทศต้องเผชิญหน้ากับวิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจที่ต่อเนื่องกันตั้งแต่ วิกฤตเงินเฟ้อที่รุนแรงในปี ค.ศ.1989 และ ค.ศ.1990 จนมาถึงอีกทีหนึ่งในปี ค.ศ.2001 ที่ทั้งสองเหตุการณ์มีหนี้สาธารณะในระดับเท่ากันเหมือนเดิม เงินเฟ้อนั้นเกิดมาจาก "การพิมพ์เงินเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจ" (print money) ทำให้ประเทศต้องเผชิญหน้ากับการเสื่อมของค่าเงินทั้งในประเทศและต่างประเทศ ความไม่สมดุลของหนี้สาธารณะต่าง ๆ มันบานปลายมากขึ้น นักเศรษฐศาสตร์นาม เอสเตบาน โดมัค (Esteban Domecq) สรุปเอาไว้ว่าเศรษฐกิจของอาร์เจนตินาเหมือน "วงจรอุบาทว์" ที่จะต้องเผชิญหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ตามลำดับดังนี้ (i).เมื่อเกิดวิกฤตก็ต้องมีความต้องการความช่วยเหลือทางสังคมเพิ่มขึ้น ทำให้รัฐบาลจะต้องเพิ่มรายจ่ายสาธารณะที่ส่งเสริมการขาดดุล (ii).การขาดดุลเป็นต้นเหตุปัญหาทางการเงินของภาครัฐทำให้หนี้สาธารณะเพิ่มขึ้นและค่าเงินเปโซ (peso) เกิดการเสื่อมค่าอันเป็นต้นเหตุของ "เงินเฟ้อครั้งใหญ่" ตลอดประวัติศาสตร์ทางเศรษฐกิจของอาร์เจนตินา และ (iii). วิกฤตเศรษฐกิจก็ได้เกิดขึ้นทำให้มีอัตราว่างงานและความยากจนอยู่ในระดับที่สูง แล้วจากนั้นทางแก้ปัญหาก็ต้องวนไปที่ข้อ (i) อีกครั้งอย่างไม่รู้จักจบ

ส่วนสำคัญที่เกิดขึ้นของวิกฤตเศรษฐกิจของอาร์เจนตินาอันเป็นต้นตอของวงจรอุบาทว์ก็คือ "การขาดดุลทางการคลัง" (fiscal deficit) เป็นการก่อหนี้สาธารณะเพื่อทำให้มีเงินเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจจำนวนมากที่นำไปสู่การเสื่อมสลายของสังคมและเศรษฐกิจ ตราบเท่าที่รัฐไม่คงสภาพทางการเงินให้สมดุลกันก็ไม่มีทางออกจากปัญหานี้ได้

สังคมอาร์เจนตินาในช่วงอดีตจนถึงปัจจุบันมีความโหยหาการออกจากวังวงปัญหาเดิม ๆ ซ้ำ ๆ แต่เนื่องด้วยวงจรอุบาทว์นี้ยากที่จะแก้ไขทำให้กลุ่มการเมืองที่นิยมลัทธิเปรอน (Peronism) มีความนิยมในการเมืองระดับชาติของอาร์เจนตินามาโดยตลอด พวกเขายืนกรานที่จะสนับสนุนให้*รัฐแทรกแซงเศรษฐกิจ (state intervention) การพยายามขัดขวางการค้าเสรี (free trade) การสนับสนุนลัทธิการป้องกันการค้า (protectionism) ชาตินิยม (nationalism) การผดุงความยุติธรรมทางสังคม (social justice) การเพิ่มอัตราภาษีที่สูง (high taxes) และการให้รัฐเข้ามายุ่งเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของผู้คน* นโยบายเหล่านี้เป็น "แกนความคิด" ที่ทำให้สังคมและประเทศใด ๆ ก็ตามไม่สามารถก้าวไปสู่ความเจริญรุ่งเรืองได้ ในแวดวงการเมืองของอาร์เจนตินาก็มีผู้สนับสนุนแนวคิดนี้อยู่ไม่น้อยเพราะแนวทางพรรคการเมืองของเปรอนนั้นมุ่งเน้นไปหาประชานิยมและภาพลักษณ์ของผู้นำทางการเมือง สิ่งเหล่านี้เป็นตัวชูโรงให้แนวคิดแบบผู้นิยมเปรอนยังคงอยู่มีความนิยมอยู่ได้ ในขณะเดียวกันรัฐบาลบางช่วงของอาร์เจนตินาก็ไม่ใช่ลัทธิผู้นิยมเปรอน แต่ก็มีแนวคิด “การแทรกแซง” (interventionism) ที่ไม่สามารถสลัดให้ออกจากการเมืองได้ ซึ่งมันก็นำไปสู่ควาไม่มีสเถียรภาพทางเศรษฐกิจและสังคมอยู่ดี เมื่อมีคนบางส่วนของอาร์เจนตินาตระหนักได้ว่าทางออกของปัญหาของพรรคการเมืองที่ชู "ประเด็นทางสังคมและเศรษฐกิจ" ต้องให้รัฐเข้ามายุ่งเกี่ยวนั้นไม่ใช่ทางออกที่ยั้งยืนและแก้ไขปัญหาจริง ๆ อันเป็นเจตนารมณ์ของประชาชนชาวอาร์เจนตินาเป็นการปูทางให้ขบวนการอิสรนิยมในอาร์เจนตินาอย่าง ฮาเวียร์ มิเล (Javier Milei) ที่ต้องการ "ถอนรากถอนโคน" ของปัญหาที่เกิดขึ้นจากการกระทำของรัฐบาลเอง มันไม่ได้เกิดจากทุนนิยมเป็นต้นเหตุแต่อย่างใดที่ฝ่ายซ้ายที่มองประเด็นนี้อย่างผิดฝาผิดตัวกล่าวหา

#siamstr

บรรณานุกรม

de Beaufort Wijnholds, J. Onno. "The Argentine Drama: A View from the IMF Board". The Crisis that Was Not Prevented: Lessons for Argentina, the IMF, and Globalisation. Fondad. p. 102.

Lacalle, Daniel. How Money Printing Destroyed Argentina and Can Destroy Others. Auburn, AL: Ludwig von Mises Institute, 2022.

Russo, Nicolas. Argentina: A Country Caught in an Endless Loop of Fin ancial Crises. Auburn, AL: Ludwig von Mises Institute, 2014.

Salerno, Joseph T. Myths and Lessons of the Argentine “Currency Crisis”. Auburn, AL: Ludwig von Mises Institute, 2014.

Salerno, Joseph T. Argentina Has a Chronic Problem with Monetary-Policy Failure. Auburn, AL: Ludwig von Mises Institute, 2018.

Veigel, Klaus Friedrich (2005). "The Great Unraveling: Argentina 1973–1991". Governed by Emergency: Economic Policy-making in Argentina, 1973–1991. Princeton University.

วิกฤตเศรษฐกิจเกิดจาก "การแก้ปัญหาด้วยการวนอยู่ที่เดิม" | โดย Libertarian.realpolitik (npub187f…tz9m)
อ่านที่ Habla | https://w3.do/BhJtitgj

quoting
naddr1qq…kn64

เคยสงสัยไหมว่าทำไมพอมีปัญหาทางเศรษฐกิจแล้วจะมีคนบางกลุ่มออกมาบอกว่า "รัฐควรแก้ไขปัญหา..." อย่างนั้นอย่างนี้ หรือถ้าแก้แล้วยังมีปัญหาตามมาก็พยายามหาหลักการและเหตุผลมาสนับสนุนว่าปัญหาไม่ได้เกิดจากรัฐ กล่าวคือ ปัญหาทุกอย่างในความคิดพวกเขาจะต้องแก้ด้วยรัฐเป็นสัดส่วนที่มากกว่าการปล่อยไปตามกลไกตลาดเสมอ พวกเขาเหล่านี้มีชุดความคิด (mindset) ที่ว่ารัฐควรเข้ามาแก้ไขปัญหาอย่างหนักแน่น จนไม่สามารถหาคำอธิบายได้ว่าแล้วปัญหาที่เกิดขึ้นมาอีกนั้นมาจากไหน? มากไปกว่านั้นพวกเขาปฏิเสธความคิดที่ว่า "เศรษฐกิจไม่ใช่เรื่องของมนุษย์" หากแต่เป็น "เครื่องจักรรถยนต์" การพิสูจน์ว่าพวกเขาเหล่านั้นมองเศรษฐกิจยังไงก็ต้องทบทวนถึงแนวคิดเรื่องนี้กันก่อน

เริ่มแรก "เศรษฐกิจเป็นเรื่องของมนุษย์" คือการมองมนุษย์บนฐานแบบ *Anthropomorphism *ซึ่งเชื่อว่าบุคลิกภาพ อารมณ์ เจตนา อะไรต่าง ๆ มันมี 'ความเป็นมนุษย์' ซึ่งแตกต่างและไม่เท่าเทียมกัน ดังนั้นมันจึงไม่มีรูปแบบแผนที่ตายตัวและคาดการณ์ได้ด้วยสูตรคำนวณที่แม่นยำ หรือ มีตัวแปรคงที่ จะตรงกันข้ามกับ “เศรษฐกิจเป็นเหมือนเครื่องยนต์” หรือ *mechanomorphism *เป็นการมองว่าทุกสิ่งทุกอย่างหรือกับมนุษย์ที่ดำรงอยู่ในจักรวาลเปรียบเสมือนกับเครื่องจักรที่เราสามารถคาดการณ์ หรือ วัดได้ด้วยวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ (natural science) แต่ในความเป็นจริง ถ้ามนุษย์เราสามารถวัดหรือคาดการณ์ทุกอย่างที่แม่นยำได้เกี่ยวกับสังคมมนุษย์เราเอง ปัญหาทุกอย่างในสังคม เศรษฐกิจและการเมือง ที่เกิดขึ้น ณ เวลานี้ก็เป็นเพียงเรื่องราวเรื่องหนึ่งที่เมื่อปัญหามันเกิดขึ้นเราก็สามารถหาแนวทางเชิงเทคนิคเพื่อแก้ไขปัญหาให้มันบรรเทาหรือหมดไปได้

เมื่อรู้สูตรคำนวณและตัวแปรที่แม่นยำการคาดการณ์อนาคตก็ย่อมเป็นไปได้และหาทางหลีกเลี่ยงมันได้ แต่ทว่าในสังคมมนุษย์มันมีความซับซ้อนและไม่แน่นอน ซึ่งในความเป็นจริงสังคมมนุษย์ไม่ใช่สิ่งที่ไม่สามารถคาดการณ์ได้ด้วยการคำนวณหรือประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา นอกเหนือจาก "สัจพจน์" ที่ถูกค้นพบว่าเป็นจริงแท้อย่างไม่เปลี่ยนแปลง ยกตัวอย่างเช่น กฎอุปสงค์-อุปทานตามหลักการ ceteris paribus (all other things being equal) เมื่อราคาสินค้าและบริการของ A เพิ่มขึ้นสูง อุปสงค์ที่จะต้องการสินค้าและบริการ A จะต้องลดลง และกฎทางเศรษฐศาสตร์อื่น ๆ ที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงในสังคมมนุษย์ตราบใดที่มนุษย์ยังไม่สูญสลายสิ่งที่เรียกว่า “ธรรมชาติของมนุษย์” ไป อย่างการก้าวข้ามความรู้สึกนึกคิดในแบบที่มนุษย์เป็นอยู่ในปัจจุบันอันมีลักษณะเฉพาะต่างกันไปแต่ละคน ทำให้บางครั้งการตั้งคำถามต่อธรรมชาติของมนุษย์ การตั้งคำถามกับกระบวนการตามธรรมชาติที่ไม่สมบูรณ์แบบ “มักจะ” นำไปสู่ข้อสรุปที่ปฏิเสธสิ่งที่เรียกว่า “ธรรมชาติ” แล้วโอบรับกลไกที่เชื่อว่าเป็น “ระบบ” ที่คาดการณ์ได้ว่ามนุษย์ดำเนินตามระบบแบบนั้นมากกว่าจะมีเจตจำนงที่ยากจะเหมือนกัน

การแก้ไขปัญหาทางเศรษฐกิจในปัจจุบันเป็นไปตามชุดความคิดที่กล่าวมาข้างต้น หากจะขยายความว่ามันคืออะไรกันแน่? ก็คงไม่พ้นการอธิบายด้วยการยกเหตุผลวิบัติหนึ่งที่เรียกพฤติกรรมจำเพาะเหล่านี้ว่า "Nirvana fallacy" คือ ความพยายามเปรียบเทียบความเป็นจริงกับเป้าหมายทางอุดมคติ ซึ่งแนวโน้มของความคิดของคนที่จะใช้ตรรกะวิบัติประเภทนี้เขามองว่ามันจะมี "perfect solution" ในปัญหาที่เฉพาะเจาะจง แต่ถ้าพิสูจน์แล้วว่ามันแก้ไขไม่สมบูรณ์หรือไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง พวกเขาก็จะหา perfect solution อย่างอื่นมาแก้ไขปัญหาต่อเรื่อย ๆ อย่างไม่รู้จักจบ สิ่งเหล่านี้กำลังเกิดขึ้นกับเศรษฐกิจของประเทศไทยและต่างประเทศที่เหล่าผู้มีอำนาจพยายามลองผิดลองถูก (trial and error) กับชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนผ่านนโยบายที่ทำร้ายประชาชนในประเทศอยู่เรื่อยไป คนเหล่านั้นพวกเขามักจะไม่เข้าใจวิถีชีวิตของคนและมีความคิดที่คับแคบ เป็นเหตุผลว่าทำไมเขามองว่าเศรษฐกิจเป็นเหมือนเครื่องจักรรถยนต์มากกว่าเป็นเรื่องของสิ่งมีชีวิต (มนุษย์)

ผู้ที่ยึดถือแนวทางเศรษฐศาสตร์สำนักเคนส์ (Keynesian Economics) และผู้นับถือลัทธิอุดมการณ์ฝ่ายซ้ายล้วนมักจะใช้ "การแก้ปัญหาด้วยการวนอยู่ที่เดิม" มากกว่าหาทางเลือกอื่นที่เหมาะสมและเข้ากับความเป็นจริงซึ่งไม่ใช่ข้อเสนอเดิม ยกตัวอย่างเช่น ถ้าหากประเทศ A มีปัญหาขาดแคลนสินค้า x รัฐบาลของประเทศ A มีนักการเมืองชื่อบี เสนอให้รัฐควบคุมราคาอันเนื่องมาจากสินค้าที่ขาดแคลนมีราคาแพงอยู่แล้ว มันอาจจะกระทบต่อความเป็นอยู่ของคนในประเทศ ผลที่ได้รับก็คือ สินค้า x ยิ่งจะขาดแคลนมากขึ้นไปเรื่อย ๆ ทันใดนั้นเองการควบคุมราคาก็ไม่อาจควบคุมได้อยู่อีกต่อไป นักการเมืองบีเลยเสนอมาตรการอื่น ๆ ที่ให้รัฐมีบทบาทไปซะเองโดยการให้รัฐบาลผลิตสินค้า x ขึ้นมาเองผ่านเงินภาษีไปจัดตั้งอุตสาหกรรมการผลิตสินค้า x สิ่งที่อาจตามมาอีกก็คือ สินค้า x ที่ผลิตอาจแก้ไขความขาดแคลนได้ก็จริง แต่คุณภาพของสินค้าอาจไม่มีประสิทธิภาพเท่ากับเอกชนแข่งขันคุณภาพสินค้ากันเอง อาจทำให้เกิดตลาดมืดขึ้นมา หรือ ท้ายที่สุดรัฐเกิดการจัดสรรทรัพยากรที่ไม่มีประสิทธิภาพมากขึ้นไปเรื่อย ๆ จนมีปัญหาด้านต้นทุนที่สูง ... ข้อสรุปก็คือ ยิ่งให้รัฐเข้ามายุ่งหรือแก้ไขปัญหาที่มีอยู่ก็อาจเกิดปัญหาอื่นตามมา ข้อเสนอใดที่เมื่อให้รัฐเข้าไปยุ่งและยุ่งมากขึ้นล้วนเป็นการ "แก้ไขปัญหาด้วยการวนอยู่ที่เดิม" ไม่มีทางที่จะคิดถึงทางเลือกอื่น ตราบเท่าที่เขาเชื่อว่ารัฐคือ "ทุกสิ่งทุกอย่าง" ที่จะประทานให้กับเขา

ทางออกที่ง่ายที่สุดของเรื่องนี้ก็คือ

การมองหาตัวเลือกที่ดีที่สุดและเป็นสิ่งที่ตามกลไกธรรมชาติ *

ในปัจจุบันรัฐบาลพยายามบิดเบือนกลไกธรรมชาติแล้วต้องการควบคุมมันให้อยู่กับมือ แต่ครั้งเมื่ออดีตรัฐคอมมิวนิสต์มันแสดงให้เห็นแล้วว่าการรวมศูนย์ทางเศรษฐกิจนั้นนอกเหนือจากจะเป็นไปไม่ได้ในทางทฤษฏีแล้ว ในความเป็นจริงก็ทำให้มีปัญหามากมายก่ายกองกว่าประเทศที่ใช้เศรษฐกิจแบบทุนนิยม ทั้งคุณภาพชีวิตที่ต่ำกว่าและความอดอยากที่รุนแรงกว่า การบิดเบือนกลไกธรรมชาติจะต้องได้รับสิ่งตอบแทนที่แลกเปลี่ยนก็คือการเกิด "วิกฤต" หลายคนที่มีความคิดที่จะให้รัฐเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเศรษฐกิจเพื่อแก้ไขปัญหาวิกฤต เพราะตลาดเสรีเป็นตัวนำไปสู่วิกฤตเอง ซึ่งตามเหตุผลนี้ทำให้พวกเขามักมองข้ามจุดเริ่มแรกไปว่าเศรษฐกิจไม่ใช่สิ่งที่สมบูรณ์แบบ มันล้วนมีจุดเติบโตและจุดถดถอยของมัน (เพราะมันคือ “ธรรมชาติ”) แต่สุดท้ายกลไกธรรมชาติของตลาดมันก็จะปรับตัวให้ดีขึ้นของตัวมันเองโดยไม่ต้องไปทำอะไร แต่พวกเขาดันคิดว่ากลไกธรรมชาติคือ "ปัญหา" ตั้งแต่แรกและควรกำกับควบคุมมันแทน ทว่าการควบคุมก็ยิ่งทำให้เกิดปัญหาตามมาอย่างไม่จบสิ้น คำถามสุดท้ายในส่วนท้ายของบทความนี้ก็คือ “แล้วพวกเขาจะทำไปทำไม?” ในเมื่อทำไปแล้วมันมีปัญหาตามมา? คำตอบในมุมมองของผู้เขียนก็คือ พวกเขาไม่ได้เชื่อเรื่องเสรีภาพตั้งแต่แรก แม้ว่าพวกเขาทำไปแล้วอ้างเสรีภาพมันก็นำไปสู่ความย้อนแย้งที่ใช้สถาบันที่ผูกขาดความรุนแรงเหนือพื้นที่มากำกับหรือมองเสรีภาพให้คนอื่นได้อย่างปลอมเปลือก ไม่ใช่เสรีภาพแบบสิทธิ์ตามธรรมชาติที่มีอยู่ในมนุษย์แต่ละคนจริง ๆ

#siamstr . บรรณานุกรม

Thornton, Mark. The REAL Solution to the Coming Economic Crisis. Auburn, AL: Mises institute, 2022.

อย่า-เป็น-เช่น-เห็น แล้วผ่านไป #1 ความกลัว | โดย A Good Many (npub1mnd…e897)
อ่านที่ Habla | https://w3.do/U6zFRZxw
quoting
naddr1qq…gtzr

ความกลัว

ภาพโดย <a href="https://pixabay.com/th/users/chraecker-5555/?utm_source=link-attribution&utm_medium=referral&utm_campaign=image&utm_content=50267">Chräcker Heller</a> จาก <a href="https://pixabay.com/th//?utm_source=link-attribution&utm_medium=referral&utm_campaign=image&utm_content=50267">Pixabay</a>
ความกลัวที่ไม่อาจข้ามผ่าน

หลายครั้งที่มนุษย์เรามักถูกหยุดยั้งด้วยความกลัว ความคิด หรือจินตภาพต่างๆ ที่ถูกเติมแต่งขึ้นมา มันทำให้ความกล้าหาญของเรา ถดถอยลง หรือบางครั้งมันอาจเหมือนถูกสะกดด้วยมนต์ที่สูงส่ง จนหลายๆคนครั่นคร้ามกับความกลัวเหล่านั้น

ทุกๆคนน่าจะรู้ตัวเองแล้วว่า เรากลัวอะไร แต่เคยถามตัวเองบ้างไหมว่า ตั้งแต่เมื่อเราเกิดมาแล้วจนถึงปัจจุบันนั้น เราเคยกลัวอะไรมากที่สุด และกลัวสิ่งเหล่านั้นมานานแค่ไหนแล้ว ความกลัวจากสิ่งต่างๆเหล่านั้น มันเพิ่มขึ้น หรือ ลดลง อย่างไร? ช่วงเวลาไหนที่เรามักจะกลัวอะไรเหล่านั้น? และเราจะมีอะไรที่เป็นเหมือนสัญญาณในการบ่งบอกว่าความกลัวเหล่านั้นมันกำลังเข้ามาหาเรา? ความผิดหวังเป็นความกลัวไหม ความเสียใจเศร้าโศกเป็นความกลัวหรือเปล่า หรือความคลาดเคลื่อนจากการนัดหมายเป็นความกลัวด้วยไหม เราให้น้ำหนักกับความกลัวสิ่งใดมากกว่ากัน เราจัดลำดับความรุนแรงจากผลที่อาจเกิดขึ้นจากความกลัวเหล่านั้นด้วยอะไร เคยคิดบ้างไหมว่า หากปราศจากความกลัวเหล่านั้นแล้ว เราจะดำรงชีวิตที่แตกต่างจากเดิมไปมากแค่ไหน อย่างไร?

เราจะใช้อะไรวัด หรือตวงความกลัวเหล่านั้น ออกมาเป็นระดับขีดความกลัวด้วยอะไร

หากเช้าวันหนึ่งเราลืมตาตื่นมาจากการหลับไหล แล้วพบว่าทุกสิ่งที่เคยเป็นมาก่อนหน้านี้มันเปลี่ยนไป ชุดที่เราใส่นอน เตียงที่เราเอนกายเมื่อยามค่ำคืน ห้องหับที่เราอาศัย เฟอร์นิเจอร์ต่างๆรอบตัว รวมไปถึงตัวเราที่ไม่ใช่คนเดิมจากเมื่อวานนี้ เราจะรู้สึกอย่างไร เราจะตกใจแค่ไหน เราจะควบคุมสถานการณ์ต่อจากนี้อย่างไร โดยส่วนมากที่ผู้คนส่วนใหญ่จะทำคือ สิ่งแรกที่เราลืมตาตื่นขึ้นมา คุณต้องสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงทุกๆสิ่งรอบตัวก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นเมื่อคุณตั้งสติได้พอประมาณ คุณจึงจะย้อนกลับมาดูตัวเอง นั่นแหละ!! เราตระหนกกับสิ่งของรอบๆตัวก่อน เพราะอะไรกัน อาจจะเพราะสิ่งเหล่านั้นมันเกิดจากภาพซ้ำๆที่เรามองเห็นอยู่ในทุกๆวัน ใช่ไหม? เราเคยเห็นภาพที่คุ้นเคยจากการใช้ชีวิตประจำวันของเราแบบใดแบบหนึ่งแล้วจดจำมันไว้ว่ามันคือความปกติ แล้วทำไมเราจึงย้อนมามองดูตัวเองภายหลังหล่ะ คำตอบง่ายๆ เพราะเราไม่ได้ตระหนักถึงตัวตนของเราเลยอย่างไรหล่ะ เราสังเกตจากสิ่งรอบตัวเป็นสำคัญ เราเอาชีวิตของเราเองวางไว้ที่ตรงนั้น เอาความสำคัญทั้งหมดวางไว้ตรงที่เราคิดว่ามันคือกึ่งกลางของแกนหลักในชีวิตเรา เราเอาชีวิตทั้งหมดของเราวางไว้ตรงที่เราอุปโลกน์ขึ้นมาว่ามันคือทุกสิ่งที่เราต้องดำเนินไปอย่างนั้น เราเอาแก่นของชีวิตเราไปผูกกับความเป็นไป อย่างที่มันควรจะเป็นในแบบที่เราคาดหวัง ในแบบที่เราคาดคิด ในแบบที่เราออกแบบเอาไว้ แล้วเราเอาความกลัววางไว้ตรงไหน?

ภาพโดย <a href="https://pixabay.com/th/users/redioactive-1711733/?utm_source=link-attribution&utm_medium=referral&utm_campaign=image&utm_content=2403050">REDioACTIVE</a> จาก <a href="https://pixabay.com/th//?utm_source=link-attribution&utm_medium=referral&utm_campaign=image&utm_content=2403050">Pixabay</a>

การมองที่ตัวเองมันยากกว่าการส่องตัวเองในกระจก

สิ่งหนึ่งสิ่งใดเกิดขึ้นมาแล้ว ย่อมดีเสมอ มันคือคำพูดของคนบางคนที่มองว่าอะไรที่เกิดขึ้นมาแล้ว จนเกิดส่งผลอย่างใดอย่างหนึ่งที่อาจผิดไปจากที่เราคาดหวัง แต่เรายังยอมรับสิ่งเหล่านั้นได้ มันไม่แปลกเหรอ ที่เรายอมรับกับเรื่องอะไรแบบนั้น การคาดหวังอีกอย่างว่าสิ่งใดที่เกิดขึ้นมาแล้ว เป็นอย่างที่เราต้องการเสมอ มันจะไม่ดีกว่าเหรอ เรากลัวว่าจะผิดหวัง จึงต้องยอมรับมันแบบนั้น หรือว่าเรา ยอมรับเรื่องที่มันเกิดขึ้นแบบนั้นได้จริงๆ หากเราคาดหวังว่าวันพรุ่งนี้เราจะต้องได้เลื่อนตำแหน่งหน้าที่การงานที่สูงขึ้น แล้วผลออกมาว่าเรายังไม่ใช่คนนั้น มีอีกคนที่ขึ้นมาแทนที่เรา เรายอมรับสิ่งนั้นได้มากแค่ไหน คนอื่นๆจะมาซุบซิบนินทาว่าควรเป็นเรามากกว่าในตำแหน่งนั้นบ้างไหม เราคิดว่าเราจะมีรายได้ที่เพิ่มขึ้น หรือมีโอกาสในการพัฒนาสิ่งต่างๆให้เพิ่มพูนขึ้นได้ดีกว่านั้นบ้างไหม เราไม่เสียใจจริงๆเหรอ เราไม่ผิดหวังจริงๆเหรอ เราคิดว่ามันเกิดขึ้นแล้ว มันย่อมดีเสมอจริงๆเหรอ บางครั้งบางที การที่เรามองส่องในกระจกแล้วเห็นรอยสิวเราอาจจะคิดว่าแค่สิวเหล่านั้น เราอาจไปทำหัตถการบางอย่างให้มันเลือนหายไปได้ง่ายๆ แต่เราเคยคิดบ้างไหมว่า เวลาที่เราถ่ายรูปเก็บช่วงเวลาเหล่านั้นไว้ รอยสิวเหล่านั้น มันไม่ได้หายไปจากในอดีตเลย มีเพียงอนาคตที่อาจเปลี่ยนไป มีเพียงรูปถ่ายใบหลังจากนั้นเท่านั้น ที่เปลี่ยนไป เราอาจจะบอกว่าทุกสิ่งจากนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วนะ แต่อย่าลืมว่า ... อดีตมันเหมือนเดิมเสมออย่างไรหล่ะ

อยากกินของอร่อย แต่มันไม่มีประโยชน์ แต่มันก็อร่อยจริงๆนะ

ภาพโดย <a href="https://pixabay.com/th/users/gepharts3d-112682/?utm_source=link-attribution&utm_medium=referral&utm_campaign=image&utm_content=686984">gepharts3d</a> จาก <a href="https://pixabay.com/th//?utm_source=link-attribution&utm_medium=referral&utm_campaign=image&utm_content=686984">Pixabay</a>

ป๊อก!! ซู่ว!! เสียงเปิดกระป๋องอะลูมิเนียมพร้อมเม็ดละอองน้ำจากในกระป๋องที่สาดกระเด็นออกมาโดนมือประปราย อันเกิดมาจากแรงดันบางส่วนถูกดันออกมาพร้อมกับของเหลวในภาชนะบรรจุเหล่านั้น ลองหลับตาแล้วนึกดูว่า หากไม่มีผลงานวิจัยออกมาบอกว่าน้ำตาลหากมากเกินไปก็เป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดอันตรายต่อมนุษย์ เราจะห้ามใจไม่ให้เปิดกระป๋องเหล่านั้นได้อย่างไร แล้วหากมีผลิตภัณฑ์ใหม่ที่ไม่มีน้ำตาลแต่ยังคงความหวานคล้ายแบบเดิม เราจะกลับมาเปิดกระป๋องเหล่านั้นแล้วดื่มกินอย่างเอร็ดอร่อยอีกหรือไม่ แล้วหากผลงานวิจัยที่ออกมาล่าสุดบอกว่าสารให้ความหวานแทนน้ำตาลบางชนิดส่งผลเสียต่อร่างกายมนุษย์แล้วเราจะต้องกลับมาห้ามใจไม่เข้าใกล้เสียงซู่ซ่าเหล่านั้นได้อีกหรอ มนุษย์เราบางครั้งก็ทำตัวแปลกประหลาดกับความกลัว บางคนกลัวแต่ก็กล้าที่จะลองต่อต้าน บางคนกลัวจนวิตกกังวล บางคนกลัวแต่ก็อยากลอง บางคนก็ไม่กลัวเลยแม้จะรู้อะไรมาบางอย่าง

แต่บางคนไม่รู้ จึงไม่กลัว

ถ้าแบบนั้นก็ตอบคำถามสิ่งเหล่านี้ได้ง่ายๆ ถ้าไม่รู้ก็จะไม่เกิดความกลัว ใช่หรือไม่ ลองคิดดูว่ากว่ามนุษย์เราจะรู้ว่าอะไรกินได้ อะไรกินไม่ได้ อะไรที่กินได้แต่ต้องปรุงแบบไหน ทำอย่างไร มันมหัศจรรย์มากเลย ผมรู้สึกทึ่งมากกับคนที่ กิน อะไรต่างๆที่เห็นลงไป แล้วรอให้คนที่เหลือดูว่า รอดก็กินได้ ไม่รอดคือโอเคบาย!! คนคนนั้นเค้ามีความกลัวบ้างไหม เคยได้ยินมาก่อนไหมว่าใครกินอะไรมาแล้วมันเป็นแบบไหนบ้าง ผมรู้สึกตลกกับชีวิตที่เราเอาไปเสี่ยงกับอะไรแบบนั้นในยุคที่เรายังไม่ตกผลึกว่า อะไร เป็นอะไร จนกระทั่งปัจจุบัน เราก็ยังไม่ตกผลึกว่า เสียงป๊อก!! ซู่ว!! ในกระป๋องผลไม้ในน้ำเชื่อมบางยี่ห้อ มันอันตรายจากน้ำตาลในผลไม้ หรือน้ำเชื่อม หรือเพราะแก๊สที่อัดลงไป หรือเพราะกระป๋องที่บรรจุ หรือเพราะตัวเราเอง ที่บางครั้งต้องควบคุมอาหารเหล่านั้น หรืออาจจะเป็นเพราะใครสักคนที่อยากให้เราเป็นคนที่ไม่กลัวคนนั้น เพื่อที่จะได้จดบันทึกลงไปว่า อันนี้ไม่ควรกินหว่ะ!!

ภาพโดย <a href="https://pixabay.com/th/users/jeniffertn-243408/?utm_source=link-attribution&utm_medium=referral&utm_campaign=image&utm_content=646201">Jeniffer, Wai Ting Tan</a> จาก <a href="https://pixabay.com/th//?utm_source=link-attribution&utm_medium=referral&utm_campaign=image&utm_content=646201">Pixabay</a>

. . .

บางครั้ง เมื่อเราวางอะไรบางอย่างลงไป มันก็อาจจะทำให้อะไรๆมันเบาขึ้น ความหนักที่เรากลัวอาจจะเป็นทองคำที่มีค่า หรืออาจจะเป็นเพียงก้อนหินที่ดูธรรมดา แต่หากเราวางมันลงไว้ก่อน แล้วคิดถึงสิ่งที่เราต้องการจริงๆ เราอาจจะรู้ว่า เราควรแบกสิ่งเหล่านั้นไว้ต่อไป หรือวางมันทิ้งไว้อย่างนั้นตลอดกาล เหมือนกับความกลัวในตอนนี้ ผมกลัวเหลือเกินว่า คนที่อ่านมาถึงตรงนี้ จะกลัวที่จะมองดูตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง ผ่านคนอื่น กลัวที่คุณ อาจจะเป็นคนอื่นที่มองดูใครสักคน แล้วกลัวว่าคนคนนั้น อาจจะเป็นคุณ 👀

ประชาธิปไตยอันสวยหรูร์ กับเทคนิคสูบทรัพยากรจากดาวเกาว์เซียน | โดย AdlerNS (npub1elf…mahl)
อ่านที่ Habla | https://w3.do/GlVPIe-uj
quoting
naddr1qq…0kwt

#FuckIMF #Siamstr #ThailandZapathon #นิยายสั้น #ดาวเกาส์เซียน

ขอเปลี่ยนบรรยากาศมาส่งนิยายสั้นดูบ้างครับ

เรื่อง ประชาธิปไตยอันสวยหรูร์ กับเทคนิคสูบทรัพยากรจากดาวเกาส์เซียน

ณ จักรวาลอันไกลโพ้นมีดาวเคราะห์ที่มีชื่อว่า*เกาส์เซียน*เป็นดาวที่มีสิ่งมีชีวิตเจริญเติบโตได้เช่นเดียวกับโลกของเรา ในดาวแห่งนี้มีสิ่งมีมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตพยายามควบคุมดาวแห่งนี้อยู่ ในดาว*เกาส์เซียน*ประกอบด้วยหลายประเทศ โดยมีประเทศ*อะเมกู*ที่ได้ชนะสงครามดวงดาวครั้งล่าสุด ตั้งกฎควบคุมการเงินของดาวดวงนี้อยู่ ประเทศ*อะเมกู*มีการทหารที่แข็งแกร่งตั้งฐานรบอยู่ทั่วดวงดาวแห่งนี้ และประเทศ*อะเมกู*นั้นมีการปกครองแบบประชาธิปไตยอันมีประธานาธิบดีเป็นประมุข

เมื่อก่อนการเงินของดาวดวงนี้จะถูกอ้างอิงไปที่แร่หายากที่ชื่อว่าคริปโตไนต์ แต่เนื่องจากประเทศ*อะเมกู*ต้องใช้เงินในการสร้างกองทัพที่แข็งแกร่งและรัฐสวัสดิการของประชาชนจึงทำให้แร่*คริปโตไนต์*มีไม่เพียงพอจึงเกิดวิกฤติ ประเทศอะเมกูจึงไปเจรจากับประเทศที่ส่งออกปิโตเลียมรายใหญ่ที่สุดที่มีชื่อว่าซูอะ โดยปิโตเลียมเป็นแหล่งพลังงานเช่นเดียวกับโลกที่ถูกนำมาใช้พลังงานหล่อเลี่ยงกิจกรรมของมนุษย์ในดวงดาวแห่งนี้ โดย*อะเมกู*จะให้การคุ้มครองทางการทหารแต่ประเทศ*ซูอะ*ต้องขายปิโตเลี่ยมในสกุล*ดาล่อน*ซึ่งเป็นสกุลเงินของประเทศ*อะเมกู*เท่านั้น และจากนั้นประเทศอะเมกูจึงเลิกใช้การอ้างอิงแร่คริปโตไนต์ โดยจะพิมพ์*ดาล่อน*ขึ้นมาเองและ*ดาล่อน*นั้นมีมูลค่าที่สามารถซื้อปิโตเลี่ยมได้เพียงสกุลเดียวเท่านั้น จึงเกิดระบบปิโต-ดาล่อน ขึ้นมาบนดวงดาว*เกาส์เซียน*แห่งนี้

ที่ผ่านมามีหลายประเทศที่สามารถส่งออกปิโตเลี่ยมเช่นกันพยายามจะขายเป็นสกุลอื่น ๆ แต่จะถูกยัดข้อหาว่า สร้างอาวุธนิวเคลียร์ หรืออาวุธชีวะภาพ และโดนถล่มประเทศไปตามระเบียบ นอกจากนี้เมื่อสกุล*ดาล่อน*แข็งแกร่งจริงเป็นเครื่องมือในการคว่ำบาตรที่ดีอีกด้วย เพราะประเทศ*อะเมกู*มีการใช้เงินที่สูงในการสร้างกองทัพและรัฐสวัสดิการจึงได้มีการกู้ยืมเงินประเทศอื่น ๆ เป็นเงินสกุล*ดาล่อน*แต่ถ้าประเทศ*อะเมกู*ไม่พอในก็จะคว่ำบาตรเบี้ยวหนี้ประเทศเหล่านั้นเอาดื้อ ๆ รวมทั้งได้ตั้งธนาคารแห่งดาว*เกาส์เซียน*กับเหล่าประเทศพันธมิตรขึ้นมาเพื่อปล่อยกู้ แต่เดี๋ยวก่อนเงินที่ปล่อยกู้นั้นแม้ว่าจะประกอบด้วยเงินสกุลของประเทศพันธมิตรด้วยก็ตามแต่ทุกสกุลต้องมี*ดาล่อน*เป็นเงินสำรองรองรับสกุลเหล่านั้นทำให้สกุล*ดาล่อน*ยิ่งแข็งแกร่ง ประเทศ*อะเมกู*จึงเพลิดเพลินในการพิมพ์เงิน กู้เงิน สร้างกองทัพ และทำรัฐสวัสดิการอวดประเทศต่าง ๆ ว่าเพราะการปกครองแบบประชาธิปไตยมีประธานาธิบดีเป็นประมุข ทำให้คนในประเทศชีวิตดี๊ดีย์…

แต่ทรัพยากรธรรมชาติมีจำกัด แต่การพิมพ์เงินของประเทศ*อะเมกู*ไม่จำกัด ทรัพยากรต่าง ๆ จึงมีราคาที่สูงขึ้นเมื่อเทียบกับ*ดาล่อน*หรือเรียกว่าเงินเฟ้อ ดังนั้นแผนการร้ายของประเทศอะเมกูจึงอุบัติอีกครั้ง

แผนการร้ายที่ 1 ประเทศ*อะเมกู*ได้นำไวรัสที่ชื่อว่า*ควายขวิด*ไปแอบปล่อยที่ประเทศ*ชาหน้า*ที่กำลังเติมโตในหลาย ๆ ด้านอย่างรวดเร็วมาเป็นคู่แข่ง ทำให้ประเทศ*อะเมกู*ขายวัคซีน*ควายขวิด*ได้เงินเป็นกอบเป็นกำ นอกจากนั้นยังแสร้งทำเป็นบริจาควัคซีนให้ประเทศต่าง ๆ เพื่อสร้างหนี้บุญคุณอีกด้วย แต่ขณะที่ไวรัส*ควายขวิด*ระบาดระบบเศรฐกิจได้หยุดชะงักการส่งออกปิโตเลียมในหลาย ๆ ประเทศมีปัญหาทำให้ต้องกู้เงินจากธนาคารแห่งดาวเกาส์เซียน โดยประเทศที่กู้เงินไปนั้นต้องแลกด้วยทรัพยากรและหนี้อันมหาศาล

แผนการร้านที่ 2 การสูบความมั่งคั่งจากแผนแรกรึจะพอเพียง ประเทศ*อะเมกู*จึงมีการติดต่อลับ ๆ กับประเทศเลียสัตว์ ที่เบื้องหน้าแสร้งทำเป็นศัตรูกับโดยประเทศ*เลียสัตว์*เองก็ส่งออกปิโตเลียมเช่นกัน (ขอเล่าเสริมว่าประเทศ*อะเมกู*ก็มีการผลิตและส่งออกปิโตเลียมเช่นกันแม้ไม่ใช่อันดับหนึ่งของดาวดวงนี้) ก่อนที่จะเฉลยว่าการติดต่อลับ ๆ นั้นคืออะไร ประเทศ*เลียสัตว์*เดิมทีเคยเป็มหาอำนาจในอดีตแต่โดนประเทศ*อะเมกู*แทรกแซงภายใต้กลุ่มประเทศที่ใช้ชื่อว่านัตโต๊ะ (กลุ่มประเทศนี้สัญญากันว่าถ้าประเทศในกลุ่มโดนโจมตีเหมือนเราประเทศโดนเช่นกันและพร้อมที่จะทำสงคราม) จนประเทศกระจัดกระจายโดยประเทศหนึ่งที่ปัจจุบันมีดินแดนเป็นรัฐกันชนประเทศนั้นชื่อว่าเย็นคูลล์ ประเทศ*เย็นคูลล์*นั้นได้ถูกประเทศ*อะเมกู*สั่งสอนการปกครองแบบประชาธิปไตยมีประธานาธิบดีเป็นประมุขที่ทำให้ประชากรในประเทศอะเมกูชีวิตดี๊ดีย์ และสอนเรื่องเสรีภาพจนประเทศ*เย็นคูลล์*ที่เคยสงบเป็นรัฐกันชนระหว่างกลุ่มประเทศ*นัตโต๊ะ*กับประเทศเลียสัตว์ เริ่มฮึกเหิ่มอยากเข้าร่วมกลุ่ม*นัตโตะ*และจะนำอาวุธนิวเคลียร์มาตั้งเล็งเป้าไปที่ประเทศเลียสัตว์ พอเห็นประเทศ*เย็นคูลล์*จะทำเช่นนั้นประเทศ*เลียสัตว์*ยอมไม่ได้จึงได้ก่อสงครามขึ้น แต่กระนั้นเลยประเทศเล็ก ๆ อย่างประเทศ*เย็นคูลล์*จะสู้ประเทศ*เลียสัตว์*ได้อีกทั้งยังไม่ได้เข้ากับกลุ่ม*นัตโต๊ะ*อย่างเป็นทางการด้วย (กลุ่ม*นัตโต๊ะ*แค่แสร้งทำว่า welcome ใจจริงไม่ได้อยากมีภาระเพิ่ม) ประเทศ*อะเมกู*จึงเสนอตัวสนับสนุนอาวุธและกำลังแบบลับ ๆ แต่เดี๋ยวก่อนไม่ฟรีน่ะจ๊ะเป็นหนี้*อะเมกู*ด้วยน่ะ ในสงครามนั้นประเทศ*อะเมกู*ได้คว่ำบาตรประเทศเลียสัตว์ แอบระเบิดท่อส่งปิโตเลียมทำให้เกิดการขาดแคลนพลังงานทำให้ราคาปิโตเลียมดันตัวสูงขึ้นเหล่าประเทศส่งออกปิโตเลียม (ประเทศอะเมกู เลียสัตว์ …) เริ่มยิ้มอย่างอรุ่มเจ๊าะพร้อมสูบความมั่งคั่งจากดาวดวงนี้ และเลี้ยงไข้สงครามที่ประเทศ*เย็นคูลล์*ต่อไป

โทรศัพท์ลับข้างต้น

ประเทศอะเมกู : สวัสดีสาด…

ปรเทศเลียสัตว์ : เออมีไรว่ามา

ประเทศอะเมกู : เดี๋ยวกูยุให้มันไปเข้ากับกลุ่มนัตโต๊ะ น่ะ

ปรเทศเลียสัตว์ : เมริงจะทำเพื่อ

ประเทศอะเมกู : เมริงก็อ้างเรื่องบุกดิว่ะ แล้วเอาดินแดนไป แต่เมริงแสดงให้เนียนน่ะสัตว์ แล้วเราจะรวยไปด้วยกัน

ขอไว้อาลัยให้กับประชากรประเทศเย็นคูลล์และประชากรประเทศต่าง ๆ ที่เป็นเหยื่อให้เหตุการณ์นี้

บทแรก: ตัวเรา การเดินทาง และ Bitcoin | โดย siamstr.com (npub1tr6…06fl)
อ่านที่ Habla | https://w3.do/KCrhx3Zr
quoting
naddr1qq…kvs3

ไร้เดียงสา

ตั้งแต่จำความได้ ผมก็อยู่กับตาและยาย ในขณะเดียวกัน พ่อแม่และพี่สาว อยู่บ้านอีกหลังนึง ห่างออกไปราว ๆ 15กม. โดยให้เหตุผลว่า ยายมักจะมารับพี่สาวเพื่อพาไปบ้าน และแม่ก็ต้องเดินทางไปรับทุกวัน นั่นทำให้ผมเกิดขึ้นมา เพื่อมาอยู่กับตาและยาย และแน่นอนว่ามันคือจุดปมแรกในชีวิตของผม

เราเกิดมาทำไมกันนะ

แต่คิดไปก็เท่านั้น ผมไม่อยากจะนึกถึงช่วงเวลานั้นเท่าไหร่นัก อาจจะเพราะเป็นความทรงจำ ที่ไม่น่าจดจำแม้แต่น้อย ในช่วงประถม ผมมักจะถูกเลือกให้ไปแข่งขันวิชาการในสายวิชาคณิตศาสตร์เป็นประจำทุกปี แต่ผมไม่อินกับมันเลย ผมสนใจในเรื่องคอมพิวเตอร์มากกว่า ยุคนั้นคอมเริ่มเข้ามาสู่บ้านนอก แม้จะยังไม่มีอินเตอร์เน็ต จำได้ว่า Intel core2duo Ram 2GB VGA 512Mb คือสุดยอดคอมที่เล่นได้ทุกเกมบนโลกใบนี้ในยุคนั้น แน่นอนว่าหลังจากรู้จักกับคอมพิวเตอร์ มันได้ปลุกอะไรบางอย่างในตัวผมขึ้นมา

ในช่วง ป.5 โรงเรียนเราได้รับการสนับสนุนคอมพิวเตอร์ใหม่ และมีครูคอมคนใหม่มาเช่นกัน ผมเป็นหนึ่งในอาสาสมัคร ในการเข้าไปประกอบคอมเหล่านั้น และในการติดตั้ง Windows ึ7 ผมเป็นเด็กคนเดียวที่ทำมันได้ ทำให้ถูกดึงตัวมาแข่งขันวิชาการด้านคอมพิวเตอร์แทน นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้เขียนโปรแกรม ในการแข่งขัน Web Editor. และผมรักมันมาก ผมรู้ตัวทันทีว่าผมเกิดมาเพื่อสิ่งนี้

ในช่วงปี 2011 ผมได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับ Bitcoin เป็นครั้งแรก ผ่านทางรายการ แบไต๋ไฮเทค มันเป็นช่วงที่ Bitcoin ขึ้นมาแตะ 30$ เป็นครั้งแรก แต่ผมในตอนนั้น ไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย รู้เพียงแค่ว่า Bitcoin เป็นเงินดิจิตอล แล้วมันต่างจากบาทที่ใช้ทุกวันนี้ยังไง

I've no clue.

สำหรับเด็ก ป.6 ณ ขณะนั้น มันไม่สนใจอะไรโลกหรอก สนใจแค่ว่าจะไปต่อมัธยมที่ไหน จะสอบ หรือยืนโควต้าอย่างไร หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็สอบติดโรงเรียนประจำจังหวัด เป็นช่วงเปลี่ยนผ่านชีวิต เป็นช่วงที่เข้าเมืองครั้งแรก เป็นช่วงที่ต้องปรับตัว เรียนรู้ชีวิตจริง กว่าที่เคยเป็นมา ได้เจอเพื่อนดี ๆ มากมาย

ช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิต คงเป็นช่วง ม ต้น นี่แหละ

แม้จะไม่ได้สนใจ Bitcoin เลยแม้แต่น้อย ถึงจะว่าไปแบบนั้น ชีวิตประจำวันของผมนั้น วนอยู่ใน Loop ที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ คือการตื่นตี 5 เตรียมตัวขึ้นรถตู้ไปโรงเรียนถึงโรงเรียน 7 กว่า ๆ 4 โมงเย็นก็นั่งรถกลับถึงบ้าน 6 โมงเย็น กว่าจะได้นอนก็เกือบเที่ยงคืนทุกวัน ขณะเดียวกัน บ้านก็ไม่ใช่ Safe Zone ของผมเท่าไหร่

ตามหาชีวิต

ในปี 2015 เป็นช่วงที่ผมอยู่ ม.3 ในขณะนั้น ผมถูกป้ายยาเตรียมตัวในการสอบเตรียมทหาร ด้วยคำที่ว่า "โตไปจะได้เป็นเจ้าคนนายคน" ที่ที่บ้านพูดกรอกหูอยู่เป็นประจำ แต่มันใช้กับผมไม่ได้หรอกนะ ผมไปสอบตามที่คนในบ้านต้องการ และผมเลือกที่จะเทข้อสอบ เพราะผมไม่ชอบทางนี้เลยสักนิดเดียว และโชคก็เข้าข้าง โรงเรียนเตรียมทหารประกาศเปลี่ยนหลักสูตร และปิดรับนักเรียนในปี 2016 ทำให้สอบได้แค่ครั้งเดียว

ผมไม่ได้สนใจเลยว่าผมผลาญ wealth ของครอบครัวไปเท่าใดในช่วงที่เตรียมสอบ ผมแค่รู้ว่า "มันไม่ใช่" แต่ถึงแบบนั้น ผมกลับเลือกสอบเข้าห้องฟิสิกส์ ในโรงเรียนเดิม แทนที่จะไปสายคอม เพียงเพราะคิดว่าการสอนมันน่าเบื่อ และผมก็เริ่มหมดไฟเช่นกัน

ผมขอครอบครัวให้ผมได้อยู่หอพัก เพราะการขึ้นรถไปกลับนั้นมันทรมาณ และเสียเวลาเอามาก ๆ แน่นอนว่าผมขออยู่หอตั้งแต่ ม.ต้นแล้ว และก็ไม่ได้รับอนุญาติ

ต้นปี 2017 แม่ผมก็ทักมาบอกว่า ถ้าพ่อกับแม่เลิกกัน ลูกจะว่ายังไง มันทำให้ผมซึมไปพักใหญ่ ๆ และก็เพิ่งรู้ว่า ครอบครัวมีหนี้อยู่เกือบครึ่งล้าน.... จากการเรียน เป็นการเถลไถล เที่ยวมากขึ้น ไปเรียนบ้าง ไม่ไปบ้าง

Depression

จาก Trigger เล็ก ๆ พร้อมกับปมที่สั่งสมมา มันทำให้ผมเป็นโรคซึมเศร้า ผมพบจิตแพทย์หลายครั้ง

ผมได้ทิ้งชีวิตไปแล้ว นั่นคือความคิดของผม ณ ขณะนั้น ผมตัดสินใจลาออกจากโรงเรียนช่วงช่วง ม.6 เทอม 1 ผมออกมาอยู่บ้าน เพื่อจัดการตนเอง และอยู่กับตนเองมากขึ้น และผมก็วนกลับมาเจอ Bitcoin

เพียงผิวเผิน

ผมได้ศึกษา Bitcoin แต่ยังไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก เพราะผมไม่ได้เข้าใจว่า เงิน จริง ๆ คืออะไร ผมก็เพียงแค่ขุดมาขาย ทำกำไรไปใช้จ่ายประจำวัน ผมทำแบบนี้ไปซักพัก ก่อนที่เดือนธันวา 2017 Bitcoin ทำทรงต้นคริสต์มาส และจบรอบไปในตอนนั้น ขณะนั้น ผมมองแบบโง่ ๆ เลยว่า อีก 3-4 ปีถ้าฟองสบู่ไม่แตก มันก็จะขึ้นอีกแน่ ๆ ขณะเดียวกัน เพื่อนผมก็ทักมาชวนไปทำเว็บพนัน ที่ฝั่งพม่า ผมไปอยู่ที่นั่นซักพัก ก่อนที่ผมจะลืม Bitcoin และหลงระเริงไปกับเงินที่หามาอย่างง่ายดาย และโชคก็ไม่ได้เข้าข้าง ตอนนั้นทีมหมูป่าติดถ้ำ และมีข้าราชการระดับสูงมาที่แม่สาย จึงเกิดการกวดล้างเว็บพนันขึ้นมา ผมจึงกลับมาอยู่ที่บ้าน และหางานทั่วไปทำ ทั้งงาน Mix เพลง งานบัญชี งานตัดต่อ Video เลี้ยงไก่ช่วยที่บ้าน และฝึกภาษาอังกฤษด้วยการอ่านนิยาย

ใบแดง 2 ปี

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงปี 2020 เวลาที่อายุเก้าเข้าวัยเกณฑ์ทหาร ณ ตอนนั้นเป็นช่วง Covid พอดี ทำให้การคัดเลือก Delay ไปหลายเดือน ใบดำ 50 กว่าใบ แดง 20 ผมอยู่ในลำดับที่ 28 แม่งเอ้ย ก่อนหน้าได้ใบดำหมด กูแดงคนเดียว 😅 ในขณะที่เรากำลังเครียดกับการเป็นทหาร รอบตลาดใหม่ของ Bitcoin กำลังมา และเราไม่มีแม้แต่ Sats เดียว ผมพลาดรอบนี้ไปแบบเต็ม ๆ หลังจากฝึกเสร็จ Bitcoin ก็ขึ้นไปแตะ $30K เรียบร้อยแล้ว ด้วยความ FOMO นี้เอง ทำให้ผมกระโดดเข้าตลาด Futures อย่างไม่ได้ศึกษาอะไรเลย

กูก็เก่งนี่หว่า

หลังจากเข้ามาในตลาด Futures แน่นอน ว่าผมทำกำไรได้ในช่วงแรกอย่างมหาศาล ผมหาเงินได้มากกว่าเงินเดือนทหาร(อันแสนน้อยนิด) มันทำให้เรายิ่งเหลิง หลงระเริงไปกับกำไรชั่วคราว จนกระทั่งช่วงเดือน กันยายน ถึง 1 ตุลาคม 2021 ขณะที่ผมกำลังเข้าแถวในค่าย เพื่อเตรียมตัวไปกินข้าวเย็น ในมือผม ถือ Short ฺBitcoin ในช่วงราคา 45,000 ก่อนจะล่วงลงไปแตะ 39,500 และผมยังถือมันไว้จำนวนมาก

พอร์ตแตกในแถว

ในช่วงเวลา 18.00 น วันที่ 1 ตุลาคม 2021 ราคา Bitcoin พุ่งขึ้นไปราว 18% และพอร์ตแตกทันที ผมที่ยังอยู่ในแถว ยังไม่รู้ตัว รู้แค่ว่า โทรศัพท์มันสั่น ๆ ตอนนั้นคิดว่า ใครทักมาวะ หลังจากต่อแถวรับอาหารแล้ว ผมหยิบ มือถือ ขึ้นมา Your Binance Coin@M Futures has been liqidated. ผมกินข้าวไม่ได้เลย ลุกไปเทข้าวทิ้ง และเดินกลับที่พักทันที ในหัวมันโล่งไปหมด น้ำตาซึมออกมา มันตื้อไปเลย

แน่นอนว่าผมไม่ยอมแพ้ ผมขายทุกอย่างใน Spot แล้วโอนเข้า Futures ทันที ด้วยความคิดที่ว่า กูต้องเอาคืนให้ได้ ผมกด Short ที่ 49,000 อย่างไม่ลังเล และมันก็ลงมา 47,000 ทำให้ผมชื่นใจซักพัก
ก่อนที่มันจะทยานสู่ 67,000 ในที่สุด..... ตอนนี้ ผมสูญเสียทุกอย่างที่สะสมมา แม้กระทั่งรถวิบากคันโปรด ก็เข้าสู่กระบวนการไฟแนนซ์...

กำลังใจ

ผมกลับมาทบทวนตนเองอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป ผมไม่ได้ทิ้งชีวิต ผมเจอความหมายบางอย่างจากมัน ซึ่งก็คือแฟนคนปัจจุบันของผมนั่นเอง เธอคอยเป็นกำลังใจให้ทุกก้าวในชีวิตของผม และอยู่กับผมเสมอ 🫠 ตอนนี้ผมมีที่ให้กลับไป มีคนคอยเราอยู่ และ ความฝัน ที่เคยทิ้งไปพร้อมกับชีวิตในคราวนั้น ได้กลับมาอีกครั้ง

ฝึกฝนตนเอง

หลังจากที่คิดได้ ผมเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เริ่มศึกษาตลาดอย่างจริงจัง จนมาเจอช่อง ChalokeDotCom คลิปแรกที่ดูคือ Money Management for Gambling Account หลังจากนั้นก็คงจะเหมือนกับท่านอื่น ๆ หลังจากติดตามไปซักพัก ก็มี อ.พิริยะ ที่โผล่มาสอนระบบเทรด และแอบป้ายยาส้มอย่างแนบเนียน ผมกลับมาเขียนโปรแกรมอีกครั้ง หลังจากหยุดไปเกือบ ๆ 10 ปี เอา CDC action zone มาดัดแปลงเป็น ฺBot Python เทรดผ่าน API สร้างระบบเทรดของตนเองขึ้นมา เอาไปแจกตามกลุ่มเทรดต่าง ๆ จนได้งานเขียนโปรแกรมจริง ๆ ซะงั้น <a target="_blank" align="center" href="https://www.tradingview.com/script/OKKz3vDv-VXD-Cloud-Edition/"> <img align="right" top="500" height="280" width="400" src="https://www.tradingview.com/x/LukBdBPu"> </a>

Zero degree

หากคุณอ่านมาถึงตรงนี้คุณก็จะทราบว่า ไอ้เด็กนี่มันเรียนไม่จบ ม.6 ด้วยซ้ำ แต่ก็นะ ก็นั่นแหละ ชีวิตหน่ะ

ตอนนี้มันก็ผ่านมา 10 เดือนแล้ว หลังจากปลดทหาร และเข้ามาทำงานเขียนโปรแกรม จากนี้ไปก็คงจะพัฒนาตนเองไปเรื่อย ๆ เก็บออม Bitcoin และจะหันมาช่วย Project เกี่ยวกับ Bitcoin ที่น่าสนใจในอนาคต

ขอบคุณ

หากว่าใครที่มีอิทธิพลต่อชีวิตผมมากที่สุดคงหนีไม่พ้น แฟนผม และ อ.พิริยะ ที่ชี้นำทางชีวิตจนมาได้ขนาดนี้ ขอบคุณครับ

โลกร้อน จริงหรือ ?? | โดย Riina (npub1pcr…qlaq)
อ่านที่ Habla | https://w3.do/drwElJpz
quoting
naddr1qq…wjjj

เมื่อนานมาแล้ว ท่ามกลางความมืดที่เย็นสนิท แรงโน้มถ่วงเริ่มดึงดูดกลุ่มแก๊สและละอองต่างๆมารวมกัน แรงมหาศาลที่ดึงดูดและกระทำกับกลุ่มมวลนั้นมหาศาล มวลต่างๆถูกดึงดูดให้บีบอัดเข้าหากัน จนกระทั่งกลายเป็นกลุ่มก้อนแก๊สร้อนเรืองแสง จนในที่สุดมันก็ร้อนมากพอที่จะสร้างพลังงานได้ด้วยตัวเอง ดาวฤกษ์หนึ่งเดียวที่ให้ความร้อนและแสงสว่าง ดวงอาทิตย์ของเรา

เมื่อมองเข้าไปใต้พลาสมาที่ร้อนระอุ ลึกลงไปข้างในที่แกนกลางของดวงอาทิตย์ส่วนที่ร้อนที่สุด อะตอมที่กำลังชนกันที่อัตราความเร็วสูงและถูกหลอมรวมกัน ได้ปลดปล่อยพลังงานที่บริสุทธิ์ กระบวนการนี้เรียกว่า นิวเคลียร์ฟิวชั่น

ในแกนกลางของดวงอาทิตย์ ขณะที่อะตอมกำลังพุ่งชนและหลอมรวมกัน โฟตอนได้ถูกปลดปล่อยออกมา และพยายามที่จะไหลออกมาสู่ภายนอก พลังงานเล็กๆที่ไร้มวลบางส่วนนั้นสามารถหลุดรอดผ่านชั้นต่างๆภายในของดวงอาทิตย์ พุ่งตรงออกมาจากแกนกลางของดวงอาทิตย์ด้วยความเร็วแสง มันแผ่รัศมีออกไปทุกทิศทาง บางส่วนได้เดินทางผ่านระยะทาง 150ล้านกิโลเมตร ใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 8นาทีกว่าๆ พุ่งตรงมายังโลกของเรา

ในทุกๆวินาที ใบไม้แต่ละใบจะดูดซับโฟตอนจำนวนมหาศาล กรานาได้รับแสงอุ่นๆจากดวงอาทิตย์ พื้นผิวที่ปกคลุมไปด้วยโปรตีนที่ทำหน้าที่คอยดักจับโฟตอนที่มาจากดวงอาทิตย์ ในนั้นอัดแน่นไปด้วยสารสีเขียวอย่างคลอโรฟิลล์ที่สามารถดูดซับแสงแดด

คลอโรฟิลล์ดักจับพลังงานที่ส่งมาจากดวงอาทิตย์ เมื่อน้ำรวมกับคาร์บอนไดออกไซด์และแสงแดด กระบวนการนี้ถูกเรียกว่า การสังเคราะห์แสง ได้เปลี่ยนรูปของพลังงานจากแสงอาทิตย์ ซึ่งผลผลิตที่ได้นั้น คือน้ำตาลและออกซิเจน กลายที่เป็นกักเก็บพลังงานใหม่ไว้ส่งต่อให้กับสิ่งมีชีวิตบนโลก

น้ำตาล เป็นสารตั้งต้นในการสังเคราะห์สารประกอบอินทรีย์อื่นๆ ที่ทำให้พืชเจริญเติบโต เช่น แป้ง เซลลูโลส โปรตีนหรือไขมัน

ออกซิเจน เป็นธาตุที่สำคัญสำหรับสิ่งมีชีวิตที่ต้องใช้ในการหายใจและเผาผลาญพลังงาน

พลังงานนั้น ไม่ได้ถูกทำให้เพิ่มขึ้นหรือหายไป พลังงานเป็นสิ่งที่มีอยู่แล้วในจักรวาลของเรานี้ มันแค่หมุนเวียน เปลี่ยนรูปจากพลังงานรูปแบบหนึ่งไปสู่พลังงานอีกรูปแบบหนึ่ง

การโฆษณาชวนเชื่อว่า การอุปโภคบริโภคที่มากของมนุษย์นั้น เป็นเรื่องเลวร้าย ไม่ว่าการรณรงค์ให้ประหยัดน้ำมัน ลดการใช้พลังงาน ลดการบริโภคเนื้อสัตว์ เพราะยิ่งกินเนื้อสัตว์ยิ่งทำให้โลกร้อน !!

คณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (IPCC) แนะนำให้พลเมืองหันมาบริโภคพืชผัก เพื่อช่วยลดภาวะโลกร้อน ใช่ พวกเขากำลังบอกให้พวกเรา ฆ่าพืช เพื่อนำมาบริโภค พวกเขาบอกว่ามันจะช่วยลดโลกร้อน พวกเขายังอ้างอีกว่าการทำปศุสัตว์นั้น ทำให้คาร์บอนไดออกไซด์ในดินถูกปล่อยออกมาและเกิดก๊าซเรือนกระจก 555 (ขออภัยที่อดขำไม่ได้จริงๆ)

พืชซึ่งกำลังทำหน้าที่อันยิ่งใหญ่ พืชที่ทำหน้าที่ส่งต่อพลังงานไปยังเหล่าสรรพสัตว์ กำลังถูกคนกลุ่มหนึ่ง ซึ่งตัวพวกเขาเองนั้นก็ต้องใช้พลังงาน และอุปโภคบริโภคไม่ได้ต่างไปจากพวกเรา พวกเขากำลังบอกให้ผู้คนหันไปกินพืชกันมากขึ้นและลดการกินเนื้อ พืชที่เป็นแหล่งพลังงานของเหล่าสัตว์ พวกเขากำลังบอกให้พวกเรากินพืชแทนที่จะกินสัตว์

พวกเขายังแนะนำการบริโภคแบบมังสวิรัติที่ประกอบไปด้วย ผัก ผลไม้ ธัญพืช(เมล็ด) ถั่วต่างๆ

กรดอะมิโนชนิดจำเป็น ที่ร่างกายมนุษย์ไม่สามารถผลิตเองได้นั้น เราสามารถได้รับโดยตรงจากการบริโภคเนื้อสัตว์ ผู้ที่ทานแต่ผักมักจะขาดสารอาหารบางชนิด อีกทั้งอุตสาหกรรมการเกษตรมักอุดมไปด้วยยาฆ่าแมลงและสารเคมีต่างๆ นี่คือเหตุผลที่ มนุษย์ควรระมัดระวังในการบริโภค และต้องบริโภคทั้งพืชและสัตว์อย่างสมดุล

ถ้ามองในอีกแง่ ผู้เขียนมองว่า พวกเขาเองนั่นแหละที่กำลังทำให้โลกร้อน ถ้าพวกเขาจะกล่าวหาว่า คาร์บอนไดออกไซด์ก่อให้เกิดก๊าซเรือนกระจก

เพราะพวกเขากำลังบอกให้พวกเราทำลายพืช กินพืชให้มากขึ้น พวกเขากำลังบอกให้มนุษย์บริโภคพืชแทนเนื้อสัตว์ เขากำลังบอกให้เราแย่งอาหารจากบรรดาเหล่าสัตว์

เมล็ดพืชที่ปกติแล้วจะต้องทำหน้าที่ในการแพร่พันธุ์ จะแพร่พันธุ์ต่อได้อย่างไร ถ้ามนุษย์เก็บมากินไปซะหมด ต้นไม้จะเอาใบไม้ที่ไหนมาสังเคราะห์แสง หากมนุษย์กินพืชแทนเนื้อกันทุกคน

ความจริงแล้ว ผู้คนมีสิทธิ์อุปโภคบริโภคเท่าไรก็ได้ ตราบใดที่พวกเขาหาทรัพยากรนั้นมาด้วยตัวเอง

การพยายามสร้างความเชื่อลวงโลกว่า โลกของเรานี้กำลังร้อนขึ้นๆ พวกเขาพยายามโน้มน้าวว่า การลดใช้พลังงาน การลดการบริโภคเนื้อสัตว์นั้น เป็นการกระทำความดี เพราะกำลังช่วยลดโลกร้อนอยู่ สิ่งนี้เป็นเพียงแค่การหลอกให้ผู้คนเชื่อว่า สิ่งๆนั้นไม่มีคุณค่า สิ่งๆนั้นเป็นสิ่งเลวร้าย สิ่งๆนั้นเป็นการไม่รับผิดชอบต่อส่วนรวม เพราะมันเป็นการง่ายที่สุดที่ผู้คนจะไม่ออกมาต่อต้าน และไม่ถามว่าทำไม ผู้คนเข้าใจว่าพวกเขากำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง พวกเขาคิดว่าพวกเขากำลังปกป้องโลกใบนี้ ซึ่งมันไม่จริง

ทุกวันนี้ผู้คน ผลิตสิ่งต่างๆที่ได้มาจากทรัพยากรมากกว่าที่พวกเขาได้ใช้ไป ผู้คนหลายล้านคนบนโลกกำลังทำงานหนัก แต่กลับได้บริโภคสิ่งต่างๆเพียงน้อยนิดและบางสิ่งไม่ใช่สิ่งที่เหมาะสมที่มนุษย์จะบริโภค ในขณะที่คนบางกลุ่มกลับสามารถบริโภคสิ่งต่างๆได้อย่างล้นเหลือ

ความจริงแล้ว พวกเขาแค่ต้องการให้เราทิ้งสิ่งที่มีค่าไปด้วยตัวเอง เลิกอุปโภคบริโภคโดยสมัครใจ เพื่อที่พวกเขาจะนำทรัพยากรเหล่านั้นไปใช้ได้โดยง่าย แบบไร้การขัดขืน ไร้ข้อกังขา พวกเขาต้องการลดส่วนแบ่ง เพื่อที่ตัวเองจะได้ใช้มากขึ้นต่างหาก พวกเขาแย่งชิงมันอย่างไร ผู้อ่านก็คงจะทราบกันดีในวิธีการแย่งชิงทรัพยากร

พลังงานนั้นมีอยู่แล้วและจะไม่หายไป โลกได้รับพลังงานมาจากดวงอาทิตย์ อะตอมที่ถูกหลอมรวมกันและกลายเป็นหนึ่งได้ปลดปล่อยโฟตอน โฟตอนถูกส่งมาจากดวงอาทิตย์โดยกระบวนการนิวเคลียร์ฟิวชั่น ต้นไม้ดูดซับพลังงานนั้นไว้และส่งต่อไปยังสิ่งมีชีวิต

สิ่งมีชีวิตไม่ว่าจะ มนุษย์ พืชหรือสัตว์ เพียงแค่นำสิ่งที่มีอยู่แล้วนั้นมาใช้ มนุษย์เราก็เป็นแค่เพียงสิ่งหนึ่งในกระบวนการการเปลี่ยนรูปพลังงานเท่านั้น ผู้คนไม่ได้กำลังทำเรื่องเลวร้ายหรือเรื่องที่ดี สิ่งนี้มันเป็นเพียงธรรมชาติ ผู้ที่พยายามบิดเบือนความจริงเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองต่างหาก ที่เลวร้ายอย่างแท้จริง แต่มันก็คงเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติอีกเช่นกัน

ค่านิยมอาหาร 3 มื้อ และจากซีเรียล ถึง "อาหารเช้าเป็นมื้อที่สำคัญที่สุด" | โดย U (npub1y3y…mlsw)
อ่านที่ Habla | https://w3.do/9QQ-QDIf
quoting
naddr1qq…4ac9

ทำไมต้องกินอาหาร 3 มื้อ? มันมาจากไหน

การกินอาหารตามเวลา เริ่มต้นในยุคอุตสาหกรรม ช่วงศตวรรษที่ 18-19 ก่อนหน้านั้นผู้คนยังนิยมทานอาหาร 1-2 มื้อต่อวัน หิวเมื่อไหร่ค่อยกิน ไม่หิวก็ไม่กิน

มื้อเช้า เป็นมื้อแรกที่ผู้คนจะกินก่อนออกจากบ้านมาทำงาน ส่วนมื้ออื่นๆ ก็ว่ากันไปตามแต่ว่าใครกินมามาก มาน้อย จะหิวตอนไหน

*สิ่งนี้มันเป็นปัญหากับโรงงาน เพราะคนงานพักไม่พร้อมกัน * ทำให้เกิดการกำหนดเวลาในการกินอาหารขึ้นมาเป็น มื้อเช้า กลางวัน และเย็น เพื่อให้ง่ายต่อการทำงานมากขึ้น และในยุคนั้น มื้อเช้ายังคงเป็นอาหารทั่วๆไปเหมือนมื้ออื่นๆ สเต็ก ไข่ ขนมปัง

"อาหารเช้าเป็นมื้อที่สำคัญที่สุด"

จุดกำเนิดของเรื่องนี้ พอรู้แล้วก็ตลกดี เพราะมันมาจากแคมเปญโฆษณาเพิ่มยอดขายซีเรียล ของบริษัท General Foods ที่โปรโมทลงบนแผ่นพับในร้านค้า และ วิทยุ ในปี 1944 ด้วยข้อความว่า

"Nutrition experts say breakfast is the most important meal of the day."

ซึ่งมันตัดมาแค่เพียงบางส่วนของข้อความที่ Dr.John Harvey Kellogg ผู้คิดค้น Corn flakes และผู้ร่วมก่อนตั้ง Kellogg's เขียนขึ้น

แล้ว Dr.John Harvey Kellogg เกี่ยวอะไร

Dr.John Harvey Kellogg คิดค้น Corn flakes ขึ้นมาเมื่อปี 1890s เพื่อให้คนอเมริกาทานอาหารที่ดีขึ้น ตอนนั้นคนอเมริกามีปัญหาเรื่องระบบย่อยอาหาร เพราะกินแต่เนื้อ และเขายังมีความเชื่อว่าเนื้อสัตว์เป็นต้นเหตุที่ทำให้คนช่วยตัวเอง และ เขาไม่อยากให้ใครช่วยตัวเอง

Dr.John Harvey Kellogg เป็นวีแกนและเคร่งศาสนา

ในปี 1900 W.K. Kellogg และ Dr. John H. Kellogg 2 พี่น้องได้ก่อตั้งบริษัทผลิตซีเรียลชื่อดัง Kellogg’s

ต่อมาในปี 1910 Kellogg ได้ก่อตั้งองค์กรอาหารเช้าแห่งชาติ (National Breakfast Association) เพื่อรณรงค์ให้เด็กนักเรียนรับประทานอาหารเช้าก่อนไปโรงเรียน องค์กรแห่งนี้ได้เผยแพร่ข้อมูลเกี่ยวกับประโยชน์ของการรับประทานอาหารเช้าและได้จัดตั้งโครงการอาหารเช้าฟรีสำหรับเด็กนักเรียนที่ยากจน

ในที่สุดความสำเร็จก็บังเกิดผล ปี 1920-1930 รัฐบาลสหรัฐฯ มีการรณรงค์ให้เด็กๆรับประทานมื้อเช้าก่อนไปโรงเรียน เพื่อจะได้มีสมาธิจดจ่อกับการเรียนมากกว่าความหิว ส่งผลให้ความความเชื่อและวิถีชีวิตนี้ถูกส่งต่อมาจนถึงปัจจุบัน

แล้วจะมีอาหารเช้าไหนง่ายและสะดวกไปกว่า ซีเรียลและนม อีกล่ะ?

อาหารเช้ามันเป็นมื้ออาหารที่เต็มไปด้วยกิจกรรมรบกวนมากมาย มันมีความยุ่งยากมากกว่าม้ืออื่นๆ

ยิ่งมีการผลักดันจากรัฐบาลในการรณรงค์ให้เด็กๆรับประทานมื้อเช้า ในยุคที่ทั้งพ่อและแม่ ต่างต้องออกไปทำงานนอกบ้าน การเตรียมอาหารสำหรับมื้อเช้า กลายเป็นเรื่องว้าวุ่น

ในที่สุด อุตสาหกรรมอาหารเช้าก็ถึงพีค เริ่มมีการพัฒนาและปรับปรุงสูตรให้ทานง่าย ด้วยการเคลือบน้ำตาล มีการโฆษณาโปรโมทสินค้าด้วยตัวการ์ตูนเพื่อให้เข้าถึงเด็กๆ จนนำมาสู่แคมเปญโฆษณาสุดปัง ที่มาช่วยพลิกโฉมอาหารเช้าไปตลอดกาล

อีกความจริงนึง ที่ทำให้บริษัทพยายามเป็นเจ้าของตลาดมื้ออาหารมื้อนี้ คือ

หากคุณสามารถยึดมื้อเช้าของใครมาได้ คุณจะได้มันไปตลอดกาล

ที่มา: - How Breakfast Became a Thing https://priceonomics.com/how-breakfast-became-a-thing/

กินอาหาร 3 มื้อต่อวัน มีที่มาจากไหน และจำเป็นอย่างนั้นจริง ๆ หรือ? https://marketeeronline.co/archives/312466#:~:text=Date%3A%2024%2F06%2F2023,%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%AB%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%AA%E0%B8%B9%E0%B8%87%E0%B9%84%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%B5%E0%B8%81%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%A2

เหล่าอีลีทได้รับประโยชน์จากเงินเฟ้ออย่างไร? | โดย Riina (npub1pcr…qlaq)
อ่านที่ Habla | https://w3.do/kfwlaFY9
nostr:naddr1qq2564jedeh4qjjgtfu4v6zfxe4hsnnrv4z97q3qpcrwas9n9uwmzqcsqh0alselauulx0vkdwzns3jv5wwcwvsjlvtsxpqqqp65w9mgwtt

การแย่งชิงทรัพยากร | โดย Riina (npub1pcr…qlaq)
อ่านที่ Habla | https://w3.do/Au2bAW7M
quoting
naddr1qq…k4qg

โดยธรรมชาติแล้ว เพื่อมีชีวิตรอดบนโลกใบนี้ มนุษย์นั้นจะต้องออกล่า หาอาหาร ค้นหาสถานที่ที่เหมาะสมที่จะอยู่อาศัย และออกเดินทางเพื่อค้นหาสิ่งใหม่ๆ เพื่อที่จะไขข้อสงสัยบางสิ่งในชีวิตที่เกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลาเพราะนั่นคือ “ชีวิต” ชีวิตไม่ใช่แค่เพียง มีอยู่ กิน นอน และรอวันตาย

เพื่อความมีชีวิต เพื่อความอยู่รอด การรวมกลุ่มจึงเป็นสิ่งที่ดีกว่าการอยู่เพียงลำพัง

เมื่อโลกได้พัฒนามาถึงจุดหนึ่ง จุดด้อยต่อๆไป ก็จะเกิดการพัฒนาตามมา เป็นเรื่องธรรมดาที่จะเกิดความแตกต่างของกลุ่มมนุษย์ ด้วยสภาพแวดล้อม ด้วยความสามารถของกลุ่ม ด้วยความสามารถในการส่งต่อข้อมูลความรู้ และการค้นพบสิ่งใหม่ๆ ทำให้มนุษย์ยิ่งมีความห่าง ความแตกต่างกันออกไปอีก

แม้จะมีความแตกต่างกันในหลายๆด้าน แต่มีสิ่งหนึ่งที่มนุษย์นั้นมีแทบจะเท่าๆกันแน่นอน นั่นคือ “เวลา”

ดังนั้นถ้ามองในอีกแง่ การแย่งชิงทรัพยากร ไม่ว่าจะเป็นทรัพยากรในรูปแบบใดก็ตาม มันคือการ แย่งชิงเวลานั่นเอง ผู้ที่แย่งชิงทรัพยากรมาได้ ก็เหมือนการขโมยเวลาของผู้อื่นมา เพื่อนำมาใช้เป็นประโยชน์ให้กับตัวเอง เมื่อไม่ต้องเสียเวลาของตัวเองไปเพื่อความอยู่รอด ทำให้ผู้ชนะสามารถใช้เวลาที่มีอยู่จริงๆของตนเองไปเพื่อความรื่นรมย์ส่วนตัวได้อย่างสบาย แล้วใครจะไม่อยากได้เวลาเพิ่มล่ะ

ด้วยเหตุผลนี้ในหน้าประวัติศาสตร์เท่าที่เรารู้จัก จึงมีสงครามเกิดขึ้นมาโดยตลอด

การก่อสงครามแบบตรงๆนั้น ถึงแม้ผู้ที่แข็งแกร่งกว่าจะมีแนวโน้มว่าจะชนะแน่นอน แต่ก็ย่อมต้องแลกมาด้วยอะไรบางอย่างอยู่ดี ฝ่ายที่รู้อยู่แก่ใจว่าด้อยกว่า ก็อาจจะยอมจำนน หรือไม่… ก็อาจจะสู้อย่างสุดกำลังเพราะความจนตรอก ผู้ชนะแม้อาจจะชนะ แต่ก็อาจจะไม่เหลืออะไรให้ครอบครองหรือแย่งชิงได้อย่างคุ้มค่าพอกับที่ได้ก่อสงครามไป ซึ่งนั่นไม่เป็นไปตามจุดประสงค์ของผู้ชนะ เพราะเหตุผลที่ก่อสงครามนั้น ได้พังทลายลงไปพร้อมกับชัยชนะไปซะแล้ว ไม่เหลืออะไรให้แย่งมา… สงครามครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้มนุษย์เรียนรู้และปรับเปลี่ยนวิธีการในการแย่งชิงทรัพยากรให้ต่างออกไปจากเดิม

และครั้งนี้ก็เช่นกัน จุดประสงค์ที่แท้จริงมันคือการแย่งชิงเวลา แต่วิธีการนั้นต่างออกไป…

การแย่งชิงเกิดขึ้นในรูปแบบที่ไม่ต้องก่อสงครามตรงๆ และผู้ที่ถูกขโมยนั้นไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังถูกขโมยอะไรไป

วิธีการแย่งชิงแบบใหม่นี้ มีระบบการเงินแบบเฟียตเป็นเครื่องมือ

วิธีการแย่งชิง -

เมื่ออารยธรรมมนุษย์เริ่มพัฒนามากมายทั่วโลก ทรัพยากรถูกผลิตขึ้นมามากมายจนเหลือใช้ มนุษย์พัฒนาทักษะในหลายๆด้าน สามารถเก็บบันทึกองค์ความรู้ในศาสตร์ต่างๆ เพื่อให้มนุษย์รุ่นหลังสามารถเรียนรู้สิ่งที่มีผู้ค้นพบแล้วได้จากบันทึกต่างๆ มนุษย์เริ่มใช้เงินเป็นตัวกลางในการแลกเปลี่ยนทรัพยากร และในอดีตสิ่งที่ถูกยอมรับให้ทำหน้าที่เป็นเงินโดยเห็นพ้องต้องกันทั้งโลก นั้นคือ ทองคำ

ด้วยคุณสมบัติของความยากในการได้มาของทองคำ ความเสถียรของธาตุทางเคมีและกายภาพ ทำให้ทองคำนั้นไม่เสื่อมสลายไปตามกาลเวลา ทำให้ทองคำนั้นสามารถถูกส่งต่อผ่านกาลเวลาได้ ทองคำจึงเป็นเงินที่ยอดเยี่ยมมาโดยตลอด อย่างที่พวกเราต่างรู้กันดีว่า ทองคำมีค่าเพราะอะไร (ไม่ใช่มีค่าในตัวเองอย่างที่คนทั่วไปชอบพูดกัน)

แต่ทองคำเองก็ยังมีข้อเสียอยู่หลายประการ หนึ่งในนั้นคือ การขนย้าย เมื่อโลกเกิดการแลกเปลี่ยนทรัพยากรมากขึ้น การส่งทองคำไปมานั้นยุ่งยาก และมีค่าใช้จ่ายมากมาย ทั้งยังเสี่ยงต่อการถูกปล้น หรือการเกิดอุบัติเหตุไม่คาดคิดจากภัยธรรมชาติ

มนุษย์ที่เห็นช่องทางในการหาประโยชน์จากข้อเสียนี้ของทองคำ ระบบมาตรฐานทองคำได้ถูกยกเลิก และเป็นจุดกำเนิดของระบบเบรตตัน วูดส์ โดยการผูกค่าทองคำไว้กับ “ดอลลาร์สหรัฐ” พวกเขาสัญญาว่าคุณจะได้รับทองคำที่คุณฝากไว้คืนเสมอ เมื่อคุณยื่นตั๋วแลกทองคำนี้ ในยุคแรกที่ผู้คนได้ทดลองใช้ดอลลาร์ และพบว่าพวกเขาสามารถนำมันไปแลกทองคำคืนได้จริงๆ ดอลลาร์จึงเริ่มถูกใช้งานแทนทองคำ และยอมรับเป็นที่แพร่หลาย (ดั่งที่ชาวบิทคอยเนอร์ทราบกันดีอยู่แล้ว)

ช่วงเวลาหนึ่ง ผู้คนคิดว่า ดอลลาร์นั้นจะมีจำนวนเท่ากับทองคำที่มีอยู่จริงๆ

เมื่อทองคำส่วนมากถูกฝากไว้ในมือของมนุษย์กลุ่มหนึ่ง ความเชื่อใจก็เป็นสิ่งที่เหนือเกินกว่าที่มนุษย์จะจินตนาการได้ เมื่อมาตรฐานทองคำนั้นถูกยกเลิก และต่อมาระบบเบรตตัน วูดส์ ก็พังลง หลังจากเกิดเศรษฐกิจถดถอยเนื่องจากการพิมพ์ดอลลาร์อย่างมหาศาลเพื่อชดเชยการขาดดุลหลังจากการทำสงคราม จนเข้าสู่ยุคระบบการเงินเฟียต ในยุคของคนรุ่นหลัง มนุษย์รุ่นที่ไม่เคยสัมผัสกับการใช้ทองคำในการเป็นเงิน ไม่รู้ที่มาของการเป็นเงิน ไม่รู้ว่าเงินที่แท้จริงนั้นคืออะไร ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วทองคำนั้นมีค่าเพราะอะไร จะเห็นได้ว่าคนส่วนมากมักจะบอกว่า ทองคำนั้นมีค่าในตัวมันเอง ซึ่งนั่นไม่ใช่ความจริง

ผู้คนในรุ่นหลังนั้น ต่างใช้กระดาษที่รัฐบาลของตนพิมพ์ออกมาเป็นเงิน นั่นเพราะรัฐบาลของพวกเขากำหนดให้มันเป็นเงิน มันทำหน้าที่คล้ายๆกับคูปองในโรงอาหารของโรงเรียน ใช้ซื้อของได้แค่ในโรงอาหารเท่านั้น กระดาษของรัฐบาลก็เช่นกัน มันคือคูปองไว้แลกทรัพยากรในประเทศ หากคุณเดินทางไปประเทศอื่น คุณก็ต้องแลกคูปองของประเทศนั้นๆ ไว้เพื่อใช้แลกทรัพยากรของประเทศนั้นๆ เช่นกัน

ในขณะที่คนบางกลุ่มนั้น กลับมีทรัพยากรในด้านต่างๆนำหน้าคนส่วนใหญ่ไปมาก ร่ำรวยทรัพยากร ก็เหมือนร่ำรวยเวลา ไม่ต้องเสียเวลาไปเพื่อความอยู่รอด ในขณะที่คนส่วนใหญ่ทำงานแทบเป็นแทบตายเพื่ออาหารที่ไร้คุณภาพไม่กี่มื้อ ไม่มีกระทั่งเวลาที่จะอยู่กับครอบครัวได้อย่างมีคุณภาพ บางคนไม่เหลือแม้กระทั่งทรัพยากรที่บรรพบุรุษได้เคยสะสมไว้ให้

พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แม้กระทั่งสิ่งที่พวกเขาได้เคยเรียนรู้และถูกสอน การศึกษาที่ได้รับจากโรงเรียน ก็เป็นเพียงสิ่งที่ถูกเขียนไว้เพื่อให้เชื่อ

มีภาพลวงตาเกิดขึ้นมากมาย จนยากเกินกว่าจะแยกออกว่าอะไรคือความจริง พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่า ทำไมพวกเขาถึงทำงานเท่าไหร่ก็ไม่พอที่จะใช้ชีวิตได้อย่างมีอิสระ และคนบางกลุ่มก็ยังคิดว่าที่เขาเป็นอยู่นั้นดีอยู่แล้ว นั่นเพราะพวกเขาไม่เคยสัมผัสกับอิสรภาพมาก่อน พวกเขาจึงไม่เคยรู้จักมัน

ผู้คนสนใจแค่ว่า วันนี้หรือเดือนนี้จะหาเงินได้เท่าไหร่ จะเพียงพอใช้จ่ายเป็นค่าอะไรได้บ้าง รู้เพียงแค่ว่าเงินกระดาษที่ได้มานั้นมีค่า มีค่าเพราะมันใช้แลกอาหารและสิ่งต่างๆได้ พวกเขาได้ใช้เวลาอันมีค่าไปกับระบบที่ทุกคนต่างก็ทำเหมือนๆกัน ผู้คนต่างทำตามๆกัน จนกระทั่งสิ่งเหล่านั้นกลายเป็นมาตรฐานใหม่ แม้คนบางส่วนก็อาจจะสงสัยแต่ไม่มีเวลามากพอมาตั้งคำถามและค้นหาคำตอบ พวกเขาไม่ผิดที่ไม่รู้ ปลาที่โตมาในตู้ไม่รู้ว่ามหาสมุทรนั้นกว้างแค่ไหน นกที่ไม่เคยออกจากกรงไม่รู้ว่าท้องฟ้านั้นคืออะไร นกจะรู้ได้อย่างไรว่าจริงๆแล้วตัวเองก็บินได้เช่นกัน

กลุ่มคนที่แย่งชิงเวลาของผู้คนไปได้ในช่วงแรกเริ่ม ทำให้ทรัพยากรและเวลาของพวกเขานั้น นำหน้าผู้คนส่วนใหญ่ไปมหาศาล พวกเขาสามารถใช้ชีวิตได้ดั่งเสือนอนกิน ไม่ต้องสร้างประโยชน์ใดๆเหมือนคนอื่นๆ ทรัพย์สินก็เพิ่มพูนขึ้นได้เรื่อยๆ เมื่ออยู่ในระบบเฟียต

กลุ่มคนร่ำรวยอำนาจและทรัพยากรเหล่านี้ กระจายอยู่ในทั่วทุกมุมโลก มีพวกเขาอยู่ในทุกประเทศ เราเรียกว่าพวกเขาว่า อีลีท(Elite)

คนบางกลุ่มอาจจะรู้สึกชิงชังกลุ่มอีลีทเหล่านี้ แต่ถ้ามองกันในแง่ความเป็นจริง มันก็คือการคัดสรรทางธรรมชาติอย่างหนึ่ง ผู้ที่แข็งแรงกว่า รู้มากกว่า รู้เร็วกว่า ย่อมเหนือกว่า

วิธีที่ง่ายที่สุดที่จะแย่งชิงทรัพยากร คือการแย่งชิงมาโดยที่เจ้าของทรัพยากรนั้น ไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกแย่งอยู่

แม้กระทั่งคนกลุ่มที่ดูเหมือนไม่มีทรัพย์สินอะไรเลย พวกเขาก็ยังมีทรัพยากรที่มีค่าอยู่ นั่นก็คือเวลา

พวกเขายังต้องดำรงชีวิต สิ่งที่พวกเขาทำได้ คือนำเวลาของพวกเขาไปแลกเงินกระดาษเพื่อยังชีพ

เงินกระดาษของรัฐบาลต่างๆ ถูก(ทำให้จำเป็นต้อง)ยอมรับและใช้กันอย่างแพร่หลาย กลายเป็นสิ่งสำคัญที่ต้องใช้ดำรงชีวิต ผู้คนต้องใช้มันเพื่อนำไปแลกปัจจัยสี่ เงินกระดาษเหล่านั้นถูกผลิตและมีที่มาโดยกลุ่มอีลีท แน่นอนว่าพวกเขาสามารถควบคุมเงิน

เงินที่กลุ่มอีลีทสามารถเสกขึ้นได้จากอากาศผ่านระบบเฟียต ถูกนำมาใช้จ่ายให้กับผู้คน เพื่อให้ผู้คนทำงาน ในขณะที่เงินกระดาษนั้นถูกสร้างขึ้นมาโดยง่าย แต่เวลายังคงมีเท่าเดิม ทรัพยากรยังคงมีอยู่อย่างจำกัด การจะได้มาซึ่งทรัพยากรนั้น ต้องใช้ทั้งพลังงานและเวลา

กลุ่มอีลีทพิมพ์เงิน ในขณะที่ผู้คนนั้นทำงาน เงินกระดาษที่มีมากมายในระบบมีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เงินที่ถูกพิมพ์เพิ่มขึ้น เมื่อเพิ่มแล้วเพิ่มเลยไม่ลดลง มันเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดที่จะกระตุ้นให้ผู้คนทำงาน ถ้าเงินหมดก็แค่พิมพ์ไปจ่าย ผู้คนก็จะลุกขึ้นมาทำงาน พวกเขาจำเป็นต้องทำงาน

คณิตศาสตร์อย่างง่าย -

ในขณะที่ทรัพยากรและเวลานั้นมีจำกัด แต่จำนวนเงินกระดาษกลับเพิ่มขึ้นได้ตลอดเวลา นี่คือสิ่งที่ทำให้ทรัพยากรมีมูลค่าสูงขึ้นตลอดกาลเมื่อเทียบกับเงินกระดาษ (เงินเฟ้อ)

มูลค่าทรัพยากร = จำนวนเงิน/จำนวนทรัพยากร ของ 10ชิ้น มีเงินในระบบ 10฿ , ของ1ชิ้น = 1฿ ของ 10ชิ้น มีเงินในระบบ 100฿ , ของ1ชิ้น = 10฿ - เมื่อจำนวนเงินในระบบเพิ่มขึ้น ⬆️ - มูลค่าของทรัพยากรจึงสูงขึ้น ⬆️

มูลค่าของเงิน = จำนวนทรัพยากร/จำนวนเงิน ของ 10ชิ้น มีเงินในระบบ 10฿ , เงิน1฿ = ของ1ชิ้น ของ 10ชิ้น มีเงินในระบบ 100฿ , เงิน1฿ = ของ0.1ชิ้น - เมื่อจำนวนเงินในระบบเพิ่มขึ้น ⬆️ - มูลค่าของเงินจึงลดลง ⬇️

จำนวนเงินกระดาษที่ถูกพิมพ์เพิ่มขึ้นเรื่อยๆนั้น ทำให้ทรัพยากรที่มีจำกัด มีราคาที่สูงขึ้นเมื่อเทียบกับเงินกระดาษ (ของแพงขึ้น) ซึ่งในความเป็นจริงแล้วมูลค่าของเงินกระดาษต่างหากที่มีค่าลดลง

นี่แหละ คือการปล้นทรัพยากร ผ่านระบบเฟียต เพราะความสามารถในการเพิ่มเงินในระบบได้เรื่อยๆ ทำให้ทรัพยากรต่างๆแพงขึ้นเมื่อเทียบกับเงิน ซึ่งจริงๆแล้วมันคือการหลอกใช้ผู้คนให้ทำงานเท่าเดิม แต่กลับได้รับค่าจ้างที่ลดลงเรื่อยๆโดยไม่รู้ตัว หรือทำงานหนักขึ้นแต่ได้รับค่าจ้างเท่าเดิม หรืออาจจะน้อยลงด้วยซ้ำ

มันไม่ได้สำคัญที่ตัวเลขบนเงินกระดาษ แต่มันคือมูลค่าของเงินในการนำไปแลกทรัพยากร มูลค่าที่ลดลงเรื่อยๆตลอดกาล ทำให้เงินจำนวนเท่าเดิมกลับสามารถแลกทรัพยากรได้น้อยลง ซึ่งสิ่งที่มีค่าจริงๆนั้นไม่ใช่เงินแต่มันคือทรัพยากร

นี่ไม่ใช่วิธีการที่แปลกใหม่ หรือพึ่งมีใครคิดค้นวิธีการปล้นอย่างแนบเนียนแบบนี้ขึ้นมา แต่มันคือเรื่องที่เกิดขึ้นมานานแล้วและกำลังเกิดขึ้นอยู่ในปัจจุบัน

การปล้นอย่างแนบเนียนนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่กับคนไทย หรือคนกลุ่มใด แต่เกิดขึ้นกับผู้คนทั้งโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับผู้คนที่ยังไม่เข้าใจว่า เงินคืออะไร

การแย่งชิงทรัพยากรอย่างแนบเนียน ไม่ใช่แค่การขโมยเอาทรัพย์สินต่างๆของผู้คน แต่ยังหมายถึงการขโมยทรัพยากรเวลา การที่ผู้คนต้องทำงานอย่างยาวนาน ผู้คนที่ได้สร้างประโยชน์และคุณค่าให้กับระบบ มีผู้ที่ได้รับผลประโยชน์จากการทำงานนั้น กลุ่มอีลีทได้รับส่วนต่างที่มีมูลค่าสูงกว่าผู้ที่สร้างประโยชน์เสียอีก พวกเขาได้รับประโยชน์ผ่านเงินเฟ้อ ในขณะที่ค่าจ้างที่ผู้คนได้รับนั้นกลับเป็นเงินกระดาษที่ถูกผลิตโดยเหล่าอีลีทผ่านระบบเฟียต เงินเหล่านั้นไม่สามารถรักษามูลค่าเอาไว้ได้ เมื่อเวลาผ่านไปเงินกระดาษเหล่านั้นจะแลกทรัพยากรได้น้อยลงหากผู้คนเลือกที่จะเก็บออมเงินไว้เป็นเงิน

สิ่งนี้คือข้อเท็จจริง เหล่าอีลีทอาจดูน่าชิงชังในความสบายที่เหนือคนทั่วไป แต่นั่นเป็นความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ธรรมชาติได้คัดสรรผู้ที่จะอยู่รอด ผู้คนจะได้อยู่ในจุดที่เหมาะสมกับความสามารถของพวกเขา ลูกหลานของพวกเขาจะมีต้นทุนตามความสามารถของบรรพบุรุษที่ได้สร้างเอาไว้

ผู้เขียนเองก็ไม่ได้รู้สึกชิงชังเหล่าอีลีทกลุ่มไหน เพราะเข้าใจในระบบของธรรมชาติ แต่เมื่อรู้ความจริงเช่นนี้ และกำลังอยู่ในยุคที่กำลังเกิดการเปลี่ยนผ่านของระบบการเงินเช่นตอนนี้ ไม่มีอะไรที่จะสำคัญไปกว่าการเข้าใจว่า “เงินคืออะไร” อีกแล้ว

ว่าด้วย "ปัญหา" | โดย อ.ขิง Khing_T21 (npub1a8w…kavy)
อ่านที่ Habla | https://w3.do/gw3liQhF
quoting
naddr1qq…tmmj

แท้จริงแล้วสรรพสิ่งในโลกหล้าเพียงแค่เป็นเช่นนั้นไปตามครรลองของมัน

สภาวะของสิ่งต่าง ๆ นั้นไม่ได้มี "ความเป็นปัญหา" เป็นคุณสมบัติในตัวมันเอง

ปัญหาจะเกิดขึ้น เฉพาะเมื่อ ใครสักคนหนึ่ง เกิดไม่พึงใจในสภาวะของบางสิ่ง ต้องการให้สภาวะนั้นเปลี่ยนแปลงไปตามความใคร่ปรารถนาของตน

สภาวะเดียวกันนั้น ผู้หนึ่งรับรู้แล้วพึงใจก็ไม่ใช่ปัญหาของเขา อีกผู้หนึ่งรับรู้แล้วไม่พึงใจก็กลับเป็นปัญหาขึ้นมา สภาวะอย่างหนึ่งจึงสามารถเป็นปัญหาและไม่เป็นปัญหาไปพร้อม ๆ กันได้ ขึ้นกับผู้มอง

ดังนี้แล้ว ปัญหา ก็คือความไม่พึงใจส่วนตน ที่ปัจเจกบุคคลมีต่อสภาวะอย่างใดอย่างหนึ่ง เป็นเรื่องอัตวิสัย (subjective) มิใช่เรื่องวัตถุวิสัย (objective) แต่อย่างใด

ฉะนั้นจึงเป็นการยากอย่างยิ่ง ที่สภาวะใด ๆ จะถูกนิยามเป็น ปัญหาส่วนรวม เพราะนั่นหมายความว่าสภาวะนั้นจะต้องถูกมองว่าเป็นปัญหาโดยปัจเจกทุกคนที่เป็นสมาชิกของคำว่า ส่วนรวม ตามที่กล่าวอ้าง

เมื่อพิจารณาสภาวะใดสภาวะหนึ่ง สำหรับผู้ที่พึงใจในสภาวะนั้น ในใจของเขาก็ปราศจากปัญหาที่ต้องได้รับการแก้ไข เขาจึงปล่อยให้สภาวะนั้นเป็นไปเช่นเดิม ก็นับว่าสมเหตุสมผล

ส่วนสำหรับผู้ไม่พึงใจในสภาวะนั้น ในใจของเขาก็มีปัญหาที่ต้องได้รับการแก้ไข จึงเป็นหน้าที่ของเขาที่จะลงมือเปลี่ยนแปลงสภาวะนั้น เพื่อบรรลุความปรารถนาส่วนตน นี่ก็นับว่าสมเหตุสมผล

ทว่าการลงมือเปลี่ยนแปลงสภาวะใด ๆ นั้นต้องใช้ ทรัพยากร ไม่ว่าจะในรูปของกำลัง รูปของเวลา หรือรูปของเงิน

น่าเศร้าที่ไม่ใช่สำหรับทุกปัญหาในใจของทุกคนจะสามารถถูกแก้ไขได้ ด้วยข้อจำกัดของทรัพยากรนี้เอง

หากเขามีทรัพยากรไม่เพียงพอ เขาก็ไม่สามารถแก้ไขปัญหานั้น

หากเขามีทรัพยากรเพียงพอ แต่มีปัญหาอื่นที่สำคัญคุ้มค่ากว่าให้แก้ไข เขาก็เลือกที่จะ(ยัง)ไม่แก้ไขปัญหานั้น

ต่อเมื่อเขามีทรัพยากรเพียงพอ และปัญหานี้คุ้มค่าที่สุดสำหรับการใช้ทรัพยากรนั้น เขาจึงลงมือแก้ไขปัญหานั้น

แต่กระนั้นบางปัญหา ก็เกินกว่ากำลังทรัพยากรของคนเพียงคนเดียวจะสามารถแก้ไขได้ การรวมกำลังทรัพยากรจากคนจำนวนมากซึ่งมองเห็นปัญหาอย่างเดียวกันเพื่อร่วมกันแก้ไขปัญหา ก็สามารถทำได้ ผ่านการรณรงค์ ผลักดัน โน้มน้าว ให้ผู้คนมองเห็นปัญหาและวิธีการแก้ไขไปในแนวทางเดียวกัน ระดมทรัพยากรบนกำลังและความสมัครใจของปัจเจกบุคคล ดังนี้ปัญหาใหญ่ของคนจำนวนมากก็สามารถแก้ไขได้โดยทรัพยากรของคนเหล่านั้นเอง ซึ่งมีหน้าที่ที่จะต้องแก้ไขปัญหานั้น

ฉะนั้นไม่ว่าจะเป็นปัญหาเล็กหรือปัญหาใหญ่ ก็เป็นหน้าที่ของผู้ตระหนักว่าสิ่งนั้นเป็นปัญหาที่จะต้องแก้ไขปัญหานั้น ไม่ใช่หน้าที่ของคนอื่นใด

ด้วยเหตุนี้ การให้ผู้อื่นเป็นผู้กำหนดความเห็นแทนเราว่าสิ่งใดเป็นปัญหาสำหรับเรา จึงเป็นเรื่องไม่สมเหตุสมผล และการให้ผู้อื่นตัดสินใจว่าจะใช้ทรัพยากร ของเรา ไปในการใด ก็ไม่สมเหตุสมผลยิ่งกว่า

ผู้อื่นนั้น... ก็คือ รัฐ

ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เรายอมให้ผู้กุมอำนาจรัฐบอกเราว่าสิ่งใดบ้างที่เป็นปัญหา สิ่งใดบ้างที่ไม่เป็นปัญหา และปัญหาใดสำคัญกว่า สำหรับเราทุกคน

ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เรายอมให้กุมอำนาจรัฐตัดสินใจว่าปัญหาใดควรได้รับการแก้ไขอย่างไร ทั้งที่ทรัพยากรที่พวกเขาใช้นั้นคือทรัพยากรของเรา

ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เราถูกหลอกให้เชื่อว่ารัฐมีหน้าที่แก้ไขปัญหาแทนพวกเรา และเรามีหน้าที่ต้องกราบกรานอ้อนวอนต่อพวกเขา เพื่อโน้มน้าววิธีการที่พวกเขาใช้ทรัพยากรของเรา

หน้าที่ของรัฐ คืออะไรกันแน่? การแก้ปัญหาของทุกคน คือหนึ่งในนั้นหรือไม่?

แล้วคุณเริ่มคิดว่า รัฐ เป็นปัญหาสำหรับคุณหรือยัง?

#Siamstr

จาก Gamefi สู่ระบบการบนโลกแห่งความจริง | โดย U (npub1y3y…mlsw)
อ่านที่ Habla | https://w3.do/h0SzeOgy
quoting
naddr1qq…8pnz

หลายคนคงคุ้นเคยกับ Gamefi เป็นอย่างดี บางคนเริ่มเข้าสู่การลงทุนในโลกคริปโตจาก Gamefi เพราะมันสนุก เข้าใจง่าย และ ได้ผลตอบแทน เราจะไม่พูดว่า Gamefi คืออะไร มันเป็นเรื่องเก่าไปแล้ว ที่จะพูดถึงในตอนนี้

แต่มีบางอย่างใน Gamefi ที่เราเรียนรู้จากมันได้

Gamefi จำลองสถานการณ์ทางการเงินที่เกิดขึ้นบนโลกนี้ได้อย่างเด่นชัด มันเป็นเหมือนประเทศเล็กๆ ที่ซ้อนทับอยู่บนโลกแห่งความจริง เมื่ออำนาจในการผลิตเงิน (Token) ถูกผูกเอาไว้ที่กลุ่มคนใดกลุ่มคนหนึ่ง อำนาจที่สร้างผลกระทบต่อเราอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ระบบการเงินในโลกของ Gamefi ถูกผูกเอาไว้ที่นักพัฒนา ในขณะที่ระบบการเงินในโลกจริง ถูกผูกเอาไว้กับรัฐบาล

นักพัฒนาของ Gamefi สร้างเหรียญขึ้นมาก่อนจำนวนหนึ่ง โดยอ้างว่าเพื่อใช้จ่ายเพิ่มสภาพคล่องของเกมส์ กำหนดปริมาณเหรียญที่ผู้ใช้งานจะได้รับ กำหนดปริมาณการใช้จ่ายเหรียญเพื่อแลกอะไรสักอย่างในระบบ ออกกฎ นโยบาย เงื่อนไขการผลิตเหรียญของผู้ใช้งาน เพิ่มความต้องการสร้างผลตอบแทน เร่งการใช้จ่ายเหรียญ ผ่านการ staking, อัพเกรดไอเทม, ขาย NFT

มันก็ไม่ต่างอะไรกับรัฐบาลของเรา พวกเขากำหนดรายได้ของผู้คนได้ ผ่านนโยบายค่าแรงขั้นต่ำ กำหนดความสามารถในผลิตเงินของภาคเอกชน ผ่านการกำหนดนโยบาย โครงการรัฐ สร้างกองทุนเพื่อดึงเงินจากภาครัฐ และเอกชน นำกลับมาสร้างเงินเพื่อใช้จ่ายในระบบ พวกเขาต่างมีอำนาจทำได้ทุกอย่างไม่มีข้อจำกัด เหมือนๆกัน

เงินหมุนเวียนในโลกของ Gamefi การเพิ่มปริมาณ supply ของเหรียญ ด้วยการออก NFT สำหรับใช้ในการผลิตเงิน ดึงเงินจากมือผู้ใช้งาน กลับเข้าไปในระบบ และผู้ใช้งานก็ยอมจ่าย เพราะพวกเขาต้องการเพิ่มความสามารถในการผลิตเหรียญให้มากขึ้น เพื่อที่พวกเขาจะได้ยังคงรักษาเอาไว้ซึ่งความสามารถในการได้รับผลตอบแทนเอาไว้เท่าเดิม

นานวันเข้าผู้ใช้งานก็เริ่มรู้สึกตัวว่า สิ่งที่เขาลงทุนไป ไม่สามารถรักษาความสามารถนั้นได้ มูลค่าของเหรียญลดน้อยถอยลงทุกวัน มันเริ่มไม่สามารถนำไปแลกเปลี่ยนเป็นสินค้าอะไรอื่นได้อีก เหรียญไม่มีค่า ให้เอาเวลาไปเสียอีกต่อไปแล้ว

ไม่ต่างอะไรกับ เงินหมุนเวียนในโลกของความจริง เงินถูกผลิตขึ้นมาได้อย่างไม่มีข้อจำกัด ผ่านการออกพันธบัตรรัฐบาล ผู้ถือพันธบัตรรัฐบาล มีความสามารถในการผลิตเงินเพิ่มเข้าสู่ระบบ เทียบกับโลกของ Gamefi มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเสก NFT ขึ้นมาเพื่อเพิ่มอำนาจในการผลิตเงิน

เมื่อมูลค่าของเงินลดน้อยถอยลงทุกวัน ผู้คนต่างก็แสวงหาการลงทุนระยะสั้นที่ให้ผลตอบแทนที่ดี เพื่อรักษาเอาไว้ซึ่งความสามารถในการแลกเปลี่ยน ยิ่งเวลาผ่านไป ยิ่งต้องพยายามให้มากขึ้น แสวงหาต่อไปเรื่อยๆ ไม่จบสิ้น

เงินในโลกของเราตอนนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับเงินในโลกของ Gamefi มันไร้ค่า และ ใกล้พังเต็มทีแล้ว

นี่คือ 2 ...

2023-09-24T10:44:20Z
นี่คือ 2 ผู้ได้รับคุณค่าพิเศษจาก Right Shift "I Fucked IMF II Badge" สำหรับสัปดาห์ที่ 2 ที่มีแค่ดีไซน์เดียวในโลก อวดคนได้ชั่วลูกชั่วหลานว่าข้าพเจ้าคือ 2 คนในโลกที่มีสิ่งนี้ประดับชีวิต #Siamstr #FuckIMF

1.
คุณ Pikanet (npub1hxv…y48u)
quoting
nevent1q…z6qk

#FuckIMF #FuckWorldbank
#siamstr #escapethematrix

ขอร่วมสนุกกับกิจกรรม FuckIMF ด้วยคนครับ

หากมองภาพรวมกลวิธีสูบทรัพยากร และผลประโยชน์ของ IMF ในทุกๆครั้ง
คือการปล้นเอาสิ่งมีค่าที่สุดในภูมิภาคนั้นๆไปประเคนให้กลุ่มทุนอีลิทให้มากที่สุด

การพยายามเข้าใจแผนชั่วร้ายของพวกเขาเหล่านี้ เราคงต้องศึกษากรณีที่ผ่านมาในประเทศไทยในอดีตด้วย
การกู้ IMF … เราคงเคยได้ยินคำกล่าวว่า กฎหมายขายชาติ 11 ฉบับ ซึ่งถูกจดจำในเรื่องการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ และเรื่องอื่นๆที่เอื้อประโยชน์ให้กับทุนต่างชาติเป็นหลัก …โดยสิ่งที่เขาต้องการคือ “การครอบครอง และควบคุม”

และยิ่งได้อ่านบทความ FuckIMF ในแต่ละตอนยิ่งเห็นพฤติกรรมแบบต่ำตมที่สุด คือ ก่อนควบคุม ต้อง “ทำลาย” ความเป็นอยู่ประชาชน และวิถีการใช้ชีวิตในประเทศนั้นด้วย ให้อ่อนแอที่สุดและไม่มีหนทางต่อสู้ มันช่างอำมหิตเกินมนุษย์จริงๆ

เป้าหมายที่น่าเป็นเจ้าของที่สุดประเทศไทย(สำหรับผม) คือ
- ภูมิรัฐศาสตร์ที่ยอดเยี่ยม เป็นศูนย์กลางของภูมิภาค เอื้อเรื่องการขนส่ง และยุทธศาสตร์ด้านสงคราม
- ครอบครองผลประโยชน์ด้านการท่องเที่ยว
- ควบคุมสินค้าด้านการเกษตร และอาหาร
- ผูกขาดเหมืองทรัพยากรต่างๆ

ผมเลือก “การครอบครองผลประโยชน์ด้านการท่องเที่ยว”

มันคงเจ็บปวดที่สุด ถ้าพวกเขาเข้ามาซื้อที่ดิน และกิจการท่องเที่ยวที่ดีที่สุดในโลกของไทยด้วยราคา Discount ในสภาวะที่ประเทศเรามีปัญหาด้านการเงิน โดยมีกฎหมายรองรับให้เอื้อประโยชน์ด้านการถือครองที่ดิน และธุรกิจโรงแรม

นายทุนต่างชาติบริหารกิจการโดยใช้แรงงานคนไทย ซึ่งขึ้นชื่อว่าบริการที่ดีที่สุดในโลก ด้วยการจ่ายค่าแรงงานขั้นต่ำ
บริการนักท่องเที่ยวจากประเทศผู้เจริญเหล่านั้น โกยรายได้อย่างเป็นกอบเป็นกำกลับไปเสวยสุขที่บ้านของเขาเอง เหลือไว้เพียงเศษเงินให้คนไทยแย่งกันเพื่อประทังชีวิต โดยมีกฎหมายรองรับให้เอื้อประโยชน์ด้านภาษี และการประกอบกิจการที่ได้เปรียบคนไทยในเชิงการแข่งขัน

กลวิธีที่ IMF ใช้ต้องโสมมกว่านั้นอีกมาก ต้องหาทางยึดทรัพย์ กดราคา รวมถึงทำลายธุรกิจท่องเที่ยว และธุรกิจที่เกี่ยวข้องของชาวบ้านในพื้นที่ เหมือนเช่นที่เกิดขึ้นที่โตโก ที่เจ้าของไร่ฝ้าย ต้องขายที่ดินตัวเองในราคาถูก แล้วมาเป็นแรงงานในที่ดินตัวเอง รับใช้ทุนต่างชาติต่อไป

กลวิธีที่จะไปถึงขั้นนั้นได้ ต้องทำลายระบบการเงินในประเทศเพื่อให้ธุรกิจขับเคลื่อนไม่ไหว ต้องทำลายระบบกฎหมายเดิมๆ เพื่อสามารถเข้ามากลืนกินผืนแผ่นดินไทยได้ แน่นอนว่าผมไม่สามารถรู้ หรือคาดเดากลวิธีที่เขาจะใช้ได้เพราะมันซับซ้อนเกินกว่าผมจะเข้าใจได้

โรงแรมหรูริมชายหาดหรือบนเกาะส่วนตัว และรีสอร์ทบนยอดดอยล้อมรอบด้วยขุนเขาเขียวขจี คงเป็นกิจการของต่างชาติทั้งหมด
โดยคนไทยส่วนมากไม่มีสิทธิ์ที่จะสัมผัสธรรมชาติสวยๆในบ้านของตัวเองอีกต่อไป
ซึ่งเรา และลูกหลานของเรา คงหมดสิทธิ์ที่จะเป็นเจ้าของมันอีกต่อไป

หากมันเกิดขึ้นจริง ในที่สุดสภาพธรรมชาติที่พวกเราภูมิใจคงพังลงในพริบตาแบบไม่ทันรู้ตัว และไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิมได้อีก

เพราะถึงตอนนั้น การท่องเที่ยวของไทย ถูก “ทำลาย ครอบครอง และควบคุม” ไปโดยสมบูรณ์แล้ว

2.
คุณ satuser (npub1e9v…j93f)
quoting
nevent1q…2xkt

นี่มัน fiat agriculture

## ถ้าคุณเป็น IMF และธนาคารโลก คุณจะใช้กลวิธีอะไรสูบเอาทรัพยากรของไทยไปให้ประเทศกลุ่มอีลีท ##

คงมีวงเงินให้กู้ไปสร้างสถาบันอะไรสักอย่างที่เลี้ยงประเทศไทยให้เชื่องและห้ามตั้งคำถามกับระบบที่ตัวเองสร้างขึ้นมา หรือสร้างภาพชี้นำให้เห็นแต่ภาพลักษณ์ที่ดีของตนเอง
อย่าง เช่น สถาบันการศึกษาและวัฒนธรรม น่าจะเป็นวิธีที่ซอฟท์และเนียนสุด

#FuckIMF #Siamstr

ขอบคุณที่ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงสังคมไปสู่สิ่งที่ดีขึ้น พวกคุณโคตรคูลครับ 😎👍⚡

หมายเหตุ :
- ร่วมสนุกกิจกรรมนี้ได้ทุกสัปดาห์ คนได้ badge แล้วก็เล่นได้อีก เผื่ออยากเก็บ badge ให้ครบ 6 ดีไซน์!
- ทุกคนที่เล่นกิจกรรม แม้จะไม่ได้ badge ได้มีสิทธิ์ลุ้นรับรางวัลใหญ่ตอนจบกิจกรรม ฉะนั้น อย่าเหนียมอาย ลุยเลยสหายชาวม่วงงงงง
- สัปดาห์ที่ 3 เราจะเปลี่ยนโจทย์ใหม่

#FuckIMFWinner

Nostr event nevent1qqsw5ulnh259s4y2lae2xk3pm035hp3kpk28dg6g4qf9tayfvc9l3tczyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6uteafr

2023-09-24T07:52:38Z

ตอนที่ 9 ของบทความ #FuckIMF | สาวไส้ลึกลงไปในองค์กรปรสิต ที่สูบกินเลือดเนื้อของคนทั้งโลกไปปรนเปรอพวกพ้องและชาติร่ำรวย #Siamstr
quoting
naddr1qq…2533

9. กลุ่มผู้พัฒนา

ขอตัวนะพวก ฉันต้องไปขึ้นเครื่องเหินเวหา ฉันจะไปเข้าร่วมกับกลุ่มผู้พัฒนา

กระเป๋าก็จัดแล้ว วัคซีนก็ฉีดมา เช็คเดินทางพร้อม ท้องเสียก็มียา

กลุ่มผู้พัฒนานั้นช่างฉลาดและดีงาม ลึกล้ำความคิด มองไกลทั่วเขตคาม

แม้กายอยู่กับอีลีทชนบนหอคอยงาช้าง แต่ใจเรานั้นเฝ้าคิดถึงประชาชนไม่ห่าง

จากโรงแรมเชอราตันในชาติที่แตกสลาย เราสาปแช่งพวกบรรษัทข้ามชาติให้ไปตาย

การต่อสู้ความอยุติธรรมนั้นแสนง่ายดาย จากสถานที่พักผ่อนอันแสนสุขสบาย

คุยเรื่องอาหารขาดแคลนระหว่างกินสเต๊ก คุยเรื่องความหิวโหยตอนพักดื่มกาแฟเล็ก ๆ

ไม่ว่าจะน้ำท่วมที่เอเชียหรือน้ำแล้งที่แอฟริกา เราเผชิญหน้ามันด้วยความตื่นเต้นหนักหนา

และนั่นคือบทกลอนเรื่อง “กลุ่มผู้พัฒนา (The Development Set)” จากปี 1976 เขียนโดยคุณ Ross Coggins ที่ตรงเข้าเล่นงานหัวใจสำคัญเรื่องสันดานหยาบของธนาคารโลกและกองทุน IMF ที่เน้นดำเนินนโยบายบีบบังคับและจำกัดทางเลือกของชาติที่ด้อยกว่า โดยที่ไม่เคยต้องรับผิดชอบใด ๆ ต่อผลของนโยบายตัวเองเลย

งานในธนาคารโลกนั้นมีเงินเดือนที่สูง ปลอดภาษี และยังมีสวัสดิการที่ดีเยี่ยม ยิ่งถ้าเป็นเจ้าหน้าที่กองทุน IMF เงินเดือนก็จะยิ่งดีขึ้นไปอีก และโดยปกติแล้วพวกเขาบินด้วยตั๋วที่นั่งระดับ First Class หรือ Business Class (ขึ้นอยู่กับระยะทาง) ไม่เคยบินด้วยที่นั่งระดับ Economy พวกเขาพักในโรงแรมหรูห้าดาว และมีกระทั่งสิทธิพิเศษในการอัปเกรดฟรีเพื่อนั่งเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงอย่างคองคอร์ด เงินเดือนของพวกเขานั้นแตกต่างจากค่าแรงของผู้คนในประเทศที่เข้ารับการปรับโครงสร้างราวฟ้ากับเหว ซึ่งคือไม่มีเพดานเงินเดือน แถมมีการปรับเงินเดือนเพิ่มขึ้นเร็วกว่าอัตราเงินเฟ้อเสียอีก

กระทั่งถึงช่วงกลางยุค 1990 ภารโรงที่ทำความสะอาดสำนักงานใหญ่ของธนาคารโลกในวอชิงตัน ซึ่งส่วนใหญ่คือผู้อพยพจากประเทศที่ถูกธนาคารโลกและกองทุน IMF “เข้าไปปรับโครงสร้าง” นั้นจะไม่ได้รับอนุญาตให้แม้กระทั่งรวมกลุ่มกันเพื่อจัดตั้งสหภาพแรงงาน แต่ในขณะเดียวกัน เงินเดือนของคุณคริสติน ลาการ์ดในฐานะหัวหน้ากองทุน IMF ที่ไม่ต้องเสียภาษีนั้นอยู่ที่ 467,940 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี และมีเบี้ยเลี้ยงอีกกว่า 83,760 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี และแน่นอนว่าในสมัยที่เธอดำรงตำแหน่งระหว่างปี 2011-2019 นั้น เธอดูแลการปรับโครงสร้างของประเทศที่ยากจนหลากหลายโครงการ ซึ่งอัตราภาษีในบรรดากลุ่มประเทศที่อ่อนแอที่สุดนั้นมักจะมีการถูกปรับให้สูงขึ้นอยู่ตลอดเวลา

หมายเหตุผู้แปล : คริสติน ลาการ์ด (Christine Lagarde) เคยดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการกองทุนIMF ช่วงปี 2011-2019 และตั้งแต่ปี 2019 จนถึงปัจจุบันได้ดำรงตำแหน่งประธานธนาคารกลางของยุโรป (European Central Bank ECB)

คุณ Graham Hancock ได้ชี้ให้เห็นถึงการจ่ายค่าตอบแทนในธนาคารโลกที่ฟุ่มเฟือยสุด ๆ ในยุค 1980 ซึ่ง “โดยเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 250,000 ดอลลาร์สหรัฐต่อคนต่อปี” และเขาชี้ว่าเมื่อผู้บริหารกว่า 700 คนต้องออกจากงานในปี 1987 เงินค่าชดเชยที่พวกเขาได้รับซึ่งมีมูลค่ากว่า 175 ล้านดอลลาร์สหรัฐนั้นมากเกินพอ “ที่จะจ่ายให้เด็ก 63,000 คนจากครอบครัวที่ยากจนในลาตินอเมริกาหรือในแอฟริกา สำหรับการศึกษาตั้งแต่ระดับประถมจนเรียนจบ”

คุณ James Wolfensohn อดีตประธานธนาคารโลกในช่วงปี 1995-2005 ได้กล่าวไว้ว่าธนาคารโลกมีโครงการมากกว่า 63,000 โครงการในประเทศกำลังพัฒนา ซึ่งแค่ค่าใช้จ่ายในการ “ศึกษาความเป็นไปได้” รวมถึงค่าเดินทางและที่พักของเหล่าผู้เชี่ยวชาญจากประเทศอุตสาหกรรมอย่างเดียวก็กินไปกว่าร้อยละ 25 ของเงินช่วยเหลือแล้ว

50 ปีหลังการก่อตั้งธนาคารโลกและกองทุน IMF “ร้อยละ 90 ของเงินกว่า 12,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ที่ใช้เป็นค่าความช่วยเหลือด้านเทคนิค ถูกนำไปใช้จ่ายให้ผู้เชี่ยวชาญจากต่างชาติ” คุณ George Ayittey ยังชี้ให้เห็นอีกว่าแค่ในปี 1994 มีที่ปรึกษาของธนาคารโลกมากกว่า 80,000 คนที่ทำงานในส่วนที่เกี่ยวข้องกับแอฟริกา แต่มีคนทำงานที่เป็นชาวแอฟริกันไม่ถึงร้อยละ 0.01

คุณ Hancock เขียนว่า “การที่ธนาคารโลกทุ่มเงินให้กับโครงการต่าง ๆ ในประเทศกำลังพัฒนามากกว่าสถาบันการเงินใด ๆ นั้น พวกเขาอ้างเหตุผลว่า ‘ต้องการให้ผู้ที่ยากจนที่สุด ได้รับในสิ่งที่จำเป็น’ แต่ไม่มีขั้นตอนไหนเลยในสิ่งที่ถูกเรียกว่า ‘วัฏจักรของโครงการ (Project Cycle)’ ที่พวกเขาจะใช้เวลาเพื่อสอบถามคนยากจนว่าจริง ๆ แล้วนี่คือสิ่งที่คนจนเหล่านั้นต้องการจริงหรือไม่.. คนจนถูกตัดออกจากกระบวนการตัดสินใจทั้งหมด ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้มีตัวตน”

นโยบายของธนาคารโลกและกองทุน IMF ถูกสร้างขึ้นจากการประชุมในโรงแรมที่หรูหรา โดยผู้คนที่จะไม่มีวันได้สัมผัสการใช้ชีวิตที่ยากจนแม้แต่วันเดียว อย่างที่คุณ Joseph Stiglitz ยกประเด็นไว้ในการวิพากษ์วิจารณ์ธนาคารโลกและกองทุน IMF ว่า “สงครามสมัยใหม่ที่ใช้เทคโนโลยีชั้นสูงถูกออกแบบมาให้ขจัดการปะทะกันเชิงกายภาพ การทิ้งระเบิดจากความสูง 50,000 ฟุตนั้นทำให้มั่นใจได้ว่าคนที่กดปุ่มจะไม่ ‘รู้สึกผิดอะไร’ แบบที่มนุษย์ควรจะรู้สึก การบริหารเศรษฐกิจสมัยใหม่ก็คล้ายกัน นั่นคือ ณ โรงแรมหรูหราสักแห่งหนึ่ง ใครสักคนสามารถที่จะวางนโยบายที่โหดเหี้ยมได้ นโยบายที่พวกเขาต้องลังเลที่จะทำแน่นอน หากได้รู้จักกับเหล่าผู้คนที่ชีวิตกำลังจะถูกทำลาย”

และที่น่าทึ่งคือในบางครั้งผู้นำของธนาคารโลกและกองทุน IMF ก็คือคนเดียวกันกับคนที่สั่งทิ้งระเบิดอีกด้วย

ตัวอย่างเช่นคุณ Robert McNamara ซึ่งอาจถือว่าเป็นผู้ที่สร้างความเปลี่ยนแปลงมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของธนาคารโลก เขาโด่งดังจากการขยายวงเงินการปล่อยกู้อย่างมหาศาล และทำให้ประเทศที่ยากจนต้องจมลงไปด้วยหนี้ที่ไม่มีทางออก เขาเคยเป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหารคนแรกของฟอร์ด (Ford Corporation) ก่อนที่จะมาเป็นรัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมของสหรัฐอเมริกา ซึ่งเขาได้ส่งทหารอเมริกันกว่า 500,000 นายไปสู้รบที่เวียดนาม และหลังออกจากตำแหน่งในธนาคารโลกแล้ว เขาก็ไปรับตำแหน่งกรรมการในบริษัท รอยัลดัตช์เชลล์ (Royal Dutch Shell)

นอกจากนี้ บุคคลที่เป็นผู้นำของธนาคารโลกในช่วงก่อนหน้านี้ไม่นานคือคุณ Paul Wolfowitz ซึ่งเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการทำสงครามในอิรัก

กลุ่มผู้พัฒนานั้นทำการตัดสินใจในสถานที่ที่ห่างไกลจากผู้คนที่ต้องรับผลกระทบจริง และพวกเขาซ่อนรายละเอียดทุกอย่างไว้ภายใต้งานเอกสาร รายงาน และคำศัพท์สละสลวยที่มีอยู่เป็นกองเท่าภูเขา เช่นเดียวกันกับสำนักงานของเจ้าอาณานิคมยุคเก่าอย่างอังกฤษ ที่ทางคณะทำงานเองก็ปกปิดตัวเอง “แบบเดียวกับที่หมึกกระดองซ่อนตัวในเมฆหมอกของน้ำหมึก”

ประวัติศาสตร์มากมายที่ถูกเขียนขึ้นโดยกลุ่มผู้พัฒนาเป็นเพียงการเชิดชูบางอย่างให้เกินจริง แต่ประสบการณ์ที่ผู้คนได้เผชิญจริง ๆ นั้นกลับถูกลบออกไป

ตัวอย่างที่ดีคืองานวิจัยที่ชื่อว่า “การปรับดุลการชำระเงินช่วงปี 1945 ถึง 1986 : ประสบการณ์ IMF (Balance of Payments Adjustment, 1945 to 1986: The IMF Experience)” ซึ่งการอ่านวิจัยทั้งเล่มนี้มอบประสบการณ์อันแสนน่าเบื่อให้กับผู้เขียน เพราะมันละเลยในส่วนผลประโยชน์ตกทอดจากยุคล่าอาณานิคม ในขณะที่เรื่องราวของบุคคลแต่ของละคนและประสบการณ์ของผู้คนที่ต้องทนทุกข์จากนโยบายของธนาคารโลกและกองทุน IMF กลับไม่ถูกพูดถึงเลย ความยากลำบากต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นถูกฝังไว้ใต้แผนภูมิและสถิติจำนวนนับไม่ถ้วน งานวิจัยเหล่านี้กลายเป็นสิ่งที่ครอบงำบทสนทนาและการถกเถียงถึงสิ่งพวกนั้น ดูเหมือนความสำคัญหลักของมันคือการหลีกเลี่ยงที่จะดูหมิ่นเหล่าเจ้าหน้าที่ของธนาคารโลกและกองทุน IMF แม้จะจริงอยู่ที่ว่าในงานวิจัยนี้มีบางส่วนที่สื่อไปในทิศทางว่ามันอาจจะมีความผิดพลาดของนโยบายเกิดขึ้น แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นจริง ธนาคารโลกและกองทุน IMF ก็มีเจตนาที่ดี เพราะพวกเขายื่นมือเข้ามาเพื่อช่วยเหลือ

อีกตัวอย่างจากงานวิจัยที่ได้กล่าวไว้ข้างต้น การปรับโครงสร้างในประเทศอาร์เจนตินาในช่วงปี 1959 และ 1960 ถูกบรรยายในทำนองที่ว่า “ถึงแม้ว่าในตอนแรกมาตรการเหล่านี้ได้ทำให้ระดับคุณภาพความเป็นอยู่ของประชาชนในอาร์เจนติน่าหลายภาคส่วนลดต่ำลง แต่เพียงในช่วงระยะเวลาอันสั้นนั้น มาตรการเหล่านี้ได้ส่งผลที่เป็นบวกต่อดุลการค้าและดุลการชำระเงิน และมีการเพิ่มขึ้นของเงินทุนสำรองต่างประเทศ อัตราการขยายตัวของค่าครองชีพลดลงอย่างมาก มีอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราที่คงที่ และมีการลงทุนจากทั้งในประเทศและต่างประเทศเพิ่มขึ้น” หรือถ้าจะพูดเป็นภาษาชาวบ้านก็คือ

“ก็จริงอยู่นะที่คนทั้งประเทศถูกทำให้จนลงอย่างมหาศาล แต่ว่างบการเงินของเราก็ดีขึ้นนะ รัฐบาลมีเงินมากขึ้น แถมพวกบริษัทระดับโลกยังสนใจเข้ามาทำธุรกิจร่วมกับเรามากขึ้นด้วย”

คำพูดที่สละสลวยแบบนี้ยังมีมาอยู่เรื่อย ๆ เช่น ชาติที่ยากจนมักถูกอ้างอยู่เสมอว่าเป็น “กรณีทดสอบ” เหล่าศัพท์เฉพาะ ถ้อยคำสุดซับซ้อน และภาษาที่ใช้ในด้านเศรษฐศาสตร์การพัฒนาเหล่านี้ถูกออกแบบมาเพื่อที่จะซ่อนสิ่งที่เกิดขึ้นจริง มันถูกใช้อำพรางความจริงที่โหดเหี้ยม ด้วยข้อบังคับ ด้วยกระบวนการ และด้วยทฤษฎีต่าง ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการแสดงให้เห็นถึงกลไกเบื้องหลังที่ช่วยให้ประเทศร่ำรวยสามารถสูบทรัพยากรออกไปจากประเทศที่ยากจน และสนุกกับการปฏิบัติแบบสองมาตรฐานที่ส่งผลให้ประชาชนของพวกเขาร่ำรวยขึ้น ในขณะที่ทำให้ประชาชนของชาติอื่น ๆ นั้นยากจนลงอย่างรุนแรง

ณ จุดสูงสุดในความสัมพันธ์ของธนาคารโลกและกองทุน IMF กับกลุ่มประเทศกำลังพัฒนานั้นคืองานประชุมประจำปีของพวกเขาในเมืองวอชิงตัน ดีซี ซึ่งเป็นงานเลี้ยงสุดยิ่งใหญ่ในหัวข้อ “ความยากจน” แต่จัดบนแผ่นดินของประเทศที่รวยที่สุดในโลก

“ท่ามกลางอาหารที่ได้จัดเตรียมไว้อย่างสวยงามกองเท่าภูเขา” คุณ Hancock เขียน “ธุรกิจมากมายได้บรรลุข้อตกลงกันที่นี่ ในขณะเดียวกัน การแสดงอำนาจและการโอ้อวดความร่ำรวยอย่างโอ่อ่านี้ ดูช่างเข้ากันได้ดีกับวาทศิลป์ที่ไร้ความหมายและว่างเปล่า สำหรับบทสนทนาเรื่องของความยากลำบากของคนจนทั่วโลก”

“ชายหญิงกว่า 10,000 คนที่เข้าร่วมงานนั้น” เขาเขียน “ดูไม่มีทีท่าว่าจะสามารถทำตามวัตถุประสงค์อันสูงส่งของพวกเขาได้อย่างแน่นอน เพราะถ้าพวกเขาไม่ได้นั่งหาวหรือนั่งหลับอยู่ในช่วงที่มีการประชุม พวกเขาก็จะสนุกกับการกินเลี้ยงในปาร์ตี้ค็อกเทล กินมื้อกลางวัน จิบน้ำชายามบ่าย ดื่มด่ำมื้อค่ำและขนมขบเคี้ยวยามดึกที่หรูหรามากพอจะทำให้เหล่านักกินหน้าใหม่เหล่านี้อิ่มพุงกางได้ ค่าใช้จ่ายรวมสำหรับกิจกรรมทางสังคมกว่า 700 งานของเหล่าผู้แทนจากองค์กรเหล่านี้ในช่วงหนึ่งสัปดาห์ (ในปี 1989) ถูกประมาณการไว้ที่ 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเป็นจำนวนเงินที่น่าจะถูกใช้ในการ ‘ช่วยให้คนจนได้รับในสิ่งที่จำเป็น’ ถ้ามันไม่ได้ถูกนำมาใช้กับสิ่งอื่นแบบนี้”

ซึ่งนั่นคือเมื่อ 33 ปีก่อน ส่วนวันนี้เราก็คงได้แต่จินตนาการว่าค่าใช้จ่ายในการจัดเลี้ยงจะมหาศาลขนาดไหน

ในหนังสือ “The Fiat Standard” โดยคุณเซเฟดีน อัมมูส (Saifedean Ammous) นั้นมีคำเรียกที่ต่างออกไปสำหรับกลุ่มผู้พัฒนา นั่นคือ “อุตสาหกรรมทุกข์ระทม” (Misery Industry) โดยคำอธิบายในหนังสือของเขานั้นคู่ควรแก่การยกมาอ้างอิงแบบเต็ม ๆ ว่า

“เมื่อยามที่แผนการของธนาคารโลกล้มเหลวลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และมีหนี้สินที่ไม่สามารถถูกจ่ายคืนได้แล้ว กองทุน IMF ก็จะเข้ามากรรโชกทรัพย์ประเทศที่เบี้ยวหนี้เหล่านี้ ปล้นสะดมทรัพยากรของพวกเขา และรวมถึงการเข้าควบคุมสถาบันทางการเมือง ซึ่งนี่เป็นความสัมพันธ์แบบซิมไบโอติก สององค์กรนี้เข้าคู่กันทำหน้าที่เป็นปรสิตที่คอยสร้างงาน สร้างรายได้ และสร้างการเดินทางอย่างมหาศาลให้แรงงานในอุตสาหกรรมทุกข์ระทม โดยมีเหล่าประเทศยากจนเป็นผู้รับเคราะห์ในการต้องจ่ายเงินให้กับสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดด้วยเงินที่กู้มา”

หมายเหตุผู้แปล : ซิมไบโอติก (Symbiotic) หมายถึงรูปแบบของปฏิสัมพันธ์ระหว่างสิ่งมีชีวิตต่างชนิดที่มีต่อกันอย่างใกล้ชิดและยาวนาน โดยหนึ่งในรูปแบบของความสัมพันธ์ซิมไบโอติก คือ ภาวะรูปแบบปรสิต (Parasitic) ซึ่งเป็นความสัมพันธ์ระหว่างปรสิต (Parasite) กับร่างที่อยู่อาศัย (Host) โดยในความสัมพันธ์นี้ ฝ่ายปรสิตจะเป็นฝ่ายที่ได้รับประโยชน์จากร่างที่อยู่อาศัยฝ่ายเดียวและในขณะเดียวกันก็ทำอันตรายต่อร่างที่ปรสิตอาศัยอยู่

“ยิ่งเราอ่านเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไร” คุณอัมมูสกล่าว “เราก็ยิ่งตระหนักได้ว่าการมอบอำนาจอันทรงพลังให้กับเหล่าองค์กรของรัฐ ในการปล่อยกู้เงินเฟียตได้อย่างไม่จำกัดแก่เหล่าคนจนบนโลก โดยที่ไม่ต้องรับผิดชอบต่อการกระทำใด ๆ มันสามารถสร้างความหายนะได้มากขนาดไหน ซึ่งข้อตกลงเหล่านี้ทำให้ชาวต่างชาติที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้ง และไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับคนในชาติสามารถเข้าควบคุมและวางแผนจัดการเศรษฐกิจของทั้งประเทศจากส่วนกลางได้… ชาวพื้นเมืองถูกขับไล่จากพื้นที่ของพวกเขา ธุรกิจเอกชนถูกปิดเพื่อรักษาอำนาจผูกขาดไว้ อัตราภาษีถูกปรับขึ้น และทรัพย์สินถูกยึด... ข้อตกลงปลอดภาษีถูกมอบให้กับบริษัทข้ามชาติ โดยได้รับการสนับสนุนและช่วยเหลือจากสถาบันการเงินระหว่างประเทศ ในขณะที่ผู้ผลิตในพื้นที่กลับต้องจ่ายภาษีสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์ และต้องทนทุกข์ทรมานจากภาวะเงินเฟ้อ เพียงเพื่อช่วยสนับสนุนการใช้นโยบายการคลังแบบมือเติบของรัฐบาล”

“โดยส่วนหนึ่งของข้อตกลงในการผ่อนปรนหนี้ที่ลงนามกับกลุ่มอุตสาหกรรมทุกข์ระทมนั้น” คุณอัมมูสกล่าวต่อ “คือรัฐบาลถูกกดดันให้ขายทรัพย์สินมีค่าที่สุดของพวกเขาบางส่วน ซึ่งรวมถึงกิจการรัฐวิสาหกิจ แต่ก็ไม่เฉพาะแค่นั้น เพราะยังรวมไปถึงทรัพยากรต่าง ๆ ในประเทศและที่ดินหลายส่วนอีกด้วย ซึ่งโดยปกติแล้ว IMF จะเอาทรัพย์สินเหล่านี้ไปประมูลขายให้กับเหล่าบริษัทข้ามชาติ และช่วยเจรจาเพื่อให้บริษัทเหล่านี้ได้รับข้อยกเว้นทั้งด้านภาษีและด้านกฎหมาย โดยหลังจากหลายทศวรรษแห่งการทำให้โลกอิ่มหนำสำราญกับการปล่อยให้กู้เงินแบบง่าย ๆ เหล่าสถาบันการเงินระหว่างประเทศใช้เวลาในช่วงยุค 1980 ทำหน้าที่เป็นเสมือนเป็นเจ้าหน้าที่ยึดทรัพย์ โดยพวกเขาจะขุดคุ้ยซากปรักหักพังของประเทศโลกที่สามที่ถูกทำลายด้วยนโยบายของพวกเขาเอง และทำการขายอะไรก็ตามที่ยังพอมีค่าอยู่ให้กับเหล่าบริษัทข้ามชาติ และยังจัดหาความคุ้มครองทางกฎหมายให้บริษัทข้ามชาติที่ต้องเข้าไปปฏิบัติการในประเทศที่กลายเป็นซากปรักหักพังเหล่านี้ การจัดสรรทรัพยากรแบบในเรื่องโรบินฮู้ด แต่กลับหัวกลับหางนี้ เป็นผลลัพธ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของพลวัตที่ถูกสร้างขึ้นเพราะองค์กรเหล่านี้ได้รับมอบเงินที่สร้างง่าย”

“เพื่อให้แน่ใจได้ว่าทั้งโลกจะยังคงใช้เงินดอลลาร์สหรัฐเป็นสกุลเงินหลักนั้น” คุณอัมมูสสรุป “IMF ทำให้สหรัฐอเมริกามั่นใจได้ว่าพวกเขาจะยังสามารถใช้นโยบายการเงินแบบเสกเงินได้ไม่อั้น และส่งออกเงินเฟ้อไปให้ทั้งโลกเป็นผู้แบกรับภาระต่อไปได้ ซึ่งสำหรับพวกเราแล้ว เมื่อเข้าใจถึงกลไกหลักของระบบการเงินโลกทุกวันนี้ว่ามันเป็นการโจรกรรมครั้งมโหฬาร เราจึงเข้าใจถึงชะตากรรมอันแสนรันทดของประเทศกำลังพัฒนาได้”

และมันเป็นมาเช่นนี้ยาวนานเกินจะจินตนาการไหว...

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

อ่านบทความในฟอร์แมทสวยๆ ได้ที่
Yakihonne| https://w3.do/9vqxs5U_

อ่านในรูปแบบสบายตาได้ที่
Habla | https://w3.do/WLEkCD5-

#IMF #worldbank #RightShift #RightShiftCuration

Nostr event nevent1qqsg2vlhr6mxvfg0jegtmyg40w0vvp6lua4rtwh7ejnc5x5ualgjsaszyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6fg7l63

2023-09-23T07:03:47Z

ตอนที่ 8 ของบทความ #FuckIMF | คู่มือค้าทาสยุคใหม่ เพียงทำลายการเกษตรท้องถิ่น แล้วจัดการแทนที่มันด้วยพืชเศรษฐกิจส่งออกเพื่อส่งป้อนชาติอีลิท #Siamstr
quoting
naddr1qq…fkhh

8. ฝ้ายมันกินไม่ได้

“โครงการพัฒนาชื่นชอบพืชผลที่กินไม่ได้ เพราะจะได้นำไปขายเพื่อใช้จ่ายหนี้แทน”

–Cheryl Payer

ผู้เรียกร้องประชาธิปไตยชาวโตโก คุณ Farida Nabourema ได้เจอประสบการณ์ที่น่าเศร้าด้วยตัวเอง ซึ่งตรงกับภาพรวมที่ทางธนาคารโลกและ IMF ได้วางไว้จนถึง ณ ตอนนี้

เธออธิบายว่าหลังจากช่วงยุคราคาน้ำมันเติบโตในช่วงปี 1970 มีเงินกู้ไหลเข้าประเทศกำลังพัฒนาอย่างประเทศโตโก ซึ่งมีผู้นำที่ไร้ความรับผิดชอบ ที่ไม่แม้แต่จะคิดว่าพวกเขาจะใช้คืนเงินกู้เหล่านั้นอย่างไร เงินกู้ส่วนใหญ่ถูกใช้ไปกับโครงการโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่ที่ไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรต่อผู้คนส่วนใหญ่ และมีเงินจำนวนมากถูกยักยอกออกไปเพื่อใช้ซื้อคฤหาสน์หรู เธอกล่าวว่าประเทศเหล่านี้ส่วนใหญ่ถูกปกครองโดยพรรคการเมืองเดียวหรือครอบครัวเดียว และเมื่ออัตราดอกเบี้ยพุ่งสูงขึ้นจนรัฐบาลเหล่านี้ไม่สามารถจ่ายหนี้ได้ IMF ก็จะเริ่ม “เข้ามาควบคุม” โดยบังคับใช้มาตรการลดค่าใช้จ่าย

“ประเทศเหล่านี้เป็นประเทศเกิดใหม่ที่ยังเปราะบางมาก” คุณ Nabourema ได้พูดไว้ในการสัมภาษณ์สำหรับบทความนี้ “พวกเขาจำเป็นต้องลงทุนอย่างหนักในด้านโครงสร้างพื้นฐานของสังคม แบบเดียวกับที่ประเทศในยุโรปทำหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง แต่กลายเป็นว่าเราเปลี่ยนสภาพจากการมีบริการดูแลสุขภาพและการศึกษาฟรี ไปสู่สถานการณ์ที่แม้แต่ยารักษาโรคขั้นพื้นฐานก็ยังแพงเกินไปสำหรับคนทั่วไป”

ไม่ว่าความเห็นของคุณเกี่ยวกับระบบการแพทย์และการศึกษาที่รัฐแบกภาระค่าใช้จ่ายให้จะเป็นอย่างไรก็ตาม การกำจัดมันทิ้งในชั่วข้ามคืนถือเป็นสิ่งที่สาหัสต่อประเทศที่ยากจน ซึ่งแน่นอนว่าเหล่าเจ้าหน้าที่ของธนาคารโลกและ IMF จะได้รับบริการทางการแพทย์จากสถานพยาบาลเอกชนที่พวกเขาเป็นเจ้าของ และยังมีโรงเรียนเอกชนของพวกเขาเองไว้สำหรับส่งลูกหลานของพวกเขาไปเรียน ในยามที่พวกเขาจำเป็นต้องไปใช้ชีวิต “ในพื้นที่นั้น ๆ”

คุณ Nabourema กล่าวว่าจากการที่ภาครัฐถูกบังคับให้ตัดรายจ่ายของโรงพยาบาลรัฐในประเทศโตโก ทำให้ประเทศตกอยู่ในภาวะที่ “ล่มสลายจนหมดสิ้น” มาจนกระทั่งถึงทุกวันนี้ โดยสิ่งนี้ต่างจากโรงพยาบาลรัฐในเมืองหลวงของอดีตเจ้าอาณานิคม เช่น ที่กรุงลอนดอนหรือกรุงปารีส ที่ภาครัฐเป็นผู้บริหารงานและได้รับการสนับสนุนจากเงินภาษีของประชาชน โดยสิ่งต่าง ๆ ในโลเมซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศโตโกนั้นย่ำแย่มากขนาดที่ว่าน้ำสะอาดยังต้องถูกสั่งจ่ายเหมือนยา

คุณ Nabourema กล่าวว่า “ยังมีกรณีของการแปรรูปกิจการรัฐวิสาหกิจแบบไม่ยั้งคิด” เธออธิบายเกี่ยวกับพ่อของเธอในช่วงที่ยังทำงานอยู่กับรัฐวิสาหกิจการผลิตเหล็กของประเทศโตโก โดยในช่วงระหว่างการแปรรูปนั้น กิจการถูกขายให้กับผู้ซื้อต่างชาติในราคาเพียงครึ่งเดียวของเม็ดเงินที่รัฐลงทุนไปตอนแรก

“มันคือการเลหลังขายชาติดี ๆ นี่เอง” เธอกล่าว

คุณ Nabourema กล่าวว่า ระบบตลาดเสรีและการปฏิรูปแบบเสรีนิยมนั้นเป็นสิ่งที่ดี เมื่อผู้เล่นทุกฝ่ายเล่นบนกติกาเดียวกัน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นกับประเทศโตโกที่ถูกบีบให้เล่นบนกติกาที่ต่างออกไป ซึ่งนั่นก็คือไม่ว่าประเทศของพวกเขาจะเปิดเสรีมากแค่ไหน มันก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงนโยบายที่เข้มงวดของสหรัฐอเมริกาและยุโรปที่อัดเงินสนับสนุนกลุ่มอุตสาหกรรมและกลุ่มเกษตรกรรมของตนเองอย่างหนักได้ คุณ Nabourema ยังยกกรณีตัวอย่าง เช่น การไหลเข้ามาของเสื้อผ้าราคาถูกที่ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐอเมริกานั้นทำลายธุรกิจสิ่งทอท้องถิ่นของโตโกได้อย่างไร

เธอกล่าวว่า “เสื้อผ้าจากตะวันตกเหล่านี้ทำให้เหล่าผู้ประกอบการต้องเลิกกิจการ และทิ้งข้าวของเป็นขยะเกลื่อนชายหาดของเรา” และด้านที่แย่ที่สุดที่เธอได้กล่าวไว้ ก็คือด้านของเกษตรกรชาวไร่ ซึ่งในช่วงยุค 1980 นั้นมีจำนวนมากถึงร้อยละ 60 ของประชากรชาวโตโก โดยความเป็นอยู่ของพวกเขาพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ ระบอบเผด็จการนั้นต้องการเงินสกุลที่แข็งแกร่งเพื่อจ่ายหนี้ของเขา ซึ่งมีอยู่วิธีเดียวคือจากการขายสินค้าส่งออก ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มโครงการขนาดใหญ่เพื่อจะขายพืชส่งออกเพื่อทำเงิน และด้วยความช่วยเหลือจากธนาคารโลก รัฐบาลก็ลงทุนในอุตสาหกรรมปลูกฝ้ายอย่างหนัก ถึงขนาดที่ว่าตอนนี้ฝ้ายได้ครอบครองส่วนแบ่งสินค้าส่งออกของประเทศกว่าร้อยละ 50 และทำลายความมั่นคงทางอาหารของประเทศไปแล้วเรียบร้อย

ในช่วงก่อตั้งประเทศโตโก ธนาคารโลกได้กลายเป็น “ผู้ให้กู้ด้านเกษตรกรรมรายใหญ่ที่สุดรายเดียว” ซึ่งยุทธศาสตร์ในการต่อสู้กับความยากจนของพวกเขาคือการปรับการเกษตรให้เป็นรูปแบบสมัยใหม่ หรือที่จริงก็คือ“การถ่ายโอนเงินทุนมหาศาล ให้ไปอยู่รูปแบบของปุ๋ย ยาฆ่าแมลง อุปกรณ์ไถดิน และที่ปรึกษาต่างชาติค่าตัวแพง”

คุณพ่อของคุณ Nabourema เองคือคนที่บอกเธอว่า พวกปุ๋ยนำเข้าและรถแทรกเตอร์ถูกดึงออกจากมือชาวไร่ที่ปลูกพืชสำหรับเป็นอาหารไว้บริโภค ไปสู่มือชาวไร่ที่ปลูกพืชเศรษฐกิจอย่างฝ้าย กาแฟ โกโก้ และเมล็ดมะม่วงหิมพานต์ โดยถ้ามีใครที่ปลูกข้าวโพด ข้าวฟ่าง หรือข้าวเดือย ซึ่งเป็นอาหารพื้นฐานของชาวโตโก พวกเขาจะเข้าไม่ถึงสินค้าทุนเหล่านั้น

“แต่ฝ้ายมันกินไม่ได้” คุณ Nabourema ย้ำเตือนเรา

เมื่อเวลาผ่านไป เหล่าผู้นำทางการเมืองในประเทศอย่างโตโกและเบนิน (ซึ่งมีผู้นำเผด็จการเป็นเจ้าของธุรกิจฝ้ายขนาดใหญ่ด้วย) กลายเป็นผู้รับซื้อหลักในพืชเศรษฐกิจทั้งหมดจากทุกฟาร์ม คุณ Nabourema เสริมว่าพวกเขาผูกขาดการซื้อขาย และจะรับซื้อในราคาที่ต่ำมากจนชาวบ้านแทบจะไม่ได้กำไร ระบบทั้งหมดที่เรียกว่า ”sotoco” ในประเทศโตโกนี้ตั้งอยู่บนเงินทุนที่ทางธนาคารโลกมอบให้

“ยามที่ชาวไร่ลุกขึ้นประท้วง” เธอกล่าวว่า “พวกเขาจะถูกซ้อมหรือไม่ฟาร์มของพวกเขาก็จะถูกเผาจนเป็นซาก พวกเขาสามารถเลือกที่จะปลูกอาหารแบบปกติและหาเลี้ยงครอบครัวของพวกเขาก็ได้ เหมือนที่ทำกันมาหลายชั่วอายุคน แต่ทว่าตอนนี้พวกเขาไม่มีปัญญาจะหาซื้อที่ดินได้อีกแล้ว เพราะพวกผู้นำทางการเมืองได้กว้านซื้อที่ดินอย่างอุกอาจ บ่อยครั้งด้วยก็ซื้อด้วยวิธีที่ผิดกฎหมาย และดันราคาที่ดินให้พุ่งทะยาน”

คุณ Nabourema ได้อธิบายตัวอย่างเพิ่มว่ารัฐบาลโตโกยึดที่ดินกว่า 2,000 เอเคอร์ได้อย่างไร โดยสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นแตกต่างจากในประเทศที่เป็นประชาธิปไตยเสรี (เช่น ในประเทศฝรั่งเศสที่สร้างอารยธรรมด้วยการปล้นทรัพยากรประเทศโตโก) ที่โตโกกระบวนการยุติธรรมถูกควบคุมโดยรัฐบาล จึงไม่มีทางที่คุณจะต่อสู้กลับได้เลย ดังนั้นชาวไร่ผู้ซึ่งเคยมีอำนาจตัดสินใจในชีวิตของตัวเอง ตอนนี้กลับถูกบีบให้กลายเป็นคนงานในที่ดินของคนอื่น เพื่อช่วยปลูกฝ้ายส่งออกให้กับประเทศร่ำรวยที่อยู่ห่างไกล และเรื่องตลกร้ายที่น่าเศร้าที่สุดคือต้นฝ้ายจำนวนมหาศาลถูกปลูกทางตอนเหนือของประเทศโตโก ซึ่งเป็นเขตที่ยากจนที่สุดของประเทศ

“หากคุณไปถึงที่นั่น” คุณ Nabourema กล่าว “คุณจะเห็นว่าฝ้ายไม่ได้ทำให้ใครรวยขึ้นเลย”

ในขณะเดียวกัน ผู้หญิงก็ต้องทุกข์ทนกับผลกระทบรุนแรงที่สุดของการปรับโครงสร้างนี้ การเหยียดเพศที่อยู่ในนโยบายนี้ “แสดงให้เห็นค่อนข้างชัดในแอฟริกา ซึ่งชาวไร่ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง พวกเธอเป็นผู้หาเชื้อเพลิง ไม้ฟืน และน้ำสะอาด” โดยคุณ Danaher ได้เขียนว่าจากการพิจารณาวิเคราะห์ย้อนหลังเมื่อเร็ว ๆ นี้บ่งชี้ว่า “ธนาคารโลกพร้อมจะกล่าวโทษว่าปัญหาต่าง ๆ มาจากการที่พวกผู้หญิงมีลูกเยอะเกินไป มากกว่าที่จะยินดีตรวจสอบนโยบายของตัวเองเสียใหม่”

อย่างที่คุณ Payer ได้เขียนไว้ คนจนมากมายบนโลกที่ยังจนอยู่นั้น “ไม่ใช่เพราะพวกเขาถูกทิ้งไว้ข้างหลัง หรือถูกลืมจากผลของความก้าวหน้าที่เกิดขึ้นในประเทศ แต่เพราะพวกเขาเป็นเหยื่อของการปรับเข้าสู่ความสมัยใหม่ต่างหาก หลายคนถูกบีบให้ออกจากพื้นที่เกษตรกรรมอันอุดมสมบูรณ์ หลายคนถูกยึดที่ดินโดยเหล่าชนชั้นนำที่ร่ำรวยและโดยกลุ่มนายทุนธุรกิจการเกษตรทั้งจากในประเทศและนอกประเทศ ความยากจนข้นแค้นของพวกเขาไม่ใช่สิ่งที่ผลักไสพวกเขาออกจากกระบวนการพัฒนา แต่กระบวนการพัฒนาต่างหากที่เป็นต้นเหตุของความยากจนข้นแค้นของพวกเขา”

“แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม” คุณ Payer ได้กล่าวว่า “ธนาคารโลกก็ยังมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนแปลง กระบวนการทำการเกษตรของเหล่าฟาร์มขนาดเล็ก โดยนโยบายของธนาคารโลกนั้นชัดเจนมากว่าเป้าหมายหลักคือการนำที่ดินของ ‘ไพร่’ เหล่านี้มายกระดับสู่ภาคการธุรกิจ ด้วยการสร้าง 'ผลผลิตส่วนเกินที่สามารถขายได้' จากการเพาะปลูกเชิงพาณิชย์”

คุณ Payer ได้สังเกตว่าในช่วงระหว่างยุค 1970 และยุค 1980 บรรดาชาวไร่รายย่อยยังสามารถปลูกอาหารเลี้ยงตัวเองได้ และไม่ต้อง “พึ่งพาตลาดเพื่อหาซื้อปัจจัยยังชีพแทบทุกอย่างแบบเดียวกับที่คน ‘สมัยใหม่’ เป็นกัน” แต่อย่างไรก็ตาม คนเหล่านี้กลายเป็นเป้าหมายของนโยบายธนาคารโลกที่ต้องการจะเปลี่ยนสถานภาพพวกเขาให้เป็นผู้ผลิตสินค้าส่วนเกิน และบ่อยครั้งที่การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ถูกบังคับใช้ด้วยวิถีเผด็จการ

ในคำให้การต่อทางรัฐสภาของสหรัฐอเมริกาในช่วงยุค 1990 คุณ George Ayittey ได้เน้นย้ำว่า “ถ้าชาติในแอฟริกาสามารถหาเลี้ยงตัวเองได้ พวกเขาจะสามารถประหยัดเงินได้กว่า 15,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐที่เคยต้องเสียไปกับการนำเข้าอาหาร โดยเงินจำนวนนี้สามารถนำไปเทียบกับเงินช่วยเหลือจากต่างชาติจำนวน 17,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐที่แอฟริกาได้รับจากทุกที่ในปี 1997”

พูดอีกนัยหนึ่ง ถ้าทวีปแอฟริกาสามารถเพาะปลูกอาหารเลี้ยงตัวเองได้แล้ว พวกเขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องรับเงินช่วยเหลือจากต่างประเทศ แต่หากสิ่งนั้นเกิดขึ้นจริง ประเทศยากจนเหล่านี้ก็ไม่ต้องจ่ายเงินหลายพันล้านดอลลาร์ฯ เพื่อซื้ออาหารจากประเทศที่ร่ำรวยอีกต่อไป ซึ่งจะทำเศรษฐกิจของประเทศร่ำรวยพวกนั้นหดตัวลง ดังนั้นชาติตะวันตกจึงต่อต้านการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ที่จะทำให้ชาติยากจนสามารถพึ่งพาตนเองได้

ชาติตะวันตกต้องการเพียงสิ่งเดียวคือกดขี่ชาติยากจนให้เป็นแรงงานทาสของตนต่อไป...

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

อ่านบทความในฟอร์แมทสวยๆ ได้ที่
Yakihonne| https://w3.do/Fum6CpAN

อ่านในรูปแบบสบายตาได้ที่
Habla | https://w3.do/5nZyMTWv

อ่านจบแล้ว อย่าลืมเข้าร่วมกิจกรรมของพวกเรากันนะครับ อ่านรายละเอียดได้ที่โน๊ตนี้
quoting
nevent1q…arur

# ประกาศกิจกรรม #FuckIMF

## กติกา
1. เขียนโน้ตแชร์ไอเดียของคุณว่า ถ้าคุณเป็น IMF และธนาคารโลก คุณจะใช้กลวิธีอะไรสูบเอาทรัพยากรของไทยไปให้ประเทศกลุ่มอีลีท
2. อย่าลืมติดแท็ก #FuckIMF และ #Siamstr
3. สั้นยาวแค่ไหนก็ได้ไม่เกี่ยง จะแฟนตาซีหรือจะดาร์กขนาดไหนก็ได้ จัดมา มาลองมองโลกผ่านสายตาผู้ร้ายกัน!
4. บทความลงวี้กละ 3 ตอนจนครบ 18 ตอน แปลว่าร่วมสนุกได้ 6 ครั้ง (วี้ก) มีผู้ได้รับรางวัลรายวี้กไม่เกิน 3 คนเท่านั้น และเมื่อลงครบ 18 ตอนจะแจกรางวัลใหญ่🔥
5. แจกรางวัลประจำสัปดาห์เมื่อลงบทความตอนใหม่ครบอีก 3 ตอน (เช่น ของวี้กนี้ก็ร่วมสนุกได้จนถึงวันอาทิตย์เลยครับ)
6. ทุกคนที่ร่วมสนุกกิจกรรมนี้จะมีสิทธิ์ลุ้นรับรางวัลใหญ่เมื่อจบกิจกรรม

## รางวัล 2 รางวัล
1. Badge สุดเท่ดีไซน์ไม่ซ้ำแค่ละวี้ก วี้กละ 1 ดีไซน์ คนที่ได้ไปคือคุณจะเป็นคนแค่ 3 คนในโลกที่มี Badge นี้ โคตรเท่ (รวมทั้งสิ้น 6 ดีไซน์)

2. หนังสือเล่มโปรดของ Jingjo (npub15l5…7rgk) ของ soup (npub16hp…tu5f) และ Khing_T21 (npub1a8w…kavy) ที่จะคัดมามอบให้ผู้โชคดีที่ร่วมกิจกรรมนี้ 1 ท่าน วิธีเลือกผู้โชคดี เดี๋ยวให้ Jakk Goodday (npub1mqc…nz85) คิดวิธีสุ่มอีกที 555

ใครอยากร่วมสนุกแต่คิดไอเดียไม่ออก อ่านบทความได้แล้ววันนี้ที่ Right Shift Curation (npub1l2c…ye04) รับรองปิ๊งกลไกความชั่วช้าของ 2 องค์กรชิงหมาเกิดนี้แน่นอน!

มาร่วมสนุกกันได้เลยยยยยย

ตอนที่ 1 :
nevent1q…dv6s

ตอนที่ 2 :
nevent1q…4dtd

ตอนที่ 3 :
nevent1q…4djq

วิธีแซ้ปบทความ
nevent1q…96rp

#IMF #worldbank #RightShift #RightShiftCuration

Nostr event nevent1qqsyadpj23mwdt5qwsrf3pnxn2s4p3zu6afj69rgdgjz3t7upka5ajgzyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6amsjz9

2023-09-22T11:34:15Z

ตอนที่ 7 ของบทความ #FuckIMF | พวกชั่วช้านี้ใช้วิธีอะไรในการทำให้ประเทศเล็กๆ ต้องพึ่งพิงสินค้าการเกษตรที่เคยเป็นความเชี่ยวชาญของตนเองมาก่อนแท้ๆ #Siamstr
quoting
naddr1qq…ztch

7. สร้างการพึ่งพิงด้านการเกษตร

“ความคิดที่ว่าประเทศกำลังพัฒนาควรจะหาเลี้ยงตัวเองได้ ถือเป็นสิ่งหลงยุคที่ล้าสมัยแล้ว มันจะดีกว่าถ้าความมั่นคงทางอาหารของพวกเขาอยู่ได้ด้วยการพึ่งพิงผลผลิตทางการเกษตรของสหรัฐฯ ซึ่งโดยส่วนใหญ่มักจะมีให้พร้อม ในราคาที่ถูกกว่า”

–อดีตรัฐมนตรีกระทรวงเกษตรสหรัฐฯ จอห์น บล็อค

ผลลัพธ์ของนโยบายธนาคารโลกและกองทุน IMF ทำให้ประเทศทั่วเขตลาตินอเมริกา แอฟริกา ตะวันออกกลาง เอเชียใต้ และเอเชียตะวันออก ที่เคยผลิตอาหารเลี้ยงตัวเองได้ แต่ ณ ตอนนี้กลับต้องนำเข้าอาหารมาจากประเทศที่ร่ำรวย ทั้งที่การผลิตอาหารเลี้ยงตัวเองได้ถือเป็นสิ่งสำคัญมากเมื่อมองย้อนกลับไป เพราะในระบบการเงินโลกหลังปี 1944 เป็นต้นมา ราคาสินค้าโภคภัณฑ์ไม่ได้ถูกตั้งราคาด้วยสกุลเงินท้องถิ่นอีกแล้ว แต่มันถูกตั้งราคาในสกุลดอลลาร์สหรัฐ

โดยดูตัวอย่างจากข้าวสาลีซึ่งมีราคาตั้งแต่ 200 ถึง 300 ดอลลาร์สหรัฐในช่วงระหว่างปี 1996-2006 หลังจากนั้นราคาก็พุ่งทะยานไปแตะจุดสูงสุดที่เกือบ 1,100 ดอลลาร์สหรัฐในปี 2021

ถ้าประเทศของคุณปลูกข้าวสาลีกินเองได้ ก็จะสามารถผ่านวิกฤตด้านราคานี้ไปได้ แต่ถ้าประเทศของคุณต้องนำเข้าข้าวสาลี ประชาชนของคุณก็อาจเสี่ยงอดตาย นี่คือหนึ่งในสาเหตุว่าทำไม ณ ตอนนี้ประเทศอย่างปากีสถาน ศรีลังกา อียิปต์ กานา และบังกลาเทศ ถึงต้องหันไปพึ่ง IMF เพื่อขอเงินกู้ฉุกเฉิน

จากประวัติศาสตร์แล้ว ในยามที่ธนาคารโลกให้เงินกู้นั้น โดยส่วนใหญ่เพื่อให้นำไปใช้ทำการเกษตร “สมัยใหม่” แบบเชิงเดี่ยวขนาดใหญ่ เพื่อดึงทรัพยากรออกมาจากประเทศผู้กู้ ไม่ใช่เพื่อพัฒนาธุรกิจหรืออุตสาหกรรมการผลิตหรือการทำฟาร์มเพื่อการบริโภคภายในท้องถิ่นนั้น ๆ โดยผู้กู้จะถูกผลักดันให้เพ่งความสนใจไปยังการส่งออกวัตถุดิบ (น้ำมัน, แร่, กาแฟ, เมล็ดโกโก้, น้ำมันปาล์ม, ชา, ยางธรรมชาติ, ฝ้าย และอื่น ๆ) และผลักดันการนำเข้าสินค้าที่ผลิตสำเร็จรูป อาหาร และส่วนประกอบสำหรับการเกษตรยุคใหม่ เช่น ปุ๋ย ยาฆ่าแมลง รถแทรกเตอร์ และเครื่องมือทดน้ำ

โดยผลลัพธ์ที่ได้คือสังคมอย่างเช่นประเทศโมร็อกโกที่สุดท้ายแล้วต้องนำเข้าข้าวสาลีและน้ำมันถั่วเหลือง แทนที่จะอยู่ดีกินดีด้วย "กุสกุส" ของท้องถิ่นและน้ำมันมะกอก พวกเขากลายเป็นต้อง “ติดกับดัก” ที่จำเป็นต้องพึ่งพาประเทศอื่น ส่วนรายได้ที่ได้มานั้น โดยปกติแล้วชาวไร่ก็แทบไม่ได้ผลประโยชน์อะไร เพราะมันถูกนำไปเพื่อใช้จ่ายหนี้จากต่างประเทศ เพื่อซื้ออาวุธ เพื่อนำเข้าสินค้าหรูหราฟุ่มเฟือย หรือแม้แต่ไหลเข้าบัญชีธนาคารที่สวิตเซอร์แลนด์ รวมทั้งใช้ปราบปรามความไม่สงบเรียบร้อยจากผู้ไม่เห็นด้วยกับรัฐ

หมายเหตุผู้แปล : กุสกุส (Couscous) เป็นอาหารหลักในเขตแอฟริกาเหนือ ได้จากการนำแป้งเซโมลีนา (แป้งข้าวสาลีบดหยาบ ๆ ให้เป็นเม็ดเล็ก) หรือหญ้าไข่มุก หรือข้าวฟ่าง หรือธัญพืชอื่น ๆ มาผ่านความร้อนด้วยกรรมวิธีต่าง ๆ เช่น แช่น้ำร้อนหรือนึ่ง และโดยปกติแล้วจะมีการราดสตูไว้ด้านบน

ลองดูกลุ่มประเทศที่ยากจนที่สุดในโลกบางประเทศ ซึ่งในปี 2020 หรือหลังจาก 50 ปีของการปฏิบัติตามนโยบายธนาคารโลกและกองทุน IMF สินค้าส่งออกของประเทศต่าง ๆ เป็นดังนี้

ประเทศไนเจอร์ร้อยละ 75 คือแร่ยูเรเนียม

ประเทศมาลี ร้อยละ 72 คือทองคำ

ประเทศแซมเบีย ร้อยละ 70 คือทองแดง

ประเทศบุรุนดี ร้อยละ 69 คือเมล็ดกาแฟ

ประเทศมาลาวี ร้อยละ 55 คือใบยาสูบ

ประเทศโตโก ร้อยละ 50 คือฝ้าย

และยังมีประเทศแบบนี้อีกหลายแห่ง โดยในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา สินค้าชนิดเดียวที่ถูกส่งออกเป็นหลักเหล่านี้แทบจะเรียกได้ว่าเป็นสิ่งเดียวที่ใช้ในการหาสกุลเงินที่แข็งแกร่งเข้าประเทศ

นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่เป็นไปตามกลไกธรรมชาติ เพราะทรัพยากรเหล่านี้ไม่ได้ถูกขุดหรือถูกผลิตขึ้นเพื่อการบริโภคในประเทศ แต่มันกลับถูกใช้ในโรงงานไฟฟ้าพลังนิวเคลียร์ของฝรั่งเศส ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ของจีน ซูเปอร์มาร์เก็ตของเยอรมนี อุตสาหกรรมบุหรี่ของอังกฤษ และอุตสาหกรรมเสื้อผ้าของสหรัฐอเมริกา หรือพูดในอีกแง่หนึ่ง พลังงานของแรงงานในประเทศเหล่านี้ถูกวางโครงสร้างไว้เพื่อนำมาใช้ป้อนและขับเคลื่อนสังคมในประเทศอื่น แทนที่จะถูกใช้เพื่อหล่อเลี้ยงตัวเองและทำให้ประเทศชาติเจริญก้าวหน้ามากขึ้น

คุณ Alicia Koren ซึ่งเป็นนักวิจัยได้เขียนเกี่ยวกับผลกระทบของนโยบายธนาคารโลกต่อเกษตรกรรมโดยทั่วไปในประเทศคอสตาริกาที่ซึ่ง “การปรับโครงสร้างของประเทศทำไปเพื่อการหาสกุลเงินที่แข็งแกร่งเพิ่มขึ้นสำหรับนำมาจ่ายหนี้ต่างประเทศนั้น บังคับให้ชาวไร่ดั้งเดิมที่ปลูกถั่ว ข้าว และข้าวโพดเพื่อการบริโภคภายในประเทศ ต้องหันไปปลูกพืชสำหรับการส่งออกที่ไม่ใช่พืชดั้งเดิมในท้องถิ่น เช่น ไม้ประดับ ดอกไม้ เมล่อน สตรอว์เบอร์รี และพริกยักษ์แดง อุตสาหกรรมที่ส่งออกสินค้าพวกนี้จะได้รับการยกเว้นอากรและภาษี ซึ่งเป็นสิทธิ์ที่ผู้ผลิตสินค้าดั้งเดิมในประเทศไม่ได้รับ”

“ในขณะเดียวกันนั้น” คุณ Koren เขียน “ข้อตกลงในการปรับโครงสร้างยังระบุให้ยุติการสนับสนุนผู้ผลิตสินค้าในประเทศ ในขณะที่ประเทศพัฒนาแล้วทำการกดดันกลุ่มประเทศที่กำลังพัฒนาให้ยกเลิกเงินอุดหนุนการเกษตรดั้งเดิม และยกเลิก ‘กำแพงทางการค้า’ ที่มีอยู่อีกด้วย แต่รัฐบาลของประเทศพัฒนาแล้วกลับอัดเงินนับหลายพันล้านดอลลาร์สหรัฐเข้าสู่ภาคเกษตรกรรมของชาติตนเอง ทำให้เป็นไปไม่ได้เลยที่ชาวไร่ที่ปลูกธัญพืชแบบดั้งเดิมในประเทศกำลังพัฒนา จะไปแข่งกับอุตสาหกรรมการเกษตรที่ได้รับเงินอุดหนุนมหาศาลของประเทศที่พัฒนาแล้ว”

คุณ Koren ได้ขยายความการวิเคราะห์ในกรณีของประเทศคอสตาริกาบ้านเกิดของเธอ เพื่อชี้ให้เห็นประเด็นที่กว้างกว่านั้น นั่นคือ “ข้อตกลงการปรับโครงสร้างได้หันเหค่าใช้จ่ายของรัฐบาล จากการอุดหนุนสิ่งจำเป็นที่คนยากจนและคนชั้นกลางบริโภคทุกวัน ไปสู่การอุดหนุนการส่งออกพืชผลที่ไม่จำเป็น ซึ่งถูกผลิตเพื่อตอบสนองความต้องการของชาติร่ำรวย” ประเทศโลกที่สามเหล่านี้ไม่ได้ถูกมองว่าเป็นประเทศที่มีศักดิ์ศรีเท่าเทียมกัน แต่ถูกมองเหมือนเป็นเพียงบริษัทเอกชนที่จำเป็นต้องเพิ่มรายได้และลดรายจ่ายเท่านั้น

คำให้การของอดีตเจ้าหน้าที่รัฐของประเทศจาเมกานั้นยิ่งบ่งบอกได้ชัดเจน โดยกล่าวไว้ว่า “พวกเราบอกทีมงานของธนาคารโลกแล้วว่า แค่นี้เหล่าชาวไร่ก็แทบจะจ่ายหนี้ไม่ไหวแล้ว และการขึ้นอัตราดอกเบี้ยจะทำให้พวกเขาต้องเลิกกิจการ ทางธนาคารโลกตอบกลับมาในเรื่องนี้ว่า ‘นี่ก็หมายความว่าตลาดกำลังบอกพวกคุณว่าการเกษตรนั้นไม่ใช่สิ่งที่ประเทศจาเมกาควรจะทำ’ พวกเขากำลังบอกว่าพวกเราควรเลิกทำการเกษตรกันทั้งหมด”

“ธนาคารโลกและ IMF” เจ้าหน้าที่รัฐคนเดิมกล่าว “ไม่เคยต้องกังวลเกี่ยวกับเหล่าชาวไร่และบริษัทท้องถิ่นที่จะต้องเลิกกิจการ หรือค่าแรงที่ต่ำจนไม่พอยาไส้ หรือแม้กระทั่งความวุ่นวายในสังคมที่จะตามมา พวกเขาคิดแค่ว่ามันเป็นหน้าที่ของเราที่จะต้องมีกองกำลังรักษาความมั่นคงแห่งชาติที่แข็งแกร่งมากพอที่จะสามารถปราบปรามความไม่สงบใด ๆ ที่จะเกิดขึ้น”

รัฐบาลของประเทศกำลังพัฒนานั้นติดกับดัก เพราะท่ามกลางหนี้สินที่มากเกินจะรับมือได้ สิ่งเดียวที่พวกเขายังสามารถควบคุมได้จริง ๆ เพื่อใช้เพิ่มรายได้ขึ้นมาก็คือการกดค่าแรง ซึ่งหากใช้วิธีการนี้ พวกเขาก็จะต้องจ่ายเงินอุดหนุนในส่วนของปัจจัยพื้นฐานที่จำเป็น ไม่เช่นนั้นแล้วพวกเขาก็จะถูกประชาชนโค่นล้มจากอำนาจ ซึ่งเมื่อใช้วิธีการนี้ก็จะส่งผลให้หนี้สินประเทศโตเพิ่มขึ้นอีก

แม้ในยามที่ประเทศกำลังพัฒนาจะพยายามผลิตอาหารของตัวเอง แต่ถึงกระนั้น พวกเขาก็ถูกบีบให้ออกจากตลาดโดยฝีมือของตลาดการค้าโลกที่ถูกชักใยจากส่วนกลาง ตัวอย่างเช่น โดยทั่วไปเราคงคิดว่าในดินแดนที่มีแรงงานราคาถูกอย่างแอฟริกาตะวันตก จะเป็นผู้ส่งออกถั่วลิสงที่ดีกว่าสหรัฐอเมริกา แต่เนื่องจากประเทศที่พัฒนาแล้วได้จ่ายเงินอุดหนุนกว่า 1,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อวันให้แก่อุตสาหกรรมการเกษตร ประเทศที่กำลังพัฒนาจึงต้องพบเจอกับความลำบากในการแข่งขัน ซ้ำร้ายไปกว่านั้น มีบ่อยครั้งที่กว่า 50 ถึง 60 ประเทศจะถูกสั่งให้เน้นความสำคัญกับการผลิตพืชผลชนิดเดียวกัน ส่งผลให้ต้องมาแข่งขันกันเองในตลาดโลก โดยเฉพาะยางพารา น้ำมันปาล์ม เมล็ดกาแฟ ใบชา และฝ้าย ถือเป็นของโปรดของทางธนาคารโลก เพราะผู้คนที่ยากจนเอามันไปกินไม่ได้

จริงอยู่ที่การปฏิวัติเขียว (Green Revolution) ได้สร้างอาหารขึ้นมามากมายบนโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในจีนและเอเชียตะวันออก แต่ถึงแม้ว่าจะมีความก้าวหน้าในเทคโนโลยีด้านการเกษตร ผลผลิตที่เพิ่มขึ้นนี้กลับถูกใช้เพื่อการส่งออก และดินแดนหลายส่วนของโลกก็ยังคงเต็มไปด้วยผู้คนที่ขาดสารอาหารมาอย่างยาวนานและต้องพึ่งพาชาติอื่นเพื่อความอยู่รอด ตัวอย่างเช่น ทุกวันนี้ร้อยละ 85 ของอาหารทั้งหมดในกลุ่มประเทศแถบแอฟริกามาจากการนำเข้า โดยพวกเขาจ่ายเงินมากกว่า 40,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี ซึ่งคาดการณ์ว่าตัวเลขนี้จะแตะระดับ 110,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปีในปี 2025 ทั้ง ๆ ที่อาหารเหล่านั้นเป็นสิ่งที่สามารถปลูกและผลิตได้เอง ธนาคารโลกและ IMF ได้เปลี่ยนให้ทวีปที่มีความอุดมสมบูรณ์ด้านการเกษตร ต้องกลายเป็นดินแดนแห้งแล้งที่ต้องพึ่งพาโลกภายนอกในการหาอาหารเพื่อเลี้ยงดูผู้คนของพวกเขา

หมายเหตุผู้แปล : การปฏิวัติเขียว (Green Revolution) หรือ การปฏิวัติเกษตรกรรมครั้งที่สาม (Third Agricultural Revolution) เป็นกระบวนการทำเกษตรสมัยใหม่ ที่เน้นไปยังการเพิ่มผลผลิตให้ได้จำนวนมาก โดยใช้เทคโนโลยีและวิธีทางวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ในการเพาะปลูก เช่น ธัญพืชที่ให้ผลผลิตสูง ร่วมกับการใช้ปุ๋ยเคมี สารเคมี และเครื่องจักรทางการเกษตร และการใช้น้ำอย่างมีการควบคุม

เมื่อไตร่ตรองผลลัพธ์จากนโยบายการพึ่งพาต่างชาติแล้ว ทางคุณ Hancock ก็ตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับความเชื่อโดยทั่วไปที่ว่าผู้คนในประเทศโลกที่สามนั้น “โดยพื้นฐานแล้ว ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้”

“เหยื่อของวิกฤต หายนะ และมหันตภัยที่ไร้นามเหล่านี้” เขาได้เขียนว่าต้องทนทุกข์จากความเข้าใจที่ว่า “คนพวกนั้นทำอะไรเองไม่ได้หรอก นอกเสียจากว่าพวกเราผู้ซึ่งร่ำรวยและทรงอำนาจ จะลงไปแทรกแซงเพื่อช่วยเหลือพวกเขาจากตัวของพวกเขาเอง” แต่จากความจริงที่ว่า “ความช่วยเหลือ” ของพวกเรามีแต่จะทำให้พวกเขาต้องพึ่งพาพวกเรามากขึ้น ถือเป็นหลักฐานอย่างชัดเจนที่คุณ Hancock ใช้กระชากหน้ากากของแนวความคิดที่ว่า “มีแต่เราเท่านั้นที่จะช่วยพวกเขาได้” และแสดงให้เห็นว่าภายใต้หน้ากากนั้นมีเพียง “การแสดงที่น่าสมเพชและความหลงผิดครั้งใหญ่หลวง” ได้อย่างชอบธรรม

ถึงแม้ว่ากองทุน IMF จะห่างไกลจากการเล่นบทเป็นคนดีผู้ช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยากอยู่มาก แต่ถึงขนาดนั้น IMF เองก็ยังไม่แม้แต่จะทำตามธรรมเนียมที่ยึดถือกันมานานข้ามผ่านกาลเวลาของมนุษยชาติ ธรรมเนียมซึ่งเริ่มต้นมายาวนานกว่า 4,000 ปีก่อนโดยพระเจ้าฮัมมูราบี ในอาณาจักรโบราณบาบิลอน ในการละเว้นดอกเบี้ยให้หลังจากเจอภัยพิบัติธรรมชาติ โดยในปี 1985 เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในเมืองเม็กซิโกซิตี้ คร่าชีวิตผู้คนไปกว่า 5,000 คน และสร้างความเสียหายกว่า 5,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เจ้าหน้าที่ของกองทุน IMF ที่อ้างตัวเองว่าเป็นผู้กอบกู้และคอยให้ความช่วยเหลือเพื่อกำจัดความยากจนและช่วยประเทศต่าง ๆ ให้ผ่านวิกฤตไปได้นั้น รีบเดินทางมาถึงเม็กซิโกซิตี้ในอีกไม่กี่วันถัดมา และเรียกร้องให้เร่งรัดการจ่ายหนี้สินคืน...

หมายเหตุผู้แปล : พระเจ้าฮัมมูราบี (Hammurabi) เป็นกษัตริย์ชาวอามอไรท์องค์ที่ 6 และเป็นพระมหากษัตริย์พระองค์แรกแห่งจักรวรรดิบาบิโลน โดยปกครองในช่วงระหว่างช่วง 1792 ปีก่อนคริสต์ศักราช ถึง 1750 ปีก่อนคริสต์ศักราช

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

อ่านบทความในฟอร์แมทสวยๆ ได้ที่
Yakihonne| https://w3.do/ePtXydvm

อ่านในรูปแบบสบายตาได้ที่
Habla | https://w3.do/FiE2wdrd

อ่านจบแล้ว อย่าลืมเข้าร่วมกิจกรรมของพวกเรา อ่านรายละเอียดได้ที่โน๊ตนี้
quoting
nevent1q…arur

# ประกาศกิจกรรม #FuckIMF

## กติกา
1. เขียนโน้ตแชร์ไอเดียของคุณว่า ถ้าคุณเป็น IMF และธนาคารโลก คุณจะใช้กลวิธีอะไรสูบเอาทรัพยากรของไทยไปให้ประเทศกลุ่มอีลีท
2. อย่าลืมติดแท็ก #FuckIMF และ #Siamstr
3. สั้นยาวแค่ไหนก็ได้ไม่เกี่ยง จะแฟนตาซีหรือจะดาร์กขนาดไหนก็ได้ จัดมา มาลองมองโลกผ่านสายตาผู้ร้ายกัน!
4. บทความลงวี้กละ 3 ตอนจนครบ 18 ตอน แปลว่าร่วมสนุกได้ 6 ครั้ง (วี้ก) มีผู้ได้รับรางวัลรายวี้กไม่เกิน 3 คนเท่านั้น และเมื่อลงครบ 18 ตอนจะแจกรางวัลใหญ่🔥
5. แจกรางวัลประจำสัปดาห์เมื่อลงบทความตอนใหม่ครบอีก 3 ตอน (เช่น ของวี้กนี้ก็ร่วมสนุกได้จนถึงวันอาทิตย์เลยครับ)
6. ทุกคนที่ร่วมสนุกกิจกรรมนี้จะมีสิทธิ์ลุ้นรับรางวัลใหญ่เมื่อจบกิจกรรม

## รางวัล 2 รางวัล
1. Badge สุดเท่ดีไซน์ไม่ซ้ำแค่ละวี้ก วี้กละ 1 ดีไซน์ คนที่ได้ไปคือคุณจะเป็นคนแค่ 3 คนในโลกที่มี Badge นี้ โคตรเท่ (รวมทั้งสิ้น 6 ดีไซน์)

2. หนังสือเล่มโปรดของ Jingjo (npub15l5…7rgk) ของ soup (npub16hp…tu5f) และ Khing_T21 (npub1a8w…kavy) ที่จะคัดมามอบให้ผู้โชคดีที่ร่วมกิจกรรมนี้ 1 ท่าน วิธีเลือกผู้โชคดี เดี๋ยวให้ Jakk Goodday (npub1mqc…nz85) คิดวิธีสุ่มอีกที 555

ใครอยากร่วมสนุกแต่คิดไอเดียไม่ออก อ่านบทความได้แล้ววันนี้ที่ Right Shift Curation (npub1l2c…ye04) รับรองปิ๊งกลไกความชั่วช้าของ 2 องค์กรชิงหมาเกิดนี้แน่นอน!

มาร่วมสนุกกันได้เลยยยยยย

ตอนที่ 1 :
nevent1q…dv6s

ตอนที่ 2 :
nevent1q…4dtd

ตอนที่ 3 :
nevent1q…4djq

วิธีแซ้ปบทความ
nevent1q…96rp

#IMF #worldbank #RightShift #RightShiftCuration

ขอบคุณมากครับ 🥰

2023-09-19T12:26:12Z
In reply to nevent1q…8rxj
_________________________

ขอบคุณมากครับ 🥰

Nostr event nevent1qqspzva8kuadruusvykwdxemyfsrruvm34ep9drmhpqcg92srsvc3lqzyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf69cpy66

2023-09-17T08:13:49Z
ทำไมเราถึงคิดกิจกรรม #FuckIMF ขึ้นมาให้โจทย์ค่อนข้างท้าทายและเรียกได้ว่า "โกง" ไม่ได้?

สาเหตุหลักเป็นเพราะเราเชื่อมั่นใน #Value4Value (หรือ #v4v) เรามองเห็นถึงศักยภาพของชาวไทย #Siamstr ในทุ่งม่วงแห่งนี้ว่า แต่ละคนมีสกิลจัดจ้านในการสร้างสรรค์โน้ตเจ๋ง ๆ ชนิดที่เราสิงอยู่ในนี้ทั้งวันก็มีเรื่องสนุกให้อ่านได้ไม่มีหมด

เราอยากให้ "คุณค่า" เหล่านี้ได้รับ "คุณค่า" ตอบแทนกลับไปอย่างสาสม เอ้ย สมน้ำสมเนื้อ!
- คุณค่าที่คุณ Alex Gladstein เขียนบทความนี้ขึ้นมากอย่างละเมียดละไม
- คุณค่า (และลูกบ้า) ของคุณปกป้องริเริ่มแปลบทความขนาด 100 หน้านี้ด้วยตนเอง
- คุณค่าที่ทีมงาน Right Shift หลายรายรุมเร้ามันจนมีชีวิตโลดแล่นในวันนี้
- คุณค่าที่ผู้อ่าน spend time เพื่ออ่านมัน
- คุณค่าที่ผู้อ่าน spend time เพื่อเขียนโน้ตร่วมสนุกในกิจกรรมนี้
- และที่สำคัญ นี่คือคุณค่าที่พวกเราทุกคนใน #Nostr มีส่วนผลักดัน Freedom Protocol Adoption ให้เกิดขึ้นจริง ชนิดที่ต่างชาติทึ่งว่าทำไมคอมมูฯ ไทยมันสนุกคึกคักขนาดนี้!

และนี่คือ 3 ผู้ได้รับคุณค่าพิเศษจาก Right Shift "I Fucked IMF Badge" ที่มีแค่ดีไซน์เดียวในโลก อวดคนได้ชั่วลูกชั่วหลานว่าข้าพเจ้าคือ 3 คนในโลกที่มีสิ่งนี้ประดับชีวิต

1.
U (npub1y3y…mlsw)
quoting
nevent1q…jxhw

มีเรื่องมาเล่าให้ฟัง
บ้านเพื่อนของเรา ไม่ได้อยู่ใกล้แหล่งน้ำตามธรรมชาติ
ในหมู่บ้านอาศัยน้ำจากคลองชลประทานเพื่อการเกษตร
ต่อไปนี้ เราจะเรียกหมู่บ้านเพื่อนว่า หมู่บ้านเอ

ปีนี้ทุกพื้นที่ในจังหวัด พบกับสภาวะน้ำแล้ง
ฝนตกอาทิตย์ 1-2 ครั้ง
สำหรับจังหวัด ที่พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นพื้นที่เกษตร มันสาหัสมาก

หมู่บ้านเอ ที่ต้องอาศัยน้ำจากระบบชลประทานยิ่งหนัก
ไม่มีการปล่อยน้ำจากชลประทาน โดยอ้างว่าถ้าปล่อยมาน้ำจะไม่พอใช้ตอนหน้าแล้ง
ซึ่งคลองส่งน้ำนั้น ไม่ได้ไหลเข้าแค่หมู่บ้านเอ
แต่ไหลไปยังหมู่บ้านอื่นๆด้วย ขอเรียกว่าหมู่บ้านบี

เกิดสงครามแย่งชิงน้ำระหว่าง 2 หมู่บ้าน
หมู่บ้านบี เอาเครื่องสูบน้ำมาตั้งดัก ที่ทางน้ำเหนือหมู่บ้านเอ พอน้ำปล่อยมา ก็ถูกสูบออกไปที่หมู่บ้านบี มันเป็นแบบนั้นมาตลอดหน้าฝนนี้
ความสัมพันธ์ระหว่างชาวบ้านหมู่บ้านเอ และ บี
ที่เคยเน้นเฟ้น ตอนนี้เริ่มสั่นคลอน เพราะปัญหาเรื่องแย่งน้ำกันใช้
แต่น้ำที่ไหลมา ก็ไม่ได้เพียงพอกับการทำการเกษตรอะไรมากมายนัก มันแค่พอได้กินได้ใช้
เอาไปปลูกข้าวแบบเดิมๆไม่ได้แล้ว

ทีนี้เราก็เลยถามไปว่าแล้วแบบนี้คนในหมู่บ้านปลูกอะไร ไม่มีน้ำแบบนี้

คำตอบคือ "ข้าวโพดเลี้ยงสัตว์"
ข้าวโพดเมล็ดแข็งๆ ที่แม้แต่คนปลูกก็
เอามาบริโภคกินประทังชีวิตไม่ได้

ข้าวโพดเลี้ยงสัตว์มันเป็นพืชอุตสาหกรรมที่แตกแขนงออกไปเยอะมากไม่ใช่แค่อาหารสัตว์
มันเป็นได้ทั้ง แป้ง น้ำมัน น้ำตาล หรือ แม้แต่กาแฟ(เทียม)

เมื่อไปดูคุณสมบัติของต้นข้าวโพดเลี้ยงสัตว์
มันก็ไม่ได้ต้องการน้ำ และ ไม่ชอบดินแฉะ
ก็เลยเอ๊ะ! ว่า นี่มัน อะไรกัน ช่างพอดีซะเหลือเกิน

เมื่อค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับข้าวโพดเลี้ยงสัตว์
มีข้อมูลจากหน่วยงานรัฐเต็มไปหมด
ทั้งกรมส่งเสริมการเกษตร สำนักปลัดกระทรวงการเกษตร สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร บริษัทผู้ค้าเมล็ดพันธุ์รายใหญ่ มีการประกันราคาจากธนาคารเพื่อการเกษตรอีกด้วย

แต่ผลกระทบของมันนี่สิ
ข้าวโพดเลี้ยงสัตว์มันดูดธาตุอาหารในดินออกไป
ในที่สุดพื้นที่เหล่านั้นก็จะเหลือแต่ความแห้งแล้งแบบของจริง ต่อให้มีน้ำเข้าถึงจนเหลือเฟือ
มันก็ไม่สามารถเพาะปลูกพืชอะไรได้อีกแล้ว

และถ้าถามว่า
ถ้าเราเป็น IMF และ ธนาคารโลก เราจะทำอะไร?
ก็ดูดธาตุอาหารในดินจากประเทศไทยนี่แหละ
ดูดออกมาให้หมด ไม่ต้องเพาะปลูก กินผัก กินหญ้า เลี้ยงสัตว์ พึ่งพาตัวเองได้หรอก

ซื้อกินสิ เน้นการซื้อบริโภคสิ
มันคุ้มค่าและสาสมกับประเทศที่อุดมสมบูรณ์เรื่องดินอย่างเรามากที่สุดแล้ว

#FuckIMF #Siamstr

2.
Bitmania (npub1u2v…lhla)
quoting
nevent1q…mjr9

“ถ้าผมเป็น IMF และธนาคารโลก ผมจะใช้วิธีอะไรสูบเอาทรัพยากรไทยไปให้ประเทศกลุ่มอีลิท” อย่างนั้นหรอออ  
IMF ประเทศใครมีปัญหา กำลังแย่ ขัดสนเรื่องเงิน ผมพร้อมปล่อยกู้ เอ้ย ช่วยเหลือนะค้าบ
ธนาคารโลก ไหนๆ ประเทศไหนกำลังพัฒนาเดี๋ยวเราพิพม์เงิน เอ้ยเอาเงินที่มีมอบเงินให้ แต่ช่วยทำตามคำขอเราบ้างหน่อยนะ

ถ้าพูดถึงวิธีอะไรที่สูบเอาทรัพยากร
ก่อนอื่นเลยผมจะเริ่มตั้งแต่ใช้เงินทุนแทรกแซงผลิตชุดความคิดผิดๆ ไม่ว่าจะเป็น
“มีหนี้ จะทำให้เราขยัน”
“ไม่ต้องเก็บออม ตายไปก็เอาเงินไปไม่ได้”
“ออมไปจนแก่สุดท้ายไม่ได้ใช้เงิน”
รวมถึงค่านิยม “ของมันต้องมี”
“มีก่อนได้ใช้ก่อน”
“ต้องมีบ้านก่อน30”
“ต้องมีรถส่วนตัวได้แล้วนะ”  (ชุดความคิดนี้จะทำให้คนถูกกดดันจากในสังคมและเลือกจะจ่ายแม้เงินในกระเป๋ามีไม่พอ) 
แต่จุดประสงค์นี้เพื่อส่งเสริมให้คนในประเทศเป้าหมายมีความต้องการระยะสั้นที่สูงขึ้น จากชุดความเชื่อใหม่ๆ มันก็จะง่ายขึ้นถ้าหากเป็นประเทศที่การศึกษายังไม่ทั่วถึง ทุกคนมักเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน มากกว่าการค้นหาความจริง   เมื่อคนมีความต้องการระยะสั้นที่สูงขึ้น คนก็เลือกที่จะไม่เก็บออมและใช้เงินซื้อความสุขระยะสั้นกันมากขึ้น ส่งผลให้ประชาชนมีหนี้ที่สูงขึ้น การทำงานที่ได้มา 100 บาท ต้องจ่ายหนี้ 70 บาท เหลือกิน 30บาท เก็บออม 0 บาท ก็จะเข้าสู่สภาวะที่ชักจูงผู้คนได้ง่ายขึ้น  แต่แค่นั้นยังไม่พอเพราะในเมื่อผมเป็นถึงธนาคารโลกด้วยแล้ว ผมมีอีกหนึ่งพลังนั้นคือการพิมพ์เงินออกมาได้ตามใจนึก เมื่อยิ่งพิมพ์ ข้าวของคาสินค้าจะเริ่มสูงขึ้น(อำนาจในการซื้อที่ลดลงจากเงินในระบบที่เพิ่มขึ้น) การดำรงชีวิตเริ่มยากขึ้นจาก Easy เป็น Hard Mode เงินที่เหลือหลังหักหนี้ 30บาท เริ่มไม่พอใช้ ยังไม่นับเมื่อคนใช้เงินลดลงส่งผลให้ภาคธุรกิจที่โตจากการกู้ รายได้ลดลงก็เริ่มจ่ายไม่ไหว และส่งผลให้ปลดคน เมื่อประชาชนตกงาน สภาพคล่องก็ขาดมือ ไม่มีเงินออม ประชาชนในประเทศก็จะเริ่มเรียกร้องหาใครสักคนมาช่วยเหลือ ฮีโร่คนนั้นก็คือ “รัฐบาล”   นโยบายประชานิยม ลดค่าครองชีพ(ไฟฟ้า,น้ำมัน) ,แทรกแซงราคาสินค้า , แจกเงินเพื่อช่วยเหลือ ล้วนต้องใช้เงินทุนมหาศาล แต่ทำไมถึงไม่หยุด? นั้นเพราะได้รับเสียงชมชอบจากคนในประเทศยังไงหล่ะ ได้ต่ออำนาจในมือ (เป็นผู้อ่านจะไม่ชอบหรอครับ)  ปลายทางของนโยบายประชานิยม ตามที่รู้กันว่า เมื่อต้องใช้เงินมหาศาลสุดท้ายเงินก็จะหมดและคลังก็จะโล่ง ทางออกคืออะไร?? (กู้สิรออะไรหล่ะ)  และนี้แหละครับถึงเวลาของผม (IMF) แล้วที่จะเข้ามาช่วยคุณ ผมที่หว่านเมล็ดไว้ตั้งแต่เผยแพร่ชุดความคิดผิดๆ เข้าไปในประเทศ ตอนนี้ถึงเวลาที่ผมจะต้องเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ที่ต้องได้รับแล้ว เมื่อรัฐบาลต้องการเงิน ผมก็จะเสนอเงินที่รัฐบาลต้องการแลกกับทรัพยากรในประเทศได้อย่างง่ายดาย โดยที่ประเทศเป้าหมายไม่สามารถต่อรองอะไรได้เลย หากไม่ได้เงินทุนก้อนนี้ประเทศก็ต้องล้มละลาย   ซึ่งคนที่ผมดีลด้วยเขาก็ไม่ได้สนประชาชนหรอก เขาสนใจผลประโยชน์ตัวเองมากกว่าครับ ทุกเงินกู้ที่ได้ไป เขาก็ไม่ได้เอาไปทำนโยบายให้ประชาชน100% อยู่แล้ว  ผมที่ได้แต่มองเข้าในประเทศว่าสุดท้ายแล้วประชาชนที่เลือกจะเชื่อมากกว่าหาความรู้เขาจะไม่รู้เลยว่าเขาพลาดที่ตรงไหน ไม่ว่ากี่ยุคกี่สมัย รัฐบาลที่ชนะเลิศครองใจคนคือรัฐที่แจก แจก แจก มากกว่าการพูดความจริง แต่นั้นไม่ใช่ปัญหาของผม เพราะสิ่งที่ผมได้คือทรัพยากรของประเทศที่คุณอยู่อาศัยอยู่ยังไงหล่ะ :)  “ไม่ว่าผ่านไปกี่สิบปี ก็พบเจอตลอดไป กี่รัฐบาลก็หลงใหลในอำนาจและต้องการเงินเมื่อไม่มีเงินก็ต้องกู้สิค้าบบบ” 
#FuckIMF #Siamstr

3.
AdlerNS (npub1elf…mahl)
quoting
nevent1q…48zv

#FuckIMF #Siamstr

จากโจทย์ของ Right Shift หากผมเป็น IMF และ ธนาคารโลก คุณจะใช้กลวิธีอะไรสูบเอาทรัพยากรของไทยไปให้ประเทศกลุ่มอีลีทธ

บทความต่อไปนี้เกิดจากจินตนาการของผมล้วน ๆ แต่จะมีประโยชน์ หากใช้ในการป้องกันสิ่งที่อาจเกิดขึ้นได้

เริ่มจากปรัชญาจากซุนวู “รู้เขา รู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง”
รู้เขาในที่นี้คือประเทศไทยทรัพยากรที่ประเทศไทยมี และน่าสนใจคืออะไร เท่าที่นึกออกสำคัญ ๆ จะมี 2 อย่าง
1. ภูมิศาสตร์กายภาพ ประเทศไทยมีลักษณะพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นที่ราบลุ่ม ไม่ได้อยู่ในแนวขอบเปลือกโลกที่จะมีภัยพิบัติแผนดินไหว ภูมิอากาศเหมาะสมต่อการเจริญเติบโตของพืชหลาย ๆ ชนิดที่สามารถใช้เป็นอาหารได้ ตัวอย่างที่เห็นได้ชัด ๆ ผืนดินที่ปล่อยไว้เฉย ๆ สามารถมีวัชพืช (ช่วยปรับปรุงดินตามธรรมชาติ) หรือพืชที่ใช้เป็นอาหาร หรือไม้ เกิดและเจริญเติบโตได้ดี
2. ภูมิรัฐศาสตร์ ลักษณะของประเทศไทยเป็นแหลมคั้น 2 มหาสมุทรอินเดีย และ ทะเลจีนใต้ ซึ่งเหมาะสมการส่งผ่าน สินค้า พลังงาน และ การความคุมทางทะเล
รู้เราในที่นี้คือหากเป็น IMF และ ธนาคารโลก
1. มีอำนาจทางการเงิน
2. สามารถยืมมือประเทศกลุ่มอีลีทธ สร้างสถาณการณ์ได้
3. ภาพลักษณ์ของผู้ช่วยเหลือ

จากข้างต้นในบทความนี้ผมเลือกที่จะสูบเอาทรัพยากรจากข้อ 1 ภูมิศาสตร์กายภาพ ในลักษณะครอบงำแต่ไม่ครอบครอง เพราะต้องอาศัยแรงงานจากคนพื้นถิ่น (ทาสสมัยใหม่) เป็นผู้แปลงทรัพยากรทางกายภาพขึ้นมา ขออ้างถึงปัจจัย 4 ที่จำเป้นต่อการดำรงค์ชีพของมนุยษ์ ได้แก่ อาหาร ยา เครื่องนุ่งห่ม และที่อยู่อาศัย อาหารเป็นปัจจัยแรกที่สำคัญแต่ผู้ผลิตอาหาร (เกษตรกร) นั้นไม่ได้มีชีวิตที่ดี ราคาอาหารตกต่ำ ในขณะที่ยังมีผู้อดอยากอยู่บนโลกนี้ (บังเอิญหรือไม่) แต่ผู้ที่ไม่ได้ผลิตอาหารกับมั่งคั่งขึ้นเรื่อย ๆ เกริ่นมาถึงจุดนี้น่าจะมีผู้คิดแผนร้ายขึ้นบ้างแล้วว่าปัจจุบันเราอาจจะโดนอยู่ก็ได้

แผนการณ์ของวายร้ายเพื่อสูบความั่งคั่งแบบเนียน ๆ ชิว ๆ ค่าใช้จ่ายน้อย
1. ต้องทำให้เกษตรกรพึ่งพา ปุ๋ย ยาปราบศัตรูพืช เมล็ดพันธุ์ พันธุ์สัตว์ อาหารสัตว์ จากกลุ่มอีลีทธ อย่างเลี่ยงไม่ได้ (เดิมทีตามธรรมชาติเกษตรกรไม่ต้องพึงพาภายนอกสามารถจัดการได้เอง)
2. ให้เงินทุนสนับสนุนงานวิจัยปัจจัยข้างต้นข้อดีและการเพิ่มผลผลิตจากการใช้ผลิตภัณฑ์จากกลุ่มอีลีทธ
3. สร้างสถานการณ์ดันราคาที่เกี่ยวกับ เมล็ดพันธุ์ พันธุ์สัตว์ เป็นบางครั้งเพื่อกระตุ้นการผลิตและเทตลาดเพื่อให้เกษตรมุ่งสู่การเป็นหนี้จะได้ง่ายต่อการควบคุม (ในการประท้วงรัฐหากรัฐจะกีดกันการนำเข้า ปุ๋ย ยาปราบศัตรูพืช เมล็ดพันธุ์ พันธุ์สัตว์ อาหารสัตว์ จากกลุ่มอีลีทธ หรือ อะไรก็ตาม)
4. สนับสนุนให้รัฐบังคับใช้สิทธิบัตรเมล็ดพันธุ์ พันธุ์สัตว์ (ขอแลกเปลี่ยนในการกู้เงินหรือไม่)
5. กระตุ้นความโลภให้เกษตรกรหันมาเป็นนักลงทุนงง ๆ ในคราบเกษตรกร เช่น การปลูกพืชเชิงเดี่ยว ผู้ที่อ้างว่าเป็นเกษตรกรได้เช่าที่ ซื้อเมล็ดพันธุ์ ซื้อปุ๋ย จ้างแรงงาน หรือ จ้างเครื่องจักร ปลูกและเก็บเกี่ยว ซึ่งในกระบวนการนักลงทุนงง ๆ ในคราบเกษตรกรแทบไม่ได้ออกแรงจับจอบและเสียมเลยด้วยซ้ำ สุดท้ายความไม่ถนัดในการลงทุนนำไปสู่การขาดทุนและเป็นหนี้
6. เมื่อเกิดวงจรอุบาทว์ รัฐสวัสดิการจึงต้องเข้าไปอุ้ม เพื่อให้วงจรนี้ยีงหมุนได้ต่อ รัฐต้องกู้เงิน (จาก IMF และ ธนาคารโลก ไหม ? ทั้งทางตรงและทางอ้อม) ค่าเงินอ่อนค่า
7. จากค่าเงินที่อ่อนค่าปุ๋ย ยาปราบศัตรูพืช เมล็ดพันธุ์ พันธุ์สัตว์ อาหารสัตว์ จากกลุ่มอีลีทธ ก็ยังขายราคาเดิมในสกุลของกลุ่มอีลีทธ แต่กลุ่มอีลีทธสามารถซื้ออาหารได้ในราคาที่ถูกลง

อุปสรรคของแผนนี้
1. เกษตรกรหันมาพึ่งพาธรรมชาติเดิม ทำปุ๋ยเอง ทำยาปราบศัตรูพืช ใช้เมล็ดพันธุ์ท้องถิ่น เลี้ยงพันธุ์สัตว์ท้องถิ่นที่ทนโรคท้องถิ่น ทำอาหารสัตว์เอง แต่ยากเพราะปริมาณผลผลิตจะลดลงเป็นธรรมชาติทำให้ขายได้ลดลง
2. หลักเศรษฐกิจพอเพียง “...การพัฒนาประเทศจำเป็นต้องทำตามลำดับขั้น ต้องสร้างพื้นฐานคือ ความพอมี พอกิน พอใช้ของประชาชนส่วนใหญ่เบื้องต้นก่อน โดยใช้วิธีการและอุปกรณ์ที่ประหยัดแต่ถูกต้องตามหลักวิชาการ เมื่อได้พื้นฐานความมั่นคงพร้อมพอสมควร และปฏิบัติได้แล้ว จึงค่อยสร้างค่อยเสริมความเจริญ และฐานะทางเศรษฐกิจขั้นที่สูงขึ้นโดยลำดับต่อไป...” (18 กรกฎาคม 2517) พระราชดำริว่าด้วยเศรษฐกิจพอเพียงของ ร.9 (ผมเคารพท่านสุดหัวใจ)
ทำให้ควบคุมความโลภของเกษตรกรและเริ่มจากความมีเหตุผลมากขึ้นและพัฒนาขึ้นมาอย่างเป็นลำดับด้วยฐานที่มั่นคง (แต่ก็ถูกบิดเบือนออกไปทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ ผู้ฟังก็ไม่พิจารณาว่าจริง ๆ คืออะไรก็เชื่อไปแล้ว เป็นเรื่องที่น่าเศร้ามาก)

ปล. ขอให้เพลิดเพลินกับการเสพเนื้อหาข้างต้นครับ หากมีจินตนาการมากกว่านี้อาจส่งเพิ่ม

ขอบคุณที่ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงสังคมไปสู่สิ่งที่ดีขึ้น พวกคุณโคตรคูลครับ

หมายเหตุ :
- ร่วมสนุกกิจกรรมนี้ได้ทุกสัปดาห์ คนได้ badge แล้วกก็เล่นได้อีก เผื่ออยากเก็บ badge ให้ครบ 6 ดีไซน์!
- ทุกคนที่เล่นกิจกรรม แม้จะไม่ได้ badge ได้มีสิทธิ์ลุ้นรับรางวัลใหญ่ตอนจบกิจกรรม ฉะนั้น อย่าเหนียมอาย ลุยเลยสหายชาวม่วงงงงง

#FuckIMFWinner #FuckIMF

#nevent1q…zf3x

2023-09-17T04:34:39Z
In reply to nevent1q…jzsf
_________________________

quoting nevent1q…zf3x
กรณีศึกษาการสิ้นชาติ เมื่อเผด็จการและรัฐบาลทรราชคือลูกค้าคนโปรดของ IMF และธนาคารโลก #FuckIMF 🔥 #Siamstr 🇹🇭

naddr1qq…gk6m

อ่านด้วยไคลเอนต์สำหรับบทความ
🟪 Yakihonne| https://w3.do/WiFZxndf
🟪 Habla Link| https://w3.do/tnyBBzTl

#Siamstr อย่าลืมเข้าร่วมกิจกรรม FuckIMF!

nevent1q…9d9m

#RightShift #RightShiftCuration
#IMF #WorldBank

Nostr event nevent1qqsr3jt7ghz66tdjj5f25an2yt0gus8slf9zy7xwjsyfyl4lzladwwczyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6hchkkz

2023-09-17T04:31:10Z
กรณีศึกษาการสิ้นชาติ เมื่อเผด็จการและรัฐบาลทรราชคือลูกค้าคนโปรดของ IMF และธนาคารโลก #FuckIMF 🔥 #Siamstr 🇹🇭

quoting
naddr1qq…gk6m

6. ร่วมเล่นกับเหล่าเผด็จการ

“เขาอาจจะเป็นไอ้ชาติชั่ว แต่เขาก็เป็นไอ้ชาติชั่วของเราเอง”

–Franklin Delano Roosevelt

หมายเหตุผู้แปล : แฟรงกลิน เดลาโน โรสเวลต์ (Franklin Delano Roosevelt) หรือ เอฟดีอาร์ (FDR) เป็นประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาคนที่ 32 โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1933-1945

ก็จริงอยู่ที่การกู้เงินจากธนาคารโลกหรือกองทุน IMF จะสำเร็จได้นั้น จะต้องมีการเห็นพ้องกันทั้งฝั่งผู้ให้กู้และฝั่งผู้กู้ ปัญหาคือโดยปกติแล้วผู้ที่มากู้มักจะเป็นผู้นำที่ไม่ได้มาจากการเลือกตั้งหรือไม่ต้องรับผิดชอบในการกระทำใด ๆ และเป็นผู้ที่สามารถตัดสินใจได้โดยที่ไม่ต้องปรึกษาหารือกับใคร และไม่ต้องฟังเสียงส่วนใหญ่จากประชาชนของตัวเอง

อย่างที่คุณ Payer ได้เขียนในหนังสือ “กับดักหนี้ (The Debt Trap)” ว่า “โครงการของ IMF นั้นมักไม่เป็นที่นิยมทางการเมือง ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ซึ่งเป็นที่ประจักษ์ คือมันจะทำร้ายธุรกิจท้องถิ่นและกดรายได้ที่แท้จริงของเหล่าผู้ที่มีสิทธิ์เลือกตั้งให้ต่ำลง รัฐบาลไหนก็ตามที่พยายามทำตามเงื่อนไขที่ระบุในหนังสือแสดงเจตจํานงต่อ IMF น่าจะต้องถูกโหวตให้ออกจากตำแหน่งอย่างแน่นอน”

ฉะนั้นแล้ว IMF จึงอยากจะทำงานร่วมกับลูกหนี้จากกลุ่มประเทศที่ไม่ได้ปกครองในระบอบประชาธิปไตย ซึ่งผู้นำสามารถปลดผู้พิพากษาที่เป็นตัวปัญหาหรือปราบปรามผู้ประท้วงได้อย่างง่ายดาย โดยจากที่คุณ Payer ได้ระบุไว้ว่าทั้งการรัฐประหารในประเทศบราซิล ปี 1964, ในประเทศตุรกี ปี 1960, ในประเทศอินโดนีเซีย ปี 1966, ในประเทศอาร์เจนติน่า ปี 1966 และในประเทศฟิลิปปินส์ ปี 1972 ต่างก็ถือเป็นตัวอย่างของประเทศที่ผู้นำซึ่งต่อต้าน IMF นั้นถูกขับออกจากตำแหน่งโดยการใช้กำลัง และถูกแทนที่ด้วยผู้นำที่เป็นมิตรต่อ IMF

ถึงแม้ว่าทางกองทุน IMF จะไม่ได้เกี่ยวข้องกับการรัฐประหารโดยตรง แต่ในเหตุการณ์รัฐประหารแต่ละครั้งนั้น พอผ่านไปเพียงไม่กี่วัน ไม่กี่อาทิตย์ หรือไม่กี่เดือน IMF ก็จะรีบเข้าหาประเทศเหล่านี้อย่างกระตือรือร้น เพื่อช่วยให้ระบอบการปกครองใหม่เดินหน้าเข้าสู่กระบวนการปรับโครงสร้างแบบที่ IMF ต้องการ

ทั้งธนาคารโลกและกองทุน IMF แสดงให้เห็นว่าพวกเขาเต็มใจที่จะสนับสนุนรัฐบาลทรราช โดยเราอาจจะแปลกใจสักหน่อย เมื่อรู้ว่าเป็นธนาคารโลกนี่เองที่เป็นผู้ริเริ่มแนวทางนี้ โดยจากข้อมูลที่นักวิจัยด้านการพัฒนาอย่างคุณ Kevin Danaher ได้ระบุไว้ “ประวัติอันน่าเศร้าเกี่ยวกับการสนับสนุนระบอบเผด็จการทหารและรัฐบาลที่ละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างเปิดเผยของธนาคารโลกเริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 7 สิงหาคม 1947 โดยการปล่อยเงินกู้เพื่อการฟื้นฟูแก่ประเทศเนเธอร์แลนด์มูลค่า 195 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

โดยที่ 17 วันก่อนหน้านั้น ประเทศเนเธอร์แลนด์ได้เปิดฉากทำสงครามกับกลุ่มชาตินิยมที่ต่อต้านการล่าอาณานิคม ณ ดินแดนอาณานิคมขนาดใหญ่แถบโพ้นทะเลในหมู่เกาะอินเดียตะวันออก ซึ่งต่อมาได้ประกาศเอกราชเป็นสาธารณรัฐอินโดนีเซีย”

“พวกดัตช์นั้น” คุณ Danaher เขียนต่อว่า “ส่งทหารไปกว่า 145,000 นาย (จากชาติที่มีผู้อยู่อาศัยเพียง 10 ล้านคน ณ เวลานั้น ทั้งยังอยู่ในช่วงของการดิ้นรนด้านเศรษฐกิจเพื่อฟื้นฟูกำลังการผลิตให้กลับมาอยู่ในระดับร้อยละ 90 เมื่อเทียบกับปี 1939) และปล่อยมาตรการสกัดกั้นกิจกรรมทางเศรษฐกิจเต็มรูปแบบในดินแดนที่ฝ่ายชาตินิยมยึดครอง

ผลคือการสร้างความอดอยากและปัญหาด้านสุขภาพให้กับประชาชนในอินโดนีเซียกว่า 70 ล้านคน”

ในช่วงไม่กี่ทศวรรษแรก ธนาคารโลกได้ปล่อยกู้ให้กลุ่มประเทศใต้อาณานิคมหลายโครงการ รวมถึงการปล่อยเงินกู้จำนวน 28 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 1952 ให้แก่โรดีเซีย ประเทศที่มีการใช้นโยบายแบ่งแยกชนชั้นจากสีผิว และยังปล่อยเงินกู้ให้แก่ออสเตรเลีย สหราชอาณาจักร และเบลเยียม เพื่อใช้เป็นงบในการ “พัฒนา” เหล่าอาณานิคมใต้การปกครองอย่างปาปัวนิวกินี เคนยา และเบลเจียนคองโก

ในปี 1966 ธนาคารโลกยังได้ทำการท้าทายต่อองค์การสหประชาชาติ (UN) แบบตรง ๆ โดยดึงดันที่จะ “ปล่อยเงินกู้ให้แก่ประเทศแอฟริกาใต้และประเทศโปรตุเกสต่อไป ถึงแม้ว่าจะมีมติจากการประชุมสมัชชาใหญ่แห่งสหประชาชาติ ซึ่งเรียกร้องให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับสหประชาชาติทั้งหมดยุติการให้การสนับสนุนทางการเงินต่อทั้งสองประเทศแล้วก็ตาม” คุณ Danaher กล่าว

คุณ Danaher ยังเขียนไว้อีกว่า “การยึดครองอาณานิคมในแองโกลาและโมซัมบิกของโปรตุเกส รวมถึงนโยบายแบ่งแยกชนชั้นจากสีผิวของแอฟริกาใต้นั้นถือเป็นการละเมิดกฎบัตรสหประชาชาติ (UN Charter) อย่างโจ่งแจ้ง แต่ธนาคารโลกโต้แย้งว่าในกฎบัตรหมวดที่ 4 มาตราที่ 10 ได้ระบุถึงการห้ามแทรกแซงการเมืองภายในของประเทศสมาชิก จึงถือเป็นหน้าที่ตามกฎหมายที่ธนาคารโลกจำเป็นต้องปฏิเสธการลงมติของสหประชาชาติ ยังผลให้ธนาคารโลกอนุมัติเงินกู้จำนวน 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐให้แก่โปรตุเกส และอีก 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐให้แก่แอฟริกาใต้ หลังจากมีการลงมติของสหประชาชาติ”

ความชื่นชอบที่มีต่อผู้นำเผด็จการของทางธนาคารโลกนั้น บางครั้งก็แสดงออกให้เห็นแบบทนโท่ เช่น การที่ธนาคารโลกตัดเงินให้กู้กับรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตยของนายซัลบาดอร์ อาเยนเดในประเทศชิลีช่วงต้นยุค 1970 แต่ไม่นานหลังจากนั้นก็ปล่อยเงินกู้ขนาดใหญ่แก่รัฐบาลของเชาเชสกูในโรมาเนีย ซึ่งถือเป็นหนึ่งในรัฐตำรวจที่เลวร้ายที่สุดในโลก

นี่เป็นอีกตัวอย่างว่าธนาคารโลกและกองทุน IMF ทำสิ่งที่ตรงกันข้ามกับความเชื่อของคนส่วนใหญ่ นั่นคือพวกเขาไม่ได้ปล่อยเงินกู้ให้สอดคล้องกับอุดมการณ์ที่ยึดถือกันในช่วงสงครามเย็น เมื่อมีลูกค้าฝ่ายขวา เช่น ออกุสโต ปิโนเช่ อูการ์เต หรือฆอร์เฆ ราฟาเอล บิเดลาแล้วก็จะมีลูกค้าฝ่ายซ้ายอย่างยอซีป บรอซ ตีโต และจูเลียส ไนเรอร์เช่นเดียวกัน

หมายเหตุผู้แปล : - ซัลบาดอร์ กิเยร์โม อาเยนเด โกเซนส์ (Salvador Guillermo Allende Gossens) เป็นประธานาธิบดีของประเทศชิลีในช่วงปี 1970-1973 โดยเป็นผู้นำที่เป็นมาร์กซิสต์คนแรกที่ได้รับเลือกตั้งในระบอบเสรีประชาธิปไตย และในปี 1973 กองทัพชิลีที่นำโดยนายพลออกุสโต ปิโนเช่ อูการ์เต ได้ทำการก่อรัฐประหารยึดอำนาจจากรัฐบาลของนายอาเยนเด - นิโคไล เชาเชสกู (Nicolae Ceausescu) เป็นผู้นำในระบอบคอมมิวนิสต์คนที่ 2 ของประเทศโรมาเนีย โดยดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีตั้งแต่ปี 1974-1989 - ออกุสโต ปิโนเช่ อูการ์เต (Augusto Pinochet Ugarte) เป็นผู้นำรัฐบาลเผด็จการทหารของประเทศชิลีระหว่างปี 1973-1990 - ฆอร์เฆ ราฟาเอล บิเดลา (Jorge Rafael Videla) เป็นผู้นำเผด็จการชาวอาร์เจนตินาระหว่างปี 1976-1981 - ยอซีป บรอซ ตีโต (Josip Broz Tito) เป็นผู้นำเผด็จการฝ่ายซ้ายของประเทศยูโกสลาเวียระหว่างปี 1953–1980

- จูเลียส ไนเรอร์ (Julius Nyerere) เป็นผู้นำฝ่ายซ้ายของประเทศแทนซาเนีย ปกครองในช่วงระหว่างปี 1964-1985

คุณ Danaher ได้ตั้งข้อสังเกตว่าในปี 1979 เหล่ารัฐบาลซึ่งกดขี่ประชาชนมากที่สุดในโลกกว่า 15 ประเทศได้รับเงินกู้ถึง 1 ใน 3 ของเงินที่ธนาคารโลกปล่อยกู้ทั้งหมด ซึ่งนี่เป็นตัวเลขหลังจากที่รัฐสภาสหรัฐฯ และคณะรัฐบาลของประธานาธิบดีคาเตอร์ได้หยุดให้เงินช่วยเหลือ 4 ประเทศจากใน 15 ประเทศนี้แล้วด้วย ได้แก่ อาเจนตินา ชิลี อุรุกวัย และเอธิโอเปีย โดยเหตุผลคือ “การละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างโจ่งแจ้ง”

แต่ทว่าไม่กี่ปีหลังจากนั้นกองทุน IMF ก็ปล่อยเงินกู้อีก 43 ล้านดอลลาร์สหรัฐให้แก่ฝ่ายเผด็จการทหารในประเทศเอลซัลวาดอร์เพียงไม่กี่เดือนหลังจากที่มีการใช้กำลังทหารเข้ากวาดล้างหมู่บ้านใน El Mozote ซึ่งถือเป็นการสังหารหมู่ครั้งใหญ่ที่สุดในลาตินอเมริกาในช่วงสงครามเย็น

หมายเหตุผู้แปล : เจมส์ เอิร์ล คาร์เตอร์ จูเนียร์ (James Earl Carter Jr.) หรือที่รู้จักในนาม "จิมมี คาร์เตอร์" (Jimmy Carter) เป็นประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาคนที่ 39 โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1977–1981

มีหนังสือหลายเล่มที่เขียนเกี่ยวกับธนาคารโลกและกองทุน IMF ในปี 1994 ที่มีเนื้อหาเล่าย้อนกลับไปในช่วง 50 ปีก่อน ซึ่งเป็นปีแห่งการก่อตั้งสถาบันเบรตตันวูดส์ อย่างหนังสือ “Perpetuating Poverty” โดยคุณ Ian Vàsquez และคุณ Doug Bandow ถือเป็นหนึ่งในการศึกษาครั้งที่ทรงคุณค่าอย่างยิ่ง เพราะเป็นการวิเคราะห์ในมุมมองของอิสรนิยม เนื่องจากการศึกษาวิจัยสำคัญ ๆ เกี่ยวกับธนาคารโลกและกองทุน IMF ส่วนใหญ่มักจะมาจากฝ่ายซ้าย แต่คุณ Vásquez และคุณ Bandow จากสถาบัน Cato ก็เห็นปัญหาหลายอย่างที่เหมือนกัน

“กองทุน IMF ปล่อยกู้ให้ทุกรัฐบาล” พวกเขาเขียน “ไม่ว่ารัฐบาลนั้นจะโหดเหี้ยมหรือเลวทรามขนาดไหน… ประเทศจีนเองก็ติดหนี้ IMF อยู่ 600 ล้านดอลลาร์สหรัฐในช่วงปี 1989 แล้วในเดือนมกราคม ปี 1990 เพียงไม่กี่เดือนหลังจากคราบเลือด ณ จัตุรัสเทียนอันเหมินในกรุงปักกิ่งเพิ่งจะแห้งเหือดไป IMF ก็ได้มาจัดสัมมนาเกี่ยวกับนโยบายการเงินในเมืองนี้”

คุณ Vásquez และ Bandow ยังพูดถึงลูกค้าเผด็จการรายอื่น ๆ ไล่ตั้งแต่กองทัพพม่าไปจนถึงชิลีภายใต้ผู้นำปิโนเช่, ลาว, นิคารากัวในช่วงของอนาสตาซิโอ โซโมซ่า เดเบย์เล่ และยังรวมไปถึงกลุ่มซานดินิสตา ซีเรีย และเวียดนาม

หมายเหตุผู้แปล : - อนาสตาซิโอ โซโมซ่า เดเบย์เล่ (Anastasio Somoza Debayle) เป็นผู้นำของประเทศนิคารากัวตั้งแต่ปี 1967 จนกระทั่งถูกโค่นล้มโดยพรรคแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติซานดินิสตา (FSLN) ในปี 1979

- กลุ่มซานดินิสตา (Sandinistas) หมายถึงกลุ่มบุคคลที่เป็นสมาชิกของพรรคแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติซานดินิสตา (ในภาษาสเปน : Frente Sandinista de Liberación Nacional: FSLN, ในภาษาอังกฤษ: Sandinista National Liberation Front) ซึ่งเป็นพรรคการการเมืองแนวสังคมนิยมของประเทศนิคารากัว

“กองทุน IMF นั้น” พวกเขากล่าว “แทบจะไม่เคยเจอผู้นำเผด็จการที่พวกเขาไม่ชอบ”

คุณ Vásquez และ Bandow ลงรายละเอียดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของธนาคารกับระบอบปกครองมาร์กซิสต์-เลนินของเมินกึสทู ฮัยเลอ มารียัม ในเอธิโอเปีย ประเทศซึ่งธนาคารโลกสนับสนุนเงินมากกว่าร้อยละ 16 ของงบประมาณประจำปีของรัฐบาล ซึ่งนี่คือหนึ่งในรัฐบาลที่มีประวัติด้านการละเมิดสิทธิมนุษยชนที่เลวร้ายที่สุดของโลก การปล่อยเครดิตเงินกู้ของธนาคารโลกนั้นมาในช่วงเวลาเดียวกับที่กองกำลังของเมินกึสทูกำลังเดินหน้า “กวาดต้อนผู้คนเข้าค่ายกักกันและพื้นที่นารวม”

และพวกเขาก็ได้ชี้ให้เห็นอีกว่าธนาคารโลกได้ให้เงินกับซูดาน 16 ล้านดอลลาร์สหรัฐในช่วงเดียวกับที่รัฐบาลกำลังขับไล่ผู้ลี้ภัยกว่า 750,000 คนออกจากเมืองคาทูมไปยังทะเลทรายอันแห้งแล้ง และธนาคารโลกยังได้ให้เงินนับล้านดอลลาร์แก่อิหร่าน ประเทศเผด็จการเทวนิยมที่โหดเหี้ยม และโมซัมบิคที่กองกำลังรักษาความมั่นคงของประเทศนั้นฉาวโฉ่ในเรื่องของการทรมาน ข่มขืน และการการฆ่าตัดตอนผู้ต่อต้านรัฐ

หมายเหตุผู้แปล : - เมินกึสทู ฮัยเลอ มารียัม (Mengistu Haile Mariam) เป็นผู้นำของประเทศเอธิโอเปียโดยดำรงตำแหน่งในช่วงปี 1977–1991

- ระบอบเทวนิยมหรือเทวาธิปไตย (Theocracy) คือระบอบการปกครองที่รัฐปกครองโดยอ้างอำนาจจากเทพหรือพระเจ้า

ในหนังสือปี 2011 เรื่อง “Defeating Dictators” นักเศรษฐศาสตร์ด้านการพัฒนาชื่อดังชาวกานาอย่างคุณ George Ayittey ได้ออกมาแฉรายชื่อที่ยาวเป็นหางว่าวของเหล่าบรรดา “ผู้นำเผด็จการที่ได้รับเงินช่วยเหลือ” เช่น ปอล บียา, อีดริส เดบี, ล็องซานา คอนเต, พอล คากาเม, โยเวรี มูเซเวนี, ฮุนเซน, อิสลาม คารีมอฟ, นูร์ซุลตัน นาซาร์บายิฟ และเอมอมาลี ราห์มอน

เขาได้ชี้ให้เห็นว่านับแค่เม็ดเงินที่กองทุน IMF ปล่อยให้กับเหล่าผู้นำเผด็จการ 9 คนนี้ก็รวมกันมีมูลค่ากว่า 75,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐแล้ว

หมายเหตุผู้แปล : - ปอล บียา (Paul Biya) เป็นประธานาธิบดีของประเทศแคเมอรูน โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1982 - อีดริส เดบี (Idriss Déby) เป็นประธานาธิบดีของประเทศชาด โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1990–2021 - ล็องซานา คอนเต (Lansana Conté) เป็นประธานาธิบดีของประเทศกินี โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1984–2008 - พอล คากาเม (Paul Kagame) เป็นประธานาธิบดีของประเทศรวันดา โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 2000 - โยเวรี มูเซเวนี (Yoweri Museveni) เป็นประธานาธิบดีของประเทศยูกันดา โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1986 - ฮุนเซน (Hun Sen) เป็นนายกรัฐมนตรีแห่งราชอาณาจักรกัมพูชา โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1998 - อิสลาม คารีมอฟ (Islam Karimov) เป็นประธานาธิบดีของประเทศอุซเบกิสถาน โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1991–2016 - นูร์ซุลตัน นาซาร์บายิฟ (Nursultan Nazarbayev) เป็นประธานาธิบดีของประเทศคาซัคสถาน โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1990–2019

- เอมอมาลี ราห์มอน (Emomali Rahmon) เป็นประธานาธิบดีของประเทศทาจิกิสถานตั้งแต่ปี 1994

ในปี 2014 เครือข่ายผู้สื่อข่าวสืบสวนนานาชาติ (The International Consortium of Investigative Journalists: ICIJ) ปล่อยรายงานกล่าวหารัฐบาลเอธิโอเปียว่าใช้เงินบางส่วนจากเงินกู้มูลค่า 2,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐที่ได้รับจากธนาคารโลกไปกับการบังคับย้ายถิ่นฐานของชนพื้นเมืองชาว Anuak จำนวน 37,883 ครอบครัว ซึ่งถือเป็นร้อยละ 60 ของประชากรทั้งหมดในจังหวัด Gambella โดยเหล่ากองทหารมีการ “ทำร้ายร่างกาย ข่มขืน และฆ่า” ชาว Anuak ที่ปฏิเสธการย้ายออกจากบ้านของพวกเขาเองความโหดร้ายที่เกิดขึ้นรุนแรงมากจนถึงขั้นที่ประเทศซูดานใต้ต้องยอมให้สถานะผู้ลี้ภัยแก่ชาว Anuak ที่หลั่งไหลเข้ามาจากประเทศเพื่อนบ้านอย่างเอธิโอเปีย

มีรายงานจากองค์กรฮิวแมนไรท์วอทช์ (Human Rights Watch) ระบุว่าดินแดนที่ถูกปล้นเหล่านี้ “ได้ถูกรัฐบาลนำไปปล่อยเช่าให้กับกลุ่มนักลงทุน” และเงินของธนาคารโลกนั้น “ได้ถูกนำไปใช้เพื่อจ่ายเงินเดือนให้แก่เจ้าหน้าที่รัฐที่ช่วยปฏิบัติการไล่ที่ในครั้งนี้”

มิหนำซ้ำทางธนาคารโลกยังอนุมัติเงินกู้ก้อนใหม่สำหรับโครงการ “สร้างหมู่บ้านใหม่ให้ผู้ถูกไล่ที่จากเหตุการณ์ครั้งนี้” ถึงแม้จะมีข้อกล่าวหาในการละเมิดสิทธิมนุษยชนต่อประชาชนจำนวนมากปรากฏขึ้นมาก็ตาม

โมบูตู เซเซ โซโกและริชาร์ด นิกสัน ที่ทำเนียบขาวในปี 1973

หมายเหตุผู้แปล : - โมบูตู เซเซ โซโก (Mobutu Sese Soko) เป็นเผด็จการทหารและประธานาธิบดีของสาธารณรัฐซาอีร์ (ปัจจุบันคือสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก) ตั้งแต่ปี 1965-1997

- ริชาร์ด นิกสัน (Richard Nixon) ประธานาธิบดีคนที่ 37 แห่งสหรัฐ ซึ่งดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 1969-1974

คงจะถือเป็นความผิดพลาดถ้าเราไม่กล่าวถึงประเทศซาอีร์ภายใต้ผู้นำ โมบูตู เซเซ โซโก ผู้ซึ่งได้รับเงินกู้จากธนาคารโลกและกองทุน IMF นับพันล้านดอลลาร์สหรัฐในสมัยการปกครองสุดนองเลือดกว่า 32 ปีของเขา

โดยโมบูตูยักยอกเงินไปกว่าร้อยละ 30 ของความช่วยเหลือที่เข้ามา และปล่อยให้ผู้คนของเขาอดตาย เขาทำตามเงื่อนไขการปรับโครงสร้างของ IMF กว่า 11 ครั้ง โดยในการปรับโครงสร้างครั้งหนึ่งในปี 1984 ครูในโรงเรียนรัฐบาลกว่า 46,000 คนต้องถูกไล่ออก และเงินสกุลประจำชาติถูกลดค่าไปกว่าร้อยละ 80

โมบูตูเรียกมาตรการลดค่าใช้จ่ายนี้ว่า “ยาขมที่พวกเราทุกคนจำเป็นต้องกิน” แต่ตัวเขาเองกลับไม่ขายรถยนต์เมอร์เซเดส-เบนซ์กว่า 51 คันที่มี หรือคฤหาสน์กว่า 11 แห่งในเบลเยียมและฝรั่งเศส หรือแม้กระทั่งเครื่องบินโบอิ้ง 747 และปราสาทยุคศตวรรษที่ 16 ในสเปนของเขาก็ไม่ถูกขายออกไปแม้แต่อย่างเดียว

รายได้ต่อหัวของประชากรภายใต้การปกครองของเขาลดลงเฉลี่ยร้อยละ 2.2 ต่อปี ทำให้ประชาชนกว่าร้อยละ 80 อยู่ในสถานะยากจนที่สุดเท่าที่จะจินตนาการได้ เด็กส่วนใหญ่ตายก่อนอายุ 5 ขวบ และภาวะท้องมานจากการขาดสารอาหารก็ระบาดไปทั่ว

มีการประมาณการว่าโมบูตูได้ยักยอกเงินเข้ากระเป๋าตัวเองกว่า 5,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และเป็นตัวการหลักในการผ่องถ่ายเงินออกไปนอกประเทศอีกกว่า 12,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เงินนี้เมื่อรวมยอดเข้าด้วยกันแล้วนับว่ามีมูลค่ามากเกินพอที่จะใช้หนี้ของประเทศได้ทั้งหมด หนี้ซึ่งสุดท้ายมีมูลค่าเพียง 14,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ณ วันที่เขาได้ถูกขับออกจากอำนาจ โดยเขาได้ปล้นเงินจากผู้คนและคุกคามประชาชนของชาติ

โมบูตูจะทำสิ่งเหล่านี้ไม่ได้เลยถ้าไม่ได้ธนาคารโลกและ IMF คอยให้เงินกู้ช่วยเหลือ ถึงแม้มันจะชัดเจนว่าเขาไม่มีทางที่จะจ่ายหนี้เหล่านั้นคืนได้

หมายเหตุผู้แปล : ท้องมาน คือ ภาวะที่มีการสะสมของเหลวมากผิดปกติในบริเวณเยื่อหุ้มช่องท้อง และอวัยวะภายในช่องท้อง ส่งผลให้ท้องขยายใหญ่ขึ้นจนคล้ายผู้ที่ตั้งครรภ์ โดยหนึ่งในสาเหตุหลักคือการขาดสารอาหาร

ถึงอย่างไรก็ตาม จากที่กล่าวมาทั้งหมดนั้น ผู้ที่จะเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดในการแสดงว่า ธนาคารโลกและ IMF ชื่นชอบในผู้นำเผด็จการขนาดไหน คงหนีไม่พ้นชายที่ชื่อ เฟอร์ดินานด์ มาร์กอส

โดยในปี 1966 เมื่อวันที่มาร์กอสก้าวขึ้นมามีอำนาจ สถานะของประเทศฟิลิปปินส์คือประเทศที่เจริญรุ่งเรืองอันดับ 2 ของเอเชีย และมีหนี้ต่างประเทศอยู่ที่ประมาณ 500 ล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่ช่วงระยะเวลาเพียง 20 ปี จนถึงวันที่มาร์กอสหมดอำนาจในปี 1986 นั้น หนี้สินของประเทศได้ขึ้นไปอยู่ที่ 28,100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

อย่างที่คุณ Graham Hancock เขียนในหนังสือ “Lords Of Poverty” ว่าเงินกู้เหล่านี้ส่วนมาก “จะถูกนำไปใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่ายกับแผนการพัฒนาที่สูญเปล่า ซึ่งแน่นอนว่าเป็นโครงการที่คนยากจนไม่ได้รับประโยชน์อะไร แต่โครงการทั้งหมดทำไปเพื่อตอบสนองความต้องการและอีโก้ขนาดใหญ่ยักษ์ของผู้นำประเทศ... จากการสอบสวนอย่างยากลำบากกว่า 2 ปี ก็ได้ข้อสรุปเกินที่จะโต้แย้งได้ว่าเขาได้ยักยอกเงินออกไปจากฟิลิปปินส์มากกว่า 10,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเงินส่วนใหญ่ที่ควรจะเป็นของประชาชนและประเทศฟิลิปปินส์นั้นได้หายไปอยู่ในบัญชีเงินฝากที่สวิตเซอร์แลนด์ไปตลอดกาล”

“เงินจำนวน 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ” คุณ Hancock เขียนต่อ “ถูกใช้จ่ายไปกับการสะสมผลงานศิลปะของอีเมลดา มาร์กอสผู้เป็นภรรยา…

รสนิยมด้านศิลปะของเธอนั้นหลากหลาย ซึ่งรวมถึงภาพวาดระดับตำนานของจิตรกรชั้นครูจำนวน 6 รูป ที่เธอได้ซื้อมาจากห้องแสดงผลงานศิลปะ Knoedler ในเมืองนิวยอร์กด้วยราคา 5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ภาพวาดสีน้ำมันของฟราสซิส เบคอน จากห้องแสดงผลงานศิลปะ Marlborough ในกรุงลอนดอน และผลงาน ‘พระแม่มารีและพระบุตร’ ของมิเคลันเจโล ที่ซื้อจาก Mario Bellini ที่เมือง Florence มูลค่า 3.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ”

“ในช่วงทศวรรษสุดท้ายของระบอบมาร์กอสนั้น” เขากล่าว “ในขณะที่ผลงานสะสมศิลปะอันล้ำค่าถูกแขวนไว้เต็มฝาผนังในเพนท์เฮ้าส์ที่แมนฮัตตันและปารีส ผู้คนในประเทศฟิลิปปินส์กลับมีมาตรฐานทางโภชนาการที่ต่ำกว่าทุกชาติในเอเชีย ยกเว้น ประเทศที่กำลังบอบช้ำจากพิษสงครามอย่างกัมพูชา”

เพื่อควบคุมการก่อความไม่สงบของประชาชน คุณ Hancock เขียนไว้ว่า มาร์กอสสั่งห้ามการหยุดงานเพื่อประท้วงและ “การจัดตั้งสหภาพแรงงานในกลุ่มอุตสาหกรรมและภาคเกษตรกรรมนั้นถูกทำให้กลายเป็นสิ่งผิดกฎหมาย ชาวฟิลิปปินส์นับพันถูกคุมขังจากการต่อต้านเผด็จการ ส่วนมากถูกทรมานและฆ่าทิ้ง ในเวลาเดียวกันประเทศฟิลิปินส์ก็ยังคงอยู่ในรายชื่อของประเทศที่ได้รับความช่วยเหลือด้านการพัฒนาอันดับต้น ๆ จากทั้งสหรัฐอเมริกาและธนาคารโลกมาโดยตลอด”

ถึงแม้ว่าหลังจากที่ชาวฟิลิปปินส์ได้ขับไล่มาร์กอสพ้นจากอำนาจไปแล้ว พวกเขาก็ยังคงต้องจ่ายเงินต่อปีเป็นมูลค่าประมาณร้อยละ 40-50 ของมูลค่าการส่งออกทั้งหมดของประเทศ “เพียงเพื่อจ่ายดอกเบี้ยจากหนี้สินต่างประเทศที่มาร์กอสได้ก่อไว้”

โดยทั่วไปเราคงคิดว่าหลังมาร์กอสถูกขับพ้นอำนาจแล้ว ประชาชนชาวฟิลิปปินส์ก็ไม่ควรที่จะต้องมารับเคราะห์ในการจ่ายหนี้ที่มาร์กอสก่อขึ้นมาโดยปราศจากความเห็นชอบของพวกเขา แต่ความเป็นจริงมันกลับไม่เป็นแบบนั้น ในทางทฤษฎีแล้วแนวความคิดนี้เรียกว่า “หนี้ที่ชั่วร้าย (Odious Debt)” ซึ่งถูกคิดค้นโดยประเทศสหรัฐอเมริกาในปี 1898 ในตอนที่พวกเขาปฏิเสธการใช้หนี้แทนประชาชนคิวบา หลังจากที่กองกำลังของชาวสเปนได้ถูกขับไล่ออกไปจากเกาะ

ผู้นำสหรัฐฯ ได้ตัดสินว่าหนี้สิน “ที่สร้างขึ้นเพื่อใช้กำราบหรือเพื่อใช้ยึดอำนาจจากประชาชน” นั้นถือว่าไม่ชอบด้วยกฎหมาย แต่ทางธนาคารโลกและกองทุน IMF เองก็ไม่เคยทำตามบรรทัดฐานนี้เลยในตลอดระยะเวลา 75 ปีที่ได้ดำเนินงานมา และช่างเหมือนเป็นเรื่องตลกร้ายด้วยซ้ำที่ทาง IMF เองก็มีบทความลงในเว็บไซต์ของพวกเขาที่แนะนำว่าคนอย่าง โซโมซ่า, มาร์กอส, ประเทศแอฟริกาใต้ยุคแบ่งชนชั้นด้วยสีผิว, “เบบี้ ด็อก”ของประเทศเฮติ และสานิ อาบาชา ของประเทศไนจีเรีย ทั้งหมดนี้ล้วนแต่กู้ยืมเงินมาอย่างไม่ชอบด้วยกฎหมาย และควรยกหนี้ให้กับประชาชนที่ตกเป็นเหยื่อของคนเหล่านี้

แต่สิ่งนี้ก็เป็นเพียงคำแนะนำที่ยังไม่เคยถูกนำไปปฏิบัติจริง

หมายเหตุผู้แปล : - อนาสตาซิโอ โซโมซ่า เดเบย์เล่ (Anastasio Somoza Debayle) เป็นผู้นำของประเทศนิคารากัวตั้งแต่ปี 1967 จนกระทั่งถูกโค่นล้มโดยพรรคแนวร่วมปลดปล่อยแห่งชาติซานดินิสตา (FSLN) ในปี 1979 - ฌอง-โคลด ดูว์วาลิเย (Jean-Claude Duvalier) ฉายา ‘เบบี้ ด็อก (Baby Doc)’ เป็นผู้นำของประเทศเฮติในช่วงปี 1971-1986

- สานิ อาบาชา (Sani Abacha) เป็นผู้นำของประเทศไนจีเรีย โดยดำรงตำแหน่งระหว่างปี 1993-1998

ถ้าพูดในทางเทคนิคและในทางศีลธรรมแล้ว หนี้ส่วนใหญ่ของประเทศโลกที่สามควรจะถือว่าเป็นหนี้ที่ “ชั่วร้าย” และประชาชนของประเทศเหล่านั้นไม่ควรต้องรับผิดชอบอะไรหากผู้นำเผด็จการของประเทศถูกขับไล่ออกไป เพราะอย่างไรก็ตาม ในกรณีส่วนใหญ่ ผู้คนที่ต้องรับเคราะห์ในการจ่ายหนี้คืนนั้นไม่ได้มีโอกาสเลือกผู้นำของตนเอง และไม่ได้เลือกที่จะกู้เงินซึ่งจะต้องแลกมาด้วยอนาคตของพวกเขาเองด้วยเช่นกัน

โดยในเดือนกรกฎาคมปี 1987 ผู้นำการปฏิวัติ โตมาส์ ซังการา* ได้ขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ต่อองค์กรแอฟริกาสามัคคี (Organization of African Unity: OAU) ณ ประเทศเอธิโอเปีย เขาปฏิเสธที่จะจ่ายหนี้ที่ถูกสร้างขึ้นในยุคที่บูร์กินาฟาโซยังตกเป็นเมืองขึ้นของฝรั่งเศส และสนับสนุนให้ประเทศอื่น ๆ ในแอฟริกาที่ตกอยู่ในสถานะเดียวกันทำตามเขา

หมายเหตุผู้แปล : โตมาส์ ซังการา (Thomas Sankara) เป็นประธานาธิบดีคนแรกของประเทศบูร์กินาฟาโซ โดยดำรงตำแหน่งในช่วงปี 1983-1987

“เราจะไม่จ่าย” เขากล่าว “เพราะเราไม่ใช่ผู้ที่ต้องรับผิดชอบในการก่อหนี้ก้อนนี้”

ซังการาโด่งดังขึ้นมาจากการคว่ำบาตร IMF และปฏิเสธที่จะเข้ารับการปรับโครงสร้าง แต่เพียง 3 เดือนหลังจากการกล่าวสุนทรพจน์ข้างต้น เขาก็ถูกลอบสังหารโดยแบลซ กงปาออเร ผู้ที่ต่อมาได้ก่อตั้งระบอบเผด็จการทหารขึ้นมาปกครองประเทศยาวนานกว่า 27 ปี โดยได้รับเงินกู้เพื่อการปรับโครงสร้างกว่า 4 ครั้งจาก IMF และทำการกู้เงินอีกหลายครั้งจากธนาคารโลกเพื่อใช้สำหรับโครงการโครงสร้างพื้นฐานต่าง ๆ และโครงการด้านเกษตรกรรม

ซึ่งนับตั้งแต่การตายของซังการาครั้งนั้น ก็แทบจะไม่มีผู้นำประเทศใดเลยที่กล้าจะลุกขึ้นมาแสดงจุดยืนในการปฏิเสธหนี้สินที่พวกเขาไม่ได้ก่อ

ผู้นำเผด็จการชาวบูร์กินาฟาโซ แบลซ กงปาออเร และกรรมการบริหารของ IMF ดอมีนิก สโทรส-กาน (Dominique Strauss-Kahn)

แต่ก็มีกรณียกเว้นใหญ่ ๆ เช่น ประเทศอิรัก โดยหลังจากการบุกของสหรัฐอเมริกาและขับไล่ ซัดดัม ฮุสเชน* ในปี 2003 ทางการสหรัฐฯ สามารถทำให้หนี้บางส่วนที่ก่อโดยฮุสเซนถือเป็นหนี้ที่ “ชั่วร้าย” และทำการยกหนี้ให้

นี่ถือเป็นกรณียกเว้นที่พิเศษมาก ๆ แต่สำหรับคนนับพันล้านคนที่ต้องทนทุกข์ภายใต้ลัทธิล่าอาณานิคมหรือเผด็จการ และถูกบังคับให้จ่ายหนี้เหล่านี้พร้อมดอกเบี้ย พวกเขาไม่เคยได้รับสิทธิพิเศษแบบนี้

หมายเหตุผู้แปล : ซัดดัม ฮุสเชน (Saddam Hussein) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 5 ของประเทศอิรัก โดยดำรงตำแหน่งตั้งปี 1979-2003

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา IMF ถึงขนาดทำตัวเหมือนเป็นกองกำลังต่อต้านการปฏิวัติและคอยสกัดกั้นกิจกรรมเคลื่อนไหวเรียกร้องประชาธิปไตย

โดยในช่วงยุค 1990 กองทุน IMF ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักจากทั้งฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวา จากการมีส่วนสนับสนุนให้อดีตสหภาพโซเวียตเกิดความไร้เสถียรภาพอย่างรุนแรงในช่วงที่ประเทศตกอยู่ในความโกลาหลทางเศรษฐกิจ จนผลักดันให้ประเทศกลับเข้าสู่ระบอบเผด็จการของวลาดีมีร์ ปูติน

และในปี 2011 ขณะที่กำลังเกิดการประท้วงอาหรับสปริงทั่วดินแดนตะวันออกกลาง ก็ได้มีการจัดตั้งความร่วมมือ ณ เมือง Deauville กับชาติอาหรับที่อยู่ในการเปลี่ยนผ่าน (Deauville Partnership with Arab Countries in Transition) เพื่อรับมือกับประชาชนที่ลุกฮือกันต่อต้านรัฐ และมีการพบปะเพื่อประชุมกันที่กรุงปารีส

หมายเหตุผู้แปล : - วลาดีมีร์ ปูติน (Vladimir Putin) ดำรงตำแหน่งเป็นผู้นำสหพันธรัฐรัสเซียตั้งแต่ปี 2000

- อาหรับสปริง (Arab Spring ) เป็นการเดินขบวน การประท้วง และการปฏิวัติซึ่งเกิดขึ้นในโลกอาหรับในช่วงปี 2010-2012 โดยส่งผลให้ผู้นำในประเทศต่าง ๆ ถูกโค่นจากอำนาจ เช่น ในตูนิเซีย อียิปต์ ลิเบีย และเยเมน และมีการประท้วงใหญ่เกิดขึ้นในอัลจีเรีย อิรัก จอร์แดน คูเวต โมร็อกโก และซูดาน

ด้วยกลไกในการร่วมมือครั้งนี้ ส่งผลให้ทางธนาคารโลกและกองทุน IMF กลายเป็นผู้นำในการเสนอสินเชื่อมูลค่ามหาศาลแก่ประเทศเยเมน ตูนิเชีย อียิปต์ โมร็อกโก และจอร์แดน ซึ่งคือ “เหล่าประเทศอาหรับที่อยู่ในระหว่างการเปลี่ยนผ่าน” โดยแลกกับการเข้ารับการปรับโครงสร้าง

ผลลัพธ์ที่ได้จากการยอมรับสินเชื่อนี้คือหนี้สินนอกประเทศของตูนิเซียนั้นพุ่งทะยาน จนไม่สามารถหาเงินมาจ่ายได้ทันกำหนด ทำให้ต้องกู้เงินจาก IMF ใหม่อีก 2 ครั้ง ซึ่งถือเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ปี 1988 ที่ประเทศต้องกู้เงินจาก IMF โดยมาตรการลดค่าใช้จ่ายที่มาพร้อมกับหนี้เหล่านี้นำไปสู่การเสื่อมค่าของสกุลเงินดินาร์ตูนิเซีย ทำให้ราคาสินค้าพุ่งสูงขึ้นและเกิดการประท้วงขึ้นทั่วประเทศ ในขณะที่รัฐบาลพยายามทำตามวิธีการของ IMF ด้วยการกดค่าแรง เพิ่มภาษีรูปแบบใหม่ ๆ และ “การบังคับเกษียณก่อนกำหนด” ของข้าราชการในภาครัฐ

ผู้ประท้วงอายุ 29 ปีนาม Warda Atig ได้สรุปสถานการณ์ไว้ดังนี้ “ตราบใดที่ตูนิเซียยังคงทำข้อตกลงกับ IMF ไปเรื่อย ๆ พวกเราก็ยังคงต้องตะเกียกตะกายดิ้นรนแบบนี้ต่อไปไม่จบไม่สิ้น” เธอกล่าว “เราเชื่อว่า IMF ไม่ได้เห็นประโยชน์ตรงกันกับผู้คน และการปลดแอกจากการควบคุมของ IMF ซึ่งเป็นตัวการทำให้ตูนิเซียกลายเป็นประเทศที่หมดสภาพและขัดขวางการเจริญก้าวหน้าทางเศรษฐกิจ คือสิ่งจำเป็นที่ต้องเกิดขึ้นก่อนที่จะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงใด ๆ”

และทั้งหมดที่กล่าวมานั้นคือความจริงอันสยดสยองที่ IMF และธนาคารโลกกระทำกับหลายชาติทั่วโลก..

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

อ่านด้วยไคลเอนต์สำหรับบทความ
🟪 Yakihonne| https://w3.do/WiFZxndf
🟪 Habla Link| https://w3.do/tnyBBzTl

#Siamstr อย่าลืมเข้าร่วมกิจกรรม FuckIMF!

quoting
nevent1q…9d9m

# ประกาศกิจกรรม #FuckIMF

## กติกา
1. เขียนโน้ตแชร์ไอเดียของคุณว่า ถ้าคุณเป็น IMF และธนาคารโลก คุณจะใช้กลวิธีอะไรสูบเอาทรัพยากรของไทยไปให้ประเทศกลุ่มอีลีท
2. อย่าลืมติดแท็ก #FuckIMF และ #Siamstr
3. สั้นยาวแค่ไหนก็ได้ไม่เกี่ยง จะแฟนตาซีหรือจะดาร์กขนาดไหนก็ได้ จัดมา มาลองมองโลกผ่านสายตาผู้ร้ายกัน!
4. บทความลงวี้กละ 3 ตอนจนครบ 18 ตอน แปลว่าร่วมสนุกได้ 6 ครั้ง (วี้ก) มีผู้ได้รับรางวัลรายวี้กไม่เกิน 3 คนเท่านั้น และเมื่อลงครบ 18 ตอนจะแจกรางวัลใหญ่🔥
5. แจกรางวัลประจำสัปดาห์เมื่อลงบทความตอนใหม่ครบอีก 3 ตอน (เช่น ของวี้กนี้ก็ร่วมสนุกได้จนถึงวันอาทิตย์เลยครับ)
6. ทุกคนที่ร่วมสนุกกิจกรรมนี้จะมีสิทธิ์ลุ้นรับรางวัลใหญ่เมื่อจบกิจกรรม

## รางวัล 2 รางวัล
1. Badge สุดเท่ดีไซน์ไม่ซ้ำแค่ละวี้ก วี้กละ 1 ดีไซน์ คนที่ได้ไปคือคุณจะเป็นคนแค่ 3 คนในโลกที่มี Badge นี้ โคตรเท่ (รวมทั้งสิ้น 6 ดีไซน์)

2. หนังสือเล่มโปรดของ Jingjo (npub15l5…7rgk) ของ soup (npub16hp…tu5f) และ Khing_T21 (npub1a8w…kavy) ที่จะคัดมามอบให้ผู้โชคดีที่ร่วมกิจกรรมนี้ 1 ท่าน วิธีเลือกผู้โชคดี เดี๋ยวให้ Jakk Goodday (npub1mqc…nz85) คิดวิธีสุ่มอีกที 555

ใครอยากร่วมสนุกแต่คิดไอเดียไม่ออก อ่านบทความได้แล้ววันนี้ที่ Right Shift Curation (npub1l2c…ye04) รับรองปิ๊งกลไกความชั่วช้าของ 2 องค์กรชิงหมาเกิดนี้แน่นอน!

มาร่วมสนุกกันได้เลยยยยยย

ตอนที่ 1 :
nevent1q…dv6s

ตอนที่ 2 :
nevent1q…4dtd

ตอนที่ 3 :
nevent1q…4djq

วิธีแซ้ปบทความ
nevent1q…96rp

#RightShift #RightShiftCuration
#IMF #WorldBank

#nevent1q…nq2f

2023-09-16T03:15:54Z
In reply to nevent1q…jzsf
_________________________

quoting nevent1q…nq2f
#FUCKIMF ตอนที่ 5 : เปิดเผยระบบท่อสูบของ IMF และธนาคารโลก ที่มีไว้ปล้นทรัพยากรจากประเทศยากจนในยุคล่าอาณานิคม เพื่อมาบำเรอความสุขของพวกตนอย่างชั่วช้า!
🟪 Yakihonne| https://w3.do/u4IXXQ0B
🟪 Habla Link| https://w3.do/DOyV8CBC

naddr1qq…hyju

อย่าลืมร่วมสนุกกับกิจกรรมของบทความ ศึกษากติกาเพิ่มเติมได้ที่นี่ 👇
nevent1q…guat

#IMF #WORLDBANK 🇹🇭 #SIAMSTR
#RIGHTSHIFT #RIGHTSHIFTCURATION

#FUCKIMF ตอนที่ 5 : ...

2023-09-16T02:17:58Z
#FUCKIMF ตอนที่ 5 : เปิดเผยระบบท่อสูบของ IMF และธนาคารโลก ที่มีไว้ปล้นทรัพยากรจากประเทศยากจนในยุคล่าอาณานิคม เพื่อมาบำเรอความสุขของพวกตนอย่างชั่วช้า!
🟪 Yakihonne| https://w3.do/u4IXXQ0B
🟪 Habla Link| https://w3.do/DOyV8CBC

quoting
naddr1qq…hyju

5. สิ่งแทนที่การสูบทรัพยากรจากชาติอาณานิคม

“ฉันเหนื่อยกับการรอแล้ว นายก็เป็นเหมือนกันไหม รอให้โลกเป็นที่ที่ดีงาม สวยงาม และโอบอ้อมอารี เราเอามีดมาผ่าโลกนี้ให้เป็นสองซีกกันเถอะ และดูซิว่าหนอนอะไรที่กัดกินอยู่ที่ผิวของมัน”

–Langston Hughes

ในช่วงปลายทศวรรษ 1950 ยุโรปและญี่ปุ่นฟื้นตัวจากสงครามค่อนข้างมาก และกลับสู่การเติบโตด้านอุตสาหกรรมได้อย่างดี ในขณะที่เหล่าประเทศโลกที่สามนั้นไม่เหลือแล้วซึ่งเงินทุน แม้ประเทศเหล่านี้จะเคยมีงบการเงินที่ดีในช่วงยุค 1940 และต้นยุค 1950 ก็ตาม แต่เหล่าประเทศยากจนที่เป็นผู้ส่งออกปัจจัยการผลิตสำหรับอุตสาหกรรมต้องเผชิญปัญหาด้านดุลการชำระเงิน เนื่องจากราคาสินค้าส่งออกของพวกเขาตกต่ำลงอย่างมาก

นี่คือจุดเริ่มต้นของกับดักหนี้ และเป็นจุดที่ธนาคารโลกและกองทุน IMF เปิดประตูสู่สิ่งที่ต่อมาจะกลายเป็นเงินปล่อยกู้มูลค่านับล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ

ณ จุดนี้ถือเป็นจุดสิ้นสุดของยุคล่าอาณานิคมอย่างเป็นทางการ โดยจักวรรดิในยุโรปได้ถอนตัวออกจากดินแดนที่เคยได้ครอบครอง และข้อสมมติฐานในด้านการพัฒนาที่ถูกตั้งขึ้นระดับนานาชาติก็คือเหล่าประเทศที่พัฒนาเศรษฐกิจได้สำเร็จนั้นเป็นผลมาจาก “ปัจจัยภายในประเทศเป็นหลัก โดยประเทศที่มีรายได้สูงสามารถประสบความสำเร็จในการพัฒนาเศรษฐกิจได้”

ทฤษฎียังระบุอีกว่า “เป็นเพราะการมีธรรมาภิบาลที่ดี มีสถาบันการเมืองที่เข็มแข็ง และมีการดำเนินเศรษฐกิจภายใต้ตลาดเสรี ในขณะที่ประเทศรายได้ต่ำที่มักจะล้มเหลวในการพัฒนานั้นเป็นเพราะไม่มีสิ่งเหล่านี้ หรือไม่ก็เจอปัญหาจากการคอร์รัปชั่น หรือกฎระเบียบที่ยุ่งยากเกินไป หรือกระทั่งความไร้ประสิทธิภาพในการบริหารประเทศ”

สิ่งเหล่านี้ก็แน่นอนว่าเป็นความจริง แต่อีกหนึ่งเหตุผลหลักที่ชาติร่ำรวยสามารถร่ำรวยขึ้นมาได้ และชาติที่ยากจนนั้นกลับยิ่งยากจนลงไปอีก เป็นเพราะกลุ่มประเทศร่ำรวยได้ปล้นทรัพยากรจากประเทศยากจนมาอย่างยาวนานนับร้อย ๆ ปีในช่วงยุคล่าอาณานิคม

“ในการปฏิวัติอุตสาหกรรมของอังกฤษนั้น” คุณ Jason Hickel ได้เขียนไว้ว่า “ส่วนใหญ่แล้วจำเป็นต้องพึ่งพา "ต้นฝ้าย" ซึ่งเพาะปลูกบนพื้นที่ที่ใช้กำลังยึดมาจากชนเผ่าท้องถิ่นอเมริกัน แรงงานที่ใช้ในการเพาะปลูกก็เป็นทาสชาวแอฟริกัน ส่วนวัตถุดิบสำคัญอื่น ๆ ที่ผู้ผลิตชาวอังกฤษต้องการ เช่น ใยป่าน ไม้ซุง แร่เหล็ก และเมล็ดธัญพืช ถูกผลิตโดยใช้แรงงานทาสบนดินแดนในอาณัติแถบรัสเซียและยุโรปตะวันออก ในขณะเดียวกันอังกฤษยังดึงเม็ดเงินจากอินเดียและอาณานิคมอื่น ๆ มากกว่าครึ่งหนึ่งของงบประมาณประเทศ เพื่อมาใช้สร้างถนน อาคารสาธารณะ และรัฐสวัสดิการ ทั้งหมดนี้คือตัวบ่งชี้ถึงการพัฒนาในยุคสมัยใหม่ ในขณะเดียวกันก็ทำให้ประเทศมีความสามารถที่จะซื้อปัจจัยการผลิตเพิ่มขึ้น ซึ่งจำเป็นต่อการเปลี่ยนตัวเองให้เป็นชาติอุตสาหกรรมต่อไป”

พลวัตในการโจรกรรมนี้ได้ถูกอธิบายโดยคุณ Utsa และคุณ Prabhat Patnaik ในหนังสือ “เงินทุนและจักรวรรดินิยม (Capital And Imperialism)” เจ้าอาณานิคมอย่างจักวรรดิอังกฤษจะใช้ความรุนแรงเพื่อปล้นทรัพยากรจากประเทศที่อ่อนแอกว่า และสร้างสิ่งที่เรียกว่า “การสูบออกจากชาติอาณานิคม (Colonial Drain)” โดยจะทำการสูบออกในส่วนของเงินทุนเพื่อนำมาส่งเสริมและอุดหนุนชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนในกรุงลอนดอน ปารีส และเบอร์ลิน โดยบรรดาชาติอุตสาหกรรมจะเปลี่ยนวัตถุดิบเหล่านี้ให้กลายเป็นสินค้าสำเร็จรูป และขายมันกลับไปสู่ชาติที่อ่อนแอกว่า

สินค้าเหล่านี้สร้างผลกำไรมหาศาลและยังบีบให้ผู้ผลิตท้องถิ่นต้องออกจากตลาดไป โดยจุดสำคัญคือพวกเขาจะพยายามทำให้เงินเฟ้อในประเทศตัวเองต่ำ โดยการกดค่าแรงในประเทศใต้อาณานิคม ไม่ว่าจะด้วยการใช้แรงงานทาสแบบฟรี ๆ หรือการจ่ายค่าแรงในอัตราที่ต่ำกว่าราคาตลาดโลกอย่างน่าเกลียด

เมื่อระบอบอาณานิคมนั้นเริ่มสั่นคลอน เหล่าชาติตะวันตกก็พบกับวิกฤติทางการเงิน โดยคุณ Patnaiks ได้แย้งว่าสาเหตุที่เกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ (The Great Depression) ไม่ได้มาจากแค่การเปลี่ยนแปลงนโยบายทางการเงินของชาติตะวันตกเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการสูบความมั่งคั่งออกจากประเทศใต้อาณานิคมนั้นชะลอตัวลงด้วย เหตุผลก็ง่ายมาก นั่นคือประเทศที่ร่ำรวยได้สร้างระบบสายพานที่คอยส่งทรัพยากรจากประเทศที่ยากจนเข้าสู่ประเทศตัวเองเอาไว้ และเมื่อสายพานนั้นพัง สิ่งที่เหลือก็พังตาม

ในช่วงระหว่างปี 1920-1960 ลัทธิล่าอาณานิคมทางการเมืองนั้นแทบจะสูญพันธุ์แล้ว โดยอังกฤษ สหรัฐฯ เยอรมนี ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น เนเธอร์แลนด์ เบลเยี่ยม และจักรวรรดิอื่น ๆ ต่างถูกบังคับให้สละอำนาจการควบคุมดินแดนและทรัพยากรมากกว่าครึ่งหนึ่งของโลก

อย่างที่คุณ Patnaiks ได้เขียนไว้ว่าลัทธิจักรวรรดินิยมคือ “การเข้าไปจัดการและบังคับใช้ ‘การกดรายได้’ ผู้คนในประเทศโลกที่สาม เพื่อให้ได้มาซึ่งสินค้าโภคภัณฑ์หลักของประเทศนั้น ๆ โดยไม่ต้องเผชิญกับปัญหาราคาของอุปทานพุ่งสูงขึ้น”

โดยหลังจากปี 1960 สิ่งนี้ก็กลายเป็นหน้าที่ใหม่ของธนาคารโลกและ IMF นั่นคือการสร้าง “ระบบ” สูบทรัพยากรจากประเทศที่ยากจนสู่ประเทศที่ร่ำรวยขึ้นมาอีกครั้ง ระบบที่แต่เดิมเคยดำรงอยู่ได้ด้วยการบังคับใช้ของระบอบจักรวรรดินิยม

คำอธิบายแผนภูมิ: การสูบทรัพยากรหลังยุคอาณานิคมจากประเทศที่กำลังพัฒนาไปสู่ประเทศที่พัฒนาแล้ว (หน่วยพันล้านดอลลาร์สหรัฐ) - แกนแนวตั้ง : หน่วยมูลค่า พันล้านดอลลาร์สหรัฐ - แนวนอน : ปี

- แหล่งที่มา : Plunder In The Post Colonial Era

หน่วยงานในทั้งสหรัฐฯ ยุโรป และญี่ปุ่นต่างก็ต้องการให้เกิดสิ่งที่เรียกว่า “ดุลยภาพภายใน (Internal Equilibrium)” พูดอีกนัยคือมีอัตราจ้างงานเต็มอัตรา แต่พวกเขารู้ว่าไม่สามารถทำให้สิ่งนี้เกิดได้ง่าย ๆ เพียงอัดฉีดเงินอุดหนุนเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจแบบปิดที่แยกตัวเป็นเอกเทศ เพราะเงินเฟ้อจะพุ่งขึ้นอย่างที่ควบคุมไม่ได้ และการที่จะทำสิ่งนี้ให้สำเร็จจำเป็นต้องมีทรัพยากรจากประเทศที่ยากจนป้อนเข้ามา

การสูบมูลค่าส่วนเกินที่มากเป็นพิเศษออกมาจากเหล่าแรงงานในกลุ่มประเทศชายขอบ ซึ่งกลุ่มประเทศแกนกลางกระทำมาตลอดนั้น เป็นที่รู้จักกันในนาม “ค่าเช่าต่อระบอบจักรวรรดิ (Imperialist Rent)” ยิ่งถ้าบรรดาชาติอุตสาหกรรมสามารถได้มาซึ่งวัตถุดิบและแรงงานการผลิตในราคาถูก และหลังจากนั้นยังสามารถขายสินค้าที่ผลิตเสร็จกลับไปให้ในราคาที่ได้กำไร พวกเขาก็จะยิ่งขยับเข้าใกล้ระบบเศรฐกิจในฝันตามแบบฉบับเทคโนแครตได้อีกนิด

และสุดท้ายพวกเขาก็ได้สิ่งนั้นมาจริง ๆ ด้วย โดยในปี 2019 ค่าแรงของคนงานในประเทศที่กำลังพัฒนานั้นอยู่ในระดับเพียงร้อยละ 20 ของค่าแรงของคนงานในประเทศที่พัฒนาแล้ว

โดยตัวอย่างเพื่อที่จะให้เห็นภาพว่าธนาคารโลกสร้างพลวัตของการสูบเงินทุนออกจากอาณานิคมขึ้นมาใหม่ได้อย่างไร คุณ Payer ได้ยกกรณีของประเทศมอริเตเนียที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของแอฟริกาในช่วงปี 1960

กรณีนี้ถือเป็นเหตุการณ์คลาสสิก โดยโครงการเหมืองแร่ที่ชื่อ MIFERMA ได้รับการอนุมัติโดยฝรั่งเศสผู้ซึ่งเป็นเจ้าอาณานิคมก่อนที่อาณานิคมนี้จะประกาศอิสรภาพ ซึ่งในที่สุดแล้วข้อตกลงนี้ก็กลายเป็น “โครงการที่แยกออกจากส่วนอื่นของประเทศ เนื่องจากตัวมันเองคือเมืองกลางทะเลทรายที่มีทางรถไฟต่อไปที่ทะเล” โดยที่โครงสร้างพื้นฐานต่าง ๆ ก็มีไว้เพื่อขุดเอาสินแร่ส่งออกไปยังตลาดต่างประเทศ จนในปี 1969 ที่อุตสาหกรรมเหมืองแร่มีสัดส่วนคิดเป็นร้อยละ 30 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศและร้อยละ 75 ของสินค้าส่งออกของมอริเตเนียนั้น รายได้กว่าร้อยละ 72 ถูกส่งไปยังต่างประเทศและ “รายได้ในส่วนที่คนงานท้องถิ่นควรได้รับ เกือบทั้งหมดก็หายไปกับการใช้นำเข้าสินค้า”

และเมื่อเหล่าคนงานเหมืองลุกขึ้นรวมตัวกันประท้วงข้อตกลงสไตล์อาณานิคมรูปแบบใหม่นี้ พวกเขาก็ถูกเหล่ากำลังทหารและตำรวจปราบปรามอย่างรุนแรง

คำอธิบายแผนภูมิ : มูลค่าเงินที่ถูกสูบออกจากประเทศกำลังพัฒนาไปสู่ประเทศพัฒนาแล้ว ตั้งแต่ปี 1960-2017 แยกตามภูมิประเทศ (หน่วยล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ) - ข้อมูลในแต่ละช่อง : ประเทศจีน 18.76, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเขตแปซิฟิก 11.13, แอฟริกาเหนือ ตะวันออกกลาง และเอเชียกลาง 10.09, ประเทศชายขอบยุโรป 8.75, ลาตินอเมริกาและแถบหมู่เกาะคาริเบียน 6.48, เอเชียใต้ 4.62 และประเทศในเขตแอฟริกาใต้ทะเลทรายชาฮารา 2.26

- แหล่งที่มา : Plunder In The Post Colonial Era

MIFERMA ถือเป็นเพียงตัวอย่างจากรวม ๆ ของสิ่งที่เรียกว่า “การพัฒนา” ที่ถูกบังคับใช้กับประเทศโลกที่สามทั้งหมด ตั้งแต่สาธารณรัฐโดมินิกัน ถึงมาดากัสการ์ ไปจนกัมพูชา โครงการเหล่านี้ขยายตัวขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงปี 1970 โดยต้องขอบคุณระบบเปโตรดอลลาร์ที่ทำให้มันเกิดขึ้น

ในช่วงหลังปี 1973 ชาติอาหรับในกลุ่ม OPEC ที่มีเงินเหลือใช้มหาศาลจากราคาน้ำมันที่พุ่งทะยาน ได้นำเงินไปลงทุนในเงินฝากธนาคารและพันธบัตรรัฐบาลในธนาคารของชาติตะวันตก ทำให้ธนาคารเหล่านี้จำเป็นต้องหาแหล่งเพื่อจะปล่อยกู้เงินฝากที่กำลังเติบโตขึ้นออกไป โดยเหล่าเผด็จการทหารในลาตินอเมริกา แอฟริกา และเอเชีย ถือเป็นเป้าหมายที่ยอดเยี่ยม เพราะพวกเขามีความโหยหาผลตอบแทนระยะสั้นที่สูง (High Time Preference) และยินดีที่จะกู้เงินมาใช้ โดยเอาอนาคตของประชาชนทั้งชาติเป็นเดิมพัน

สิ่งที่ช่วยเร่งการเติบโตของเงินกู้นั้นคือ “IMF พุท (IMF Put)” โดยธนาคารเอกชนเริ่มมีความเชื่อ (ซึ่งถูกต้อง) ว่าหากประเทศใดเกิดผิดนัดชำระหนี้ ทางกองทุน IMF ก็พร้อมจะให้เงินกู้ช่วยเหลือ เพื่อช่วยปกป้องการลงทุนของพวกเขา

ยิ่งไปกว่านั้น อัตราดอกเบี้ยในช่วงกลางยุค 1970 มักจะอยู่ในระดับติดลบ จึงกระตุ้นให้เกิดการกู้เงินมากขึ้นไปอีก เมื่อเหตุการณ์นี้รวมเข้ากับการที่ประธานธนาคารโลกอย่างโรเบิร์ต แม็กนามารา (Robert McNamara) ยืนยันที่จะขยายความช่วยเหลือออกไปอย่างมหาศาล มันส่งผลให้เกิดการสร้างหนี้ขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ตัวอย่างเช่นธนาคารในสหรัฐฯ ซึ่งปล่อยเงินกู้ให้ประเทศโลกที่สามเพิ่มขึ้นกว่า 300% เป็นมูลค่าถึง 450,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐในช่วงระหว่างปี 1978-1982

หมายเหตุผู้แปล : "พุท" ในที่นี้มีที่มาจากคำว่า "พุทออปชั่น" (Put Option) หมายถึง สิทธิ์ในการขายทรัพย์สินอ้างอิง (Underlying Asset) ในอนาคต ณ ราคาที่ได้ตกลงไว้ล่วงหน้า โดยผู้ที่ซื้อหรือครอบครองสิทธิ์นี้ไว้จะมีสิทธิ์ที่จะขายทรัพย์สินอ้างอิงนั้น ๆ ในอนาคตตามราคาที่ตกลงกันไว้ล่วงหน้าได้ ซึ่งจะเป็นประโยชน์สำหรับผู้ที่ครอบครองสิทธิ์ในกรณีที่ราคาของสินทรัพย์อ้างอิงนั้นลดลงในอนาคต ในทางปฏิบัติแล้ว สิ่งนี้สามารถนำมาใช้ทำหน้าที่ซึ่งคล้ายกับการทำประกันราคา ที่จะช่วยชดเชยส่วนต่างในกรณีที่ราคาของทรัพย์สินอ้างอิงลดต่ำลงได้ ดังนั้นหลักการทำงานของ IMF Put จึงมีความคล้ายคลึงกับ Put Option ของทรัพย์สินโดยทั่วไป ถึงแม้ว่า IMF Put จะไม่ได้มีการทำสัญญาพุทออปชั่นใด ๆ อย่างเป็นทางการก็ตาม เพียงแต่เปลี่ยนจากทรัพย์สินหรือสินค้าโภคภัณฑ์ทั่วไปมาเป็นทรัพย์สินที่เรียกว่า “ลูกหนี้จากการปล่อยกู้”

ปัญหาคือเงินกู้เหล่านี้ส่วนใหญ่ใช้อัตราดอกเบี้ยแบบลอยตัว และไม่กี่ปีหลังจากนั้นอัตราดอกเบี้ยก็พุ่งสูงขึ้นมาก เพราะธนาคารกลางสหรัฐเพิ่มต้นทุนของเงินทุนทั้งโลกถึงเกือบร้อยละ 20 และเมื่อมีภาระหนี้ที่เพิ่มขึ้น ประกอบกับวิกฤตน้ำมันแพงในปี 1979 สิ่งที่ตามมาคือการล่มสลายของราคาสินค้าโภคภัณฑ์ทั่วโลกซึ่งเคยเป็นตัวขับเคลื่อนการส่งออกของประเทศกำลังพัฒนา จนนำไปสู่วิกฤตหนี้สินของประเทศโลกที่สาม และที่แย่ไปกว่านั้นคือเงินที่รัฐบาลต่าง ๆ กู้มาในช่วงที่มีการปล่อยกู้อย่างบ้าคลั่งนี้ แทบจะไม่ได้มีการนำมาใช้ลงทุนเพื่อประชาชนทั่วไปเลย

คำอธิบายชาร์ต : การเพิ่มขึ้นของเงินที่ใช้ชำระหนี้ของประเทศโลกที่สาม นับตั้งแต่ปี 1970 (หน่วยพันล้านดอลลาร์สหรัฐ) - แถวซ้ายสีดำ : หนี้สาธารณะนอกประเทศ - แถวขวาสีส้ม : หนี้นอกประเทศของเอกชน

- แหล่งที่มาของข้อมูล : Debt, the IMF, and the World Bank

นักข่าวสายสืบสวนอย่างคุณ Sue Branford และคุณ Bernardo Kucinski ได้อธิบายไว้ในหนังสือที่มีชื่อเหมาะเจาะกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่าง “Debt Squads” ว่าระหว่างปี 1976-1981 รัฐบาลของประเทศในเขตลาตินอเมริกา (ซึ่งเป็นรัฐบาลเผด็จการมากถึง 18 รายจากทั้งหมด 21 ชาติ) มีการกู้ยืมเงินรวมกันกว่า 272,900 ล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยร้อยละ 91.6 ของเม็ดเงินนี้ถูกใช้เพื่อชำระหนี้หรือถูกโอนถ่ายออกนอกประเทศ รวมถึงใช้เป็นเงินทุนสำรองของเหล่าผู้มีอำนาจ เหลือแค่ร้อยละ 8.4 ที่ถูกใช้เพื่อการลงทุนภายในประเทศ และซ้ำร้ายกว่านั้นคือส่วนใหญ่มันเป็นการลงทุนแบบทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ที่สุดท้ายแล้วสูญเปล่า

นักสนับสนุนกิจกรรมด้านสังคมชาวบราซิล คุณ Carlos Ayuda อธิบายเอาไว้อย่างเห็นภาพถึงผลกระทบของการถูกสูบเงินออกจากประเทศตัวเอง โดยมีกลไกระบบเปโตรดอลลาร์หนุนหลัง

“พวกเผด็จการทหารกู้เงินเพื่อมาลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่ โดยเฉพาะโครงการที่เกี่ยวข้องกับด้านพลังงาน ตัวอย่างเช่น แนวคิดเบื้องหลังในการสร้างเขื่อนโรงไฟฟ้าพลังน้ำขนาดใหญ่ยักษ์ที่ตั้งอยู่กลางป่าแอมะซอนนั้น ก็เพื่อผลิตอลูมิเนียมส่งออกไปยังประเทศที่พัฒนาแล้ว โดยรัฐบาลได้กู้เงินมูลค่ามหาศาลและลงทุนหลายพันล้านดอลลาร์สหรัฐเพื่อสร้างเขื่อน Tucuruí ในช่วงปลายยุค 1970 ด้วยการทำลายป่าไม้ในพื้นที่ และย้ายชาวพื้นเมืองกับคนยากไร้ในเขตชนบทโดยรอบที่อาศัยอยู่ในแถบนั้นมาหลายชั่วอายุคนออกจากพื้นที่

เดิมทีทางรัฐบาลตั้งใจที่จะรื้อถอนต้นไม้ออกไป แต่เนื่องด้วยกำหนดเวลาที่กระชั้นชิด พวกเขาจึงเลือกใช้ "ฝนเหลือง" เพื่อทำให้ใบไม้ของต้นไม้ทั่วทั้งเขตร่วงจากต้น และปล่อยให้ลำต้นที่ไร้ใบเหล่านั้นจมน้ำไป หลังจากนั้นพลังงานไฟฟ้าที่เขื่อนผลิตได้จะถูกขายในราคา 13-20 ดอลลาร์สหรัฐต่อเมกะวัตต์ ในขณะที่ราคาต้นทุนการผลิตอยู่ที่ 48 ดอลลาร์สหรัฐต่อเมกะวัตต์ แปลว่าประชาชนผู้เสียภาษีจะต้องแบกภาระจ่ายเงินอุดหนุนให้บริษัทข้ามชาติได้ใช้พลังงานราคาถูก เพื่อที่พวกเขาจะได้ขายอลูมิเนียมของประเทศเราเองออกไปยังตลาดต่างประเทศ”

หมายเหตุผู้แปล : ฝนเหลือง (Agent Orange) เป็นสารฆ่าวัชพืชและทำให้ใบไม้ร่วง ถือเป็นสารก่อมะเร็งในมนุษย์ โดยทางกองทัพสหรัฐเคยใช้สารเคมีนี้ในสงครามเวียดนามช่วงปี 1961-1971 ในการทำให้ใบไม้ร่วงและเปิดป่าให้โล่ง เพื่อที่จะสามารถเห็นความเคลื่อนไหวของข้าศึกที่ซ่อนอยู่ในป่าทึบได้

พูดอีกนัยหนึ่งคือ ชาวบราซิลจ่ายเงินให้เจ้าหนี้จากต่างประเทศเข้ามาทำลายสิ่งแวดล้อม ขับไล่พวกเขาออกจากถิ่นฐาน และปล้นเอาทรัพยากรของพวกเขาไปขาย

การสูบเอาทรัพยากรจากประเทศที่รายได้ต่ำและปานกลางในทุกวันนี้มีมากอย่างน่าตกใจ โดยในปี 2015 รวมแล้วมีทรัพยากรเพื่อการผลิตกว่า 10,100 ล้านตัน และแรงงาน 182 ล้านคน-ปี ซึ่งถือเป็นกำลังการผลิตถึงร้อยละ 50 ของสินค้าทั้งหมด และร้อยละ 28 ของแรงงานทั้งหมดในปีนั้นถูกใช้งานโดยประเทศที่มีรายได้สูง

หมายเหตุผู้แปล : คน-ปี (person-year) เป็นหน่วยวัดเพื่อบอกปริมาณของงานที่บุคคลทำตลอดระยะเวลา 1 ปี ตัวอย่างเช่น 5 คน-ปี คือปริมาณงานที่คน 5 คนทำได้ในช่วงตลอด 1 ปี หรือเทียบเท่างานที่คน 1 คน ทำได้ในช่วงตลอด 5 ปี

และอย่างที่เอ่ยไปแล้วข้างต้นว่าผู้คนที่ชีวิตสุขสบายในชาติร่ำรวย ไม่เคยรู้เลยว่าความเจริญของบ้านเมืองตนเองนั้น ต้องแลกมากับชีวิตที่ตกนรกทั้งเป็นของคนกี่ล้านคนทั่วโลก..

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

อย่าลืมร่วมสนุกกับกิจกรรมของบทความ ศึกษากติกาเพิ่มเติมได้ที่นี่ 👇
quoting
nevent1q…guat

# ประกาศกิจกรรม #FuckIMF

## กติกา
1. เขียนโน้ตแชร์ไอเดียของคุณว่า ถ้าคุณเป็น IMF และธนาคารโลก คุณจะใช้กลวิธีอะไรสูบเอาทรัพยากรของไทยไปให้ประเทศกลุ่มอีลีท
2. อย่าลืมติดแท็ก #FuckIMF และ #Siamstr
3. สั้นยาวแค่ไหนก็ได้ไม่เกี่ยง จะแฟนตาซีหรือจะดาร์กขนาดไหนก็ได้ จัดมา มาลองมองโลกผ่านสายตาผู้ร้ายกัน!
4. บทความลงวี้กละ 3 ตอนจนครบ 18 ตอน แปลว่าร่วมสนุกได้ 6 ครั้ง (วี้ก) มีผู้ได้รับรางวัลรายวี้กไม่เกิน 3 คนเท่านั้น และเมื่อลงครบ 18 ตอนจะแจกรางวัลใหญ่🔥
5. แจกรางวัลประจำสัปดาห์เมื่อลงบทความตอนใหม่ครบอีก 3 ตอน (เช่น ของวี้กนี้ก็ร่วมสนุกได้จนถึงวันอาทิตย์เลยครับ)
6. ทุกคนที่ร่วมสนุกกิจกรรมนี้จะมีสิทธิ์ลุ้นรับรางวัลใหญ่เมื่อจบกิจกรรม

## รางวัล 2 รางวัล
1. Badge สุดเท่ดีไซน์ไม่ซ้ำแค่ละวี้ก วี้กละ 1 ดีไซน์ คนที่ได้ไปคือคุณจะเป็นคนแค่ 3 คนในโลกที่มี Badge นี้ โคตรเท่ (รวมทั้งสิ้น 6 ดีไซน์)

2. หนังสือเล่มโปรดของ Jingjo (npub15l5…7rgk) ของ soup (npub16hp…tu5f) และ Khing_T21 (npub1a8w…kavy) ที่จะคัดมามอบให้ผู้โชคดีที่ร่วมกิจกรรมนี้ 1 ท่าน วิธีเลือกผู้โชคดี เดี๋ยวให้ Jakk Goodday (npub1mqc…nz85) คิดวิธีสุ่มอีกที 555

ใครอยากร่วมสนุกแต่คิดไอเดียไม่ออก อ่านบทความได้แล้ววันนี้ที่ Right Shift Curation (npub1l2c…ye04) รับรองปิ๊งกลไกความชั่วช้าของ 2 องค์กรชิงหมาเกิดนี้แน่นอน!

มาร่วมสนุกกันได้เลยยยยยย

ตอนที่ 1 :
nevent1q…dv6s

ตอนที่ 2 :
nevent1q…4dtd

ตอนที่ 3 :
nevent1q…4djq

วิธีแซ้ปบทความ
nevent1q…96rp

#IMF #WORLDBANK 🇹🇭 #SIAMSTR
#RIGHTSHIFT #RIGHTSHIFTCURATION

#FuckIMF #Zap ตรงๆ ...

2023-09-15T14:31:36Z
#FuckIMF #Zap ตรงๆ ที่ปุ่มสายฟ้าได้แล้ว!!⚡

ในที่สุดเราก็หาทางจนเจอกีบจนได้ ต้องขอบคุณฉลาม 123🦈ปลาฉลามขึ้นบก (npub1vm0…xp8e) ที่ตีลังกาทดลองหลายรอบจนเจอในที่สุด ตอนนี้ทุกคนสามารถกด Zap ที่ปุ่ม ⚡ ได้เลย และยอด Zap ก็ยังถูก Split เช่นเคย สะดวกขึ้นเย้ออออออ!! #Siamstr

ตามเก็บบทความซีรีย์นี้จากโน๊ตนี้ที่เดียวกันได้เลย!

Chapter 1 | THE SHRIMP FIELDS
quoting
nevent1q…0lra

5 ดาว !! บทความเปิดโปงความระยำของ IMF และธนาคารโลก | บทที่ 1 : 'ฟาร์มกุ้งวิปโยค' 🔥
#FuckIMF #FuckWorldBank #Siamstr 🇹🇭

👀 Yakihonne | https://w3.do/HTeCD80T
👀 Habla | https://w3.do/SPUwR8Nq

naddr1qq…0qqj

Chapter 2 | INSIDE THE WORLD BANK AND IMF
quoting
nevent1q…hkhs

ตอนที่ 1 อ่านจบยัง? ตอนที่ 2 ตามมาติดๆ ละนะ | เปิดโปงความจริงที่ไม่อาจมองข้าม ธนาคารโลกและ IMF เครื่องมือทรงพลังของ 'อำนาจใหญ่' คุณพร้อมจะเห็นความจริงที่ถูกปกปิดเอาไว้หรือยัง?

👀 Habla Link | https://w3.do/SFN2HySz
👀 Yakihonne | https://w3.do/nB4-dDCg

naddr1qq…26t7

#Siamstr #FuckIMF #FuvkWorldBank

Chapter 3 | STRUCTURAL ADJUSTMENT
quoting
nevent1q…9tp2

ตอนที่ 3 ของ #FuckIMF องค์กรชาติชั่ว! กับการเปิดโปงสิ่งที่เรียกว่า “ความช่วยเหลือ” จาก IMF และธนาคารโลก ที่มักมาพร้อมกับเงื่อนไขอันเลวทรามต่ำช้า #Siamstr
🟪 Habla Link | https://w3.do/iZlQUGE0
🟪 Yakihonne | https://w3.do/2kcvArph

naddr1qq…ej8d

Chapter 4 | THE DEBT TRAP
quoting
nevent1q…dyxd

หากไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความช่วยเหลือจากต่างประเทศ ก็จะไม่มีสิ่งที่เรียกว่า "ประเทศโลกที่สาม" - แฉความระยำตำบอนขององค์กรสร้างภาพเหล่านี้กันต่อ 🇹🇭 #Siamstr #FuckIMF

อ่านได้ที่ 😎👍⚡
🟪 Yakihonne| https://w3.do/zmXBb_n8
🟪 Habla | https://w3.do/99V88YdL

naddr1qq…t49u

#IMF #WORLDBANK #RIGHTSHIFT
#RiGHTSHIFTCURATION

naddr1qq…t49u

Every fiat school

2023-09-15T10:08:29Z
In reply to nevent1q…px0a
_________________________

Every fiat school

Try the "Right Beef" 🍖

2023-09-15T01:46:00Z
In reply to nevent1q…q2t9
_________________________

Try the "Right Beef" 🍖

Nostr event nevent1qqspfarufm90nm0t44wpc52yf6wrl5g4kmqmduhyevndwpydqv0ncyqzyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf62vv0v2

2023-09-15T01:38:52Z
In reply to nevent1q…uq2z
_________________________

ร่วมสนุกกับกิจกรรมบทความ 😎👍⚡
quoting
nevent1q…9d9m
# ประกาศกิจกรรม #FuckIMF

## กติกา
1. เขียนโน้ตแชร์ไอเดียของคุณว่า ถ้าคุณเป็น IMF และธนาคารโลก คุณจะใช้กลวิธีอะไรสูบเอาทรัพยากรของไทยไปให้ประเทศกลุ่มอีลีท
2. อย่าลืมติดแท็ก #FuckIMF และ #Siamstr
3. สั้นยาวแค่ไหนก็ได้ไม่เกี่ยง จะแฟนตาซีหรือจะดาร์กขนาดไหนก็ได้ จัดมา มาลองมองโลกผ่านสายตาผู้ร้ายกัน!
4. บทความลงวี้กละ 3 ตอนจนครบ 18 ตอน แปลว่าร่วมสนุกได้ 6 ครั้ง (วี้ก) มีผู้ได้รับรางวัลรายวี้กไม่เกิน 3 คนเท่านั้น และเมื่อลงครบ 18 ตอนจะแจกรางวัลใหญ่🔥
5. แจกรางวัลประจำสัปดาห์เมื่อลงบทความตอนใหม่ครบอีก 3 ตอน (เช่น ของวี้กนี้ก็ร่วมสนุกได้จนถึงวันอาทิตย์เลยครับ)
6. ทุกคนที่ร่วมสนุกกิจกรรมนี้จะมีสิทธิ์ลุ้นรับรางวัลใหญ่เมื่อจบกิจกรรม

## รางวัล 2 รางวัล
1. Badge สุดเท่ดีไซน์ไม่ซ้ำแค่ละวี้ก วี้กละ 1 ดีไซน์ คนที่ได้ไปคือคุณจะเป็นคนแค่ 3 คนในโลกที่มี Badge นี้ โคตรเท่ (รวมทั้งสิ้น 6 ดีไซน์)

2. หนังสือเล่มโปรดของ Jingjo (npub15l5…7rgk) ของ soup (npub16hp…tu5f) และ Khing_T21 (npub1a8w…kavy) ที่จะคัดมามอบให้ผู้โชคดีที่ร่วมกิจกรรมนี้ 1 ท่าน วิธีเลือกผู้โชคดี เดี๋ยวให้ Jakk Goodday (npub1mqc…nz85) คิดวิธีสุ่มอีกที 555

ใครอยากร่วมสนุกแต่คิดไอเดียไม่ออก อ่านบทความได้แล้ววันนี้ที่ Right Shift Curation (npub1l2c…ye04) รับรองปิ๊งกลไกความชั่วช้าของ 2 องค์กรชิงหมาเกิดนี้แน่นอน!

มาร่วมสนุกกันได้เลยยยยยย

ตอนที่ 1 :
nevent1q…dv6s

ตอนที่ 2 :
nevent1q…4dtd

ตอนที่ 3 :
nevent1q…4djq

วิธีแซ้ปบทความ
nevent1q…96rp

Nostr event nevent1qqsdv20zt4yfeqkd6n77j4u4mw36zmkqsns60qnt7deyz7hd6y3hyxszyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf697gukz

2023-09-15T01:30:27Z

หากไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความช่วยเหลือจากต่างประเทศ ก็จะไม่มีสิ่งที่เรียกว่า "ประเทศโลกที่สาม" - แฉความระยำตำบอนขององค์กรสร้างภาพเหล่านี้กันต่อ 🇹🇭 #Siamstr #FuckIMF

อ่านได้ที่ 😎👍⚡
🟪 Yakihonne| https://w3.do/zmXBb_n8
🟪 Habla | https://w3.do/99V88YdL
quoting
naddr1qq…t49u

4. กับดักหนี้

“แนวความคิดเรื่องประเทศโลกที่สามหรือประเทศที่กำลังพัฒนา และนโยบายให้ความช่วยเหลือทางการเงินนั้นเป็นสิ่งที่แยกกันไม่ออก มันเป็นเหมือนด้านสองด้านของเหรียญเดียวกัน โดยสิ่งที่เราเรียกว่าประเทศโลกที่สามนั้นเกิดขึ้นจากการที่เราสร้างสิ่งที่เรียกว่า “ความช่วยเหลือจากต่างประเทศ” หากไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความช่วยเหลือจากต่างประเทศ ก็จะไม่มีสิ่งที่เรียกว่าประเทศโลกที่สาม”

–Péter Tamás Bauer

ธนาคารโลกได้ระบุไว้ว่าจุดประสงค์ของพวกเขาคือ “เพื่อช่วยยกระดับชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนในประเทศที่กำลังพัฒนา โดยส่งถ่ายทรัพยากรด้านการเงินจากประเทศที่พัฒนาแล้วไปสู่ประเทศที่กำลังพัฒนา”

แต่ในความเป็นจริงแล้วมันตรงกันข้ามกันหรือเปล่า?

ในตอนแรกของช่วงต้นยุค 1960 มีการไหลของทรัพยากรจำนวนมหาศาลจากประเทศที่ร่ำรวยสู่ประเทศที่ยากจน ซึ่งนี่เป็นการทำเพื่อช่วยให้พวกเขาพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด คุณ Payer ได้เขียนว่ามันเป็นสิ่งที่เรารับรู้กันมานานว่ามันคือ “ธรรมชาติ” ที่เงินทุนนั้น “จะไหลจากระบบเศรษฐกิจอุตสาหกรรมของประเทศที่พัฒนาแล้วไปสู่เหล่าประเทศโลกที่สาม”

คำอธิบายแผนภูมิ : “วงจรชีวิตเงินกู้ของธนาคารโลก” ประเทศผู้กู้มีกระแสเงินสดสุทธิที่เป็นบวกในช่วงแรก แต่หลังจากนั้นติดลบอย่างหนัก - เส้นสีส้ม : เงินที่ใช้จ่ายภาระหนี้สิน (จำนวนที่ไหลออก) - เส้นสีเทา : อัตราส่วนความสามารถในการชำระหนี้ (หมายเหตุผู้แปล : คืออัตราส่วนเงินชำระหนี้สินต่อรายได้) - เส้นสีครีม : การไหลของเงินทุนทั้งหมด (ที่ไหลเข้า) - เส้นสีดำ : การไหลของเงินทุนสุทธิ - แกนแนวตั้งด้านซ้าย : หน่วยมูลค่า ล้านดอลลาร์ - แกนแนวตั้งด้านขวา : หน่วยของอัตราส่วนความสามารถในการชำระหนี้ - แกนแนวนอน : ระยะเวลา หน่วยปี

- แหล่งที่มา : หนังสือ “Lent and Lost” โดย Cheryl Payer

อย่างไรก็ตาม เธอได้ชี้ให้เห็นว่า “ถึงจุดหนึ่งผู้กู้จำเป็นต้องจ่ายเงินให้เจ้าหนี้มากกว่าเงินที่ได้รับจากเจ้าหนี้ และส่วนเกินที่ต้องจ่ายตลอดช่วงอายุของเงินกู้นี้มีมูลค่าสูงกว่าเงินกู้เดิมที่ผู้กู้ได้รับด้วยซ้ำ”

ในระบบเศรษฐกิจโลกนั้น จุดนี้เกิดขึ้นในปี 1982 เมื่อทิศทางการไหลของทรัพยากรเปลี่ยนทิศอย่างถาวร โดยตั้งแต่จุดนั้นเป็นต้นมา กระแสเงินทุนสุทธิของทุกปีได้ไหลจากประเทศกำลังพัฒนาไปสู่ประเทศที่พัฒนาแล้ว

คำอธิบายแผนภูมิ : “ปริมาณการไหลของทรัพยากรสุทธิจากประเทศที่กำลังพัฒนา” ติดลบมากขึ้นนับตั้งแต่ปี 1982 - เส้นสีส้ม : ปริมาณการไหลของทรัพยากรสุทธิ (ค่าติดลบ หมายถึง การไหลออก) ให้เทียบกับแกนแนวตั้งด้านซ้าย - เส้นสีดำ : ปริมาณการไหลของทรัพยากรสุทธิ (ร้อยละต่อผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP)) - แกนแนวตั้งด้านซ้าย : หน่วยมูลค่าพันล้านดอลลาร์ - แกนแนวตั้งขวา : ร้อยละต่อผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) - แกนแนวนอน : ปี

- แหล่งที่มา : Financial Flow and Tax Havens

โดยจะยกตัวอย่างเพื่อให้เห็นภาพในแต่ละปี เช่น ในปี 2012 ประเทศกำลังพัฒนาได้รับ ความช่วยเหลือและการลงทุนมูลค่ารวมกว่า 1.3 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่ในปีเดียวกันกลับมีเงินไหลออกถึง 3.3 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ พูดอีกนัยหนึ่งตามที่นักมานุษยวิทยาอย่างคุณ Jason Hickel ได้กล่าวไว้ว่า “กลุ่มประเทศกำลังพัฒนาส่งเงินกลับไปยังประเทศอื่น ๆ ในโลกมากกว่าที่ตัวเองได้รับถึง 2 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ”

เมื่อเรารวมจำนวนเงินที่ไหลออกนับตั้งแต่ปี 1960 ถึง 2017 ความจริงที่น่าขนลุกก็จะปรากฏ นั่นคือเหล่าประเทศกำลังพัฒนาถูกสูบเงินออกไปกว่า 62 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเทียบเท่ากับ 620 เท่าของเงินที่ใช้ในแผนมาร์แชลล์ หลังปรับอัตราเงินเฟ้อแล้ว

หมายเหตุผู้แปล : แผนมาร์แชลล์ (Marshall Plan) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่าแผนงานฟื้นฟูยุโรป (European Recovery Programme: ERP) เป็นโครงการช่วยเหลือทางเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกาให้แก่ยุโรปตะวันตก ที่เกิดขึ้นในช่วงปี 1947 หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 เพื่อช่วยฟื้นฟูระบบเศรษฐกิจของประเทศในยุโรปตะวันตก

แทนที่ธนาคารโลกและ IMF ควรเป็นผู้ช่วยแก้ปัญหาดุลการชำระเงิน และช่วยให้ประเทศที่ยากจนเติบโตอย่างแข็งแกร่งและยั่งยืนมากขึ้น แต่หลักฐานกลับชี้ไปในสิ่งที่ตรงกันข้าม

“สำหรับเงินความช่วยเหลือทุก 1 ดอลลาร์สหรัฐที่เหล่าประเทศกำลังพัฒนาได้รับ” คุณ Hickel ได้เขียนไว้ว่า “พวกเขาจะมีเงินไหลออกสุทธิ 24 ดอลลาร์สหรัฐ” และแทนที่การเอารัดเอาเปรียบและการแลกเปลี่ยนอย่างไม่เป็นธรรมจะยุติลง การศึกษาวิจัยกลับยิ่งแสดงให้เห็นว่านโยบายการปรับโครงสร้างทำให้สิ่งเหล่านี้เติบโตขึ้นอย่างมาก โดยตั้งแต่ปี 1970 หนี้สาธารณะจากต่างประเทศของกลุ่มประเทศที่กำลังพัฒนาเพิ่มขึ้นจาก 46,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็น 8.7 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยตลอดระยะเวลา 50 ปีที่ผ่านมา กลุ่มประเทศอย่างอินเดีย ฟิลิปปินส์ และคองโก ต่างก็ติดหนี้อดีตเจ้าอาณานิคมเดิมของพวกเขาถึง 189 เท่าจากที่เคยติดในช่วงปี 1970 และแค่มูลค่าดอกเบี้ยที่พวกเขาจ่ายนับตั้งแต่ปี 1980 ก็เป็นจำนวนเงินถึง 4.2 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐเข้าให้แล้ว (หรือเป็นตัวเลข 4,200,000,000,000 ดอลลาร์!)

คำอธิบายแผนภูมิ : “การเพิ่มจำนวนแบบทวีคูณในหนี้สินของประเทศที่กำลังพัฒนา” การเปลี่ยนแปลงในหนี้สินจากต่างประเทศของประเทศกำลังพัฒนาทั้งหมด นับตั้งแต่ปี 1980 ถึงปี 2012 (หน่วยพันล้านดอลลาร์สหรัฐ) - แกนแนวตั้ง : หน่วยมูลค่า พันล้านดอลลาร์ - แนวนอน : ปี

- แหล่งที่มา : Financial Flow and Tax Havens

แม้แต่คุณ Payer ผู้ซึ่งเขียนหนังสือกับดักหนี้ (The Debt Trap) ในปี 1974 ที่เคยใช้ข้อมูลการไหลเวียนของระบบเศรษฐกิจเพื่อแสดงให้เห็นว่า "IMF ทำให้ประเทศที่ยากจนติดกับดัก โดยยุยงให้พวกเขากู้ยืมเงินมากกว่าที่พวกเขาจะสามารถใช้คืนได้" เธอก็คงจะช็อกกับขนาดอันมหึมาของกับดักที่เรียกว่า "หนี้สิน" ในทุกวันนี้

ข้อสังเกตของเธอที่ว่า “ประชากรโดยทั่วไปของสหรัฐฯ หรือยุโรป อาจจะไม่เคยได้รับรู้ถึงมหกรรมการสูบเงินทุนขนาดใหญ่จากดินแดนที่พวกเขาคิดว่าเต็มไปด้วยผู้คนยากจนที่น่าสงสาร” นั้นก็ยังคงเป็นจริงจนถึงทุกวันนี้ โดยถือเป็นเรื่องน่าละอายสำหรับทางผู้เขียนเช่นกัน โดยก่อนที่จะได้ทำการค้นคว้าสำหรับงานวิจัยในครั้งนี้ ผู้เขียนเองก็ไม่เคยรับรู้ถึงสภาพความเป็นจริงเกี่ยวกับการไหลของเงินทุนบนโลก และคิดเอาเองว่าชาติที่ร่ำรวยต่างก็คอยช่วยเหลือชาติที่ยากจน ทั้งที่ผลลัพธ์สุดท้ายของเรื่องนี้ช่างไม่ต่างอะไรกับ "แชร์ลูกโซ่" ประเภทหนึ่งเลยจริง ๆ ซึ่งก็คือนับตั้งแต่ช่วงยุค 1970 เป็นต้นมา หนี้สินของเหล่าประเทศโลกที่สามนั้นมหาศาลมาก.. มากเสียจนหนทางเดียวที่พวกเขาจะมีปัญญาหาเงินมาจ่ายคืนได้คือการสร้างหนี้ก้อนใหม่เพื่อมาใช้หนี้ก้อนเก่า

และน่าเศร้าที่มันก็ยังคงเป็นเช่นนั้นตลอดมา

ผู้วิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับธนาคารโลกและ IMF หลายท่านสันนิษฐานว่าสถาบันการเงินเหล่านี้ทำงานโดยมีความตั้งใจที่ดี ถ้าพวกเขาล้มเหลวก็เป็นเพราะมีสิ่งที่ผิดพลาด หรือเกิดสิ่งที่ไร้ประโยชน์บางอย่างในระบบ หรือไม่ก็เป็นเพราะการบริหารที่ผิดพลาด

ซึ่งบทความนี้ตั้งสมมติฐานว่าข้ออ้างเหล่านั้นไม่ใช่ความจริง และจริง ๆ แล้วเป้าหมายพื้นฐานของธนาคารโลกและ IMF นั้นไม่ใช่การแก้ปัญหาความยากจน แต่เป็นการทำให้ชาติเจ้าหนี้ร่ำรวยขึ้นด้วยการกดขี่ให้ชาติที่ยากจนต้องรับภาระ ทางผู้เขียนเองก็ไม่อาจเชื่อว่าการไหลของเงินทุนจากประเทศที่ยากจนไปสู่ประเทศที่ร่ำรวยอย่างถาวรนับตั้งแต่ปี 1982 นั้นจะเป็นเพียงแค่ “ความผิดพลาด” ซึ่งผู้อ่านอาจจะโต้แย้งได้ในประเด็นที่ว่าผลลัพธ์เหล่านี้เกิดจากความจงใจ และอาจจะยังเชื่อว่าผลลัพธ์เหล่านี้ไม่ได้เป็นสิ่งที่ตั้งใจให้เกิดขึ้น

อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างเหล่านี้แทบจะไม่สำคัญอะไรเลย เมื่อพิจารณาถึงคนนับพันล้านคนที่ธนาคารโลกและ IMF ทำให้พวกเขามีชีวิตที่ยากจนข้นแค้นกว่าในอดีต..

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

#IMF #WORLDBANK #RIGHTSHIFT
#RiGHTSHIFTCURATION
quoting
naddr1qq…t49u

4. กับดักหนี้

“แนวความคิดเรื่องประเทศโลกที่สามหรือประเทศที่กำลังพัฒนา และนโยบายให้ความช่วยเหลือทางการเงินนั้นเป็นสิ่งที่แยกกันไม่ออก มันเป็นเหมือนด้านสองด้านของเหรียญเดียวกัน โดยสิ่งที่เราเรียกว่าประเทศโลกที่สามนั้นเกิดขึ้นจากการที่เราสร้างสิ่งที่เรียกว่า “ความช่วยเหลือจากต่างประเทศ” หากไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความช่วยเหลือจากต่างประเทศ ก็จะไม่มีสิ่งที่เรียกว่าประเทศโลกที่สาม”

–Péter Tamás Bauer

ธนาคารโลกได้ระบุไว้ว่าจุดประสงค์ของพวกเขาคือ “เพื่อช่วยยกระดับชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนในประเทศที่กำลังพัฒนา โดยส่งถ่ายทรัพยากรด้านการเงินจากประเทศที่พัฒนาแล้วไปสู่ประเทศที่กำลังพัฒนา”

แต่ในความเป็นจริงแล้วมันตรงกันข้ามกันหรือเปล่า?

ในตอนแรกของช่วงต้นยุค 1960 มีการไหลของทรัพยากรจำนวนมหาศาลจากประเทศที่ร่ำรวยสู่ประเทศที่ยากจน ซึ่งนี่เป็นการทำเพื่อช่วยให้พวกเขาพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด คุณ Payer ได้เขียนว่ามันเป็นสิ่งที่เรารับรู้กันมานานว่ามันคือ “ธรรมชาติ” ที่เงินทุนนั้น “จะไหลจากระบบเศรษฐกิจอุตสาหกรรมของประเทศที่พัฒนาแล้วไปสู่เหล่าประเทศโลกที่สาม”

คำอธิบายแผนภูมิ : “วงจรชีวิตเงินกู้ของธนาคารโลก” ประเทศผู้กู้มีกระแสเงินสดสุทธิที่เป็นบวกในช่วงแรก แต่หลังจากนั้นติดลบอย่างหนัก - เส้นสีส้ม : เงินที่ใช้จ่ายภาระหนี้สิน (จำนวนที่ไหลออก) - เส้นสีเทา : อัตราส่วนความสามารถในการชำระหนี้ (หมายเหตุผู้แปล : คืออัตราส่วนเงินชำระหนี้สินต่อรายได้) - เส้นสีครีม : การไหลของเงินทุนทั้งหมด (ที่ไหลเข้า) - เส้นสีดำ : การไหลของเงินทุนสุทธิ - แกนแนวตั้งด้านซ้าย : หน่วยมูลค่า ล้านดอลลาร์ - แกนแนวตั้งด้านขวา : หน่วยของอัตราส่วนความสามารถในการชำระหนี้ - แกนแนวนอน : ระยะเวลา หน่วยปี

- แหล่งที่มา : หนังสือ “Lent and Lost” โดย Cheryl Payer

อย่างไรก็ตาม เธอได้ชี้ให้เห็นว่า “ถึงจุดหนึ่งผู้กู้จำเป็นต้องจ่ายเงินให้เจ้าหนี้มากกว่าเงินที่ได้รับจากเจ้าหนี้ และส่วนเกินที่ต้องจ่ายตลอดช่วงอายุของเงินกู้นี้มีมูลค่าสูงกว่าเงินกู้เดิมที่ผู้กู้ได้รับด้วยซ้ำ”

ในระบบเศรษฐกิจโลกนั้น จุดนี้เกิดขึ้นในปี 1982 เมื่อทิศทางการไหลของทรัพยากรเปลี่ยนทิศอย่างถาวร โดยตั้งแต่จุดนั้นเป็นต้นมา กระแสเงินทุนสุทธิของทุกปีได้ไหลจากประเทศกำลังพัฒนาไปสู่ประเทศที่พัฒนาแล้ว

คำอธิบายแผนภูมิ : “ปริมาณการไหลของทรัพยากรสุทธิจากประเทศที่กำลังพัฒนา” ติดลบมากขึ้นนับตั้งแต่ปี 1982 - เส้นสีส้ม : ปริมาณการไหลของทรัพยากรสุทธิ (ค่าติดลบ หมายถึง การไหลออก) ให้เทียบกับแกนแนวตั้งด้านซ้าย - เส้นสีดำ : ปริมาณการไหลของทรัพยากรสุทธิ (ร้อยละต่อผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP)) - แกนแนวตั้งด้านซ้าย : หน่วยมูลค่าพันล้านดอลลาร์ - แกนแนวตั้งขวา : ร้อยละต่อผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) - แกนแนวนอน : ปี

- แหล่งที่มา : Financial Flow and Tax Havens

โดยจะยกตัวอย่างเพื่อให้เห็นภาพในแต่ละปี เช่น ในปี 2012 ประเทศกำลังพัฒนาได้รับ ความช่วยเหลือและการลงทุนมูลค่ารวมกว่า 1.3 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ แต่ในปีเดียวกันกลับมีเงินไหลออกถึง 3.3 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ พูดอีกนัยหนึ่งตามที่นักมานุษยวิทยาอย่างคุณ Jason Hickel ได้กล่าวไว้ว่า “กลุ่มประเทศกำลังพัฒนาส่งเงินกลับไปยังประเทศอื่น ๆ ในโลกมากกว่าที่ตัวเองได้รับถึง 2 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ”

เมื่อเรารวมจำนวนเงินที่ไหลออกนับตั้งแต่ปี 1960 ถึง 2017 ความจริงที่น่าขนลุกก็จะปรากฏ นั่นคือเหล่าประเทศกำลังพัฒนาถูกสูบเงินออกไปกว่า 62 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งเทียบเท่ากับ 620 เท่าของเงินที่ใช้ในแผนมาร์แชลล์ หลังปรับอัตราเงินเฟ้อแล้ว

หมายเหตุผู้แปล : แผนมาร์แชลล์ (Marshall Plan) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่าแผนงานฟื้นฟูยุโรป (European Recovery Programme: ERP) เป็นโครงการช่วยเหลือทางเศรษฐกิจของสหรัฐอเมริกาให้แก่ยุโรปตะวันตก ที่เกิดขึ้นในช่วงปี 1947 หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2 เพื่อช่วยฟื้นฟูระบบเศรษฐกิจของประเทศในยุโรปตะวันตก

แทนที่ธนาคารโลกและ IMF ควรเป็นผู้ช่วยแก้ปัญหาดุลการชำระเงิน และช่วยให้ประเทศที่ยากจนเติบโตอย่างแข็งแกร่งและยั่งยืนมากขึ้น แต่หลักฐานกลับชี้ไปในสิ่งที่ตรงกันข้าม

“สำหรับเงินความช่วยเหลือทุก 1 ดอลลาร์สหรัฐที่เหล่าประเทศกำลังพัฒนาได้รับ” คุณ Hickel ได้เขียนไว้ว่า “พวกเขาจะมีเงินไหลออกสุทธิ 24 ดอลลาร์สหรัฐ” และแทนที่การเอารัดเอาเปรียบและการแลกเปลี่ยนอย่างไม่เป็นธรรมจะยุติลง การศึกษาวิจัยกลับยิ่งแสดงให้เห็นว่านโยบายการปรับโครงสร้างทำให้สิ่งเหล่านี้เติบโตขึ้นอย่างมาก โดยตั้งแต่ปี 1970 หนี้สาธารณะจากต่างประเทศของกลุ่มประเทศที่กำลังพัฒนาเพิ่มขึ้นจาก 46,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เป็น 8.7 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยตลอดระยะเวลา 50 ปีที่ผ่านมา กลุ่มประเทศอย่างอินเดีย ฟิลิปปินส์ และคองโก ต่างก็ติดหนี้อดีตเจ้าอาณานิคมเดิมของพวกเขาถึง 189 เท่าจากที่เคยติดในช่วงปี 1970 และแค่มูลค่าดอกเบี้ยที่พวกเขาจ่ายนับตั้งแต่ปี 1980 ก็เป็นจำนวนเงินถึง 4.2 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐเข้าให้แล้ว (หรือเป็นตัวเลข 4,200,000,000,000 ดอลลาร์!)

คำอธิบายแผนภูมิ : “การเพิ่มจำนวนแบบทวีคูณในหนี้สินของประเทศที่กำลังพัฒนา” การเปลี่ยนแปลงในหนี้สินจากต่างประเทศของประเทศกำลังพัฒนาทั้งหมด นับตั้งแต่ปี 1980 ถึงปี 2012 (หน่วยพันล้านดอลลาร์สหรัฐ) - แกนแนวตั้ง : หน่วยมูลค่า พันล้านดอลลาร์ - แนวนอน : ปี

- แหล่งที่มา : Financial Flow and Tax Havens

แม้แต่คุณ Payer ผู้ซึ่งเขียนหนังสือกับดักหนี้ (The Debt Trap) ในปี 1974 ที่เคยใช้ข้อมูลการไหลเวียนของระบบเศรษฐกิจเพื่อแสดงให้เห็นว่า "IMF ทำให้ประเทศที่ยากจนติดกับดัก โดยยุยงให้พวกเขากู้ยืมเงินมากกว่าที่พวกเขาจะสามารถใช้คืนได้" เธอก็คงจะช็อกกับขนาดอันมหึมาของกับดักที่เรียกว่า "หนี้สิน" ในทุกวันนี้

ข้อสังเกตของเธอที่ว่า “ประชากรโดยทั่วไปของสหรัฐฯ หรือยุโรป อาจจะไม่เคยได้รับรู้ถึงมหกรรมการสูบเงินทุนขนาดใหญ่จากดินแดนที่พวกเขาคิดว่าเต็มไปด้วยผู้คนยากจนที่น่าสงสาร” นั้นก็ยังคงเป็นจริงจนถึงทุกวันนี้ โดยถือเป็นเรื่องน่าละอายสำหรับทางผู้เขียนเช่นกัน โดยก่อนที่จะได้ทำการค้นคว้าสำหรับงานวิจัยในครั้งนี้ ผู้เขียนเองก็ไม่เคยรับรู้ถึงสภาพความเป็นจริงเกี่ยวกับการไหลของเงินทุนบนโลก และคิดเอาเองว่าชาติที่ร่ำรวยต่างก็คอยช่วยเหลือชาติที่ยากจน ทั้งที่ผลลัพธ์สุดท้ายของเรื่องนี้ช่างไม่ต่างอะไรกับ "แชร์ลูกโซ่" ประเภทหนึ่งเลยจริง ๆ ซึ่งก็คือนับตั้งแต่ช่วงยุค 1970 เป็นต้นมา หนี้สินของเหล่าประเทศโลกที่สามนั้นมหาศาลมาก.. มากเสียจนหนทางเดียวที่พวกเขาจะมีปัญญาหาเงินมาจ่ายคืนได้คือการสร้างหนี้ก้อนใหม่เพื่อมาใช้หนี้ก้อนเก่า

และน่าเศร้าที่มันก็ยังคงเป็นเช่นนั้นตลอดมา

ผู้วิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับธนาคารโลกและ IMF หลายท่านสันนิษฐานว่าสถาบันการเงินเหล่านี้ทำงานโดยมีความตั้งใจที่ดี ถ้าพวกเขาล้มเหลวก็เป็นเพราะมีสิ่งที่ผิดพลาด หรือเกิดสิ่งที่ไร้ประโยชน์บางอย่างในระบบ หรือไม่ก็เป็นเพราะการบริหารที่ผิดพลาด

ซึ่งบทความนี้ตั้งสมมติฐานว่าข้ออ้างเหล่านั้นไม่ใช่ความจริง และจริง ๆ แล้วเป้าหมายพื้นฐานของธนาคารโลกและ IMF นั้นไม่ใช่การแก้ปัญหาความยากจน แต่เป็นการทำให้ชาติเจ้าหนี้ร่ำรวยขึ้นด้วยการกดขี่ให้ชาติที่ยากจนต้องรับภาระ ทางผู้เขียนเองก็ไม่อาจเชื่อว่าการไหลของเงินทุนจากประเทศที่ยากจนไปสู่ประเทศที่ร่ำรวยอย่างถาวรนับตั้งแต่ปี 1982 นั้นจะเป็นเพียงแค่ “ความผิดพลาด” ซึ่งผู้อ่านอาจจะโต้แย้งได้ในประเด็นที่ว่าผลลัพธ์เหล่านี้เกิดจากความจงใจ และอาจจะยังเชื่อว่าผลลัพธ์เหล่านี้ไม่ได้เป็นสิ่งที่ตั้งใจให้เกิดขึ้น

อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างเหล่านี้แทบจะไม่สำคัญอะไรเลย เมื่อพิจารณาถึงคนนับพันล้านคนที่ธนาคารโลกและ IMF ทำให้พวกเขามีชีวิตที่ยากจนข้นแค้นกว่าในอดีต..

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

แก้ไขลิงก์ Yakihonne นะครับ | ...

2023-09-10T13:44:16Z
In reply to nevent1q…4djq
_________________________

แก้ไขลิงก์ Yakihonne นะครับ | https://yakihonne.com/article/naddr1qq2nvajp8905y52v0pgnxdmzwpnxyhmsw3jh5q3ql2cp3t052ljhqnt2emsq5py30qqppj3pytprppc4ygjznhv6lzwsxpqqqp65wpeej8d

Nostr event nevent1qqsp6h3eh3mvkmtgxzrg2cl4nlq2d25cksf5wfjpk5ew9dywcdlca6szyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf690dppv

2023-09-10T13:42:18Z
In reply to nevent1q…w4rz
_________________________

มีเทพกว่านั้น เด่วให้มิวนิคสอน

คนเดียวกัน 555

2023-09-10T13:41:39Z
In reply to nevent1q…ys65
_________________________

คนเดียวกัน 555

@npub1vm0…xp8e สอนพี่พบเรื่อง ...

2023-09-10T13:34:33Z
In reply to nevent1q…avfv
_________________________

123🦈ปลาฉลามขึ้นบก (npub1vm0…xp8e) สอนพี่พบเรื่อง Nostore

😃😎👍

2023-09-10T13:30:37Z
In reply to nevent1q…v4lh
_________________________

😃😎👍

Nostr event nevent1qqsq648revcz9ez2cj0nkszqd2y9ur52fhjx539y98rnalx970nfl5gzyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf62cwsvm

2023-09-10T12:34:04Z

ตอนที่ 3 ของ #FuckIMF องค์กรชาติชั่ว! กับการเปิดโปงสิ่งที่เรียกว่า “ความช่วยเหลือ” จาก IMF และธนาคารโลก ที่มักมาพร้อมกับเงื่อนไขอันเลวทรามต่ำช้า #Siamstr
🟪 Habla Link | https://w3.do/iZlQUGE0
🟪 Yakihonne | https://w3.do/2kcvArph
quoting
naddr1qq…ej8d

3. การปรับโครงสร้าง (Structural Adjustment)

“การปรับเปลี่ยนเป็นเรื่องใหม่เสมอ และไม่เคยจบสิ้น”

–Otmar Emminger อดีตผู้อำนวยการ IMF และผู้คิดค้น SDR

ในพาดหัวข่าวการเงินทุกวันนี้จะเต็มไปด้วยเรื่องเกี่ยวกับการที่ IMF ไปเยี่ยมเยือนประเทศต่าง ๆ เช่น ศรีลังกาหรือกาน่า และผลลัพธ์ที่ได้ออกมานั้นคือกองทุน IMF ได้ปล่อยเงินกู้นับพันล้านดอลลาร์สหรัฐให้แก่ประเทศที่กำลังประสบวิกฤติ โดยแลกกับสิ่งที่เรียกว่า "การปรับโครงสร้าง" (Structural Adjustment)

ในเงินกู้เพื่อการปรับโครงสร้างนั้น นอกเหนือจากที่ผู้กู้จะต้องจ่ายเงินต้นคืนพร้อมดอกเบี้ยแล้ว ผู้กู้ยังจะต้องยินยอมที่จะปรับเปลี่ยนโครงสร้างเศรษฐกิจของตนเองตามความต้องการของธนาคารโลกและ IMF โดยเงื่อนไขเกือบทุกครั้งมักจะระบุให้ผู้กู้ต้องเพิ่มการส่งออกให้มากที่สุด โดยแลกมากับการบริโภคภายในประเทศที่ต้องได้รับผลกระทบ

ในช่วงค้นคว้าข้อมูลสำหรับการเขียนบทความนี้ ผู้เขียนได้เรียนรู้เป็นอย่างมากจากผลงานของคุณ Cheryl Payer นักวิชาการด้านการพัฒนาซึ่งเขียนหนังสือและงานวิจัยเกี่ยวกับอิทธิพลของธนาคารโลกและกองทุน IMF ในช่วงทศวรรษ 1970, 1980 และ 1990 แม้ผู้เขียนเองอาจจะมีความเห็นที่ไม่ตรงกับคุณ Payer ในเรื่องของ “ทางออกเพื่อแก้ไขปัญหา” ซึ่งทางแก้ของคุณ Payer นั้นค่อนข้างเอนเอียงไปในแนวทางสังคมนิยม เฉกเช่นเดียวกับนักวิจารณ์ส่วนใหญ่ที่วิพากษ์วิจารณ์ธนาคารและกองทุน IMF แต่ถึงกระนั้นข้อสังเกตเกี่ยวกับเศรษฐกิจโลกที่เธอค้นพบก็เป็นความจริงที่ไม่ได้เอนเอียงไปตามอุดมการณ์ใด ๆ

“เป้าหมายของโครงการจาก IMF นั้นชัดเจนและไม่ซับซ้อน” เธอกล่าว “นั่นคือการกีดกันการบริโภคในท้องถิ่น เพื่อให้มีทรัพยากรที่เหลือเฟือสำหรับการส่งออก”

นี่เป็นประเด็นสำคัญที่เน้นย้ำเท่าไรก็คงไม่พอ

หากกล่าวตามเรื่องเล่าอย่างเป็นทางการแล้ว ธนาคารและกองทุนเหล่านี้ถูกออกแบบมาเพื่อการ “ส่งเสริมการเติบโตทางเศรษฐกิจแบบยั่งยืน ยกระดับคุณภาพชีวิต และลดปัญหาความยากจน” แต่ถนนและเขื่อนที่พวกเขาสร้างนั้นไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อพัฒนาการขนส่งให้ดีขึ้น หรือเพื่อจ่ายพลังงานไฟฟ้าให้ชุมชนในท้องถิ่น มันกลับมีวัตถุประสงค์เพื่อทำให้เป็นการง่ายต่อบรรษัทข้ามชาติในการกอบโกยความมั่งคั่งออกไป

และเงินให้กู้เพื่อความช่วยเหลือจาก IMF นั้นไม่ได้มีไว้เพื่อ “ช่วยเหลือ” ประเทศให้รอดพ้นจากการล้มละลาย (ซึ่งจากในหลายกรณีแล้วนั้น การล้มละลายไปน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด) แต่มีไว้เพื่อให้ประเทศเหล่านั้นสามารถจ่ายหนี้ก้อนเดิมได้ด้วยหนี้ก้อนใหม่ที่ใหญ่กว่า เพื่อช่วยให้ธนาคารจากชาติตะวันตกไม่ต้องมีหนี้สูญในงบดุลของพวกเขา

คุณ Payer ได้อธิบายไว้ในหนังสือของเธอที่เกี่ยวข้องกับเรื่องธนาคารโลกและ IMF ถึงวิธีที่สถาบันการเงินเหล่านี้ใช้อ้างว่าเงื่อนไขของเงินกู้เหล่านี้ที่ต้องปฏิบัติตามนั้น จะช่วยให้ประเทศผู้กู้ “มีสภาพดุลการค้าและดุลบัญชีชำระเงินที่ดีขึ้น” แต่จุดประสงค์หลักจริง ๆ แล้วนั้น เธอกล่าวว่า “นั่นคือการติดสินบนรัฐบาลของประเทศผู้กู้ เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาสร้างการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างทางเศรษฐกิจไปในทางที่ดีขึ้นที่จะทำให้พวกเขาสามารถลดการพึ่งพาประเทศอื่น และสามารถเลี้ยงตัวเองได้”

เมื่อประเทศต้องจ่ายคืนหนี้เงินกู้เพื่อการปรับโครงสร้างเหล่านี้ การชำระหนี้จะกลายเป็นภารกิจสำคัญอันดับต้น ๆ และเงินเพื่อการใช้จ่ายภายในประเทศก็จะถูก “ปรับ” ให้ลดน้อยลง

เงินกู้ของ IMF มักจะถูกจัดสรรผ่านกลไกที่เรียกว่า “Stand-by Agreement” ซึ่งคือทางกองทุนจะจัดเตรียมวงเงินกู้ไว้ให้ แต่จะให้เบิกใช้ก็ต่อเมื่อรัฐบาลประเทศผู้กู้สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ที่ได้กำหนดไว้ โดยตั้งแต่จาการ์ตา ลากอส ไปจนถึงบัวโนสไอเรส จะมีเจ้าหน้าที่ของ IMF บินไปยังประเทศเหล่านี้ (บนที่นั่งชั้นหนึ่งหรือชั้นธุรกิจเสมอ!) เพื่อพบกับผู้นำที่ไม่ได้มาจากระบอบประชาธิปไตย และเสนอเงินให้มูลค่านับล้านหรือนับพันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อแลกกับการทำตามวิธีการด้านเศรษฐกิจของพวกเขา

โดยทั่วไปแล้วสิ่งที่ IMF ต้องการให้ประเทศผู้กู้ทำก็คือ :

การลดค่าเงิน

การลดหรือยกเลิกการควบคุมการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศและการนำเข้า

การลดการปล่อยกู้ของธนาคารภายในประเทศ

การขึ้นอัตราดอกเบี้ย

การเพิ่มภาษี

ยุติการให้การอุดหนุนด้านอาหารและพลังงานแก่ประชาชน

ให้มีการตั้งเพดานค่าแรง

จำกัดการใช้จ่ายและลงทุนของรัฐบาล โดยเฉพาะในด้านสาธารณสุขและด้านการศึกษา

มีเงื่อนไขด้านกฎหมายและแรงจูงใจที่เป็นมิตรต่อบริษัทข้ามชาติ

ให้มีการขายรัฐวิสาหกิจและขายสิทธิ์ในการเข้าถึงทรัพยากรธรรมชาติในราคาที่ถูกมาก ๆ

และทางธนาคารโลกเองก็มีวิธีการบีบบังคับประเทศลูกหนี้ของพวกเขาเองเหมือนกัน โดยคุณ Payer ได้ยกตัวอย่างไว้ดังนี้ :

เปิดให้มีการลงทุนในด้านการขนส่งและการสื่อสารในพื้นที่ที่ห่างไกล

ให้มีการช่วยเหลือบริษัทข้ามชาติที่อยู่ในกลุ่มอุตสาหกรรมเหมืองแร่

เน้นย้ำจุดยืนด้านการผลิตเพื่อการส่งออก

กดดันผู้กู้ให้แก้สิทธิพิเศษทางกฎหมายในด้านภาระภาษี เพื่อให้เอื้อต่อการลงทุนจากต่างประเทศมากขึ้น

คัดค้านการออกกฎหมายค่าแรงขั้นต่ำและการทำกิจกรรมของกลุ่มสหภาพแรงงาน

ยุติมาตรการปกป้องทางการค้าสำหรับธุรกิจท้องถิ่น

ให้เงินสนับสนุนโครงการเวนคืนที่ดิน ผืนน้ำ และป่าไม้ จากกลุ่มคนยากจน และส่งมอบสิทธิการบริหารจัดการให้กับบริษัทข้ามชาติ

ลดขนาดอุตสาหกรรมการผลิตและธุรกิจการผลิตอาหารให้เล็กลง เพื่อแลกกับการส่งออกทรัพยากรธรรมชาติและวัตถุดิบ

ตามประวัติศาสตร์แล้ว รัฐบาลของประเทศโลกที่สามมักถูกบังคับให้รับเงื่อนไขเหล่านี้รวม ๆ กัน (ซึ่งบ้างจะรู้จักในชื่อ “ฉันทามติวอชิงตัน (Washington Consensus)”) เพื่อให้สามารถเบิกใช้เงินกู้ของธนาคารโลกและกองทุน IMF ได้

เหล่าอดีตเจ้าอาณานิคมนั้นมักจะปล่อยเงินกู้เพื่อใช้สำหรับ “การพัฒนา” ให้แก่อดีตประเทศใต้อาณานิคม หรือประเทศที่อยู่ในเขตอิทธิพลของตัวเอง เช่น :

ฝรั่งเศสให้กู้กับแอฟริกาตะวันตก

ญี่ปุ่นให้กู้กับอินโดนีเซีย

อังกฤษให้กู้กับแอฟริกาตะวันออกและเอเชียใต้

สหรัฐอเมริกาให้กู้กับลาตินอเมริกา

โดยตัวอย่างที่เด่นชัดคือเขตประชาคมทางการเงินของแอฟริกา (CFA) ซึ่งผู้คนกว่า 180 ล้านคนของประเทศในทวีปแอฟริกากว่า 15 ประเทศ ยังคงถูกบังคับให้ใช้สกุลเงินของประเทศเจ้าอาณานิคมอย่างฝรั่งเศส อย่างฟรังก์ซีเอฟเอ (CFA Franc) และด้วยคำแนะนำของ IMF ในปี 1994 ฝรั่งเศสก็ได้ทำการลดค่าเงินสกุลฟรังก์ซีเอฟเอถึงร้อยละ 50 ถือเป็นการทำลายเงินออมและอำนาจการจับจ่ายใช้สอยของคนหลายสิบล้านคนที่อาศัยในประเทศต่าง ๆ ไล่ตั้งแต่เซเนกัล ไอวอรีโคสต์ จนถึงกาบอง โดยทั้งหมดนั้นเพื่อทำให้การส่งออกวัตถุดิบมีความสามารถในการแข่งขันได้มากขึ้น

หมายเหตุผู้แปล : ประชาคมทางการเงินของแอฟริกา (CFA) (ในภาษาฝรั่งเศส Communauté Financière d'Afrique, ในภาษาอังกฤษ African Financial Community) คือกลุ่ม 15 ประเทศในแอฟริกา ที่ใช้เงินสกุล CFA Franc ซึ่งเป็นสกุลเงินที่ถูกหนุนหลังโดยกระทรวงการคลังของฝรั่งเศส ซึ่งจะมีการตรึงอัตราแลกเปลี่ยนกับเงินสกุลยูโรแบบคงที่ โดยที่ทางฝรั่งเศสจะเป็นผู้กำหนดอัตราแลกเปลี่ยนนี้

ผลลัพธ์จากนโยบายของธนาคารโลกและกองทุน IMF ที่มีต่อประเทศโลกที่สามนั้น ช่างคล้ายคลึงเหลือเกินกับสิ่งที่เคยเกิดขึ้นภายใต้ระบอบจักรวรรดิแบบดั้งเดิม นั่นคือค่าแรงถูกกดขี่ ผู้คนสูญสิ้นอิสรภาพ และการต้องพึ่งพาประเทศอื่นในด้านการเกษตร โดยความแตกต่างที่สำคัญสำหรับระบอบใหม่นี้ คือดาบและปืนที่เคยถูกใช้เป็นอาวุธ วันนี้มันถูกแทนที่ด้วยอาวุธที่เรียกว่า "หนี้สิน"

ในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา การปรับโครงสร้างมีความเข้มข้นมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเทียบกับเงินกู้ที่ธนาคารโลกและกองทุน IMF ปล่อยกู้ก่อนปี 1980 ซึ่งในช่วงนั้นการปล่อยเงินกู้เพื่อการปรับโครงสร้างของธนาคารโลกถือเป็นเรื่องไม่ปกติ เงินกู้เกือบทั้งหมดนั้นเป็นการปล่อยกู้แบบเจาะจงเฉพาะรายโครงการ หรือเจาะจงเฉพาะกลุ่มอุตสาหกรรม อย่างไรก็ตามนับตั้งแต่นั้นมา การปล่อยเงินกู้ช่วยเหลือของธนาคารโลกจะเป็นแบบ “เชิญใช้ได้ตามใจชอบ” โดยเอาระบบเศรษฐกิจมาแลก การกู้ลักษณะนี้ได้กลายเป็นส่วนหลักของนโยบายธนาคาร ซึ่งสำหรับ IMF แล้วนี่เป็นสิ่งสำคัญเสมือนเส้นเลือดใหญ่หล่อเลี้ยงพวกเขา

ตัวอย่างเช่น เมื่อตอนที่ IMF ได้ให้แพ็กเกจเงินกู้ช่วยเหลือแก่เกาหลีใต้และอินโดนีเซียมูลค่า 57,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐและ 43,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ในระหว่างช่วงวิกฤติทางการเงินของเอเชียในปี 1997 ซึ่งทางกองทุน IMF มีเงื่อนไขที่เข้มงวดให้ผู้กู้ต้องลงนามในข้อตกลงที่ “ละเอียดซับซ้อนเกินกว่าจะเป็นสัญญากู้เงินปกติ โดยมีเงื่อนไขถึง 50-80 รายการที่ระบุไว้อย่างละเอียดและครอบคลุม ตั้งแต่การยกเลิกกฎหมายจนเกิดการผูกขาดในตลาดกระเทียม ไปจนถึงการเก็บภาษีในอาหารวัว และกฎหมายสิ่งแวดล้อมแบบใหม่" ตามที่นักวิชาการด้านการเมือง คุณ Mark S. Copelvitch ได้กล่าวไว้

รายงานวิจัยในปี 2014 แสดงให้เห็นว่าในช่วง 2 ปีก่อนหน้านั้นทาง IMF จะใส่เงื่อนไขในการปล่อยเงินกู้เฉลี่ย 20 เงื่อนไขต่อการให้กู้ในแต่ละครั้ง ซึ่งถือว่าเพิ่มขึ้นอย่างเป็นประวัติกาล โดยประเทศอย่างจาเมกา กรีซ และไซปรัส ที่ได้กู้เงินในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานั้น มีการถูกตั้งเงื่อนไขในการกู้เงินของแต่ละประเทศเฉลี่ยประมาณ 35 รายการ

สิ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับเงื่อนไขที่ทางธนาคารโลกและ IMF เป็นผู้กำหนดขึ้น ซึ่งควรถูกพูดถึง นั่นก็คือการที่เงื่อนไขเหล่านี้ไม่เคยระบุถึงการปกป้องเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นและด้านสิทธิมนุษยชน หรือยับยั้งการผลาญเงินผ่านงบกลาโหม หรือควบคุมการใช้ความรุนแรงของตำรวจ

และที่บิดเบี้ยวขึ้นไปอีกคือนโยบายของทางธนาคารโลกและกองทุน IMF สร้างสิ่งที่เรียกว่า “เงินกู้ซ้ำซ้อน (Double Loan)” ตัวอย่างเช่น การปล่อยเงินกู้เพื่อใช้สร้างเขื่อนโรงไฟฟ้าพลังน้ำ แต่เม็ดเงินเกือบทั้งหมดกลับถูกจ่ายคืนไปให้บริษัทในชาติตะวันตก ฉะนั้นเหล่าผู้เสียภาษีในประเทศโลกที่สามก็ต้องรับภาระในการจ่ายทั้งเงินต้นและดอกเบี้ยของเงินกู้นั้นคืนกลับ

นั่นเท่ากับว่ากลุ่มประเทศที่พัฒนาแล้วจะได้รับเงินคืนเป็นสองเท่า!

บริบทของเงินกู้ซ้ำซ้อนนี้ คือการที่ชาติที่เหนือกว่ามอบเงินกู้ยืมให้กับเหล่าอดีตประเทศใต้อาณานิคมผ่านทางธนาคารโลกและ IMF ซึ่งบรรดาผู้ปกครองท้องถิ่นของประเทศผู้กู้มักใช้เงินกู้ก้อนใหม่นี้จ่ายคืนให้กับบริษัทข้ามชาติที่เข้ามาตักตวงผลประโยชน์โดยตรงผ่านการให้บริการเป็นที่ปรึกษา บริการด้านการก่อสร้าง และบริการด้านการนำเข้าสินค้า

โดยการที่ธนาคารโลกและ IMF สามารถบังคับใช้เงื่อนไขการปรับโครงสร้าง ก็เพื่อที่จะรับประกันได้ว่าจะมีการลดค่าเงิน การควบคุมค่าแรง และการเพิ่มมาตรการที่เข้มงวดในการปล่อยกู้ของธนาคารท้องถิ่นได้ ทำให้ผู้ประกอบการท้องถิ่นต้องตกอยู่ในสถานะเสียเปรียบอย่างหนัก เพราะต้องจมอยู่กับระบบเงินเฟียตในประเทศที่กำลังล่มสลาย อีกทั้งยังถูกทิ้งให้เผชิญกับปัญหาโดยลำพัง ในขณะที่ผลประโยชน์กลับไปตกอยู่กับกลุ่มบรรษัทข้ามชาติที่ใช้เงินสกุลดอลลาร์ ยูโร หรือเยน

แหล่งข้อมูลอีกแหล่งนึงของผู้เขียนคือหนังสือ “The Lords of Poverty” โดยนักประวัติศาสตร์ Graham Hancock ซึ่งเขียนขึ้นเพื่อสะท้อนถึงช่วง 5 ทศวรรษแรกของนโยบายของธนาคารโลกและ IMF รวมถึงความช่วยเหลือต่อประเทศอื่น ๆ ในภาพรวม

“ธนาคารโลกนั้น” คุณ Hancock ได้เขียนไว้ “เป็นองค์กรแรกที่ยอมรับว่าแท้ที่จริงแล้ว จากเงินทุก 10 ดอลลาร์สหรัฐที่ประเทศเหล่านั้นได้รับ จะมีเงินถึงประมาณ 7 ดอลลาร์สหรัฐที่ถูกนำกลับไปใช้ซื้อสินค้าและบริการจากกลุ่มประเทศอุตสาหกรรมที่ร่ำรวย”

ในช่วงที่ธนาคารโลกเร่งขยายการสนับสนุนทางการเงินเมื่อปี 1980 นั้น เขากล่าวว่า “จากเงินภาษีของสหรัฐฯ ทุก 1 ดอลลาร์ที่ให้ไป จะมีเงินจำนวนถึง 82 เซนต์ที่กลับคืนสู่ธุรกิจอเมริกันทันทีผ่านรูปแบบของใบคำสั่งซื้อ”

โดยพลวัตเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับแค่เงินปล่อยกู้ แต่ยังรวมถึงเงินให้ความช่วยเหลือด้วย ยกตัวอย่าง เช่น ในตอนที่สหรัฐอเมริกาหรือเยอรมนีส่งเครื่องบินขนความช่วยเหลือไปยังพื้นที่ที่ประสบภัย ค่าใช้จ่ายในด้านการขนส่ง อาหาร ยา และเงินเดือนเจ้าหน้าที่จะถูกรวมเข้าไปอยู่ใน ODA ซึ่งคือ “ความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาอย่างเป็นทางการ (Official Development Assistance)”

ดูผิวเผินแล้ว สิ่งนี้เหมือนเป็นการช่วยเหลือและการสนับสนุน แต่แท้ที่จริงแล้วเงินส่วนใหญ่กลับไหลคืนสู่บริษัทในชาติตะวันตก แทบไม่ได้ไหลลงไปยังพื้นที่ประสบภัยแม้แต่นิดเดียว

เมื่อวิเคราะห์เหตุการณ์วิกฤติหนี้สินของประเทศโลกที่สามในช่วงปี 1980 คุณ Hancock สังเกตว่า “เงินทุก 1 ดอลลาร์ของการช่วยเหลือจากสหรัฐอเมริกา จะมีถึง 70 เซนต์ของเงินก้อนนั้นที่ไม่เคยได้ออกไปนอกแผ่นดินอเมริกันเลยด้วยซ้ำ” ในส่วนของสหราชอาณาจักรนั้น ร้อยละ 80 ของเงินช่วยเหลือจะไหลตรงไปยังสินค้าและบริการสัญชาติอังกฤษทันที

“มีอยู่ปีหนึ่ง” คุณ Hancock ระบุ “ผู้เสียภาษีชาวอังกฤษได้มอบเงินให้แก่หน่วยงานในการช่วยเหลือระดับพหุภาคีกว่า 495 ล้านปอนด์ อย่างไรก็ตามในปีเดียวกันนั้นเอง บริษัทอังกฤษก็ได้รับสัญญาซื้อขายกว่า 616 ล้านปอนด์” คุณ Handcock ได้กล่าวว่าหน่วยงานระดับพหุภาคีเหล่านี้ “พึ่งพาการจัดซื้อสินค้าและบริการจากประเทศอังกฤษ โดยเป็นมูลค่าเทียบเท่าร้อยละ 120 ของเงินที่ประเทศอังกฤษบริจาคให้ในระดับพหุภาคีทั้งหมด”

เราคงจะเริ่มเห็นแล้วว่าสิ่งที่เรียกว่า “ความช่วยเหลือ” ที่เรามักจะคิดว่าเป็นการกุศล แต่แท้จริงกลับเป็นสิ่งตรงกันข้าม และอย่างที่คุณ Handcock ได้ชี้ให้เห็นว่างบประมาณด้านความช่วยเหลือต่อต่างประเทศนั้นมีแต่จะเพิ่มขึ้นตลอดไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร เพราะความคืบหน้าที่เกิดขึ้นจะแสดงเสมือนว่าความช่วยเหลือที่ให้ไปนั้นได้ผล และเช่นเดียวกัน “การช่วยเหลือที่ไม่คืบหน้าก็ถือเป็นหลักฐานว่าจำนวนเงินที่ส่งไปยังไม่มากพอ และจำเป็นต้องเพิ่มปริมาณเงินให้มากขึ้นอีก”

โดยฝ่ายผู้ที่สนับสนุนการพัฒนานั้น ทางคุณ Handcock ได้เขียนไว้ว่า “พวกนี้จะโต้แย้งว่าเป็นการไม่สมควรที่เราจะปฏิเสธความช่วยเหลือต่อประเทศที่ทำได้ดี (จนเจริญก้าวหน้า) และจะถือว่าโหดร้ายยิ่งกว่า หากจะปฏิเสธความช่วยเหลือต่อประเทศที่ขัดสนและจำเป็นต้องให้ช่วย (ซึ่งยังพัฒนาตามหลังอยู่) ดังนั้นเงินช่วยเหลือจึงเปรียบเสมือนเหล้าแชมเปญ กล่าวคือในยามที่คุณทำสำเร็จคุณก็สมควรได้รับมัน แต่ในยามที่คุณล้มเหลวคุณก็ยิ่งต้องการมัน”

และนี่คือกับดักนรกที่วนเวียนไปไม่มีวันจบสิ้น..

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

Mini-series อ่านเพลินๆ ของคุณ ...

2023-09-09T06:03:37Z
Mini-series อ่านเพลินๆ ของคุณ Gracialo679 (npub14gr…jf6k) | "เกิดใหม่อีกทีก็เป็น bitcoiner ไปซะแล้ว" เสพสมกันให้ครบทั้ง 5 EP จากที่นี่ได้เลยจ้า #Siamstr #RightShiftCuration

EP. แรก
quoting
nevent1q…ewnw

"เกิดใหม่อีกทีก็เป็น bitcoiner ไปซะแล้ว"

ณ ห้องนอนของชายหนุ่มคนหนึ่ง
นายเอกตื่นขึ้นมาด้วยความสับสน

นายเอก: นี่มันที่ไหนกัน ทำไมฉันจำอะไรไม่ได้เลย

นายเอกลุกขึ้นจากเตียงและสำรวจห้องนอน เขาพบว่าห้องนอนนี้ดูเก่าแก่และโทรมกว่าห้องนอนที่เขาเคยอยู่มาก

นายเอก: นี่ฉันอยู่ที่ไหนกัน เกิดอะไรขึ้นกับฉัน

ทันใดนั้น นายเอกก็ได้ยินเสียงดังจากประตูห้อง

เสียง: นี่นายน่ะ ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวจะสายเอานะ

นายเอกเดินไปเปิดประตูห้อง ก็พบกับหญิงสาวคนหนึ่ง

หญิงสาว: นายตื่นได้แล้วนะ วันนี้นายต้องไปทำงาน

นายเอก: ทำงาน? ฉันทำงานอะไร แล้วเธอเป็นใครกัน

หญิงสาว: นายเป็นพนักงานบริษัทเทคโนโลยีแห่งหนึ่ง

นายเอก: บริษัทเทคโนโลยี? ฉันไม่เคยทำงานบริษัทเทคโนโลยีมาก่อนเลย

หญิงสาว: ไม่เป็นไร นายจะค่อยๆ เรียนรู้ไปเอง

หญิงสาวเดินออกจากห้องไปโดยไม่ได้อธิบายอะไร นายเอกยืนมองเธอไปด้วยความสงสัย
นายเอกมองไปที่ตู้เย็นที่ว่างเปล่า ตระหนักว่าตัวเองไม่มีอาหารเหลืออยู่ในบ้าน

นายเอก: เงินเฟ้อ? ทำไมชีวิตคนที่นี่ถึงดูยากลำบากขนาดนี้

นายเอกเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ

นายเอก: ฉันต้องหาคำตอบให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน

นายเอกเดินไปหาคอมพิวเตอร์และเปิดอินเทอร์เน็ต

นายเอก: โลกในปี 2009 เงินเฟ้อพุ่งสูง บิตคอยน์เริ่มต้นขึ้น

นายเอกอ่านข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตอย่างตั้งใจ เขาเริ่มเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา

นายเอก: ใช่แล้ว ฉันเกิดใหม่มาอีกครั้งในยุคที่บิตคอยน์เริ่มต้นขึ้น

นายเอกดีใจมากที่เขามีโอกาสที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง

นายเอก: ฉันจะเรียนรู้ระบบการเงินและประวัติศาสตร์การเงิน เพื่อที่จะเข้าใจถึงสาเหตุของปัญหาเงินเฟ้อและความเลวทรามทั้งหมายที่กำเนิดมาจากมัน

นายเอกเริ่มวางแผนที่จะสร้างความรู้และความตระหนักให้กับทุกคนรอบข้าง โดยเน้นไปที่การทำงานที่สร้าง productivity ให้กับโลก และออมในเงินที่ไม่ทรยศมูลค่าของตัวมันเอง

นายเอกเชื่อว่าระบบการเงินปัจจุบันนั้นไม่ยั่งยืน เพราะเงินเฟ้อทำให้เงินออมของผู้คนมีมูลค่าลดลงเรื่อยๆ ผู้คนจึงต้องทำงานหนักขึ้นเรื่อยๆ เพื่อรักษาระดับการใช้ชีวิตไว้

#thainostrich #siamstr

quoting
nevent1q…ak2k

เกิดใหม่อีกทีก็เป็น bitcoiner ไปซะแล้ว EP2

นายเอกเริ่มทำงานที่บริษัทเทคโนโลยีแห่งหนึ่ง เขาพบว่าการทำงานที่นี่ไม่ต่างจากที่ทำงานยุคปัจจุบันเลย พนักงานทุกคนต้องทำงานหนักเพื่อหาเลี้ยงชีพ เงินเดือนที่ได้มาก็แทบไม่พอใช้
นายเอกเริ่มพูดคุยกับเพื่อนร่วมงานเกี่ยวกับระบบการเงิน เขาเล่าให้พวกเขาฟังเกี่ยวกับบิตคอยน์ เพื่อนร่วมงานของนายเอกบางคนก็สนใจในเรื่องนี้ พวกเขาเริ่มศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับบิตคอยน์มากขึ้น
นายเอกเริ่มเขียนบทความเกี่ยวกับระบบการเงินและบิตคอยน์ เขาเผยแพร่บทความของเขาบนอินเทอร์เน็ต เพื่อให้ผู้คนได้รับรู้ถึงปัญหาของเงินเฟ้อและระบบการเงินปัจจุบัน
บทความของนายเอกได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว ผู้คนเริ่มตระหนักถึงปัญหาของเงินเฟ้อและระบบการเงินมากขึ้น พวกเขาเริ่มสนใจที่จะศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับบิตคอยน์
นายเอกเริ่มมีบทบาทสำคัญในการเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับบิตคอยน์ เขากลายเป็นผู้นำของกลุ่ม bitcoiner กลุ่มแรกในยุคนี้
กลุ่ม bitcoiner ของนายเอกเริ่มเติบโตขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาเริ่มรวมตัวกันเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลเกี่ยวกับบิตคอยน์
พวกเขายังเริ่มจัดกิจกรรมต่างๆ เพื่อเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับบิตคอยน์ให้กับคนทั่วไป

งานกิจกรรมของกลุ่ม bitcoiner ของนายเอกได้รับการตอบรับอย่างดี ผู้คนเริ่มสนใจที่จะเรียนรู้เกี่ยวกับบิตคอยน์มากขึ้น
นายเอกเชื่อว่าการกระจายความรู้เกี่ยวกับบิตคอยน์เป็นสิ่งสำคัญ เขาต้องการให้ผู้คนตระหนักถึงศักยภาพของบิตคอยน์ในการแก้ปัญหาเงินเฟ้อและระบบการเงินปัจจุบัน
นายเอกยังคงทำงานเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับบิตคอยน์ต่อไป เขาหวังว่าสักวันหนึ่งบิตคอยน์จะกลายเป็นระบบการเงินทางเลือกที่จะช่วยให้ผู้คนมีอิสระทางการเงินและมีชีวิตที่ดีขึ้น

นายเอกเริ่มทำงานที่บริษัทเทคโนโลยีแห่งหนึ่ง เขาพบว่าการทำงานที่นี่ไม่ต่างจากที่ทำงานยุคปัจจุบันเลย พนักงานทุกคนต้องทำงานหนักเพื่อหาเลี้ยงชีพ เงินเดือนที่ได้มาก็แทบไม่พอใช้
นายเอกเริ่มพูดคุยกับเพื่อนร่วมงานเกี่ยวกับระบบการเงิน เขาเล่าให้พวกเขาฟังเกี่ยวกับบิตคอยน์ เพื่อนร่วมงานของนายเอกบางคนก็สนใจในเรื่องนี้ พวกเขาเริ่มศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับบิตคอยน์มากขึ้น
นายเอกเริ่มเขียนบทความเกี่ยวกับระบบการเงินและบิตคอยน์ เขาเผยแพร่บทความของเขาบนอินเทอร์เน็ต เพื่อให้ผู้คนได้รับรู้ถึงปัญหาของเงินเฟ้อและระบบการเงินปัจจุบัน
บทความของนายเอกได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว ผู้คนเริ่มตระหนักถึงปัญหาของเงินเฟ้อและระบบการเงินมากขึ้น พวกเขาเริ่มสนใจที่จะศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับบิตคอยน์
นายเอกเริ่มมีบทบาทสำคัญในการเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับบิตคอยน์ เขากลายเป็นผู้นำของกลุ่ม bitcoiner กลุ่มแรกในยุคนี้

กลุ่ม bitcoiner ของนายเอกเริ่มเติบโตขึ้นเรื่อยๆ พวกเขาเริ่มรวมตัวกันเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลเกี่ยวกับบิตคอยน์ พวกเขายังเริ่มจัดกิจกรรมต่างๆ เพื่อเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับบิตคอยน์ให้กับคนทั่วไป
งานกิจกรรมของกลุ่ม bitcoiner ของนายเอกได้รับการตอบรับอย่างดี ผู้คนเริ่มสนใจที่จะเรียนรู้เกี่ยวกับบิตคอยน์มากขึ้น
นายเอกเชื่อว่าการกระจายความรู้เกี่ยวกับบิตคอยน์เป็นสิ่งสำคัญ เขาต้องการให้ผู้คนตระหนักถึงศักยภาพของบิตคอยน์ในการแก้ปัญหาเงินเฟ้อและระบบการเงินปัจจุบัน
นายเอกยังคงทำงานเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับบิตคอยน์ต่อไป เขาหวังว่าสักวันหนึ่งบิตคอยน์จะกลายเป็นระบบการเงินทางเลือกที่จะช่วยให้ผู้คนมีอิสระทางการเงินและมีชีวิตที่ดีขึ้น

#thainostrich #siamstr
quoting
nevent1q…k4cs

เกิดใหม่อีกทีก็เป็น bitcoiner ไปซะแล้ว EP3

วันหนึ่ง นายเอกกำลังนั่งทำงานอยู่ที่บริษัทเทคโนโลยีแห่งหนึ่ง ในช่วงพักเที่ยงขณะที่เขากำลังเขียนบทความเกี่ยวกับบิตคอยน์อยู่
ทันใดนั้น ก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา

เจ้าหน้าที่: สวัสดีครับ ผมชื่อสมชาย ผมเป็นเจ้าหน้าที่จากธนาคารแห่งประเทศไทย
นายเอก: สวัสดีครับ คุณสมชาย มีอะไรหรืเปล่าครับ
เจ้าหน้าที่: ผมมาที่นี่เพื่อขอคุยกับคุณเกี่ยวกับบทความที่คุณเขียนเกี่ยวกับบิตคอยน์
นายเอก: มีอะไรกับบทความผมเหรอครับ
เจ้าหน้าที่: ผมอ่านบทความของคุณแล้ว ผมรู้สึกเป็นห่วงคุณมาก คุณกำลังเผยแพร่ข้อมูลที่เป็นอันตรายต่อระบบการเงินของประเทศอยู่
นายเอก: ข้อมูลที่เป็นอันตราย อย่างไรครับ ผมแค่เขียนความจริงเกี่ยวกับบิตคอยน์
เจ้าหน้าที่: บิตคอยน์เป็นสินทรัพย์ดิจิทัลที่ผิดกฎหมายในไทย รัฐบาลไทยได้ออกกฎหมายห้ามการซื้อขายบิตคอยน์และสินทรัพย์ดิจิทัลอื่นๆ
นายเอก: แต่ผมไม่ได้ซื้อขายบิตคอยน์นะครับ ผมแค่เขียนบทความเกี่ยวกับมัน
เจ้าหน้าที่: ไม่ว่าคุณจะทำอะไรก็ตาม คุณกำลังเผยแพร่ข้อมูลที่เป็นอันตรายต่อระบบการเงินของประเทศ ผมขอเตือนคุณว่าอย่าทำอย่างนี้อีก
นายเอก: ผมขอโทษครับ แต่ผมจะไม่ยอมหยุดเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับบิตคอยน์ ผมเชื่อว่าบิตคอยน์เป็นระบบการเงินทางเลือกที่ดีกว่าระบบการเงินปัจจุบัน
เจ้าหน้าที่: คุณกำลังทำสิ่งที่ผิดกฎหมายนะ คุณควรคิดให้ดีก่อน
คุณสมชายพูดจบ ก็เดินจากไป
นายเอกรู้สึกกังวล เขารู้ว่าสิ่งที่เขาทำอยู่นั้นผิดกฎหมาย แต่เขาก็เชื่อว่าสิ่งที่เขาทำนั้นถูกต้อง เขาเชื่อว่าเขากำลังช่วยผู้คนให้ตระหนักถึงทางเลือกอื่นของระบบการเงิน
นายเอกตัดสินใจที่จะเดินหน้าเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับบิตคอยน์ต่อไป เขาเชื่อว่าสักวันหนึ่งผู้คนจะตระหนักถึงศักยภาพของบิตคอยน์และเปลี่ยนมาใช้บิตคอยน์แทนระบบการเงินปัจจุบัน

#thainostrich #siamstr
quoting
nevent1q…klpc

เกิดใหม่อีกทีก็เป็น bitcoiner ไปซะแล้ว EP4

นายเอกยังคงเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับบิตคอยน์ต่อไป เขาเขียนบทความเกี่ยวกับบิตคอยน์อย่างต่อเนื่อง
และเขาเริ่มเผยแพร่วิดีโอเกี่ยวกับบิตคอยน์บน YouTube อีกด้วย
วิดีโอของนายเอกได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว ผู้คนเริ่มสนใจในบิตคอยน์มากขึ้นเรื่อยๆ
ผู้คนเริ่มเรียนรู้เกี่ยวกับศักยภาพของบิตคอยน์ในการแก้ปัญหาเงินเฟ้อและระบบการเงินปัจจุบัน

นายเอกเริ่มมีบทบาทสำคัญในการผลักดันให้บิตคอยน์กลายเป็นระบบการเงินทางเลือกในไทย
เขาเข้าร่วมงานประชุมและสัมมนาเกี่ยวกับบิตคอยน์ต่างๆ และเขาเริ่มรณรงค์ให้ผู้คนเปลี่ยนมาใช้บิตคอยน์
การผลักดันของนายเอกเริ่มได้ผล ผู้คนเริ่มตระหนักถึงศักยภาพของบิตคอยน์มากขึ้นเรื่อยๆ
และพวกเขาเริ่มเรียกร้องให้รัฐบาลไทยยกเลิกกฎหมายห้ามการซื้อขายบิตคอยน์

รัฐบาลไทยเริ่มรู้สึกกังวลเกี่ยวกับกระแสการเรียกร้องของประชาชน พวกเขาเริ่มพิจารณาที่จะยกเลิกกฎหมายห้ามการซื้อขายบิตคอยน์
วันหนึ่ง นายเอกได้รับโทรศัพท์จากเจ้าหน้าที่จากธนาคารแห่งประเทศไทย
เจ้าหน้าที่: สวัสดีครับ คุณเอก ผมชื่อสมชาย ผมเป็นเจ้าหน้าที่จากธนาคารแห่งประเทศไทย
นายเอก: สวัสดีครับ คุณสมชาย มาทำอะไรที่นี่ครับ
เจ้าหน้าที่: ผมมาที่นี่เพื่อขอคุยกับคุณเกี่ยวกับบิตคอยน์
นายเอก: มีอะไรกับบิตคอยน์ครับ
เจ้าหน้าที่: ผมได้ยินมาว่า คุณกำลังรณรงค์ให้ผู้คนเปลี่ยนมาใช้บิตคอยน์
นายเอก: ใช่ครับ ผมกำลังทำเช่นนั้น
เจ้าหน้าที่: ผมอยากจะบอกคุณว่า รัฐบาลไทยกำลังพิจารณาที่จะยกเลิกกฎหมายห้ามการซื้อขายบิตคอยน์
นายเอก: นั่นหมายความว่า ผู้คนจะสามารถซื้อขายบิตคอยน์ได้อย่างถูกกฎหมายในไทยแล้วหรือครับ
เจ้าหน้าที่: ใช่ครับ แต่รัฐบาลไทยมีข้อแม้ว่า คุณต้องหยุดรณรงค์ให้ผู้คนเปลี่ยนมาใช้บิตคอยน์
นายเอก: ผมขอโทษครับ แต่ผมไม่แน่ใจว่าผมจะทำตามที่รัฐบาลต้องการได้หรือไม่
เจ้าหน้าที่: คุณควรคิดให้ดีก่อนนะ นี่เป็นโอกาสครั้งสำคัญของคุณที่จะผลักดันให้บิตคอยน์กลายเป็นระบบการเงินทางเลือกในไทย

นายเอกรู้สึกลังเล เขารู้ว่านี่เป็นโอกาสครั้งสำคัญของเขา แต่เขาก็เชื่อว่าเขายังคงต้องรณรงค์ให้ผู้คนเปลี่ยนมาใช้บิตคอยน์ต่อไป
นายเอก: ผมขอโทษครับ แต่ผมไม่สามารถหยุดรณรงค์ให้ผู้คนเปลี่ยนมาใช้บิตคอยน์ได้
เจ้าหน้าที่: คุณกำลังทำให้สถานการณ์แย่ลงนะ คุณรู้ตัวไหม
คุณสมชายพูดจบ ก็เดินจากไป

นายเอกรู้สึกเสียใจ เขารู้ว่าเขากำลังเสี่ยง แต่เขาก็เชื่อว่าเขากำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง เขาเชื่อว่าเขากำลังช่วยผู้คนให้มีชีวิตที่ดีขึ้น
นายเอกตัดสินใจที่จะเดินหน้ารณรงค์ให้ผู้คนเปลี่ยนมาใช้บิตคอยน์ต่อไป
เขาเชื่อว่าสักวันหนึ่งผู้คนจะตระหนักถึงศักยภาพของบิตคอยน์และเปลี่ยนมาใช้บิตคอยน์แทนระบบการเงินปัจจุบัน
quoting
nevent1q…s6wt

เกิดใหม่อีกทีก็เป็น bitcoiner ไปซะแล้ว EP5
นายเอกตัดสินใจที่จะเดินหน้ารณรงค์ให้ผู้คนเปลี่ยนมาใช้บิตคอยน์ต่อไป
เขาเชื่อว่าสักวันหนึ่งผู้คนจะตระหนักถึงศักยภาพของบิตคอยน์และเปลี่ยนมาใช้บิตคอยน์แทนระบบการเงินปัจจุบัน
แต่การรณรงค์ของนายเอกก็เริ่มพบกับอุปสรรคมากขึ้นเรื่อยๆ รัฐบาลไทยเริ่มออกกฎหมายต่างๆ เพื่อควบคุมการซื้อขายบิตคอยน์
และพวกเขายังเริ่มใช้กลยุทธ์ทางกฎหมายเพื่อกดดันนายเอก

นายเอกถูกดำเนินคดีในข้อหาเผยแพร่ข้อมูลอันเป็นเท็จเกี่ยวกับบิตคอยน์ แต่เขาได้รับความช่วยเหลือจากทนายความที่เก่งกาจ
ทนายความของเขาสามารถพิสูจน์ได้ว่านายเอกไม่ได้เผยแพร่ข้อมูลอันเป็นเท็จ และเขาได้รับการยกฟ้องจากข้อหาทั้งหมด
การยกฟ้องของนายเอกทำให้กระแสการเรียกร้องให้ยกเลิกกฎหมายห้ามการซื้อขายบิตคอยน์กลับมาแรงอีกครั้ง
ผู้คนต่างเริ่มตระหนักว่านายเอกกำลังถูกกดดันจากรัฐบาล และพวกเขาก็เริ่มสนับสนุนนายเอกมากขึ้น

รัฐบาลไทยเริ่มรู้สึกกังวลเกี่ยวกับกระแสการเรียกร้องของประชาชน พวกเขาเริ่มพิจารณาที่จะยกเลิกกฎหมายห้ามการซื้อขายบิตคอยน์
ในที่สุด รัฐบาลไทยก็ประกาศว่าพวกเขาจะยกเลิกกฎหมายห้ามการซื้อขายบิตคอยน์
การยกเลิกกฎหมายครั้งนี้ถือเป็นชัยชนะครั้งสำคัญสำหรับนายเอก
และมันยังเป็นชัยชนะครั้งสำคัญสำหรับชุมชนบิตคอยน์ในไทย
นายเอกประสบความสำเร็จในการผลักดันให้บิตคอยน์กลายเป็นระบบการเงินทางเลือกในไทย
ผู้คนเริ่มหันมาใช้บิตคอยน์มากขึ้นเรื่อยๆ
และพวกเขาเริ่มตระหนักถึงศักยภาพของบิตคอยน์ในการแก้ปัญหาเงินเฟ้อและระบบการเงินปัจจุบัน

บิตคอยน์เริ่มมีบทบาทสำคัญในเศรษฐกิจไทย และมันกำลังเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้
นายเอกกลายเป็นบุคคลสำคัญในวงการบิตคอยน์
เขาได้รับการยกย่องจากทั่วโลกในฐานะผู้บุกเบิกบิตคอยน์ในไทย
เขายังคงทำงานเพื่อส่งเสริมบิตคอยน์ต่อไป
เขาเชื่อว่าบิตคอยน์สามารถช่วยให้โลกนี้น่าอยู่ขึ้น

จบบริบูรณ์

บทส่งท้าย
นายเอกประสบความสำเร็จในการผลักดันให้บิตคอยน์กลายเป็นระบบการเงินทางเลือกในไทย
ผู้คนเริ่มหันมาใช้บิตคอยน์มากขึ้นเรื่อยๆ
และพวกเขาเริ่มตระหนักถึงศักยภาพของบิตคอยน์ในการแก้ปัญหาเงินเฟ้อและระบบการเงินปัจจุบัน

บิตคอยน์เริ่มมีบทบาทสำคัญในเศรษฐกิจไทย
และมันกำลังเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้
นายเอกกลายเป็นบุคคลสำคัญในวงการบิตคอยน์
เขาได้รับการยกย่องจากทั่วโลกในฐานะผู้บุกเบิกบิตคอยน์ในไทย
เขายังคงทำงานเพื่อส่งเสริมบิตคอยน์ต่อไป
เขาเชื่อว่าบิตคอยน์สามารถช่วยให้โลกนี้น่าอยู่ขึ้น
#thainostrich #siamstr

2, 9 🤩

2023-09-08T18:17:20Z
In reply to nevent1q…cnw9
_________________________

2, 9 🤩

อยาก LIVE บน #Nostr ...

2023-09-08T18:02:20Z
อยาก LIVE บน #Nostr บ้างทำยังไงดี!!??
นาย Notoshi⚡ (npub1qd6…e0mj) มาเขียนบทความเหลาวิธีให้เราอ่านแล้ว อ่านจบเฉิดฉายได้ทันที #zap.stream #Siamstr 🇹🇭

🟪 Yakihonne | w3.do/0GovWJkA
🟪 Habla | https://w3.do/2M0FidLE

quoting
nevent1q…l2hu

ไปอ่านกันได้ครับบทความแรกบน #Nostr
ใช้งาน Zap.stream เบื้องต้น
#Siamstr #Thainostrich #Zapstream

naddr1qq…k8px

อ่านงบ งงตรงไหน? สอบถามเจ้าตัวเพิ่มได้ตลอดเวลาครับ :)

จริงๆ คือ Multiply ได้อย่าง ...

2023-09-08T14:21:39Z
In reply to nevent1q…whhy
_________________________

จริงๆ คือ Multiply ได้อย่าง infinity นั่นคือเรื่องน่าเศร้า

Nostr event nevent1qqs9f6gxel50x72tpua3rsp8l64nd8fn575e83m9k96x0asudeakz0czyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6v3avqj

2023-09-08T10:56:39Z
In reply to nevent1q…wx5m
_________________________

ละเหี่ยใจ... เด่วจะมีชวนถอนหายใจยิ่งกว่านี้อีก

#nevent1q…p0es

2023-09-08T10:16:40Z
In reply to nevent1q…7l2v
_________________________

quoting nevent1q…p0es
ตอนที่ 1 อ่านจบยัง? ตอนที่ 2 ตามมาติดๆ ละนะ | เปิดโปงความจริงที่ไม่อาจมองข้าม ธนาคารโลกและ IMF เครื่องมือทรงพลังของ 'อำนาจใหญ่' คุณพร้อมจะเห็นความจริงที่ถูกปกปิดเอาไว้หรือยัง?

👀 Habla Link | https://w3.do/SFN2HySz
👀 Yakihonne | https://w3.do/nB4-dDCg

naddr1qq…26t7

#Siamstr #FuckIMF #FuvkWorldBank

มันอั้นมานาน 555

2023-09-08T09:55:52Z
In reply to nevent1q…97qx
_________________________

มันอั้นมานาน 555

ย้อนอ่านตอนที่ 1 | ...

2023-09-08T08:17:07Z
In reply to nevent1q…4dtd
_________________________

ย้อนอ่านตอนที่ 1 | ฟาร์มกุ้งวิปโยค
quoting
naddr1qq…0qqj

1. ฟาร์มกุ้งวิปโยค

“ทุกอย่างล้วนหายไปหมดแล้ว”

–Kolyani Mondal

เมื่อ 52 ปีก่อน พายุไซโคลนโบลาฆ่าผู้คนในแถบชายฝั่งของบังกลาเทศไปมากกว่า 1 ล้านคน ถือเป็นพายุไซโคลนที่ร้ายแรงที่สุดที่มีการบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์

หน่วยงานท้องถิ่นและองค์กรนานาชาติรู้ถึงความเสี่ยงที่จะเกิดความเสียหายร้ายแรงจากพายุลักษณะนี้เป็นอย่างดี ดังนั้นในช่วงปี 1960 หน่วยงานภูมิภาคจึงสร้างแนวกันคลื่นขนาดใหญ่เพื่อป้องกันแนวชายฝั่ง ซึ่งเปิดโอกาสให้มีการใช้พื้นที่สำหรับการเกษตรได้มากขึ้น

แต่หลังจากการลอบสังหารผู้นำอย่าง ชีค มูจิบูร์ เราะห์มาน ในการประกาศอิสรภาพ ก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงแนวทางภายใต้ระบอบเผด็จการของบังกลาเทศด้วยการผลักดันของอิทธิพลจากต่างประเทศ ชีวิตของผู้คนถูกลดความสำคัญ และแนวป้องกันพายุสำหรับประชาชนถูกทำให้อ่อนแอลง

หมายเหตุผู้แปล : ชีค มูจิบูร์ เราะห์มาน (Sheikh Mujibur Rahman) เป็นผู้ก่อตั้งประเทศบังกลาเทศ โดยดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีและนายกรัฐมนตรีระหว่างปี 1971 จนถูกลอบสังหารในปี 1975

ทั้งหมดก็เพื่อเร่งอัตราการส่งออกและเพื่อนำเงินมาชดใช้หนี้

โดยแทนที่จะส่งเสริมการปลูกป่าชายเลน ซึ่งสามารถเป็นแนวป้องกันพายุตามธรรมชาติ เพื่อประโยชน์สำหรับประชาชนมากกว่า 1 ใน 3 ของประเทศที่อาศัยอยู่ตามแนวชายฝั่ง หรือแม้แต่ลงทุนในการผลิตอาหารให้เพียงพอต่อการบริโภคภายในประเทศที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว แต่รัฐบาลกลับเลือกที่จะกู้เงินจากธนาคารโลกและกองทุน IMF เพื่อที่จะขยายฟาร์มกุ้ง ซึ่งกระบวนการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำในประเทศนั้นถูกควบคุมโดยเครือข่ายชนชั้นปกครองที่ร่ำรวยอีกด้วย

พวกคนรวยรวมหัวกันผลักดันบรรดาเหล่าชาวไร่ให้กู้ยืมเงินเพื่อทำสิ่งที่เรียกว่าการ “อัปเกรดกระบวนการเพาะเลี้ยง” โดยทำการขุดหลุมตามแนวกันคลื่นซึ่งป้องกันที่ดินของพวกเขาจากทะเล ทำให้ที่ดินที่เคยอุดมสมบูรณ์ของพวกเขาเต็มไปด้วยน้ำเกลือ หลังจากนั้นพวกเขาก็ต้องทำงานอย่างหลังขดหลังแข็ง เพื่อจับตัวอ่อนของกุ้งจากทะเลด้วยมือเปล่า เพื่อนำมันกลับมาเลี้ยงในบ่อพัก ก่อนจะขายกุ้งตัวโตเต็มวัยให้กับผู้รับซื้อกุ้ง ซึ่งมักจะเป็นผู้มีอิทธิพลในพื้นที่

เงินทุนที่กู้จากธนาคารโลกและ IMF ทำให้ไร่นาสวน ที่ดินลุ่มน้ำ และป่าชายเลนนับไม่ถ้วน ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นบ่อกุ้งที่เรียกว่า “ghers”

พื้นที่บริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำคงคานั้นถือเป็นพื้นที่ที่มีความอุดมสมบูรณ์อย่างน่าทึ่ง โดยเป็นที่ตั้งของ “ป่าสุนทรพนา” ป่าชายเลนที่ใหญ่ที่สุดในโลก แต่หลังจากที่การทำฟาร์มกุ้งเชิงพาณิชย์ได้กลายเป็นธุรกิจหลักในท้องถิ่น ต้นโกงกางมากกว่าร้อยละ 45 ได้ถูกตัดออกไปเกลี้ยง ทิ้งให้ผู้คนเผชิญกับคลื่นสูงกว่า 10 เมตรที่พุ่งเข้าชนแนวชายหาดเวลาเกิดพายุไซโคลน พื้นที่ทำกินที่อุดมสมบูรณ์และสิ่งมีชีวิตตามริมแม่น้ำค่อย ๆ ถูกทำลายไปจากความเค็มที่เพิ่มขึ้นจากน้ำทะเล

จนสุดท้ายป่าทั้งป่าก็ได้อันตรธานหายไป เพราะฟาร์มกุ้งนั้นทำลายพืชพรรณท้องถิ่นทั้งหมด กลุ่มความร่วมมือพัฒนาชายฝั่ง (Coastal Development Partnership) ได้กล่าวถึงผลกระทบที่เกิดขึ้นนี้ว่า “การกระทำนี้ทำให้ดินแดนที่เคยอุดมสมบูรณ์กลายเป็น ‘ทะเลทรายที่เต็มไปด้วยน้ำเค็ม' ”

พื้นที่ไร่นาที่ปล่อยน้ำทะเลเข้ามาเพื่อทำฟาร์มกุ้งในจังหวัด Khuna

อย่างไรก็ตาม ผู้มีอิทธิพลที่รับซื้อกุ้งเหล่านี้กลับร่ำรวยขึ้นอย่างมาก และกุ้ง (ซึ่งถูกเรียกว่าเป็น “ทองคำสีขาว”) ก็กลายเป็นสินค้าส่งออกอันดับ 2 ของประเทศ

โดยนับตั้งแต่ปี 2014 เป็นต้นมา ชาวบังกลาเทศมากกว่า 1.2 ล้านคนทำงานในอุตสาหกรรมกุ้ง และผู้คนอีกกว่า 4.8 ล้านคนที่ต้องพึ่งพิงอุตสาหกรรมนี้ในทางอ้อม ซึ่งตัวเลขนี้ถือเป็นครึ่งหนึ่งของจำนวนคนยากจนที่อาศัยอยู่ตามชายฝั่ง คนเก็บกุ้งเป็นผู้ที่ทำงานหนักที่สุด (ซึ่งถือเป็นร้อยละ 50 ของแรงงานในอุตสาหกรรม) แต่ได้รับส่วนแบ่งเพียงร้อยละ 6 ของผลกำไร โดยร้อยละ 30 ของแรงงานนั้นเป็นแรงงานเด็กที่มีทั้งเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิง ซึ่งทำงานในน้ำเค็มมากถึง 9 ชั่วโมงต่อวันด้วยค่าจ้างรายวันน้อยกว่า 1 ดอลลาร์สหรัฐ เด็กเหล่านี้ส่วนมากไม่รู้หนังสือและไม่ได้เรียนต่อ

ผู้คนเคยมีการลุกฮือขึ้นประท้วงต่อต้านการขยายตัวของฟาร์มกุ้ง แต่แล้วก็ถูกปราบปรามอย่างรุนแรง โดยในเหตุปราบปรามที่เลื่องลือครั้งหนึ่่งนั้น ขบวนผู้ประท้วงถูกทำร้ายด้วยระเบิดจากผู้มีอิทธิพลที่รับซื้อกุ้งและกลุ่มลูกน้อง และมีผู้หญิงรายหนึ่งชื่อ Kuranamoyee Sardar ถูกตัดศีรษะจากเหตุปราบปรามดังกล่าว

ในงานวิจัยปี 2007 ซึ่งสำรวจฟาร์มกุ้งของชาวบังกลาเทศกว่า 102 แห่ง พบว่าแม้ค่าใช้จ่ายในการผลิตทั้งหมดจะอยู่ที่ 1,084 ดอลลาร์สหรัฐต่อเฮกตาร์ แต่รายได้สุทธิกลับอยู่ที่ 689 ดอลลาร์สหรัฐ นั่นหมายถึงกำไรที่ประเทศได้จากการส่งออกนั้น แลกมาด้วยการที่แรงงานในอุตสาหกรรมกุ้งต้องรับเคราะห์จากค่าจ้างที่ถูกกดและสภาพแวดล้อมของพวกเขาที่ถูกทำลายจนหมดสิ้น

ในรายงานที่จัดทำโดยมูลนิธิความยุติธรรมด้านสิ่งแวดล้อม (Environmental Justice Foundation) ชาวไร่ที่อยู่ริมชายฝั่งอย่างคุณ Kolyani Mondal ได้กล่าวว่า “เธอเคยปลูกข้าว พร้อมเลี้ยงปศุสัตว์และสัตว์ปีก” แต่หลังจากที่ได้มีการทำเกษตรฟาร์มกุ้ง “วัว ควาย และแพะของเธอก็เริ่มเป็นโรคท้องร่วงไปพร้อม ๆ กับเหล่าแม่ไก่และเป็ดซึ่งเป็นสัตว์ของเธอ พวกมันล้วนตายทั้งหมด”

ตอนนี้ทุ่งของเธอเต็มไปด้วยน้ำเกลือ และที่ดินที่ยังเหลืออยู่ก็เพาะปลูกอะไรแทบไม่ขึ้น ในอดีตนั้นครอบครัวของเธอสามารถปลูกข้าวได้ 18-19 มอนต่อเฮกตาร์ แต่ตอนนี้เหลือแค่ 1 มอนต่อเฮกตาร์ เธอยังจำช่วงเวลาในปี 1980 ที่เพิ่งเริ่มมีการทำฟาร์มกุ้งได้ ในตอนนั้น ชาวบ้านได้รับการสัญญาว่าสิ่งนี้จะสร้างรายได้เพิ่มขึ้น รวมทั้งมอบอาหารและพืชผลให้พวกเขามากขึ้น

แต่ตอนนี้ “ทุกอย่างล้วนหายไปหมดแล้ว” ชาวไร่ผู้เลี้ยงกุ้งขอเช่าที่ดินของเธอ โดยตกลงจะจ่ายเงินเธอ 140 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี แต่ตอนนี้อย่างดีที่สุดที่เธอได้รับคือเงินผ่อนจ่ายแปลงละ 8 ดอลลาร์สหรัฐบ้างเป็นครั้งคราว โดยเธอกล่าวว่า “ในอดีตครอบครัวของเธอสามารถหาเลี้ยงตัวเองได้อย่างดีจากบนผืนดินแห่งนี้ แต่ตอนนี้ไม่เหลือทางเลือกใด ๆ นอกจากการไปซื้ออาหารที่ตลาด”

หมายเหตุผู้แปล : - มอน (Muand) เป็นหน่วยวัดน้ำหนักดั้งเดิมที่ใช้กันในเอเชียใต้ โดย 1 มอนมีค่าเทียบเท่าที่หลากหลายตั้งแต่ 11 กิโลกรัม จนถึง 72 กิโลกรัม

- เฮกตาร์ (Hectare) เป็นหน่วยวัดพื้นที่ในมาตราเมตริกโดย 1 เฮกตาร์ เท่ากับ 10,000 ตารางเมตร หรือประมาณ 6 ไร่ 1 งาน.

ในบังกลาเทศนั้นเงินกู้เพื่อการปรับโครงสร้างจากธนาคารโลกและ IMF ปริมาณนับพันล้านดอลลาร์ (ที่มาของชื่อ “เงินกู้เพื่อการปรับโครงสร้าง” ได้มาจากการที่ผู้ปล่อยกู้จะบังคับให้ประเทศผู้กู้ต้องปรับโครงสร้างทางเศรษฐกิจเพื่อให้เอื้อกับการส่งออก ซึ่งต้องแลกมาด้วยการบริโภคภายในประเทศ) ได้ทำให้กำไรในการส่งออกกุ้งของประเทศเพิ่มขึ้นจาก 2.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 1973 - เพิ่มเป็น 90 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 1986 - และเพิ่มเป็น 590 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 2012

ซึ่งรายได้ดังกล่าวถูกนำมาใช้จ่ายหนี้ต่างประเทศและใช้ในการพัฒนากองทัพ แต่เงินบางส่วนก็ไหลเข้ากระเป๋าเจ้าหน้าที่รัฐ (ซึ่งก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกับกรณีส่วนใหญ่ของประเทศกำลังพัฒนา) ในขณะที่เหล่าแรงงานทาสในอุตสาหกรรมกุ้งต้องถูกกดขี่ให้ยากจน ถูกลิดรอนอิสรภาพ ต้องพึ่งพิงผู้อื่น และมีความสามารถในการหาเลี้ยงตัวเองได้น้อยลงกว่าแต่ก่อน

โดยที่แย่ไปกว่านั้นคือผลวิจัยยังแสดงให้เห็นว่า “หมู่บ้านที่มีป่าชายเลนไว้เป็นแนวป้องกันตัวจากคลื่นพายุซัดฝั่งจะมีผู้เสียชีวิตน้อยลงมาก เมื่อเทียบกับหมู่บ้านที่ป่าชายเลนเสียหายหรือถูกทำลาย”

ภายใต้แรงกดดันของสาธารณชน ในปี 2013 ธนาคารโลกจึงได้ปล่อยเงินกู้ 400 ล้านดอลลาร์สหรัฐให้แก่บังกลาเทศเพื่อใช้ในการพยายามแก้ไขความเสียหายของระบบนิเวศที่เกิดขึ้น ซึ่งพูดในอีกแง่หนึ่งก็คือธนาคารโลกจะได้รับค่าตอบแทนในรูปแบบของดอกเบี้ยจากการพยายามแก้ปัญหาที่ตัวเองเป็นผู้ก่อขึ้นตั้งแต่แรก ในขณะเดียวกันธนาคารโลกยังได้ปล่อยเงินกู้นับพันล้านดอลลาร์สหรัฐไปยังทุกประเทศ ไล่ตั้งแต่เอกวาดอร์ ไปยันโมร็อกโก จนถึงอินเดีย เพื่อเปลี่ยนฟาร์มดั้งเดิมในท้องถิ่นให้กลายเป็นฟาร์มกุ้ง

ธนาคารโลกได้อ้างว่าบังกลาเทศนั้นคือ “เรื่องราวที่น่าทึ่งของการลดความยากจนและการพัฒนาประเทศ” หากยึดจากในข้อมูลตามเอกสารที่ว่าแล้ว นี่ถือเป็นชัยชนะ เพราะเศรษฐกิจของประเทศอย่างบังกลาเทศมีแนวโน้มที่จะเติบโตต่อไป ในขณะเดียวกับที่มูลค่าการส่งออกนั้นเติบโตขึ้นเพื่อชดเชยมูลค่าจากการนำเข้า แต่แท้จริงแล้วรายได้จากการส่งออกส่วนใหญ่กลับไหลเข้าสู่กระเป๋าของชนชั้นนำและเจ้าหนี้ต่างประเทศ และหลังจากได้รับเงินกู้เพื่อการปรับโครงสร้างมาถึง 10 ครั้ง หนี้ของบังกลาเทศเติบโตขึ้นอย่างมหาศาล โดยเพิ่มจาก 145 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 1972 กลายเป็น 95,900 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 2022 ซึ่ง ณ ตอนนี้ประเทศบังกลาเทศเองก็กำลังเผชิญกับวิกฤตด้านดุลการชำระเงิน (Balance of Payments) จากหนี้สินอีกครั้ง และในเดือนพฤศจิกายน 2022 รัฐบาลก็ตกลงที่จะกู้เงินปรับโครงสร้างครั้งที่ 11 จาก IMF โดยมีการอัดฉีดเงินช่วยเหลือมูลค่า 4,500 ล้านดอลลาร์สหรัฐเข้ามาในระบบ โดยแลกกับการถูกแทรกแซงในการปรับโครงสร้างที่เพิ่มขึ้นไปอีก

ธนาคารโลกและ IMF นั้นก็ต่างอ้างว่าพวกเขาต้องการช่วยเหลือประเทศที่ยากจน แต่ตลอด 50 ปีที่ผ่านมา ผลลัพธ์จากนโยบายของพวกเขาก็ได้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า ประเทศอย่างบังกลาเทศกลับกลายเป็นประเทศที่ต้องพึ่งพาผู้อื่นมากขึ้น และเต็มไปด้วยหนี้สินอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ในระหว่างวิกฤตหนี้ของประเทศโลกที่สามในช่วงทศวรรษ 1990 การวิพากษ์วิจารณ์จากสาธารณชนทั่วโลกที่ต้องการจะตรวจสอบข้อเท็จจริงของธนาคารโลกและ IMF ได้ค่อย ๆ สะสมจนปะทุขึ้น เริ่มมีการศึกษาวิจัยเพื่อสืบค้นข้อมูลอย่างจริงจัง ผู้คนออกมาประท้วงตามท้องถนน และมีความเชื่อที่แพร่กระจายไปยังทุกฝั่งการเมือง (แม้กระทั้งในรัฐสภาของสหรัฐฯ เอง) ว่าองค์กรเหล่านี้ไร้ซึ่งประโยชน์ หรือกระทั่งเป็นพิษภัยด้วยซ้ำ แต่ความรู้สึกและความสนใจในองค์กรเหล่านี้ได้จางหายไปเกือบหมดแล้ว และถึงแม้ความรู้สึกและความสนใจเหล่านี้จะกลับมาอีกครั้ง มันกลับถูกมองว่าเป็นสิ่งที่ไม่สำคัญ หรือแม้จะมีการยอมรับว่าองค์กรพวกนี้มีปัญหาแต่ก็ยังมีความจำเป็นอยู่ หรือกระทั่งยังมีความเชื่อว่าองค์กรพวกนี้มีประโยชน์และยังได้รับการต้อนรับเหมือนเดิม

ความเป็นจริงแล้วองค์กรเหล่านี้ทำให้ผู้คนนับล้านยากจนลงและชีวิตเสี่ยงอันตรายมากกว่าในอดีต ในขณะเดียวกันกลับทำให้เหล่าผู้นำเผด็จการและเครือข่ายที่ยักยอกความมั่งคั่งของประเทศนั้นร่ำรวยขึ้น และยอมละทิ้งสิทธิมนุษยชนเพื่อทำให้อาหาร ทรัพยากรธรรมชาติ และแรงงานราคาถูกไหลออกจากประเทศที่ยากจนไปสู่ประเทศที่ร่ำรวย พฤติกรรมของพวกเขาที่กระทำในบังกลาเทศนั้นไม่ใช่เรื่องผิดพลาดหรือเป็นกรณียกเว้นแต่อย่างใด

แต่นั่นเป็นวิธีการดำเนินธุรกิจตามปกติของพวกเขา..

⚡️กด Zap บทความนี้เป็นกำลังใจทีมงาน

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

แปลและเรียบเรียงจากบทความต้นฉบับเรื่อง : STRUCTURAL ADJUSTMENT: HOW THE IMF AND WORLD BANK REPRESS POOR COUNTRIES AND FUNNEL THEIR RESOURCES TO RICH ONES ซึ่งเผยแพร่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 22 พ.ย. ปี ค.ศ. 2022

ตอนที่ 1 อ่านจบยัง? ...

2023-09-08T08:15:19Z
ตอนที่ 1 อ่านจบยัง? ตอนที่ 2 ตามมาติดๆ ละนะ | เปิดโปงความจริงที่ไม่อาจมองข้าม ธนาคารโลกและ IMF เครื่องมือทรงพลังของ 'อำนาจใหญ่' คุณพร้อมจะเห็นความจริงที่ถูกปกปิดเอาไว้หรือยัง?

👀 Habla Link | https://w3.do/SFN2HySz
👀 Yakihonne | https://w3.do/nB4-dDCg

quoting
naddr1qq…26t7

2. ส่องไส้ในธนาคารโลกและ IMF

“ขอให้พวกเราอย่าลืมว่าจุดประสงค์หลักของการให้ความช่วยเหลือนั้น ไม่ใช่เพื่อช่วยประเทศอื่น แต่เป็นไปเพื่อช่วยพวกเราเอง”

–Richard Nixon

หมายเหตุผู้แปล : ริชาร์ด นิกสัน (Richard Nixon) ประธานาธิบดีคนที่ 37 แห่งสหรัฐ ดำรงตำแหน่งตั้งแต่ ค.ศ. 1969 จนถึง ค.ศ. 1974

IMF นั้นถือเป็นผู้ให้กู้ยืมแหล่งสุดท้าย (Lender of Last Resort) และธนาคารโลกก็คือธนาคารเพื่อการพัฒนาที่ใหญ่ที่สุดในโลก ทั้งสององค์กรนี้ทำหน้าที่ภายใต้นามของบรรดาเจ้าหนี้รายใหญ่ของพวกเขา ซึ่งตามประวัติศาสตร์แล้วเจ้าหนี้พวกนี้ก็คือสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส เยอรมนี และญี่ปุ่น

สำนักงานของ IMF และธนาคารโลก ณ กรุงวอชิงตัน ดีซี

องค์กรพี่น้องเหล่านี้ (ซึ่งในทางปฏิบัติแล้วพวกเขาทำงานด้วยกัน และใช้สำนักงานใหญ่ร่วมกันที่กรุงวอชิงตัน ดีซี) ถือกำเนิดขึ้นจากการประชุมเบรนตันวูด ในรัฐนิวแฮมป์เชียร์ เมื่อปี 1944 ในฐานะ "สองเสาหลัก" ของระเบียบการเงินโลกใหม่ที่นำโดยสหรัฐอเมริกา ซึ่งโดยตามธรรมเนียมแล้วธนาคารโลกจะนำโดยชาวอเมริกัน ส่วน IMF นั้นจะนำโดยชาวยุโรป

จุดประสงค์แรกในการก่อตั้ง 2 องค์กรนี้ขึ้นมาก็เพื่อช่วยฟื้นฟูกลุ่มประเทศในยุโรปและญี่ปุ่นที่เสียหายจากสงคราม - ธนาคารโลกจะมุ่งเน้นในการปล่อยกู้โครงการที่เกี่ยวกับการฟื้นฟูและพัฒนาเป็นรายโครงการไป - กองทุน IMF จะรับมือในส่วนของปัญหาด้านดุลการชำระเงิน (บัญชีรายรับรายจ่าย) ของประเทศต่าง ๆ ผ่าน "เงินให้กู้เพื่อการช่วยเหลือ" เพื่อให้การค้าขายยังสามารถดำเนินต่อไปได้ถึงแม้ว่าบางประเทศจะไม่มีเงินเพื่อนำเข้าสินค้าก็ตาม

ชาติต่าง ๆ จำเป็นที่จะต้องเข้าร่วมกับ IMF เพื่อเข้าถึงสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า “สิทธิพิเศษ” จากธนาคารโลก ซึ่งทุกวันนี้มีชาติสมาชิกกว่า 190 ประเทศ เมื่อแต่ละประเทศเข้าร่วมเป็นสมาชิกแล้วก็จะต้องทำการฝากเงินสกุลท้องถิ่นของตนและสกุลเงินที่มีความมั่นคงที่สูงไว้ (โดยปกติก็จะเป็นดอลลาร์สหรัฐ เงินสกุลประเทศในยุโรป หรือทองคำ) ซึ่งจะกลายเป็นแหล่งเงินทุนสำรองของเหล่าบรรดาประเทศสมาชิก

เมื่อมีประเทศสมาชิกเผชิญปัญหาด้านดุลการชำระเงินอย่างต่อเนื่องจนไม่สามารถจ่ายหนี้คืนได้ กองทุน IMF จะมอบวงเงินให้กู้ที่มาจากแหล่งเงินทุนสำรอง โดยคำนวณปริมาณจากเงินที่พวกเขาฝากเข้ามาในตอนต้น และคูณตัวเลขเพื่อให้ทวีคูณขึ้นไป บนเงื่อนไขที่มีต้นทุนที่แพงมากขึ้นเรื่อย ๆ

ในทางปฏิบัติแล้ว กองทุน IMF ทำหน้าที่เป็นเสมือนธนาคารกลางของโลกที่มีอำนาจอยู่เหนือทุกประเทศ เพราะนับตั้งแต่ปี 1969 กองทุน IMF ได้ออกเงินสกุลของตัวเองที่เรียกว่า “สิทธิพิเศษถอนเงิน” (Special Drawing Rights: SDR) โดยคำนวณมูลค่าจากตะกร้าเงินที่มีสกุลเงินชั้นนำของโลกสำรองอยู่ โดยทุกวันนี้สกุลเงิน SDR ถูกหนุนหลังด้วย : - เงินดอลลาร์สหรัฐ ร้อยละ 45 - เงินยูโร ร้อยละ 29 - เงินหยวน ร้อยละ 12 - เงินเยน ร้อยละ 7 - เงินปอนด์ ร้อยละ 7

โดยในปัจจุบัน IMF มีความสามารถในการปล่อยกู้ได้ทั้งหมด 1 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ (หรือเป็นตัวเลข 1,000,000,000,000 ดอลลาร์ฯ)

ในช่วงระหว่างปี 1960 - 2008 กองทุน IMF ให้ความสำคัญกับการช่วยเหลือประเทศกำลังพัฒนาเป็นหลัก ด้วยเงินกู้ยืมระยะสั้นดอกเบี้ยสูง และด้วยความที่สกุลเงินของประเทศที่กำลังพัฒนาเหล่านี้ไม่ได้เป็นที่ต้องการในตลาดโลก ทำให้ไม่สามารถใช้สกุลเงินประจำชาติซื้อสินค้าและบริการจากต่างประเทศได้ ประเทศกำลังพัฒนาจึงจำเป็นต้องหาเงินสกุลต่างประเทศที่แข็งแกร่งผ่านการส่งออกสินค้า

โดยมีหลายประเทศ (เช่น ศรีลังกา และโมซัมบิค) ที่มักประสบปัญหาในการหาเงินไม่ทัน ส่งผลให้เงินหมดคลังบ่อยครั้ง แตกต่างจากสหรัฐอเมริกาที่สามารถเสกเงินสกุลของตัวเองมาใช้เป็นสกุลเงินสำรองหลักของโลกได้ โดยเมื่อถึงจุดที่เงินหมดคลังนั้น รัฐบาลส่วนใหญ่ โดยเฉพาะรัฐบาลเผด็จการ มักจะใช้วิธีแก้ปัญหาแบบง่าย ๆ ที่ต้องแลกมากับอนาคตของประเทศตัวเอง นั่นก็คือการเลือกที่จะกู้เงินจากกองทุน IMF

ในส่วนของธนาคารโลกนั้น ทางธนาคารได้แถลงไว้ว่างานของพวกเขาคือการมอบวงเงินกู้ให้แก่ประเทศกำลังพัฒนาเพื่อ “ลดความยากจน เพิ่มความเจริญรุ่งเรือง และส่งเสริมการพัฒนาอย่างยั่งยืน” โดยมีการแบ่งโครงสร้างธนาคารออกเป็นหลายส่วน ตั้งแต่ : - ธนาคารระหว่างประเทศเพื่อการบูรณะและพัฒนา (International Bank for Reconstruction and Development: IBRD) ที่มุ่งเน้นการปล่อยเงินกู้ก้อนใหญ่แบบดอกเบี้ยสูงให้กับประเทศกำลังพัฒนา เช่น บราซิล หรือ อินเดีย - สมาคมการพัฒนาระหว่างประเทศ (International Development Association: IDA) ที่มุ่งเน้นการปล่อยเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำและมีระยะเวลาปลอดดอกเบี้ยระยะยาวให้กับกลุ่มประเทศที่ยากจน

โดยวิธีที่ IBRD ใช้กอบโกยเงินให้ตนเองและพวกพ้องนั้น ส่วนหนึ่งเป็นเพราะปรากฏการณ์แคนทิลอน (Cantillon Effect) จากการที่ IBRD สามารถได้รับวงเงินกู้ยืมที่มีเงื่อนไขแสนเป็นมิตรจากเจ้าหนี้ของพวกเขา และจากนักลงทุนในตลาดเอกชนที่สามารถเข้าถึงเงินกู้ต้นทุนต่ำได้ จากนั้น IBRD จะนำเงินเหล่านี้ไปปล่อยกู้ต่อ ในอัตราดอกเบี้ยที่สูงขึ้น ให้กับกลุ่มประเทศยากจนที่ไม่มีช่องทางเข้าถึงเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำดังกล่าว

โดยปกติธนาคารโลกจะปล่อยกู้เป็นเฉพาะโครงการหรือเฉพาะกลุ่มอุตสาหกรรม และมุ่งเน้นไปยังการอำนวยความสะดวกในการส่งออกทรัพยากร (เช่น การให้เงินทุนสนับสนุนการสร้างถนน อุโมงค์ เขื่อน และท่าเรือที่จำเป็นสำหรับการขุดแร่ เพื่อส่งออกไปยังตลาดระหว่างประเทศ) และมีการปรับเปลี่ยนการทำการเกษตรเพื่อการบริโภคแบบดั้งเดิม ไปสู่การเกษตรเชิงอุตสาหกรรม หรือไม่ก็อุตสาหกรรมที่เกี่ยวกับการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ เพื่อให้ประเทศเหล่านั้นสามารถส่งออกสินค้าและอาหารให้กับประเทศทางตะวันตกได้มากขึ้น

สิทธิในการโหวตของเหล่าสมาชิกธนาคารโลกและกองทุน IMF นั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับจำนวนประชากรของแต่ละประเทศ แต่กลับมีอิทธิพลมาจากสิ่งที่ถูกกำหนดขึ้นตั้งแต่เมื่อ 7 ทศวรรษก่อน เพื่อเอื้อประโยชน์ให้กับสหรัฐอเมริกา ยุโรป และญี่ปุ่นได้มีสิทธิ์เหนือประเทศอื่น ๆ ในโลก ซึ่งการครอบงำเหล่านี้เพิ่งจะเริ่มเสื่อมถอยในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี่เอง

ทุกวันนี้สหรัฐอเมริกามีสัดส่วนคะแนนโหวตในธนาคารโลกร้อยละ 15.6 และร้อยละ 16.5 ในกองทุน IMF ซึ่งถือว่าเยอะกว่าหลายประเทศเป็นอย่างมาก..

มันมากพอที่จะใช้ลงมติยับยั้งการตัดสินใจในเรื่องใด ๆ ที่สำคัญมาก ๆ ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาเสียงจากประเทศอื่นแต่อย่างใด เพราะการตัดสินใจในระดับใหญ่ ๆ ได้ถูกกำหนดทั้งในธนาคารและในกองทุนเอาไว้แล้วว่าจะต้องได้รับคะแนนเสียงร้อยละ 85 โดยในกลุ่มประเทศชั้นนำนั้น : - ญี่ปุ่นมีสัดส่วนคะแนนโหวตในธนาคารโลกร้อยละ 7.35 และร้อยละ 6.14 ในกองทุน IMF - เยอรมนีนั้นมีสัดส่วนคะแนนโหวตในธนาคารโลกร้อยละ 4.21 และร้อยละ 5.31 ในกองทุน IMF - ฝรั่งเศสและสหราชอาณาจักรนั้นมีสัดส่วนคะแนนโหวตของในธนาคารโลกประเทศร้อยละ 4.21 และร้อยละ 5.31 ในกองทุน IMF เท่ากัน

แต่ในอีกด้านหนึ่ง ประเทศอินเดียซี่งมีประชากรกว่า 1.4 พันล้านคน กลับมีสัดส่วนคะแนนโหวตในธนาคารโลกเพียงร้อยละ 3.04 และร้อยละ 2.63 ในกองทุน IMF ซึ่งน้อยกว่าประเทศที่เคยเป็นเจ้าอาณานิคมของพวกเขาด้วยซ้ำ ทั้งที่อินเดียมีประชากรมากกว่าถึง 20 เท่าก็ตาม

ในขณะที่ประเทศจีนที่มีประชากรถึง 1.4 พันล้านคนนั้น มีสัดส่วนคะแนนโหวตในธนาคารโลกร้อยละ 5.70 และร้อยละ 6.08 ในกองทุน IMF ซึ่งมีสัดส่วนใกล้เคียงกับเนเธอร์แลนด์ แคนาดา และออสเตรเลียรวมกัน

ประเทศที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคลาตินอเมริกาและภูมิภาคแอฟริกา เช่น บราซิลและไนจีเรีย กลับมีสัดส่วนคะแนนโหวตพอ ๆ กับอดีตจักรวรรดิที่เข้าสู่ยุคเสื่อมถอยเต็มตัวอย่างประเทศอิตาลี

ส่วนประเทศเล็กจิ๋วอย่างสวิตเซอร์แลนด์ที่มีประชากรเพียง 8.6 ล้านคนนั้น มีสัดส่วนคะแนนโหวตในธนาคารโลกร้อยละ 1.47 และร้อยละ 1.17 ในกองทุน IMF ซึ่งใกล้เคียง กับประเทศปากีสถาน อินโดนีเซีย บังกลาเทศ และเอธิโอเปียรวมกัน ถึงแม้ว่าสวิตเซอร์แลนด์จะมีประชากรน้อยกว่าถึง 90 เท่าก็ตาม

คำอธิบายชาร์ต : จำนวนประชากรเมื่อเทียบกับสัดส่วนคะแนนโหวตในกองทุนการเงินระหว่างประเทศ - แถวซ้ายสีดำ : จำนวนประชากรในปี 2022 หน่วยหลักล้านคน - แถวขวาสีส้ม : สัดส่วนคะแนนโหวตใน IMF เป็นหน่วยร้อยละ

- แหล่งที่มาของข้อมูล : IMF

สัดส่วนคะแนนโหวตเหล่านี้สมควรที่จะใกล้เคียงกับสัดส่วนของประชากรบนโลกที่แต่ละประเทศมีกัน แต่ด้วยโครงสร้างที่เหมือนยกมาจากยุคระบอบจักรวรรดิ ทำให้เห็นได้ชัดว่าการตัดสินใจต่าง ๆ นั้นกระทำกันอย่างไร ซึ่งถึงแม้การยกเลิกอาณานิคมจะผ่านมานานกว่า 65 ปีแล้วก็ตาม

แต่ชาติอุตสาหกรรมที่ทรงพลัง ซึ่งนำโดยสหรัฐอเมริกา ก็ยังสามารถควบคุมการค้าและการปล่อยกู้ของโลกได้เกือบจะเบ็ดเสร็จ ในขณะที่ประเทศยากจนแทบจะไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรเลย

นอกจากนี้กลุ่มจี 5 (สหรัฐฯ ญี่ปุ่น เยอรมนี สหราชอาณาจักร และฝรั่งเศส) ได้ควบคุมคณะกรรมการบริหารของ IMF ไว้ทั้งหมด แม้ว่าสัดส่วนประชากรประเทศเหล่านี้จะถือเป็นส่วนน้อยของประชากรโลกก็ตาม ส่วนกลุ่มจี 10 รวมกับประเทศไอร์แลนด์ ออสเตรเลีย และเกาหลีนั้น มีสัดส่วนคะแนนโหวตรวมกันมากกว่าร้อยละ 50 ซึ่งหมายความว่าเพียงสหรัฐอเมริกากดดันชาติพันธมิตรแค่นิดเดียวก็สามารถกำหนดผลการตัดสินใจได้ แม้กระทั่งเรื่องการอนุมัติปล่อยเงินกู้เป็นราย ๆ ที่ซึ่งต้องใช้เสียงข้างมากในการตัดสินใจ

และเพื่อเป็นการเสริมอำนาจของ IMF ที่มีวงเงินในการปล่อยกู้กว่าหนึ่งล้านล้านดอลลาร์สหรัฐอยู่แล้วนั้น ทางธนาคารโลกเองก็อ้างอีกว่าได้ให้เงินกู้มากกว่า 350,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐแก่ประเทศมากกว่า 150 ประเทศ ซึ่งมูลค่าการปล่อยกู้เหล่านี้ได้พุ่งขึ้นสูงมากในช่วง 2 ปีที่ผ่านมา เนื่องจากองค์กรในเครือได้ปล่อยเงินกู้มูลค่านับแสนล้านดอลลาร์สหรัฐให้แก่รัฐบาลประเทศต่าง ๆ ที่ทำการล็อกดาวน์เศรษฐกิจของตัวเองเพื่อรับมือกับโรคระบาด COVID-19

ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ธนาคารและกองทุน IMF ได้วางแผนและเตรียมการทำข้อตกลงเพื่อที่จะให้ “ความช่วยเหลือ” แก่รัฐบาลที่ตกอยู่ในความเสี่ยงจากการที่ธนาคารกลางสหรัฐปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยอย่างดุดันและต่อเนื่อง โดยบรรดาลูกหนี้เหล่านี้มักจะเป็นพวกละเมิดสิทธิมนุษยชนที่กู้เงินตามอำเภอใจและไม่ฟังเสียงของประชาชน..ประชาชนซึ่งสุดท้ายจะกลายเป็นผู้ที่ต้องรับภาระในการใช้คืนเงินกู้ทั้งเงินต้นและดอกเบี้ย

ตัวอย่างเช่น ณ ตอนนี้ IMF กำลังให้ความช่วยเหลือทางการเงินต่อผู้นำเผด็จการของประเทศอียิปต์อย่าง อับเดล ฟัตตอห์ เอล-ซิซี (ซึ่งเป็นผู้สั่งการสังหารหมู่ผู้ประท้วงครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่จัตุรัสเทียนอันเหมิน) เป็นมูลค่า 3,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และในช่วงปีที่ผ่านมาทางธนาคารโลกก็ได้ปล่อยเงินกู้มูลค่า 300 ล้านดอลลาร์สหรัฐให้แก่รัฐบาลประเทศเอธิโอเปียที่กำลังทำการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในเขต Tigray

หมายเหตุผู้แปล : อับเดล ฟัตตอห์ เอล-ซิซี (Abdel Fattah El-Sisi) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 6 และคนปัจจุบันของสาธารณรัฐอาหรับอียิปต์ โดยดำรงตำแหน่งตั้งแต่ปี 2014

ผลกระทบสะสมที่เพิ่มขึ้นมาจากการปล่อยกู้ของทั้งธนาคารโลกและกองทุน IMF นั้นมหาศาลกว่าตัวเลขที่ระบุอยู่ในเอกสารการกู้เงินมาก เนื่องจากการปล่อยกู้ขององค์กรเหล่านี้จะผลักดันให้เกิดความช่วยเหลือแบบทวิภาคี (ความช่วยเหลือจากทั้งภาครัฐและเอกชน) โดยมีการประมาณการว่า “จากเงินทุก ๆ 1 ดอลลาร์ที่ IMF ได้ปล่อยกู้ให้กับประเทศโลกที่สามนั้น จะช่วยให้ประเทศเหล่านี้สามารถกู้เงินได้เพิ่มและสามารถปรับเงื่อนไขโครงสร้างของเงินกู้เดิมได้รวมกันอีก 4-7 ดอลลาร์จากธนาคารพาณิชย์และจากรัฐบาลของประเทศที่ร่ำรวย”

และเช่นเดียวกัน หากธนาคารโลกและกองทุน IMF ปฏิเสธที่จะให้บางประเทศกู้เงิน ทั้งโลกก็จะปฏิบัติตามทันที

มันเป็นการยากที่จะพูดให้เกินจริงถึงผลกระทบในวงกว้างที่ธนาคารโลกและกองทุน IMF กระทำต่อเหล่าประเทศกำลังพัฒนา โดยเฉพาะในช่วงเวลาหลายทศวรรษนับตั้งแต่การก่อตั้งองค์กรขึ้นมาหลังช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งพอถึงช่วงปี 1990 และหลังจากสงครามเย็นยุติลง IMF ก็ได้ปล่อยเงินกู้ให้ประเทศในทวีปแอฟริกาไปถึง 41 ประเทศ ในแถบลาตินอเมริกา 28 ประเทศ ในเอเชีย 20 ประเทศ ในภูมิภาคตะวันออกกลาง 8 ประเทศ และในยุโรปอีก 5 ประเทศ ซึ่งกระทบต่อผู้คนมากกว่า 3 พันล้านคน หรือประชากรถึง 2 ใน 3 ของทั้งโลก ส่วนธนาคารโลกนั้นปล่อยเงินกู้ให้แก่ประเทศมากกว่า 160 ประเทศ

และน่าเศร้าที่องค์กรเหล่านี้ยังคงสถานะเป็นสถาบันการเงินระหว่างประเทศที่มีความสำคัญที่สุดในโลกอีกด้วย..

⚡️ กด Zap ที่ลิงก์นี้ เพื่อเป็นกำลังใจทีมงานผู้เรียบเรียงบทความ

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

#Siamstr #FuckIMF #FuvkWorldBank

ขอบคุณครับ

2023-09-08T03:59:28Z
In reply to nevent1q…us3a
_________________________

ขอบคุณครับ

Thanks!

2023-09-08T03:59:14Z
In reply to nevent1q…xhg6
_________________________

Thanks!

Yesss

2023-09-08T03:59:00Z
In reply to nevent1q…cesc
_________________________

Yesss

🤩

2023-09-08T02:55:42Z
In reply to nevent1q…lsaz
_________________________

🤩

Nostr ไม่เหมือนเมนสตรีม ...

2023-09-08T02:39:43Z
Nostr ไม่เหมือนเมนสตรีม มันคล้าย.. แต่ใช้งานในแบบเดิมๆ คุณอาจจะเหงา บทความนี้จะแนะนำว่าเราควรจะอยู่บนสังคมนี้อย่างไรให้มีความสุข อยู่อย่างไรให้ครื้นเครงแบบชาว #Siamstr 🇹🇭
quoting
nevent1q…hf2k
โอ้ยยยยยยย!! 🤬 #Nostr มันต้องเล่นยังไงกันล่ะเนี่ย!!? ไม่เห็นจะดีอย่างที่ใครเค้าว่ากันไว้เลย 🔥 #บ่นเป็นบทความ จัดยาวๆ เป็น Series 🇹🇭
👀 Yakihonne | https://w3.do/EIELaDpc
👀 Habla | https://w3.do/XlLz-XIr

naddr1qq…kvym

#ThaiNostrich #Siamstr #LifeOnNostr

Oh!! you're growing up

2023-09-07T15:47:59Z
In reply to nevent1q…mtdm
_________________________

Oh!! you're growing up

Nostr event nevent1qqsf0wgc5sm6a7p0xy8qr73aa5wewpve0fn5r37hsruwlr9j3ycx6fqzyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6gfs55j

2023-09-07T15:29:15Z
In reply to nevent1q…wg4h
_________________________

ตอนแรกน้ำจิ้มยังนิ่มเหยาะแหยะ ตอนถัดๆ ไป ดีกรีจะพลุ่งพล่านขึ้นเรื่อยๆ รอติดตามทุกวัน ศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ กันนะครับ 🤫 มีกิจกรรมแจกรางวัลสนุกๆ ให้นักอ่านแฟนซีรีส์นี้ด้วย

#nevent1q…tr8y

2023-09-07T15:24:02Z
In reply to nevent1q…d47f
_________________________

quoting nevent1q…tr8y
Reminder: NIP-04 DMs have a security flaw.

With significant use (DMs + private zaps + zap payment requests via wallet connect + private lists), an attacker with sufficient hash power can brute force your private key.

Please consider migrating to the new DM with GiftWraps as early as possible.

We also invite all white-hat cryptographers out there to try to break the new system. The sooner we can stress test the design, the better it gets.

Nostr event nevent1qqsxhz5jkh5jchwc2e4szwcrtl725muv6zf230t5a5ajn7zfelas2jszyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6nkhery

2023-09-07T14:38:14Z
In reply to nevent1q…ejw9
_________________________

กรณีที่ว่า เขาสามารถเข้าไปดูการพูดคุยว่าเราเชื่อมต่อกับใครบ้างนั้น กำลังเป็นข้อถกดถียงกันอยู่ในคอมมู Nostr ตอนนี้ เป็นความเสี่ยงของ NIP-04 ซึ่งในอนาคตคงมี NIP ตัวใหม่ออกมาให้การ DM มี Privacy มากขึ้น

### ปกติครับ.. ...

2023-09-07T14:36:28Z
In reply to nevent1q…mqk8
_________________________

### ปกติครับ..
เพราะมันพับลิช (Broadcast) ไปที่ Public Relay ต่างๆ ที่เราเชื่อมต่อไว้ตั้งแต่กดปล่อย Note ไปแล้ว เราได้ตัดสินใจเปิดเผยข้อมูลไปแล้วในตอนนั้น (ทุกคนที่เชื่มต่อกับ Relay เดียวกันเหมือนของเราจะเห็นเหมือนกันหมด)

Public key มีคุณสมบัติเป็น Read only ดังนั้นใครๆ ก็สามารถเห็นข้อมูลที่เรา Broadcast ได้โอยไม่ต้องมี Public key ของเราก็ทำได้แค่เปิดมาดู

แต่ Public key ไม่สามารถ Decrypt หรือ Sign action ใดๆ บน Nostr ได้แบบ Private key (Full access) คีย์สำคัญที่ไม่ควรเปิดเผยจึงเป็น nsec ส่วน npub แยกได้

### บทความ #FuckIMF เพื่อนๆ ...

2023-09-07T13:50:39Z
### บทความ #FuckIMF เพื่อนๆ อยากให้กำลังใจผู้แปลต้องกดที่ลิ้งก์ในตัวบทความนะครับ (ตามภาพ ที่ลูกกศรชี้)

เพื่อเป็นการ Split ยอดให้กับ Contributor ทุกคนที่มีส่วนร่วมกับบทรวามนี้ครับ :) #Siamstr

5 ดาว !! ...

2023-09-07T13:25:17Z

5 ดาว !! บทความเปิดโปงความระยำของ IMF และธนาคารโลก | บทที่ 1 : 'ฟาร์มกุ้งวิปโยค' 🔥
#FuckIMF #FuckWorldBank #Siamstr 🇹🇭

👀 Yakihonne | https://w3.do/HTeCD80T
👀 Habla | https://w3.do/SPUwR8Nq
quoting
naddr1qq…0qqj

1. ฟาร์มกุ้งวิปโยค

“ทุกอย่างล้วนหายไปหมดแล้ว”

–Kolyani Mondal

เมื่อ 52 ปีก่อน พายุไซโคลนโบลาฆ่าผู้คนในแถบชายฝั่งของบังกลาเทศไปมากกว่า 1 ล้านคน ถือเป็นพายุไซโคลนที่ร้ายแรงที่สุดที่มีการบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์

หน่วยงานท้องถิ่นและองค์กรนานาชาติรู้ถึงความเสี่ยงที่จะเกิดความเสียหายร้ายแรงจากพายุลักษณะนี้เป็นอย่างดี ดังนั้นในช่วงปี 1960 หน่วยงานภูมิภาคจึงสร้างแนวกันคลื่นขนาดใหญ่เพื่อป้องกันแนวชายฝั่ง ซึ่งเปิดโอกาสให้มีการใช้พื้นที่สำหรับการเกษตรได้มากขึ้น

แต่หลังจากการลอบสังหารผู้นำอย่าง ชีค มูจิบูร์ เราะห์มาน ในการประกาศอิสรภาพ ก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงแนวทางภายใต้ระบอบเผด็จการของบังกลาเทศด้วยการผลักดันของอิทธิพลจากต่างประเทศ ชีวิตของผู้คนถูกลดความสำคัญ และแนวป้องกันพายุสำหรับประชาชนถูกทำให้อ่อนแอลง

หมายเหตุผู้แปล : ชีค มูจิบูร์ เราะห์มาน (Sheikh Mujibur Rahman) เป็นผู้ก่อตั้งประเทศบังกลาเทศ โดยดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีและนายกรัฐมนตรีระหว่างปี 1971 จนถูกลอบสังหารในปี 1975

ทั้งหมดก็เพื่อเร่งอัตราการส่งออกและเพื่อนำเงินมาชดใช้หนี้

โดยแทนที่จะส่งเสริมการปลูกป่าชายเลน ซึ่งสามารถเป็นแนวป้องกันพายุตามธรรมชาติ เพื่อประโยชน์สำหรับประชาชนมากกว่า 1 ใน 3 ของประเทศที่อาศัยอยู่ตามแนวชายฝั่ง หรือแม้แต่ลงทุนในการผลิตอาหารให้เพียงพอต่อการบริโภคภายในประเทศที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว แต่รัฐบาลกลับเลือกที่จะกู้เงินจากธนาคารโลกและกองทุน IMF เพื่อที่จะขยายฟาร์มกุ้ง ซึ่งกระบวนการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำในประเทศนั้นถูกควบคุมโดยเครือข่ายชนชั้นปกครองที่ร่ำรวยอีกด้วย

พวกคนรวยรวมหัวกันผลักดันบรรดาเหล่าชาวไร่ให้กู้ยืมเงินเพื่อทำสิ่งที่เรียกว่าการ “อัปเกรดกระบวนการเพาะเลี้ยง” โดยทำการขุดหลุมตามแนวกันคลื่นซึ่งป้องกันที่ดินของพวกเขาจากทะเล ทำให้ที่ดินที่เคยอุดมสมบูรณ์ของพวกเขาเต็มไปด้วยน้ำเกลือ หลังจากนั้นพวกเขาก็ต้องทำงานอย่างหลังขดหลังแข็ง เพื่อจับตัวอ่อนของกุ้งจากทะเลด้วยมือเปล่า เพื่อนำมันกลับมาเลี้ยงในบ่อพัก ก่อนจะขายกุ้งตัวโตเต็มวัยให้กับผู้รับซื้อกุ้ง ซึ่งมักจะเป็นผู้มีอิทธิพลในพื้นที่

เงินทุนที่กู้จากธนาคารโลกและ IMF ทำให้ไร่นาสวน ที่ดินลุ่มน้ำ และป่าชายเลนนับไม่ถ้วน ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นบ่อกุ้งที่เรียกว่า “ghers”

พื้นที่บริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำคงคานั้นถือเป็นพื้นที่ที่มีความอุดมสมบูรณ์อย่างน่าทึ่ง โดยเป็นที่ตั้งของ “ป่าสุนทรพนา” ป่าชายเลนที่ใหญ่ที่สุดในโลก แต่หลังจากที่การทำฟาร์มกุ้งเชิงพาณิชย์ได้กลายเป็นธุรกิจหลักในท้องถิ่น ต้นโกงกางมากกว่าร้อยละ 45 ได้ถูกตัดออกไปเกลี้ยง ทิ้งให้ผู้คนเผชิญกับคลื่นสูงกว่า 10 เมตรที่พุ่งเข้าชนแนวชายหาดเวลาเกิดพายุไซโคลน พื้นที่ทำกินที่อุดมสมบูรณ์และสิ่งมีชีวิตตามริมแม่น้ำค่อย ๆ ถูกทำลายไปจากความเค็มที่เพิ่มขึ้นจากน้ำทะเล

จนสุดท้ายป่าทั้งป่าก็ได้อันตรธานหายไป เพราะฟาร์มกุ้งนั้นทำลายพืชพรรณท้องถิ่นทั้งหมด กลุ่มความร่วมมือพัฒนาชายฝั่ง (Coastal Development Partnership) ได้กล่าวถึงผลกระทบที่เกิดขึ้นนี้ว่า “การกระทำนี้ทำให้ดินแดนที่เคยอุดมสมบูรณ์กลายเป็น ‘ทะเลทรายที่เต็มไปด้วยน้ำเค็ม' ”

พื้นที่ไร่นาที่ปล่อยน้ำทะเลเข้ามาเพื่อทำฟาร์มกุ้งในจังหวัด Khuna

อย่างไรก็ตาม ผู้มีอิทธิพลที่รับซื้อกุ้งเหล่านี้กลับร่ำรวยขึ้นอย่างมาก และกุ้ง (ซึ่งถูกเรียกว่าเป็น “ทองคำสีขาว”) ก็กลายเป็นสินค้าส่งออกอันดับ 2 ของประเทศ

โดยนับตั้งแต่ปี 2014 เป็นต้นมา ชาวบังกลาเทศมากกว่า 1.2 ล้านคนทำงานในอุตสาหกรรมกุ้ง และผู้คนอีกกว่า 4.8 ล้านคนที่ต้องพึ่งพิงอุตสาหกรรมนี้ในทางอ้อม ซึ่งตัวเลขนี้ถือเป็นครึ่งหนึ่งของจำนวนคนยากจนที่อาศัยอยู่ตามชายฝั่ง คนเก็บกุ้งเป็นผู้ที่ทำงานหนักที่สุด (ซึ่งถือเป็นร้อยละ 50 ของแรงงานในอุตสาหกรรม) แต่ได้รับส่วนแบ่งเพียงร้อยละ 6 ของผลกำไร โดยร้อยละ 30 ของแรงงานนั้นเป็นแรงงานเด็กที่มีทั้งเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิง ซึ่งทำงานในน้ำเค็มมากถึง 9 ชั่วโมงต่อวันด้วยค่าจ้างรายวันน้อยกว่า 1 ดอลลาร์สหรัฐ เด็กเหล่านี้ส่วนมากไม่รู้หนังสือและไม่ได้เรียนต่อ

ผู้คนเคยมีการลุกฮือขึ้นประท้วงต่อต้านการขยายตัวของฟาร์มกุ้ง แต่แล้วก็ถูกปราบปรามอย่างรุนแรง โดยในเหตุปราบปรามที่เลื่องลือครั้งหนึ่่งนั้น ขบวนผู้ประท้วงถูกทำร้ายด้วยระเบิดจากผู้มีอิทธิพลที่รับซื้อกุ้งและกลุ่มลูกน้อง และมีผู้หญิงรายหนึ่งชื่อ Kuranamoyee Sardar ถูกตัดศีรษะจากเหตุปราบปรามดังกล่าว

ในงานวิจัยปี 2007 ซึ่งสำรวจฟาร์มกุ้งของชาวบังกลาเทศกว่า 102 แห่ง พบว่าแม้ค่าใช้จ่ายในการผลิตทั้งหมดจะอยู่ที่ 1,084 ดอลลาร์สหรัฐต่อเฮกตาร์ แต่รายได้สุทธิกลับอยู่ที่ 689 ดอลลาร์สหรัฐ นั่นหมายถึงกำไรที่ประเทศได้จากการส่งออกนั้น แลกมาด้วยการที่แรงงานในอุตสาหกรรมกุ้งต้องรับเคราะห์จากค่าจ้างที่ถูกกดและสภาพแวดล้อมของพวกเขาที่ถูกทำลายจนหมดสิ้น

ในรายงานที่จัดทำโดยมูลนิธิความยุติธรรมด้านสิ่งแวดล้อม (Environmental Justice Foundation) ชาวไร่ที่อยู่ริมชายฝั่งอย่างคุณ Kolyani Mondal ได้กล่าวว่า “เธอเคยปลูกข้าว พร้อมเลี้ยงปศุสัตว์และสัตว์ปีก” แต่หลังจากที่ได้มีการทำเกษตรฟาร์มกุ้ง “วัว ควาย และแพะของเธอก็เริ่มเป็นโรคท้องร่วงไปพร้อม ๆ กับเหล่าแม่ไก่และเป็ดซึ่งเป็นสัตว์ของเธอ พวกมันล้วนตายทั้งหมด”

ตอนนี้ทุ่งของเธอเต็มไปด้วยน้ำเกลือ และที่ดินที่ยังเหลืออยู่ก็เพาะปลูกอะไรแทบไม่ขึ้น ในอดีตนั้นครอบครัวของเธอสามารถปลูกข้าวได้ 18-19 มอนต่อเฮกตาร์ แต่ตอนนี้เหลือแค่ 1 มอนต่อเฮกตาร์ เธอยังจำช่วงเวลาในปี 1980 ที่เพิ่งเริ่มมีการทำฟาร์มกุ้งได้ ในตอนนั้น ชาวบ้านได้รับการสัญญาว่าสิ่งนี้จะสร้างรายได้เพิ่มขึ้น รวมทั้งมอบอาหารและพืชผลให้พวกเขามากขึ้น

แต่ตอนนี้ “ทุกอย่างล้วนหายไปหมดแล้ว” ชาวไร่ผู้เลี้ยงกุ้งขอเช่าที่ดินของเธอ โดยตกลงจะจ่ายเงินเธอ 140 ดอลลาร์สหรัฐต่อปี แต่ตอนนี้อย่างดีที่สุดที่เธอได้รับคือเงินผ่อนจ่ายแปลงละ 8 ดอลลาร์สหรัฐบ้างเป็นครั้งคราว โดยเธอกล่าวว่า “ในอดีตครอบครัวของเธอสามารถหาเลี้ยงตัวเองได้อย่างดีจากบนผืนดินแห่งนี้ แต่ตอนนี้ไม่เหลือทางเลือกใด ๆ นอกจากการไปซื้ออาหารที่ตลาด”

หมายเหตุผู้แปล : - มอน (Muand) เป็นหน่วยวัดน้ำหนักดั้งเดิมที่ใช้กันในเอเชียใต้ โดย 1 มอนมีค่าเทียบเท่าที่หลากหลายตั้งแต่ 11 กิโลกรัม จนถึง 72 กิโลกรัม

- เฮกตาร์ (Hectare) เป็นหน่วยวัดพื้นที่ในมาตราเมตริกโดย 1 เฮกตาร์ เท่ากับ 10,000 ตารางเมตร หรือประมาณ 6 ไร่ 1 งาน.

ในบังกลาเทศนั้นเงินกู้เพื่อการปรับโครงสร้างจากธนาคารโลกและ IMF ปริมาณนับพันล้านดอลลาร์ (ที่มาของชื่อ “เงินกู้เพื่อการปรับโครงสร้าง” ได้มาจากการที่ผู้ปล่อยกู้จะบังคับให้ประเทศผู้กู้ต้องปรับโครงสร้างทางเศรษฐกิจเพื่อให้เอื้อกับการส่งออก ซึ่งต้องแลกมาด้วยการบริโภคภายในประเทศ) ได้ทำให้กำไรในการส่งออกกุ้งของประเทศเพิ่มขึ้นจาก 2.9 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 1973 - เพิ่มเป็น 90 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 1986 - และเพิ่มเป็น 590 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 2012

ซึ่งรายได้ดังกล่าวถูกนำมาใช้จ่ายหนี้ต่างประเทศและใช้ในการพัฒนากองทัพ แต่เงินบางส่วนก็ไหลเข้ากระเป๋าเจ้าหน้าที่รัฐ (ซึ่งก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกับกรณีส่วนใหญ่ของประเทศกำลังพัฒนา) ในขณะที่เหล่าแรงงานทาสในอุตสาหกรรมกุ้งต้องถูกกดขี่ให้ยากจน ถูกลิดรอนอิสรภาพ ต้องพึ่งพิงผู้อื่น และมีความสามารถในการหาเลี้ยงตัวเองได้น้อยลงกว่าแต่ก่อน

โดยที่แย่ไปกว่านั้นคือผลวิจัยยังแสดงให้เห็นว่า “หมู่บ้านที่มีป่าชายเลนไว้เป็นแนวป้องกันตัวจากคลื่นพายุซัดฝั่งจะมีผู้เสียชีวิตน้อยลงมาก เมื่อเทียบกับหมู่บ้านที่ป่าชายเลนเสียหายหรือถูกทำลาย”

ภายใต้แรงกดดันของสาธารณชน ในปี 2013 ธนาคารโลกจึงได้ปล่อยเงินกู้ 400 ล้านดอลลาร์สหรัฐให้แก่บังกลาเทศเพื่อใช้ในการพยายามแก้ไขความเสียหายของระบบนิเวศที่เกิดขึ้น ซึ่งพูดในอีกแง่หนึ่งก็คือธนาคารโลกจะได้รับค่าตอบแทนในรูปแบบของดอกเบี้ยจากการพยายามแก้ปัญหาที่ตัวเองเป็นผู้ก่อขึ้นตั้งแต่แรก ในขณะเดียวกันธนาคารโลกยังได้ปล่อยเงินกู้นับพันล้านดอลลาร์สหรัฐไปยังทุกประเทศ ไล่ตั้งแต่เอกวาดอร์ ไปยันโมร็อกโก จนถึงอินเดีย เพื่อเปลี่ยนฟาร์มดั้งเดิมในท้องถิ่นให้กลายเป็นฟาร์มกุ้ง

ธนาคารโลกได้อ้างว่าบังกลาเทศนั้นคือ “เรื่องราวที่น่าทึ่งของการลดความยากจนและการพัฒนาประเทศ” หากยึดจากในข้อมูลตามเอกสารที่ว่าแล้ว นี่ถือเป็นชัยชนะ เพราะเศรษฐกิจของประเทศอย่างบังกลาเทศมีแนวโน้มที่จะเติบโตต่อไป ในขณะเดียวกับที่มูลค่าการส่งออกนั้นเติบโตขึ้นเพื่อชดเชยมูลค่าจากการนำเข้า แต่แท้จริงแล้วรายได้จากการส่งออกส่วนใหญ่กลับไหลเข้าสู่กระเป๋าของชนชั้นนำและเจ้าหนี้ต่างประเทศ และหลังจากได้รับเงินกู้เพื่อการปรับโครงสร้างมาถึง 10 ครั้ง หนี้ของบังกลาเทศเติบโตขึ้นอย่างมหาศาล โดยเพิ่มจาก 145 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 1972 กลายเป็น 95,900 ล้านดอลลาร์สหรัฐในปี 2022 ซึ่ง ณ ตอนนี้ประเทศบังกลาเทศเองก็กำลังเผชิญกับวิกฤตด้านดุลการชำระเงิน (Balance of Payments) จากหนี้สินอีกครั้ง และในเดือนพฤศจิกายน 2022 รัฐบาลก็ตกลงที่จะกู้เงินปรับโครงสร้างครั้งที่ 11 จาก IMF โดยมีการอัดฉีดเงินช่วยเหลือมูลค่า 4,500 ล้านดอลลาร์สหรัฐเข้ามาในระบบ โดยแลกกับการถูกแทรกแซงในการปรับโครงสร้างที่เพิ่มขึ้นไปอีก

ธนาคารโลกและ IMF นั้นก็ต่างอ้างว่าพวกเขาต้องการช่วยเหลือประเทศที่ยากจน แต่ตลอด 50 ปีที่ผ่านมา ผลลัพธ์จากนโยบายของพวกเขาก็ได้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า ประเทศอย่างบังกลาเทศกลับกลายเป็นประเทศที่ต้องพึ่งพาผู้อื่นมากขึ้น และเต็มไปด้วยหนี้สินอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ในระหว่างวิกฤตหนี้ของประเทศโลกที่สามในช่วงทศวรรษ 1990 การวิพากษ์วิจารณ์จากสาธารณชนทั่วโลกที่ต้องการจะตรวจสอบข้อเท็จจริงของธนาคารโลกและ IMF ได้ค่อย ๆ สะสมจนปะทุขึ้น เริ่มมีการศึกษาวิจัยเพื่อสืบค้นข้อมูลอย่างจริงจัง ผู้คนออกมาประท้วงตามท้องถนน และมีความเชื่อที่แพร่กระจายไปยังทุกฝั่งการเมือง (แม้กระทั้งในรัฐสภาของสหรัฐฯ เอง) ว่าองค์กรเหล่านี้ไร้ซึ่งประโยชน์ หรือกระทั่งเป็นพิษภัยด้วยซ้ำ แต่ความรู้สึกและความสนใจในองค์กรเหล่านี้ได้จางหายไปเกือบหมดแล้ว และถึงแม้ความรู้สึกและความสนใจเหล่านี้จะกลับมาอีกครั้ง มันกลับถูกมองว่าเป็นสิ่งที่ไม่สำคัญ หรือแม้จะมีการยอมรับว่าองค์กรพวกนี้มีปัญหาแต่ก็ยังมีความจำเป็นอยู่ หรือกระทั่งยังมีความเชื่อว่าองค์กรพวกนี้มีประโยชน์และยังได้รับการต้อนรับเหมือนเดิม

ความเป็นจริงแล้วองค์กรเหล่านี้ทำให้ผู้คนนับล้านยากจนลงและชีวิตเสี่ยงอันตรายมากกว่าในอดีต ในขณะเดียวกันกลับทำให้เหล่าผู้นำเผด็จการและเครือข่ายที่ยักยอกความมั่งคั่งของประเทศนั้นร่ำรวยขึ้น และยอมละทิ้งสิทธิมนุษยชนเพื่อทำให้อาหาร ทรัพยากรธรรมชาติ และแรงงานราคาถูกไหลออกจากประเทศที่ยากจนไปสู่ประเทศที่ร่ำรวย พฤติกรรมของพวกเขาที่กระทำในบังกลาเทศนั้นไม่ใช่เรื่องผิดพลาดหรือเป็นกรณียกเว้นแต่อย่างใด

แต่นั่นเป็นวิธีการดำเนินธุรกิจตามปกติของพวกเขา..

⚡️กด Zap บทความนี้เป็นกำลังใจทีมงาน

(ทุกยอด zap จะถูกแบ่งอัตโนมัติเข้าวอลเล็ทของผู้เขียนบทความต้นฉบับภาษาอังกฤษ, ผู้แปลดราฟต์ 1, ผู้เรียบเรียงดราฟต์ 2-3, กองบรรณาธิการและพิสูจน์อักษรจากไรท์ชิฟต์ พร้อมกันบางส่วนไว้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมธุรกรรม)

แปลและเรียบเรียงจากบทความต้นฉบับเรื่อง : STRUCTURAL ADJUSTMENT: HOW THE IMF AND WORLD BANK REPRESS POOR COUNTRIES AND FUNNEL THEIR RESOURCES TO RICH ONES ซึ่งเผยแพร่ครั้งแรกเมื่อวันที่ 22 พ.ย. ปี ค.ศ. 2022

ทำความรู้จัก #Bitcoin Node ...

2023-09-06T07:05:55Z
ทำความรู้จัก #Bitcoin Node คืออะไร และวิธีติดตั้งไว้ใช้งานเองแบบง่าย ๆ จับมือทำไปด้วยกัน | ผลงานของคุณเอ็ม chontit (npub1r27…hxu8) ครับ #Siamstr 📚 🇹🇭
quoting
nevent1q…c0l4
...ใครที่กำลังสงสัยหรือใคร่รู้ว่า Bitcoin Node มันคืออะไรนะ? จำเป็นต้องมีมันมั้ยนะ? หรือถ้าอยากจะมีมันจะทำยังไงดีนะ? สามารถลองเข้าไปศึกษาในบทความเรื่อง "พื้นฐานและการประยุกต์ใช้ Bitcoin Node [ตอนที่ 1]" ซึ่งทาง RS พึ่งได้ Public สด ๆ ร้อน ๆ เลยครับ

https://rightshift.to/2023/chontit/14106

และในตอนที่ 2 ผมจะแนะนำการรัน Start OS ผ่าน VM (Virtual Machine) ซึ่งจะทำให้เราได้ประโยชน์ครบถ้วนทั้ง Bitcoin Core, Lightning Node, Spector Wallet, Nostr Private Relay หรือแม้กระทั่ง Vaultwarden สำหรับเก็บ Password Manager ซึ่งน่าสนุกกว่าตอนที่ 1 เย๊อะะะ

สุดท้ายผมต้องขอขอบพระคุณทีมงาน RS อย่างสูงที่มอบโอกาสให้ผมได้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยพัฒนา Bitcoin Community ของไทยให้เติบโตและกระจายไปสู่มือใหม่ที่กำลังจะเข้ามาในอนาคตอันใกล้นี้ครับ

Nostr event nevent1qqs2uqd050ccl99t830xd5wglh2zk3gxpdmd4vcpw2r3xd2mjpps83szyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6pjmckc

2023-09-05T17:59:53Z
In reply to nevent1q…dp8z
_________________________

สอนไว้ตอนต้นของไลฟ์นี้ครับ
https://nostrudel.ninja/#/streams/naddr1qqjrqv3sxcmrwwpk94sk2ce4956xvc3h943rycfj943nsctpx33nwvmxx4sk2qgswaehxw309ahx7um5wgh8w6twv5q3gamnwvaz7tmjv4kxz7fwv3sk6atn9e5k7q3qeaz6dwsnvwkha5sn5puwwyxjgy26uusundrm684lg3vw4ma5c2jsxpqqqpmxwr9felf

" อินเตอร์เน็ต" ...

2023-09-03T00:50:39Z
" อินเตอร์เน็ต" คุยกันอย่างไร?
บทความแรกที่ดีมากๆ ของเจ้าตัวแต่กันไม่สร้างชื่อ เพราะคนไม่เห็น หาคำตอบได้แล้ววันนี้ 📚 🇹🇭
#ThaiNostrich #Siamstr

👀 Habla || https://w3.do/4bihtYRx
quoting
nevent1q…k645
รู้หรือไม่? นี่คือบทความแรกที่ผมแปลลงเว็บ Right Shift และทำให้ผมได้เข้าร่วมทีม! แถมเป็นบทความที่ผมชอบมากที่สุด แต่คนดันอ่านน้อยสุดด้วย 555 (เผยแพร่ซ้ำอีกครั้ง ไม่อยากให้พลาดกัน)
- Amethyst กดอ่านได้จากแอปฯ เลย
- Client อื่น ๆ คลิกที่ https://habla.news/u/jingjo@rightshift.to/1693656173687
#ThaiNostrich #Siamstr #ทีมตรู่

Nostr event nevent1qqszaqrkugarya9crg2vevfu835fqp89cl7lp6unr6h6sl62wgf7t2czyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf69u5xeq

2023-08-31T04:53:49Z
ถ้ายังไม่รู้ว่าต้องเริ่มยังไงบน #Nostr ลองสดับรับฟังการ #บ่นเป็นบทความ ของ Jakk Goodday (npub1mqc…nz85) กันดูครับ 🤣 #ThaiNostrich 📚 #Siamstr 🇹🇭
quoting
nevent1q…07dk
โอ้ยยยยยยย!! 🤬 #Nostr มันต้องเล่นยังไงกันล่ะเนี่ย!!? ไม่เห็นจะดีอย่างที่ใครเค้าว่ากันไว้เลย 🔥 #บ่นเป็นบทความ จัดยาวๆ เป็น Series 🇹🇭
👀 Yakihonne | https://w3.do/EIELaDpc
👀 Habla | https://w3.do/XlLz-XIr

naddr1qq…kvym

#ThaiNostrich #Siamstr #LifeOnNostr

Nostr event nevent1qqs8fmjujxj5sytpk2qx0k479ezx66mjj6evc8tc46gl7mjx6wkyw4szyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6d2p9jn

2023-08-30T17:12:29Z
In reply to nevent1q…exzn
_________________________

เอ๋.... ยังไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ นึกไม่ออกเหมือนกันครับ.. แนะนำไปดูว่าใคร Follow เพจหลักของ RS บ้าง นั่นเต็มไปด้วยคนไทยเพื่อนๆ เราทั้งนั้น

555555555

2023-08-30T12:35:22Z
In reply to nevent1q…0d8q
_________________________

555555555

Nostr event nevent1qqsrq8rcehkg0h6rd7r8kzy7v2v5ew6yu2rp4dj2xcqj3wxcfae0rcczyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6d05lk4

2023-08-30T06:09:35Z
In reply to nevent1q…sazl
_________________________

กำลังคิดอยู่ มันมหาศาลทีเดียว 🤔
- พวกเราลองทำกันเองให้ให้บัญชีนี้แชร์มา (รับเต็ม)
- RS Curation ทะยอยทำย้อนหลังให้ (แบ่งให้ทีม บก)

Nostr event nevent1qqs06mw0lzdmt0jl4vfuhunp02ljyffggmydf9vh465599kln7xgw4szyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf60dyjxf

2023-08-30T05:27:55Z
ทำความรู้จักกับบัญชีของเรา ที่จะกลายเป็นแหล่งเผยแพร่บทความแห่งใหม่กันครับ มาหาคำตอบว่าทำไมตอนนี้ยัง Zap ให้ไม่ได้นะ? 😎🇹🇭
อ่านที่ YakiHonne (npub1yzv…rf8q)
👉 https://w3.do/Uvn0PeHv หรือ Habla https://w3.do/UkvLTOwb

quoting
naddr1qq…frae

ทำไมต้องมี Right Shift Curation ในเมื่อมีบัญชี Right Shift อยู่แล้ว?

มาทำความเข้าใจกันก่อนว่า ‘Curation’ ในที่นี้ เราหมายถึง “การรวบรวม เรียบเรียง คัดกรอง และกรั่นกรองข้อมูล” แปลแบบเข้าใจง่ายๆ คือ “บทความ Long-form ที่ทีม บก. ของ Right Shift ได้ทำการคัดสรรค์มาให้”

ไม่ว่าจะเป็น บทความออริจินัลที่เขียนโดยคนไทย ทั้งของทีมงาน Right Shift เอง หรือเพื่อนๆ ในคอมมูนิตี้ของไทยเรา บทความเหล่านี้ที่มีศักยภาพ จะถูกเรารวบรวมมาเผยแพร่ไว้ที่บัญชีนี้ ทั้งที่เสนอเข้ากันมาให้พวกเราช่วยเผยแพร่ หรือเราไปพบว่ามีศักยภาพน่าสนใจ

หรือบทความแปลไทยที่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของบทความ ที่จะช่วยขยายขนาดฐานข้อมูลความรู้และการศึกษาเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับบิตคอยน์สำหรับชาวไทย

ด้วยระบบบรรณาธิการแบบที่เรามีอยู่ ระบบให้คำแนะนำในงานเขียนและช่วยเรียบเรียงที่ได้รับการยอมรับ บทความที่ถูกส่งไปยังกอง บก. (ผ่านช่องทางต่างๆ ของเรา) จะมีทีมงานคอยช่วยเหลือในการพัฒนาเนื้อหาอย่างมืออาชีพ เพื่อให้แน่ใจว่าเนื้อหาจะมีความถูกต้อง เชื่อถือได้ และนำเสนอตามรูปแบบร่วมสมัยที่ง่ายต่อการอ่านและทำความเข้าใจ สามารถกลายเป็นแหล่งอ้างอิงความรู้ได้ในระยะยาว (ขึ้นกับความเป็นปัจจุบันของตัวเนื้อหาเอง)

และเพื่อให้เนื้อหาประเภทนี้ถูกรวบรวมเอาไว้อย่างเป็นหลักแหล่งชัดเจน สามารถติดตามอ่านและค้นหาได้ง่าย เราจึงสร้างบัญชี RS Curation นี้ขึ้นมา แยกจากบัญชีหลักอย่าง Right Shift ที่จะคอยอัพเดทข้อมูลทางการในแวดวงหรือของทางทีมงานนั่นเอง ให้มันชัดไปเลยว่าถ้าเป็นบทความต้องที่นี่ที่เดียว

ทำไมต้องมี Right Shift Curation ในเมื่อเรามีไคลเอนต์อย่าง Yakihonne / Habla?

อย่างที่ทราบกันดีว่าการพัฒนาบน Nostr ในปัจจุบันนั้นมีไคลเอนต์ที่เหมาะกับการอ่านหรือเผยแพร่บทความอย่าง Habla.news และ Yakihonne.com อยู่แล้ว โดยเฉพาะที่ Yakihonne นั้นก็มีฟีเจอร์ Curation ที่ให้เราสามารถรวบรวมบทความน่าสนใจเป็นหมวดหมู่ได้ด้วย

ประเด็นก็คือ.. ผู้ใช้ส่วนใหญ่มักไม่ชอบสลับแอพลิเคชันไปมาระหว่างการใช้งาน โดยปกติเราจะใช้ไคลเอนต์อย่าง Amethyst, Snort, Iris และ Damus เป็นหลัก น้อยคนที่จะเปิดเบราเซอร์เพื่อมองหาบทความอ่านบน Habla และ Yakihonne อย่างเป็นกิจวัตร

นอกจากนี้ยังเต็มไปด้วยบทความจากผู้ใช้ Nostr ทุกคนทั่วโลก มันมีความหลากหลายภาษา สลับกันเผยแพร่ขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง มันเหมือนคุณเดินเข้าไปใน Book Store ขนาดใหญ่เท่าตึกสยามพารากอน

คุณไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นที่ไหนดี และหนังสือเล่มไหนล่ะที่เหมาะกับคุณ?

แต่ที่ RS Curation เราคัดสรรค์มาให้แล้ว อะไรที่เราอยากให้คุณได้อ่าน โดยเฉพาะเนื้อหาภาษาไทย และเนื้อหาที่อยู่ในความสนใจของคนไทยนั่นเอง พวกเราก็เป็นบิตคอยเนอร์ เป็น Nostrich เช่นกันกับเพื่อนๆ ทุกคน เรารู้เสมอว่าพวกเราต้องการศึกษาค้นคว้าเรื่องอะไร..

บัญชีนี้จึงไม่ใช่แพลตฟอร์มหรือทำตัวแบบไคลเอนต์ เราก็เป็นเพียงบัญชีที่ทำหน้าที่เป็นแหล่งรวบรวมและชี้เป้าให้ทุกคนเท่านั้น คุณจะอ่านด้วยไคลเอนต์ใดก็สุดแท้แต่ความชอบส่วนตัวได้เลย

และเหนือสิ่งอื่นใด คือ มันฟรี!! ไม่มีค่าใช้จ่ายเรียกเก็บใดๆ ทั้งสิ้น สำหรับการติดตาม RS Curation

รูปแบบ Value for Value อันน่าสนใจ

ทำความเข้าใจกันอีกสักข้อ..

บัญชี RS Curation จะไม่ทำการผูก LN Wallet ไว้โดยตรง (จนกว่าจะมีพัฒนาการที่เหมาะสมถูกอินทริเกตเข้ามา)

เพราะในกรณีที่เราแชร์บทความของ นาย ก. มาที่นี่ หากผู้อ่านชื่นชอบเนื้อหาของบทความ ผู้ที่ควรได้รับคำชมหรือ Zap ก็ควรเป็นเจ้าของบทความจริงไหมครับ? ไม่ควรเป็น RS Curation

เราจึงป้องกันการ Zap ผิดคนด้วยการไม่ผูกกระเป๋าไว้นั่นเอง

แล้วถ้าอยาก Zap ให้กับบทความจะทำยังไง?

โชคดีที่เรามีเทคโนโลยีอย่างการ “Forward Zap” หรือ “Split Zap” ทำให้ตอนนี้เราสามารถแบ่งรายได้ แบ่งคุณค่าที่ได้รับให้กับ Contributor หลายๆ คนตามสัดส่วนที่กำหนดไว้ล่วงหน้าได้ (ในอนาคตจะถูกพัฒนาให้ Native มากขึ้น อย่างที่เราเคยอ่านกันในคอนเซปต์ Lightning Prisms)

ยกตัวอย่างเช่น..

เรากำหนดให้มันทำงานอัตโนมัติอยู่เบื้องหลังได้ว่า เมื่อมีการ Zap ขอบคุณจากผู้อ่านเกิดขึ้น สมมุตว่า 1,000 Sats

ให้ส่งไป Wallet ของผู้แปล 500 Sats

ส่งไปที่ผู้ตรวจสอบและเรียบเรียง 350 Sats

ส่งไปที่ผู้พิสูจน์อักษรอีก 150 Sats

แบบนี้เป็นต้น (สัดส่วนตามการตกลงอย่างพึงพอใจทั้งสองฝ่าย หรือตามความเหมาะสม) ซึ่งในความเป็นจริงเงินที่ได้รับจะไม่เป๊ะหรือเป็นตัวเลขกลมๆ ขนาดนี้ เพราะต้องมีค่าธรรมเนียมการโอนเกิดขึ้นบ้างนั่นเอง

เอาล่ะ.. ด้วยเทคโนโลยีแบบนี้ เราจึงสามารถห้อย Link สำหรับการ Spilt Zap แบบนี้ไว้ส่วนท้ายของแต่ละบทความ ได้ (คล้ายๆ บนเว็บไซต์ rightshift.to แต่คราวนี้มันมาอยู่บน Nostr นั่นเอง)

ดังนั้นหากคุณพบว่าบทความนั้นได้มอบคุณค่าบางอย่างไม่ว่าในด้านใดให้กับคุณ หรือคุณเพียงแค่อยากขอบคุณและให้กำลังใจผู้เขียน อย่าลืม Zap ให้กับพวกเขานะครับ :)

ถ้าอยาก Zap ให้กับ Right Shift Curation จะทำอย่างไร?

เนื่องจากเราไม่ผูก LN Wallet เอาไว้กับบัญชีนี้ คุณจะไม่สามารถกด Zap ให้เราที่ Note ใดๆ บน Nostr ได้ ไม่ว่าบนไคลเอนต์ใดๆ ก็ตาม

แต่ถ้าคุณพบว่า การอุทิศตนอย่างมุ่งมั่นของทีมงาน Right Shift ที่คอยทำงานอย่างขมักเขม้นอยู่เบื้องหลังสิ่งเหล่านี้เป็น Proof-of-Work ที่คุณต้องการให้การสนับสนุน คุณสามารถ Zap ให้กับ RS Curation ได้โดยตรงที่:

⚡ rscuration@getalby.com

หรือคลิกไปที่ https://getalby.com/p/rscuration

เราได้แปะ 2 ช่องทางนี้ไว้ที่ BIO ของบัญชีแล้ว คุณสามารถให้กำลังใจทีมงานได้ตลอดเวลาเมื่อต้องการครับ

ซีรีย์บทความที่กำลังจะถูกเผยแพร่ในเร็วๆ นี้

เรามีบทความคุณภาพคับแก้วหลายซีรีย์ด้วยกันที่จะเริ่มทะยอยนำมาเผยแพร่ที่บัญชี Right Shift Curation ที่ต้องเรียกว่า “ซีรีย์” ก็เพราะมันยาวพอๆ กับหนังสือ มันจึงเหมาะที่สุดที่เราจะทะยอยปล่อยออกมาทีละบท ทีละตอน โดยไม่จำเป็นต้องรอให้ทำเสร็จ หรือไปวางขายที่ไหนให้เมื่อยตุ้ม

เรากำลังจะได้สัมผัสกับบทความในประสบการณ์ที่ไม่ต่างอะไรกับการดูซีรีย์บน Netflix เฝ้ารอติดตามอย่างใจจดใจจ่อและสนุกสนานไปกับแต่ละ Chapter และยังสามารถเอาเนื้อหาหรือประเด็นที่น่าสนใจมาถกเถียงกันอย่างเมามันส์ได้ระหร่างที่รอ Chapter ถัดๆ ไป นี่คือสิ่งที่ผมอยากเห็น สังคมใหม่ของนักอ่าน และคือที่มาของ RS Curation

นี่จะเป็น โลกใหม่แห่งการอ่าน อย่างแน่นอน!!

สิ่งเดียวที่เราควรทำ คือ กดติดตามบัญชี Right Shift Curation เอาไว้ เพราะเมื่อบทความแรกอย่าง IMF ถูกปล่อยออกมา เราจะได้เป็นคนแรกๆ ที่ได้อ่านมัน นอกจากนี้ยังจะมีอีกหลายบทความจากนักเขียนมากความสามารถหลายคนที่เราคุ้นเคยกันดี ซึ่งตอนนี้ก็กำลังซุ่มทำกันอยู่

เราอยากให้ทุกคนร่วมด้วยช่วยกัน ทำการเผยแพร่แหล่งความรู้เหล่านี้ให้แพร่หลายออกไปในอนาคต ให้คนได้เข้าถึงมันได้ มากที่สุดเท่าที่พวกเราจะร่วมมือกันได้

หรือถ้าคุณบังเอิญไปเจอบทความใดๆ ที่เขียนโดยคนไทย หรือบทความที่น่าสนใจที่คุณอยากให้เพื่อนๆ เราได้อ่านกัน อย่าลืมทักหรือแท็กพวกเราไปเอามันมาไว้ที่นี่นะครับ :)

#ThaiNostrich #Siamstr #RightShiftCuration

Nostr event nevent1qqszuu5ydy75hg22njv0fdkd508hnm2w879wmj8s0an9v68sjeuckhczyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf63dlgpw

2023-08-30T01:30:56Z
In reply to nevent1q…lw5r
_________________________

Right Shift (npub1ejn…97a5) Notoshi⚡ (npub1qd6…e0mj)อายต่องสอนท่องโลก

oh! v.0.75.10? i'll give it a try

2023-08-30T01:29:10Z
In reply to nevent1q…kfwx
_________________________

oh! v.0.75.10? i'll give it a try

อ่านเกี่ยวกับระบบ #Badge ...

2023-08-29T08:49:40Z
In reply to nevent1q…80tt
_________________________

อ่านเกี่ยวกับระบบ #Badge เพิ่มเติม 😎📛
quoting
nevent1q…p5ny
💜 ชวนเล่นระบบ #Badge เหรียญสัญลักษณ์ หรือ "บั้ง" สร้างสรรค์โดยคุณ @npub1r0rs5q2gk0e3dk3nlc7gnu378ec6cnlenqp8a3cjhyzu6f8k5sgs4sq9ac และคุณ @npub107jk7htfv243u0x5ynn43scq9wrxtaasmrwwa8lfu2ydwag6cx2quqncxg โดยไปที่เว็บไซต์ https://badges.page โดย Right Shift มีให้คุณ 2 บั้งในตอนนี้ (1) บั้งเพื่อน RS และ (2) บั้งป๋าเลี่ยมทอง สำหรับผู้ที่ #zap 3k ขึ้นไปในคราวเดียว (#อ่านรายละเอียดใต้ภาพ)

- เราสามารถสร้าง Badge ได้ด้วยตัวเอง แล้วมอบให้กับเพื่อนเราได้ (โดยใช้ npub หรือ NIP-05 ของเพื่อน)
- หรือเข้าไปกดรับ Badge ที่เพื่อนให้มาที่เว็บไซต์เดียวกัน
- สามารถเลือกกด 'ยอมรับ' หรือ 'ซ่อน' badge ได้ตามอัธยาศัย
- ไม่จำกัดจำนวน
- Badge จะแสดงผลเฉพาะบนไคลเอนต์ที่รองรับ NIP-58 (Badges) เท่านั้น อย่างเช่น Snort, Amethyst เป็นต้น
- แม้คุณไม่ได้ใช้ไคลเอนต์ที่รองรับ NIP-58 ก็ยังกดรับ Badge ได้ เพื่อให้เพื่อนๆ ของคุณมองเห็น (และเพื่อความเท่)

เมื่อกดรับแล้วจะปรากฏแบบนี้ในหน้าโปรไฟล์:

อ่านรายละเอียด NIP-58:
https://github.com/nostr-protocol/nips/blob/master/58.md
สำหรับเพื่อนๆ ที่ยังไม่ได้รับบั้ง "แก๊งค์ RS" เม้นแจ้งไว้ใต้ note นี้ได้เลยครับ
#ThaiNostrich #Siamstr #RightShift

#Badge "บั้ง" ...

2023-08-29T08:40:48Z
#Badge "บั้ง" สำหรับนักอ่านบทความของเรา (ที่จะเผยแพร่ในอนาคต) RS Curation จะเป็นบัญชีเผยแพร่บทความภาษาไทยโดย Right Shift 📚🇹🇭 ควบคู่ไปกับที่เดิมบนเว็บไซต์ (ไม่ต้อง #Zap เอาบั้ง - Proof-of-Work เท่านั้น! รายละเอียดใต้ภาพจ้า)

1) RS-Library Follower| บั้งสำหรับทุกคนที่กดติดตามบัญชี Right Shift Curation (หากกดติดตามแล้วยังไม่ได้ badge เม้นบอกแอดมินด้วยจ้า)

(2) Respondent reader | บั้งสำหรับนักอ่านตัวยง ที่นอกจากจะอ่านบทความของเราแล้ว ยังคอมเม้นท์ตอบโต้ มีปฏิสัมพันธ์ เสนอแนะต่อบทความที่เราเผยแพร่อีกด้วย

(3) Disseminator| บั้งสำหรับนักปราชญ์ผู้ชอบแพร่กระจายความรู้ เมื่อเขาทำการ repost เผื่อแผ่ไปยังคนอื่น บอกสิ่งดีๆ แก่ผู้คน หรือแชร์ URL บทความไปสู่สายตาชาวโลก (แคปมาบอกด้วย แอดไม่เห็น) เขาคู่ควรกับ Badge นี้

(4) V4V ⚡ Zapper| #Zap โดยตรงให้กับ Right Shift Curation หรือ #Zap ที่ลิงก์ด้านล่างส่วนท้ายของแต่ละบทความ (แคปมาบอกด้วย) ซึ่งจะเป็นการ Split value ให้กับ Contributors เมื่อคุณให้ Value มา คุณจะได้รับ Value ตอบกลับไป

#zap ให้ RS Curation โดยตรงได้ที่:
⚡ rscuration@getalby.com

หรือคลิกไปที่ Alby page:
https://getalby.com/p/rscuration

(5) The Professor| คุณมีส่วนร่วมในการเผยแพร่บทความ ไม่ว่าด้วยการ 'เขียนเอง' / 'แปลเอง' แล้วส่งมาที่กอง บก. เพื่อเผยแพร่บน RS Curation หรือคุณเขียนดี เจ๋งมากจน Curation ไปเจอแล้ว แชร์/รีโพสต์มา เราจะเรียกคุณว่า 'ศาสตราจารย์ผู้ถ่ายทอดองค์ความรู้' ผู้มีส่วนผลักดันคอมมูนิตี้ด้วยงานเขียน (Long-form content)

ขอให้สนุกกับการอ่าน และฝากติดตามแอคนี้เอาไว้ด้วยครับ (บทความแปล IMF จะลงเป็นซีรีย์แรกที่นี่ เร็วๆ นี้)

#ThaiNostrich #Siamstr #RightShift #RightShiftCuration

🔥 "Unlock the Future of Bitcoin Privacy with Payjoin!" ...

2023-08-29T04:21:19Z
🔥 "Unlock the Future of Bitcoin Privacy with Payjoin!" 🛡️ By @npub1e2ayjlmmaksx2rtt0z4jzyskunfwh2lwe89xav4qtnhgu4wxsudsp98a4l | @npub13pn45hvfxqy5vpyr03krapqvsjpj34n74u36qz9aynw4svg5ypqszxgctw | @npub1yevrvtp3xl42sq06usztudhleq8pdfsugw5frgaqg6lvfdewfx9q6zqrkl
Learn more 👉 https://w3.do/JZeN6RNC

nostr:naddr1qq2k6tfeg4xk24r92fyx5vmwg4rxyvn429zy7q3qe2ayjlmmaksx2rtt0z4jzyskunfwh2lwe89xav4qtnhgu4wxsudsxpqqqp65wxrfxny

Friends, prepare to level-up your understanding of Bitcoin transactions with BOB's game-changing piece on Payjoin. Elevate your privacy, cut costs, and say hello to Lightning Network compatibility!

👉 From in-depth docs to the game-changing Payjoin Development Kit, this is your one-stop hub for ultimate Bitcoin privacy. And guess what? The future holds the promise of 'Serverless Payjoin'—revolutionary privacy without the server hassle. 🚀

Ready to transform your Bitcoin game?
👇 Dive In Now: https://www.bobspaces.net

#Payjoin #Bitcoin #PrivacyRevolution #ThaiNostrich #Siamstr #Nostr #Zap #BOBSpaces #RightShift #RightShiftCuration

Discovering Nostr's transformative power in the #Bitcoin ...

2023-08-28T06:20:54Z
Discovering Nostr's transformative power in the #Bitcoin landscape! 🚀 Dive into how Thailand is embracing the future with #Nostr and Bitcoin. Ready to change the narrative? Join us in Bangkok next year! 🇹🇭 #ThaiNostrich #Siamstr #BTC2024
https://habla.news/u/jakk@rightshift.to/V56PSBz1of8uXWezHCoqJ
quoting
naddr1qq…hp3c

"Bitcoin isn't real money until you can buy coffee at the street corner with it."

I've heard this frustrating argument many times. I don’t have exact numbers to confirm the current global adoption rate, but I believe over 90% of the world still doesn't know about it. That's why many still mockingly view Bitcoin as play money, stemming from their own misunderstandings.

Indeed, most general businesses don't accept it as a 'Unit of Account' yet. No governments globally have allowed Bitcoin to be a 'Medium of Exchange.' And why would they? Who would willingly relinquish financial control and power?

For over a decade, Bitcoin has proven itself as a 'Store of Value'. No other form of currency can preserve and enhance wealth like it. The HODLers have witnessed Bitcoin's value appreciation over time, surpassing fiat's fickle nature.

This phenomenon makes most Bitcoin enthusiasts reluctant to spend their stash. It's understandable and beyond criticism. After all, it's a natural right of an individual. We can't force someone to frivolously spend their saved Bitcoin, can we?

Then came Joseph Poon and Thaddeus Dryja, who jointly developed the Lightning Network in 2015. Bitcoin's world was never the same.

In 2018, the Lightning Network was introduced to the public. Starting with about 4 BTC and 1,000 nodes in March 2018, it has grown to 4,797.48 BTC (+119,837%) and 15,448 nodes (+1,444.8%). No other payment system has witnessed such astounding growth.

Bitcoin enthusiasts, then, face a personal dilemma (especially from my experiences in Thailand). They must choose between hoarding fervently or using a fraction of their Bitcoins. Whichever path they choose, both essentially promote Bitcoin adoption. Both are pushing Bitcoin to become genuine money and gain global acceptance.

A new case study emerges for Bitcoin adoption following the advent of the Lightning Network. Instead of beginning with a laborious and time-consuming study of Bitcoin, this new generation can immediately adopt it through learning and experimenting with Bitcoin Lightning. Once they experience its convenience and instantly recognize its benefits, they willingly dive deeper, venturing down their own rabbit holes.

I have an example to illustrate this. The excitement of numerous people who tried the Lightning Payment at the Bitcoin Thailand Conference 2023 (#BTC2023).

https://youtu.be/-wVuD9QUe5U?si=2e7mfhhkVsbJrPU0

We at Right Shift saw this phenomenon coming from the outset, and have played a pioneering role in pushing Lightning Network Adoption in Thailand consistently throughout 2022-2023. The impact has been overwhelmingly positive.

I can confidently state that its momentum is truly powerful. The only thing that could possibly hinder its growth is governments that don't wish to see it succeed. I believe they will either find a way to regulate it or, more likely, resist it vehemently with their lackluster CBDCs. Ironically, they're only driving more interest towards Bitcoin.

Today, I'd like to extend my gratitude to fiatjaf, the developer behind this human protocol, and Jack Dorsey, the force behind Nostr which you are using right now. Although it lacks any algorithm, I'm naturally addicted to it. I feel like a kid who has just received a Playstation5 after waiting for 3 years.

Nostr is the next evolutionary step for humanity, working hand in hand with the stories I've mentioned above to further Bitcoin adoption. In a world currently heading towards severe inflation and mainstream social media acting like power-hungry tyrants, these elements will serve as perfect catalysts to accelerate the inevitable adoption.

I have endured the mainstream media and those overwhelming apps for so long. As soon as I encountered Nostr and its constant developments, I instantly foresaw the victory of the side I chose, which will surely happen in the near future.

My team, Right Shift, and I spent less than an hour discussing the campaign to promote Nostr in Thailand. Believe it or not, after that, hundreds of Thais started exploring Nostr, some of whom had never heard of the Lightning Network before!

They grew tired of the overbearing rules of mainstream social media platforms and quickly embraced Nostr (as evidenced by #ThaiNostrich, #Siamstr, and specific events like #ThailandZapathon, as well as what’s happening on Zap.stream).

Nostr, which has captured their hearts, introduced them to Lightning and Bitcoin. This realization hit me immediately.

I believe it's a brilliant idea to show people the deterioration of this world, starting with the online community and then expanding to the real society under the control of governments that shouldn't exist and play their current roles. Eventually, they will see that Bitcoin and Nostr are solutions to these distortions.

For this reason, Nostr is paving the way for more Bitcoin adoption options through use cases that resonate more with contemporary society.

Bitcoin is no longer a challenging or rocky subject to study. Nostr is one of the easiest and most fun ways to adopt Bitcoin right now.

I'm confident that when hosting the Bitcoin Thailand Conference 2024 (#BTC2024) next year, Nostr will surely be a major highlight.

If you are a developer, expert, or enthusiast on Nostr, let me know if you'd like to be in Bangkok next year.

รับสิทธิ์จอย Discord เซิฟ Right ...

2023-08-27T06:27:40Z
รับสิทธิ์จอย Discord เซิฟ Right Shift หลัง Join เป็นสมาชิก YouTube.
อ่านเต็ม ๆ ได้ที่นี่: https://habla.news/u/rightshiftcuration@nostrcheck.me/9Vo8LQIdBUxZXGlPOhP6M

This account hasn't directly linked an address to #Zap ...

2023-08-26T11:09:34Z
This account hasn't directly linked an address to #Zap .Please wait to appreciate the upcoming article. ⚡🔥
#ThaiNostrich #Siamstr #Article

Nostr notes by Right Shift Curation

Nostr event nevent1qqswehqq5wry6egn5jsm73xuf8k6g53dttwh7pxzar0hrzphvh6ehkqzyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6skxmzr

Nostr event nevent1qqs04aefl5jpqe2lwqcd7czd5l52qqyy89slml3ll4yr7naztzmqwaszyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6tu47gs

## บทความ #FuckIMF ...

18. แสงแห่งความหวัง

–ซาโตชิ นากาโมโตะ

แต่เป็นเวลากว่า 7 ทศวรรษแล้วที่ธนาคารโลกและกองทุน IMF กลับตั้งตัวเป็นศัตรูกับทั้ง 4 สิ่งนี้

"บิตคอยน์คือเป็นการปฏิวัติของประชาชน”

การขุดบิตคอยน์เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่สามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงได้

“แต่มาตรฐานบิตคอยน์” คุณ Booth กล่าว “จะหยุดสิ่งนี้”

“เป็นคุณจะปล่อยกู้งั้นเหรอ?” เขาถาม “แล้วจะเอาบิตคอยน์ของใครไปปล่อยกู้ล่ะ?”

#FuckIMF ตอน 17 ...

17. จากอารูชา ถึงอักกรา

“ผู้ใดกุมอำนาจ ผู้นั้นคุมเงินตรา"

–ผู้แทนของอารูชา ปี 1979

ซึ่งทั้งสองทางเลือกนี้ชั่วช้าไม่ต่างกัน

หมายเหตุผู้แปล : สำนักข่าวกรองกลางสหรัฐ (Central Intelligence Agency: CIA) เป็นหน่วยงานข่าวกรองฝ่ายพลเรือนของรัฐบาลกลางสหรัฐ

แต่บางที่อาจจะยังมีแสงแห่งความหวังอยู่

- ที่มา : Data Reportal: 2022 Global Overview Report

## Which one? - Reward for those who won #FuckIMF next round. - ...

บทความ #FuckIMF ตอน 16 ...

16. เงินล้านล้านดอลลาร์ของธนาคารโลกและ IMF ในโลกหลังโควิด

“พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว"

–คริสตีน ลาการ์ด อดีตกรรมการผู้จัดการกองทุน IMF

- ที่มา : The IMF: 70 Years of Reinvention

ประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเดิมอย่างแน่นอน

มีทั้งหมด 18 ตอน ...

Great idea krub.

บทความ #FuckIMF ตอน 15 ...

15. จำนวนคนที่ต้องตายจากการปรับโครงสร้าง

–Mohammed Yunus

เมื่อใดที่ความมั่นคงทางอาหารและระบบสาธารณสุขพังทลาย เมื่อนั้นจะมีคนที่ต้องตาย

- เหมา เจ๋อตง (Mao Tse-tung) เป็นผู้ก่อตั้งและดำรงตำแหน่งผู้นำของสาธารณรัฐประชาชนจีนระหว่างปี 1949-1976

#nevent1q…je6e

ขอบคุณที่ติดตามคร้าบ🫂

บทความ #FuckIMF ตอน 14 ...

14. การล่าอาณานิคมแบบรักษ์โลก

–Murtaza Hussain

นายกรัฐมนตรีอังกฤษ ริชี ซูแน็ก (Rishi Sunak) เดินทางมาถึงการประชุม COP27 ด้วยเครื่องบินส่วนตัว

จงใจปล่อยเงียบ ๆ ก่อน ...

เป็นประเพณีที่สวยงาม

Great longform content yet again. Bravo🫂

Beautiful nature

Nostr event nevent1qqs0eu0dw2keqkrnf92qqfkwjhmznv8jfd728cstr3fxrzkvk5cu40qzyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6h0pwq7

บทความ #FuckIMF ตอน 13 ...

13. ทำอย่างที่ฉันพูด ไม่ใช่ทำอย่างที่ฉันทำ

“วิถีชีวิตของพวกเรานั้นไม่ได้มีไว้ต่อรอง”

–George H.W. Bush

หมายเหตุผู้แปล : จอร์จ เอช. ดับเบิลยู. บุช (George H.W. Bush) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 41 ของสหรัฐอเมริกาในช่วงระหว่างปี 1989-1993

@npub1pry…2xcv Is that you?

Nostr event nevent1qqsvjwzu79rjny2del93fpg52qduapawh4afvwd60v0rfkxc06uvu2qzyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf60ezkvu

Yo, GM!

GM. Nicely shot coffee!

Nostr event nevent1qqszlhwsl7mj855ztcfr6064vjkh2cw978cf083hy2mu06rvycsfklgzyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6vuglwu

ฉ่ำทั่วไทยเลยวันนี้

GM krub 🙏

อยากให้ Documentary Club ...

Nostr event nevent1qqs0jfwfjqpsjqn7gjp6e9ljj6ty6rmt98mh7xj3h0lg4826nam0crgzyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf67z27qn

Nice shot.

Hate will lose. Love and Bitcoin win.

What film camera did you shoot this pic with?

peace🫂

Fiat!

Nostr event nevent1qqsfgkk5m375lcq29vt4klr8rytn9u4pf8wgx9p4mmxqzfkkkhhkrfczyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6s83h5x

บทความ #FuckIMF ตอน 12 ...

12. แชร์ลูกโซ่ที่ใหญ่ที่สุดในโลก

“ประเทศต่าง ๆ นั้นไม่มีทางจะล้มละลาย”

–Walter Wriston อดีตประธานกรรมการของธนาคารซิตี้แบงค์

- ที่มา : UNCTAD (United Nations Conference on Trade and Development: การประชุมสหประชาชาติว่าด้วยการค้าและการพัฒนา)

กลับมาทยอยปล่อยจนจบ 18 ...

พักเบรกให้ชาว #siamstr ...

Nostr event nevent1qqsfngz302wghfqekhd8nj6mwjqqkkx0ay8wm4v7uaa6wemmve35deczyratqx9d73t72uzddt8wqzsyj9uqqyx2yy3vyvy8z53zg2wantuf6q6wqvh

11. ดาวแพนดอร่าในโลกจริง : มหกรรมกอบโกยในปาปัวตะวันตก

“คุณอยากได้ข้อตกลงที่ยุติธรรมงั้นหรอ คุณอยู่ผิดดาวแล้วล่ะ”

–Jake Sully

ยอดเขาปุนจักจายา

หมายเหตุผู้แปล : ซูฮาร์โต (Suharto) เป็นประธานาธิบดีคนที่ 2 ของประเทศอินโดนีเซีย โดยดำรงตำแหน่งช่วงปี 1967–1998

เหมืองกราสเบิร์ก

เงินก้อนนี้นำมาซึ่งการละเมิดสิทธิมนุษยชนและการทำลายสิ่งแวดล้อมที่น่าสะพรึง

- ที่มา : The Guardian